Όλα γύρω σκοτάδι. Ψαχουλεύω με γυμνά δάκτυλά το φώς, αν νοιώσω ζεστασιά ,σημάδι πώς υπάρχει....τα ακροδάκτυλα παγωμένα... η προσπάθεια επιβάλλεται... Καμμία φλόγα δεν ξεπετάγεται να ζεστάνει τη σκέψη μου... Ατενίζω στο άπειρο,ζητιανεύω μιά ηλιαχτίδα του ήλιου.... Κρύφτηκε κι αυτή πίσω από ένα κακοτράχαλο βουνό.... σκαρφαλώνει δειλά μα αδυνατεί... αμυδρό το φώς της,την πλήττει το γκρίζο σύννεφο.... Την εμποδίζουν τα σύννεφα της αμφιβολίας,την σκιάζει το αβέβαιο.... Σκοτάδι απ

🏵️Παγκόσμια ημέρα της λογικής 🏵️ Σήμερα 14η Ιανουαρίου έχει καθιερωθεί ως Παγκόσμια Ημέρα της Λογικής (World Logic Day). 🔹 Καθιερώθηκε από την UNESCO 🔹 Τιμά τη συμβολή της λογικής, της φιλοσοφίας και της επιστημονικής σκέψης 🔹 Συνδέεται συμβολικά με: τη γέννηση του Κουρτ Γκέντελ (14/1/1906), ενός από τους σημαντικότερους λογικούς την ημερομηνία θανάτου του Άλφρεντ Τάρσκι (14/1/1983) 🎯 Στόχος της ημέρας είναι: -👉να προωθήσει την κριτική σκέψη 👉να ενισχύσει τον ορθολογι

✨️Ψάχνω τον πλανήτη μας στο βλέμμα σου... Εκείνον που πύρωνε στα σπλάχνα μου τις λέξεις και τις έδινε το αστρικό σου σχήμα... ❣️Σκάβω βαθιά μέσα σου... εκεί που μόνο η σκαπάνη του Έρωτα μπορεί να φτάσει... Εκεί που γυμνώνεται η Σιωπή και γίνεται Προσευχή φορώντας τα δικά μου δάκρυα... ✨️Επιμένω... Χωρίς πυρσούς... Με μάτια διεσταλμένα και θραύσματα αστεριών στα δάχτυλα... ν' αρθρώνω ρόδα πύρινα που διαπερνούν την ύλη... ❣️Ξέρεις...δεν φοβάμαι πια το σκοτάδι... Γιατί πάνω του

Θέλω να γίνεις θάλασσα  Γιατί, ψυχή μου,  σαν σαύρα σέρνεσαι σε λάθρα μονοπάτια  και κλείνεσαι απαίδευτα σε μοναξιάς κιτάπια ; Γιατί, τα μάτια σου σαν δυο ροές δακρύζουν  και μόνο θλίψη και η απάθεια τα ορίζουν; Γιατί , την πόρτα σου σφαλάς στο γέλιο και στην έγνοια  και σπάταλα μου τρέφεσαι με πίκρα και με ένδεια ; Συνέχεια τίκεσαι στη θλίψη... δεν αντέχω, να 'χω της σκέψης τον καημό, κάθε σου κύμα να προστρέχω... Σαν στρατοκόπος άεργος μου φέρεσαι και άγεσαι ... Σε παρελθον

Στο παραθύρι σου  απόψε ξενυχτάω... για σένα περδικά μου, ένα σου λαχταράω φιλάκι να στάξει μέλι στ'χειλάκι φλόγα η ματιά σου, μου έχει κάψει τη καρδιά. Στου φεγγαριού το φως κλαίει το βιολί μου με καημό βαθειά με τρώει σαράκι η αγάπη μου ωκεανός το δάκρυ μου ποτάμι, κάθε μου αναστεναγμός αγκάθι που τρυπάει... Ωχ... Το βιολί μου απόκαμε, ολονυχτίς να παίζει σβήσαν τ' αστέρια τ' ουρανού κοντεύει πια να φέξει στις φλέβες το αίμα πέτρωσε η ανάσα έχει στερέψει Ωχ, κι εσύ κοιμάσαι

Μη φοβηθείς τα δάκρυα τ'ουρανού    σαν κατακλύζουν τα γκρέμια της κατάρας με αφρούς μεταμέλειας.  Απ'τις βραχώδεις συμπληγάδες αν περάσεις ανόρθωσε με φειδώ τα βάρη  της οδύνης σαν Πυγμαλίων της ενδυναμωμένης  γροθιάς σου και σαν θωρήσεις απόκρημνες πλαγιές τράβ' ασμένως το Γολγοθά των οραματισμών σου.    Τίποτε μη σε σκιάζει..  Για τη ζωή σου  που δεύτερη πάνω στη γη δεν έχεις Ζήσ'την λοιπόν   με γνώμονα τα "θέλω"  της θριαμβικής νιότης κι όχι με τα ηττημένα "πρέπει"   των κ

