Κάνει ο έρωτας στροφή τον παίρν' η ζωή κατόπι ντυύθηκ' ο άντρας το χακί ερήμωσαν οι τόποι Ακούς στο ραδιόφωνο ειδήσεις που τρομάζουν σφαίρες και δάκρυα παιδιών μανάδες που σπαράζουν Μα ξάφνου αρχίζει μουσική λουλούδι μες την λάβα δάκρυα πέφτουν σαν βροχή σκύβεις δεν βγάζεις άχνα Όνειρα σβήνουν στην στιγμή άλλα ξαναγεννιούνται ένας πλανήτης που βογκά κι οι ουρανοί κτυπιούνται Αντριάνα Περικλέους Ονουφρίου 🌹

Καλημέρα ψυχούλες μου αγαπημένες! Χαρούμενη κι ευλογημένη Παρασκευή με υγεία αγάπη και χαρούμενες στιγμές! 🔷20 Φεβρουαρίου - Παγκόσμια ημέρα Κοινωνικής δικαιοσύνης 🔷 Κάποιες μέρες δεν είναι απλά ημερομηνίες στο ημερολόγιο. Περισσότερο μοιάζουν με υπενθυμίσεις που δεν μπορούμε να αγνοήσουμε. Η 20ή Φεβρουαρίου, για παράδειγμα, μας καλεί να στρέψουμε το βλέμμα μας—όχι μόνο γύρω, αλλά και βαθιά μέσα μας. Μας ζητάει, λίγο πολύ, να σκεφτούμε αν πραγματικά ο κόσμος που χτίζουμε έχ

Άνοιξα το μπαούλο  Νάτο το πράσινο βελούδο  Αφράτο πάνω πάνω λάμπει! Το κοιτώ και ζαλίζομαι ελαφρώς,  μου θυμίζει εκείνη τη νύχτα της αποκριάς τη μυστηριώδη γυναίκα που πήγε στο πάρτυ ντυμένη λαίδη, αλλά χωρίς μάσκα  και έκατσε στην καρέκλα σε μιαν άκρη παρατηρώντας τους όλους.  Γύρω όλοι με μάσκες Σκεπαστά τα πρόσωπά τους  Χόρευαν σε τρελούς ρυθμούς  Χορός, καπέλα  όλοι με στολές κι εγώ εμφανίστηκα χωρίς μάσκα,  μόνο με το υπέροχο βελούδο μου φόρεμα   Πως είχες το θράσος να

Σε αυτό το νησί, εκείνο το φθινόπωρο, είχαν έρθει όλοι οι φίλοι μου. Κάτι σαν μια ρετρό φωτογραφία βγαλμένη με τρίποδο, ήμασταν όλοι μαζεμένοι γύρω από μια φωτιά.  Ήταν νύχτα και σκέφτηκα πως όλα έμοιαζαν σαν να βρισκόμασταν συχνά σε αυτό τον τόπο. Η Μαρία, ο Μπάμπης, ο Κυβετός, η Φώφη, η μικρή Γλυκερία και η Βασιλική Μ  κουλουριασμένη σαν γάτα με το κυπαρισσί φόρεμά της. Όλοι μονιασμένοι, μαυρόασπροι και αμίλητοι είχαμε σχηματίσει ένα ημικύκλιο. Με την βαριά αρρώστια στην πλ

Μην βγάλεις την μάσκα... Κρύβεις τα συναισθήματα σου πίσω της. Θολώνει την αληθινή σου εικόνα... Οι Αποκριές είναι δικαιολογία. Η ουσία βρίσκεται στα μυστικά που κρύβει η μάσκα της Βενετίας. Κοίτα το χαμόγελο της πορσελάνης. Διατηρεί τον χρόνο παγωμένο... Θαμμένος ο  πόνος που αισθάνεται... Οι γόνδολες συνομωτούν  στα κανάλια, προκαλώντας τα να   ξεπλύνουν  υποσχέσεις δοσμένες σε στιγμές πόθου. Πίσω από το χρυσό και το μαύρο βελούδο, τα μάτια σου επιβίωσαν, μιας αλήθειας που

Μέσα στον συρμό της ακυβέρνητης χαράς, στο πάντρεμα της σερπαντίνας και της λαμέ βραδιάς, στα πλάνα λόγια της καρδιάς, στο πολύχρωμο της αποκριάς, στο τρελό ξεφάντωμα, στην ασωτία της νυχτιάς, σε ψάχνω με κόκκινο φόρεμα τσιγγάνας Ρωμιάς, με εβένινο μαλλί, με μαντείες διφορούμενες μιλάς, με μια κοφτερή ματιά, λάγνας πράσινης σαϊτιάς, και μ΄ έναν χρησμό μου στον τοίχο κολλάς. «Θα ζήσεις όλα τα όμορφα, τα επιθυμητά, άρχοντά μου, τα λάγνα, τα βασιλικά μα και τ΄ απαγορευμένα, ένα

Η Βενετσιάνικη Μάσκα   Η βενετσιάνικη μάσκα έμενε κρεμασμένη στον τοίχο, μια θύμηση των όμορφων στιγμών του προηγούμενου αποκριάτικου χορού.   Ο σπανιόλης χορευτής με τα πράσινα μάτια, μια αέρινη, γλυκιά συντροφιά ολόκληρης της χρονιάς.   Φέτος θα ξαναπήγαινε. Με την ίδια μάσκα. Ίσως να τον συναντούσε ξανά.   Πήγε. Ο αποκριάτικος χορός βρισκόταν σε εξέλιξη. Πίσω από τη μάσκα, δύο μάτια σάρωναν τον χώρο.   Ο χρόνος περνούσε. Πουθενά ο Ισπανός χορευτής. Τα μάτια γέμιζαν αγωνία.

Οι σχέσεις των ανθρώπων οδεύουν διάτρητες, σαν κουμπότρυπες πολυφορεμένου πανωφοριού και σε κάθε γωνιά καραδοκούν ανατροπές, και ενεδρεύουν παγίδες και αντιφάσεις. Έτσι πολυκαιρισμένα χαμόγελα και αγκαλιές, μετατρέπονται σε φυλακή με επίχρυσα κάγκελα και σου κόβουν την ανάσα. Αρκεί μια στραβοτιμονιά, να ταράξει τις ισορροπίες και στον ανέφελο ουρανό της ρουτινιάρικης καθημερινότητας, να ξεσπάσει καταιγίδα. Στην αρένα της ζωής λοιπόν κονταροχτυπιούνται οι πιο ιερές συγγένε

Ποιος είσαι Εσύ, Ποια είμαι Εγώ...... Αυτή η "Ανασφάλεια" Δαμόκλειος Σπάθη"! Επί της Κεφαλής Αιωρείται...... Κι εκείνο κει το "Απόθεμα" της Μακαρίτισσας της Μάνας μου Με ακολουθεί κατά πόδας.... Ποτέ δεν το απέβαλα... ποτέ δεν συμμορφώθηκα... Ποτέ δεν μέτρησα, όλο και πιο πολύ ήθελα να μαζεύω.... Να έχω "Απόθεμα", μήπως και έρθει Κατοχή... Και πούμε το Ψωμί "Ψωμάκι"! Κι όλο αγοράζω κι όλο μαζεύω, κι όλο ξοδεύω... Κι όλο μετράω... κι όλο δεν μου φτάνει το "Φαΐ "! Κι όλο ζ