Ευτυχώς που απομακρύνθηκα,  που παρέκκλινα από τον αμετάκλητο σκοπό μου  και μπορώ — επιτέλους — να δω από πιο κοντά το ηλιοβασίλεμα… George Kastrounis 🌹

Σκιρτήματα και χαρακιές, κάπου μέσα στη βόλτα των καιρών και των χρόνων, που ρέουν σφριγηλά και ασταμάτητα μεγαλώνοντας τις αξημέρωτες νύχτες.   Σκοτάδια και φώτα, παρέα με τις περιπολίες της ψυχής που, σα χαμαιλέοντας, αλλάζει χρώματα και τολμά να ισορροπεί  εκεί που η λογική παραπαίει, εκεί που κλυδωνίζεται από την ατολμία της και τη δειλή παρουσία της προσφοράς και της ζήτησής της.   Οφθαλμαπάτες και αρρυθμίες της συνείδησης και της πολύφερνης μνήμης που φλέγεται στο πυρ τ

Ξέφτι τριανταφυλλιάς" Το ατίθασο άτι της κοινωνίας μεγαλόπνοα σχέδια εμφύσησε, κι έτρεχε, κι αφηνόταν, κι έπλαθε κόσμους  πάνω σε σκόνη και όνειρα. Μα εσύ αναβάτης άπειρος, κρατούσες τα χαλινάρια  σαν να ’ταν σκοινιά σωτηρίας. Κι η άμαξα πίσω σας γεμάτη χλευασμούς, κουβαλά φωνές και ξένες γνώμες,  βλέμματα που βαραίνουν. Κι η μάνα σε μιαν άκρη,  στέκει ανήμπορη· κοιτάζει το παιδί που φεύγει, χωρίς να ξέρει αν είναι για το καλύτερο ή το χειρότερο. Είν’ η ζωή που σε παρέσυρε, μ

Γράψε αβασάνιστα μολύβι, μην παραλείπεις λεπτομέρειες, κάθε νωπή στιγμή, κάθε παλιά ανάμνηση, μην παίρνεις ανάσα, απαξίωσε τη γόμα, κείμενο χωρίς ειρμό, γλυκόπικρο ημερολόγιο για σένα. Φαντάσου την έκταση άπειρες σελίδες, σταλαγματιές ζωής, εικόνες ολοζώντανες, πράξεις που επηρέασαν. Περιττό το μολύβι το αποτύπωμα εδράζει στην καρδιά φλογερό,ανεξίτηλο. Τα γραπτά μένουν τα σημάδια ζωγραφίζουν. Κατερίνα Καρασούλα 🌹

«Δεν φτάνει που την έχουμε εδώ μέσα στα πόδια μας, την ακαμάτρα, πρέπει και να την ταΐζουμε. Εσύ δεν μπορείς να την παντρέψεις; Τόσους έχει στο χωριό. Δεν είναι κι απαραίτητο να είν' πλούσιος ούτε και ομορφονιός. Αρκεί να την έχει άλλος στην πλάτη του». Η κακία της Μέλπως για την Αστέρω ήταν γνωστή και στα μυρμήγκια του χωριού. Όταν παντρεύτηκε τον Νώντα χωρίς να τον θέλει, έβγαλε όλη της την κακία πάνω στην έρμη την αδερφή του. Και το σπίτι έλαμπε χάρη στην Αστέρω, και όλη η

Τα χρόνια που μύριζαν σιρόπι χάθηκαν πια . Τότε που όλα ήταν στη θέση τους αμετάβλητα. Ήξερα ότι θα βρω την γωνία μου φωτισμένη. Λουσμένη στον ήλιο και τα χρώματα ήμουν καλά!   Η έμφυτη ελπίδα μου ξάπλωσε παραπονεμένη. Η ψυχική μου δύναμη έφτασε στο είκοσι τις εκατό . Δεν κουμπώνω πουθενά. Όσο και να θέλω. Νιώθω σαν ένα μικρό χαμένο κομμάτι παζλ! Μέσα σε ένα χάος να προσπαθώ ξανά και ξανά.   Μαρίνα Παπαδοπούλου 🌹

Της ψυχής τα πάθη «Πονάω…» μου είπες και αμέσως αντιλήφθηκα πως δεν ήταν το σώμα σου που πόναγε, παρά τα χρόνια που κουβάλαγες στην πλάτη σου. Το είδα στα βουρκωμένα σου μάτια, στα σμιχτά σου φρύδια, στο πώς τσαλακώθηκε η ροδαλή σου όψη. Το κορμί σου κύρτωσε ελαφρώς, μη μπορώντας ν’ αντέξει άλλο το βάρος από τις έγνοιες και τα πάθη σου. Δε μίλησα... Πώς θα μπορούσα, όταν εσύ την αλήθεια σου μοιράστηκες, όσο πικρή κι αν ήταν. «Κι εγώ», θέλησα να σου πω. «Κι εγώ πονά

Κατακουρταλούσες τα παραθυρόφυλλα της καρδιάς. Γαλαζόφεγγε η Σελάνα κι άστραφταν ουρανοκρέμαστες οι φλόγες του έρωτα!  Ασκώθηκε το αίσθημα και βούϊζε με οίστρο σαν το θροητό της γλαυκής. Αηδονοκελαηδούσε η αστερομάτα νύχτα, γιομάτη γιασεμιά κι έρωτα με το μελοφέγγαρο πάνω μας!  Ανθισμένο λουλούδι η αγάπη, ρόδο στα βύθια της ψυχής. Λαγγάρει χαρές και πίκρες κι αλέθει μέσα μας γλυκό τραγούδι, αρμοσμένο φιλί στα χείλη, σαν το δροσάτο αηδόνι που βυθίζεται στον ίσκιο του δάσους. Α

Μέσα στην δίνη του χρόνου μέσα στο ξαφνικό τίποτα, δυο μάτια ανοίγουν δυο μαύρες τρύπες που ρουφούν όλη την ενέργεια γύρω από την σφαίρα των χρωμάτων! Ορθάνοιχτα παρατηρούν αλλάζοντας ενδυμασία, τα μαύρα αντιγράφουν το σκότος του νυχτερινού ουρανού! Το πένθιμο ύφος τους βάφει την ψυχή και κρύβεται πίσω από την λύπη πίσω από τον πόνο. Μαρτυρά όλα τα μυστικά που δεν φαίνονται πίσω από την αιωρούμενη σφαίρα. Μόνο η φαντασία των ονειροπόλων φυλάγεται κάτω από τα μάτια του κόσμου.

ΕΝΘΑΡΡΥΝΣΗ Στην ανατολή της ύπαρξης η ΕΝΘΑΡΡΥΝΣΗ πρωταγωνιστεί στην έξοδο από την γαλήνη της μήτρας και στην είσοδο της πολυτάραχης ζωής Συντροφεύει το πρώτο βήμα , την απαρχή της σχολικής ζωής, ενθαρρύνει την δημιουργία φιλίας , την γνώση , την ΣΥΝΧΡΟΝΙΚΌΤΗΤΑ ψυχής και σώματος σε μια διαχρονική αγκαλιά για την αρμονία και την εξέλιξη, την επίτευξη στόχων και ονείρων, την καλλιέργεια της κλίσης Η ενθάρρυνση καταλυτικός σύντροφος σε όλη την δημιουργική ζωή. Στην πορεία προς τη

Ενας  δρομάκος η ζωή. Μία ανάσα, μια πνοή... Ξεκινάς και δεν καταλαβαίνεις, στο τέρμα πώς πηγαίνεις... Μοιάζει με πήχυ, με οργιά σαν μια γραμμή πολλή λεπτή, μία αχνή του χρόνου πινελιά. Πόσο γοργά διαβαίνει... Σαν τον αέρα που φυσά  και δεν τον προλαβαίνεις...!  Σ' αυτό το λίγο που διαρκεί, μην την αφήνεις, δάκρυ να σε ποτίζει και χολή... Είναι εν' ασκί γεμάτο υποσχέσεις. Στα πλήν του κάνε κατασχέσεις,  τα συν με θέρμη να προσθέτεις!  Κι ας φέρνει πίκρες, καταιγίδες... Εσύ, σ

Εκεί που ο ήλιος κρύβεται πίσω από τα βουνά και η αυγή ετοιμάζεται τον κόσμο να φιλήσει, υπάρχει μια δύναμη που ξεκινά σιωπηλά, εις το βάθος η καρδιά έχει πάλι ανθίσει. Στα σοκάκια τα ξεχασμένα, στης Ανάφης τα στενά, αχ ξενιτιά, που το κορμί με τον πόνο το τυλίγεις. Κι αν τα βράδια η μοναξιά μας χτυπάει την πόρτα σιγανά, εσύ ένα παράθυρο στον ουρανό ανοίγεις. Δεν είναι κάστρο κλειστό, μήτε πέτρα βουβή, είναι ένα περιβόλι που το φως το πλημμυρίζει. Κάθε παλμός της και μια νέα,

Ευέλικτοι Χρόνοι Πολύμορφες Εγκλίσεις Μετρημένα Άρθρα Χαρίεντα Επίθετα Επιβλητικά Επιρρήματα Πολυσχιδή ρήματα Όλα είναι λιγοστά... Τα λεξικά όλου του κόσμου μισερά Μύριες οι εκφράσεις του Έρωτα εκφορά Τα δονούντα συναισθήματα ατίθασα, ανέραστα, ανείπωτα εμμένουν σε άπλετη προσφορά Μόνο τα μάτια έχουν μαγική λαλιά Τη μονάκριβη λέξη να εκπέμψουν ανυπότακτα σιωπηλά Στα φτερά ενός βλέμματος επιβάτισσα Ευμενούς υποδοχής  ικέτισσα Ένα " Σ'αγαπώ" να δηλώσουν λιτά...   Αλίκη Πέϊκου �

Ένα ταξίδι είναι η ζωή και εμείς, ισόβιοι ταξιδιώτες, σεριανάμε βιαστικά με τις αποσκευές, τα εισιτήρια και τα διαβατήρια στο χέρι. Στα πάνινα σακίδια της νιότης μας, χουζουρεύουν ανέμελα όλες οι χαρές, οι Κυριακές και οι γιορτινές μας μέρες και μάς προσπερνάνε βιαστικά, πριν τις χορτάσουμε, με επίγευση γλυκόπικρης σοκολάτας. Στις βαριές βαλίτσες, τις ασήκωτες, τις σακατεμένες από το χρόνο και τις παραγεμισμένες, πείρα και εμπειρίες, βαραίνουν οι αμείλικτες ενοχές, οι δακρύβ

Στις συμπληγάδες η ελπίδα κατοικεί. Στις συμπληγάδες της ζωής άωρο βλέμμα η σιωπή. Βράχοι βαραίνουν την ψυχή, προβλήματα εμπρός μου. Σφαδάζει η σκέψη άτολμη καθώς ο φόβος με καλεί... Αν συνθλιβείς στο πέρασμα κι έρθει ο χαμός σου; Κι όμως αυτό που λαχταρώ στην άλλη άκρη θα το βρω... Ελπίδα με κλειστά πανιά κανείς ποτέ δεν συναντά. Η ανδρεία το σώμα μου τραβά τις δυσκολίες της ζωής στα μάτια αντικρίζω.  Με την ελπίδα οδηγό γίνονται οι βράχοι θρύψαλα στα χέρια μου επάνω. Χρήστο

Στο περιβολι της ματιάς Σκέτο φιλιά ανθισμένα Γνέφεις χωρίς να πεις λαλιά Λες: Πάρ'τα είναι για σένα. Στις ροζ ανταύγειες της καρδιάς Κέρδισα αγάπης λόττο Μες απ' τη φλόγα της ματιάς Λες: Πάρε φιλί το πρωτο. Μετά μ' έβγαλες στα σκαλιά Σ'ανθόκηπο τ' Απρίλη Χάρισες ρόδινα φιλιά Λες: φίλα με στα χείλη. Φιλιά ανθέων στη ψυχή Χάδια ακριβά δοσμένα Ανάσες, δώρα της ζωής Λες:είναι μόνο για σένα. Λευτέρης Σιώμος Κ/143.δ.π.ελ.

Χαθήκαμε στην έρημη πόλη, εκεί όπου η ζωή στέρεψε από αγκαλιές. Αναζητώντας μια Άνοιξη μετανοημένη, έναν ήλιο διστακτικό να φανεί, κρυμμένο πίσω από δακρύβρεχτα σύννεφα που θρηνούν σιωπηλά τα όνειρά μας. Καιρός να δώσουμε τις μάχες μας με σύνεση, να σώσουμε τα όνειρα πριν γίνουν ναυαγοί σε διαβρωμένα νησιά, μαζί με τους χαμένους έρωτες και τα ανυπεράσπιστα ιδανικά. Ιδανικά που έγιναν θύματα μιας οργισμένης παλίρροιας, βουλή κάποιου αόρατου εχθρού που μας κρατά δεμένους. Πρέπε

Είσαι εκείνο το γλυκό κελάδημα που μόνο μία φορά ακούμε στη ζωή μας, η υπέροχη αίσθηση της άγιας αγάπης που δεν φωνάζει· απλώς υπάρχει. Μην κοιτάς που κλαίω. Σε σύννεφα αγάπης ανεβαίνουμε, μπαίνουμε στον ουρανό μας πιασμένοι από το χέρι. Οι στίχοι στροβιλίζονται στην καρδιά. Το κορμί συγκρατεί τη θαλπωρή σου, κι εγώ νιώθω τρυφερά ασφαλής μέσα στα χέρια σου. Μόνο εσύ. Είσαι αγάπη. Και τα λόγια σου, τα τρυφερά, το πιο όμορφο τραγούδι. Μια ηλιαχτίδα τα μαλλιά σου στο πρωινό μου

Ζωή τι κάνεις; πως νιώθεις; μήπως ζορίζεσαι και δεν μιλάς; με κοιτάζω και το βλέμμα ασήκωτο, στενάχωρα το ξέρω, λιγόστεψε ο αέρας, κάπου ο χρόνος της μνήμης με ξέχασε για λίγο, να σε κοιτάξω κατάματα θέλω, πάρε τα βήματα μου να πάρω τα δικά σου, να κόψουμε λίγο γιασεμί για τον δρόμο, ζωή μείνε μαζί μου! μαζί στην ανηφόρα, μαζί στην κατηφόρα! Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Τώρα; Λοιπόν τώρα τι ; Δεν είχα ονειρευτεί παρά πέρα! Κανένα σχέδιο για μετά. Σαν να σταμάτησε ο χρόνος. Λες και όσα ήθελα, να ήταν τόσα λίγα. Επειδή δεν τα απέκτησα,  άφησα κενές τις υπόλοιπες σελίδες. Ποιο ουρανό να σχεδιάσω; Σε ποια ελπίδα να κρεμαστώ; Αχ ,να ήταν όλα τόσο εύκολα! Με το χτύπημα των δύο δαχτύλων μου να μπορούσα  , να διορθώσω τα αδιόρθωτα. Να σβήσω τα γραμμένα. Μαρίνα Παπαδοπούλου

Toυ Σίμου Ιωσηφίδη Με αφορμή τα 115 χρόνια της εκδημίας του {3 Ιανουαρίου 1911} κάνω μια ελάχιστη αναφορά για τον ρόλο της οικογένειας στο έργο τού καίτοι θεωρούμενου κορυφαίου ηθογράφου-ρεαλιστή του ευρωπαϊκού ρομαντισμού. «Μένουμε διαιτώμενοι εις την οικία μας, στραβοπατούντες από δωμάτιον σε δωμάτιον ως ποταμιαία καβούρια Αλιβάνιστοι, αλειτούργητοι, ακοινώνητοι. Με την ελπίδα ότι σύντομα θα ανθρωπέψουμε πάλι». “Οι Ελαφροΐσκιωτοι” Υπάρχει σε μια πολύ λεπτή κορυφογραμμή

Σου λέγω καλημέρα σαν άρτος επιούσιος που αναμένει τους σπουργίτες να θρέψει. Σήμερα ποθώ σε, κατά τι περισσότερο. Το αχανές σεντόνι μου, άστρα ηδονών. Κάνω έρωτα με τη σκιά της αίσθησής σου, αναμένοντας να έλθεις, λευκή σαν κρύσταλλο, να με προϋπαντήσεις. Κι εγώ ευωδιαστός, σαν από λουτρό θερμό κι ακροτελεύτιο, πριν του θανάτου τη θύρα, βρέχω τα βλέφαρά μου με ελπίδα. Σήμερα σε ποθώ αλλιώτικα. Κουρασμένος και κάπως ξεχασμένος, έχω στα χέρια τα χώματα που κόλλησαν απ’ το αίμα

Μην κλείνεις τα μάτια! Δεν τυφλώνει το φως της αγάπης! Χαϊδεύει! Γλιστρά στις χαραμάδες της ψυχής, αγκαλιάζει τις πληγές της και τις γεμίζει καλοκαιρινά πρωινά. Γίνεται λάμψη στο φόβο και τον σκορπίζει όπως η ζεστασιά το βαρύ χειμώνα. Όταν η καρδιά χάνεται, την ανασύρει και την ντύνει φτερό στο βάρος της μέρας της. Μην κλείνεις τα μάτια! Θα χάσεις το θαύμα! Η αγάπη είναι φως που πάντα θυμάται να φωτίζει την ίδια στιγμή, το όνομα του αγαπημένου σου και το δικό σου και τότε οι

Αυτό το βράδυ το άναστρο μες το βαθύ σκοτάδι, το πνίγει δυνατή βροχή, με λύσσα και γινάτι. Αυτή την άγρια νυχτιά, θολώνει το μυαλό μου, κατεβασιά τα δάκρυα δεν σβήνουν τον καημό μου. Ο μισεμός είναι πικρός μου ορφάνεψε το βλέμμα κομματιασμένη μου η καρδιά, χωρίς να τρέχει αίμα. Θαρρείς μήπως δεν ένιωσα και σένα τη φωτιά σου; Δεν διάβασα στα μάτια σου πως σπάραζε η καρδιά σου! Πόσο πονούσε κι ούρλιαζε ... μέσα στη σιωπή σου στον ύστερνό μας χαιρετισμό πως μάτωνε η ψυχή σου!

Κι όταν καταλαγιάσει το εορταστικό πνεύμα, όταν όλα τα πιάτα έχουν πλυθεί, όταν όλο το σπίτι έχει καθαριστεί και ελαφρυνθεί απ’ τα χριστουγεννιάτικα στολίδια, έχε στο νου σου , ποιός σου κρατά το χέρι. Ποιός είναι εκείνος που αγωνίζεται καθημερινά για να φωτιστεί μ’ ένα χαμόγελο το πρόσωπό σου. Ποιός είναι εκείνος που θα αλαφρώσει την θλίψη σου, στις δύσκολες στιγμές. Εκείνον να’ χεις κατά νου. Να τον κρατάς απαλά, γιατί είναι εύθραυστες οι σχέσεις, φίλε μου, την σήμερον.. Να

Κάθισα εκεί που αρχίζουν τα κύματα σου, χωρίς να γνωρίζω αλήθεια αν ήρθα για σένα ή για όσα δεν ήθελα να σκεφτώ. Εσύ δεν έκανες τίποτα το υπερβολικό· Απλά ερχόσουν και έφευγες, αγγίζοντας τα ακροδάχτυλα μου. Το νερό σου ψυχρό, ίσως και αδιάφορο, αλλά συνέχισα να σε αφήνω να με αγγίζεις ελαφρά, τόσο, ίσα για να νιώθω την ανατριχίλα που μου προκαλεί το άγγιγμα σου στη ραχοκοκαλιά μου και να προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου πως αυτό μου αρκεί. Και όμως πόσο θα ήθελα να βουτήξω στ

14/08/1974 Κύπρος, χωριό Τζιάος. Ένα τσιγάρο πριν τον Θάνατο «Ουδείς γαρ ούτω ανόητος εστί όστις πόλεμον προ ειρήνης αιρέεται· εν μεν γαρ τη οι παίδες τους πατέρας θάπτουσι, εν δε τω οι πατέρες τους παίδας. Κανένας δεν είναι τόσο ανόητος ώστε να προτιμά τον πόλεμο από την ειρήνη. Στην ειρήνη, οι γιοι θάβουν τους πατεράδες τους. Στον πόλεμο, οι πατεράδες θάβουν τους γιους.» Ηρόδοτος, Αρχαίος Έλληνας ιστοριογράφος (480-420 π.Χ.) Κύπρος, Νέο Χωριό Κυθρέας, 20 Ιουλίου 1974

Ω! γλυκιά των ερώτων αφή. Λογισμέ του ονείρου. Χρόνε ανέπαφε. Λίμνη των μοναχικών περιπλανήσεων. Ήλιε που γιόμιζες τα πρωινά. Κάλλους πνοή, στων κρυφών της αγάπης αφηγήματα. Γυναίκα, που σε άγγιξε, του ποθούμενου η Ιερή αμαρτία. Βασίλης Σαμοϊλης 🌹

Οι καιροί δεν δυσκόλεψαν επειδή άλλαξε ο κόσμος, δυσκόλεψαν επειδή ο άνθρωπος έμεινε μόνος μέσα στην πυκνότητα των πάντων. Στριμωγμένος όχι από γεγονότα, αλλά από ερμηνείες. Κλεισμένος όχι από τοίχους, αλλά από άμυνες. Όταν ο άνθρωπος δεν αντέχει το βάρος του εαυτού του, το μεταθέτει. Και η πράξη του γίνεται ξέσπασμα χολής μα όχι από κακία, αλλά από αδυναμία ισορροπίας. Η κατανόηση, τότε, δεν είναι επιείκεια είναι γνώση. Είναι η ικανότητα να βλέπεις την αιτία πίσω από τη συμπ

Για όλα τα "αντίο" που είπαμε, η μνήμη τρέχει κι η καρδιά πονά, είναι η λέξη που την πληγώνει βαθειά. Αρχίζει ένα ψιλόβροχο από αναμνήσεις, στους δρόμους του χρόνου, αναπνέεις τη σιωπή . Η καρδιά που αρνείται κι η στιγμή που δεν ακούς και προχωράς. Σκλαβώνεσαι στις λέξεις που σε θέλουν στα δεσμά τους, ζητάς να γείρεις το παράπονο στη λήθη. Δεν είναι ο χρόνος που λείπει, είναι που η χαρά δεν φτάνει, είναι αυτό που φαίνεται λίγο και αρχίζουν να σε κυκλώνουν εικόνες, μυρωδιές κα

Στη ζωή υπάρχουν πολλοί δρόμοι... Κάθε άνθρωπος επιλέγει τον δικό του δρόμο που θα διαβεί.... Έτσι πορεύεται σύμφωνα με τα "Θέλω" του.... Πορεύτηκα σύμφωνα με τα δικά μου θέλω... Επέλεξα τον δρόμο της Μοναξιάς που γυρισμό δεν έχει... Και φυσικά ποτέ μου δεν ένιωσα ενοχές για κάτι που έκανα η παρέλειψα να κάνω... Ίσως επειδή ποτέ μου δεν υποχώρησα, δεν απαρνήθηκα τις Αρχές και τις Αξίες μου... Στο δια ταύτα: κοιμάμαι ήσυχη χωρίς Κολαούζο και Αφέντη!!! Σμαραγδή Κουτσοπέτρου 🌹

Μοιάζει η ζωή μας με ποτάμι, που σέρνει κελαρίζοντας τα νερά του, μέσα στο χρόνο σταθερό στη ρότα του και πιστό στην πορεία του. Κυλάει λοιπόν ακούραστο μέσα στους αιώνες, πιστό στο φιδίσιο μονοπάτι του και μετράει τις αυγές και τα δειλινά, τους χειμώνες, και τα καλοκαίρια μας, με τις χαρές μας να λιάζονται στην ακροποταμιά και τις λύπες μας στοιβαγμένες στα λασπωμένα σωθικά του. Κυλάει λοιπόν μέσα στο χρόνο και σέρνει βαρκούλες στο διάβα του, μια μια τις μέρες της ζωή

🎀 Και οι γιορτές τελείωσαν... Δώρα ανταλλάξαμε Ευχές μοιράσαμε Και σταυρούς με θέρμη πιάσαμε Κι άλλους... στις παγωμένες θάλασσες ξεχάσαμε... Τη ρουτίνα σπάσαμε Αααα, μια χαρά περάσαμε! Στις κούτες τα στολίδια Χαλιά τινάξαμε Κι όλα ορθά τα πράξαμε! 🎀 Τελειώσαν οι γιορτές... Έκλεισαν τα λαμπιόνια τη λαμπερή παρένθεση... Και τώρα; Θα ξανανοίξουν οι ρωγμές; Θα ξαναβρούμε τις θαμπές σκεπτομορφές; 🎀 Τελειώσαν οι γιορτές... Και τι ζωήν θα κάμωμεν χωρίς αυτές; Ήσαν κι αυτές μια κ

Από την άκρη της γης έχει κυλήσει η ομορφιά στο γαλαξία, από τα πράσινα δέντρα, από τις λίμνες και τα ποτάμια... Με τα χέρια του ήλιου αυτοπροσώπως μοιράστηκε σπιθαμή προς σπιθαμή έτσι ώστε να μην μείνει κανείς παραπονεμένος, ούτε ένα άστρο, μήτε ένας πλανήτης. Συνέρρευσαν όλοι γύρω της σαν τις μέλισσες πάνω στα λουλούδια για να μαζέψουν την πολύτιμη γύρη. Ήρθαν οι πλανήτες πρώτοι και τους δόθηκε το μεγαλύτερο μερίδιο της ομορφιάς, μετά ήρθαν οι δορυφόροι των πλανητών και

Λέω όχι στη λύπη. Λέω ναι στη ζωή Άνθρωποι που ήρθαν και πέρασαν… αγαπημένοι ή όχι είπαν λόγια αληθινά ή ψεύτικα· τι σημασία έχει; Λόγια που χαράχτηκαν στη μνήμη. Χαμόγελα που ξοδεύτηκαν, χάδια που προσφέρθηκαν, ματιές που ανταλλάχτηκαν, στιγμές που έμειναν στη μνήμη.   Γιατί, τι άλλο είναι η ζωή παρά ένα συνονθύλευμα στιγμές και αναμνήσεις που έρχονται και παρέρχονται; Κι όλα βουλιάζουν τελικά στη σιωπηλή άβυσσο της αγρύπνιας, της ανασφάλειας.   Κανείς δεν κατάλαβε πως δεν α

Πώς μοιάζει ο έρωτας; Τι χρώμα έχει η αγάπη; Πώς παντρεύονται το σκοτάδι με το φως; Τι νιώθει το σώμα όταν ερωτεύεται; Πώς αντιμετωπίζεται η ψυχή που απορρίπτεται; Συναισθήματα. Χιλιάδες συναισθήματα. Μέσα στο σώμα ταξιδεύουν. Ψάχνουν ανθρώπους να τα αγαπήσουν και να τα αγκαλιάσουν. Τα συναισθήματα που είχα για σένα; Δεν βρήκαν έφορο έδαφος για να ανθίσουν. Άγρια και επιβλητική γη το σώμα σου. Πέτρα η καρδιά σου. Φωτιά της έβαλα με δεν λύγισε. Άνθρωπος ατσάλι. Ανέκφραστος. Δύ

Μπορείς να διαβάζεις τα μάτια, αν καταλάβεις τη ψυχή.... Άϋλη κι απρόσωπη η ψυχή, βαθειά στα στήθια ριζωμένη, σε άγγιγμα απρόσιτη, πότε χαρούμενη και πότε λυπημένη. Χρειάζεται ενσυναίσθηση, βαθειά να διεισδύσεις, μέσα από περάσματα, πρέπει να προσπαθήσεις. Μέσ’ το λαβύρινθο άμα μπείς, και την ψυχή μερέψεις, άπλωσε και το χέρι σου, γλυκά να κανακέψεις. Μέσα απ’τις χαράδρες της, στις σκοτεινές πλευρές της, θα κλέψεις τα σκοτάδια της, τις λύπες,τις χαρές τ

Λίγη λύτρωση, τι να τις κάνω τις αναμνήσεις, γιατί να πλέκονται στη σκέψη και να τις ντύνω με όμορφα ρούχα καινούργια και να περπατούν μπροστά από τα μάτια μου! Το σήμερα ζω, το σήμερα ζήσε, αφήνω λίγο τα παράθυρα της ψυχής και της μνήμης ανοικτά για να μπαίνει η δροσιά τους, όμως η κάθε μέρα που ανοίγει την πόρτα της ένας νέος ήλιος θα μπει με άλλα μάτια ζωής, ίσως με χαμόγελο πιο καθαρό φως ευλογίας. Το σήμερα ζήσε, το σήμερα ζω, ο χρόνος είναι ο πιο κερδισμένος, δεν νιώθε

Παρουσίαση του παραμυθιού "Λυρίδα, η Μούσα του Τραγουδιού" (εκδ. Συμπαντικές διαδρομές, 2024) της Μαρίας Κουρνέτα: Ένα παραμύθι που απευθύνεται τόσο στους μικρούς όσο και στους μεγάλους αναγνώστες, αφού η ιστορία δεν είναι απαραίτητα παιδική. Μάλιστα, οι ήρωες δεν είναι παιδιά, αλλά ενήλικες: νεράιδες κι ένας ποιητής. Ένα παραμύθι με ασπρόμαυρη, ψηφιακή εικονογράφηση που περιγράφει το Μυστικό Δάσος και την ξεχωριστή ζωή σε αυτό, αναδεικνύοντας το μεγαλείο της φύσης, την ομορφ

Αχ! Να γινότανε του έρωτα το δάκρυ Αχ! Να γινότανε χρυσή βροχή, Να πλημμυρίσει την καρδιά μ’ αγάπη την καρδιά μ’ αγάπη αληθινή.   Αχ! Και να κερνούσα όλο τον κόσμο, Όλο τον κόσμο ένα γλυκό πιοτό, Να ξεχαστούνε ο πόνος και οι πίκρες, Ο πόνος και οι πίκρες του σ’ ένα λεπτό.   Και να ερχότανε στα μάτια σου μια λάμψη, που να φωτίσει του μυαλού την πιο κρυφή πηγή, να έριχνα ένα φίλτρο μέσα στο ποτό του κόσμου να νιώσει τη δύναμη του έρωτα και πόσο αξίζει αυτό.   Του έρωτα το δάκρυ

Τελείωσε η ποίηση απόψε . Κεντήσαμε εραστές με φωνήεντα ονείρων. Στις γραμμές των χειλιών της παζαρέψαμε τον έρωτα. Τη νύχτα, που η βροχή, κρεμούσε φωνές, στα κελιά των χειλιών. Σωτηρούλλα Χατζηκωνσταντή Τζιαμπουρή🥀

Τα όνειρα δεν κρύβονται δεν μπαίνουν στο συρτάρι τα κουβαλούν στους ώμους οι δυνατοί με χάρη Κι όσο εσύ θα κρύβεσαι αυτά θα τραγουδάνε Θα ψάχνουν τρόπο να φανούν και θα σε χαιρετάνε Τα όνειρα αγάπη μου φτιάχνονται απο δύο Είναι οι λέξεις που πατούν σε ανοιχτό βιβλίο. Αυτά δεν αγοράζονται ούτε και πωλούνται χαρίζονται απλόχερα σ αυτούς που αγαπιούνται. Αντριάννα Περικλέους Ονουφρίου 🌹

Κάτω από τη σκιά σκέψης ψαχουλέυω με γούστο Αφουγκράζομαι να πιάσω την ηχώ της ερήμου Τώρα που τον αντίλαλο δημιουργίας εκεί βρίσκω Ονειροπαρμένος μες στου οίστρου το ναίσκο Νοιάζομαι τις ζυμώσεις στης ποίησης το μούστο Θέλω να νιώσω την ατόφια μοναξιά μες την ψυχή μου .. Κρυφοκοιμούνται βαθιά μέσα μου ψύθιροι και στεναγμοί Του άγρυπνου λήθαργου η λάβα, και σκέψεις πληθώρα Θαλερές μπουμπούκιασμένες άφατες σιωπές Τεχνοσμηλεμένες στροφές με ιδέες τρωτές Τρεμοδονούνται ένα σωρ

Στην έρημο αντήχησε η φωνή του. Όχι ως κραυγή θορύβου, αλλά ως ψίθυρος αιώνιας αλήθειας. Ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, λιτός και φωτεινός μέσα στη σιωπή της άσκησης, στάθηκε όρθιος ανάμεσα στον ουρανό και τη γη για να προαναγγείλει το θαύμα. Ήταν ο άνθρωπος που έζησε για να δείξει Έναν άλλον.... εκείνος που έσβησε τον εαυτό του για να φανερωθεί το Φως. Τα χείλη του μιλούσαν για μετάνοια και η ζωή του την επιβεβαίωνε. Ντυμένος με τραχύ ένδυμα και τρεφόμενος με ό,τι του χάριζε η