Το τρένο πέρασε, δεν ζούμε, δεν υπάρχουμε τα χέρια έμειναν κενά, απόμειναν μόνο τα δάκρυα η μνήμη καίει σαν κάρβουνο, που αρνείται να σβήσει καθώς κοιταζόμαστε, βλέπουμε μιαν αντανάκλαση τα μάτια σου είναι δικά μου πια το αίμα στις φλέβες μας πάγωσε κοίτα, τα ψέματα τελείωσαν, δεν μπορώ να πω πως είναι καλά παίξαμε το παιχνίδι με όλη τη δυσπιστία μας μαζεύω τα κομμάτια, μήπως και φτιάξω μια νύχτα από φως και σιωπή κι όμως ελπίζουμε, σε ένα τέλος που δεν είναι τέλος, μιαν αρχή

Ένα ακόμη τραγούδι μου "Το Σπίτι του Μικρασιάτη" Αφιερωμένο στον Σύλλογο Μικρασιατών Ν. Ημαθίας, σε κάθε ψυχή που κράτησε ζωντανές τις μνήμες της Μικράς Ασίας, σε κάθε οικογένεια προσφύγων που έχτισε ξανά τη ζωή της με πίστη, αξιοπρέπεια και αγάπη για την πατρίδα που χάθηκε αλλά δεν ξεχάστηκε ποτέ. Αφιερωμένο στους παππούδες και τις γιαγιάδες που έφεραν μαζί τους τραγούδια, εικόνες, μυρωδιές και ιστορίες από τη Σμύρνη, τον Πόντο και την Καππαδοκία, και τα έκαναν ρίζες στις γε

Κάνω κόμπους με τα δάχτυλα. Στην προσπάθειά μου, σπάω κόκαλα, τσακίζω φλέβες, κόβω τένοντες, όμως καταφέρνω να κάνω αυτό που κανείς δεν μπορεί να κάνει δαχτυλόκομπους … George Kastrounis Εκδόσεις 24 Γράμματα 🌹

Σαν γυπαετός περιμένεις με νύχια γαμψά να κατασπαράξεις τη βορρά σου. Σαν άλλο είδος οντότητας εσύ ρημάζεις αμετανόητα τις κατακτήσεις σου. Σαν χάσεις το δίκιο σου θα ναι αργά οι αρρωστημένες εμμονές σου γελούν σαρδόνια. Πάνω σου ο ουρανός καραδοκεί τη νηνεμία και η καταιγίδα σε πλησιάζει, ενώ κινείσαι λάθρα στο μάτι του κυκλώνα. Η εκδίκηση είναι μεγάλο βάρος αλλά η αχαριστία πληρώνεται αργά και επώδυνα. Μαρία Καραθανάση 🌹

Κράτησες,κράτησα το κλειδί της καρδιάς, χωρίς ν’ αφήσεις περιθώρια ελπίδας, το φύλαξα στις κρύπτες της ψυχής, κανείς δεν ξέρει τα τερτίπια της μοίρας. Πέρασαν χρόνια,η μνήμη ανακαλεί, ξεφυλλίζοντας κιτρινισμένες σελίδες, το συρτάρι με τρεμάμενο φόβο ανοίγω, το κλειδί φορτωμένο ραγισμένες ελπίδες . Αραγμένο στης μνήμης την κρύπτη, το κλειδί τόχει αγγίξει ο χρόνος, πρόσβαλε η σκουριά την αντοχή του, τόχει πλήξει απέραντος πόνος. Εφτασφράγιστη η πόρτα λοιπόν, το κλειδί έχει παλι

Αχός πάθους, κύμα μακρύ, σταχτί, μικρός φάρος φέγγει αχνά κι απόμακρα, σκαρί μονάχο και ξένο, ας παίρνεις ελπίδα Στερνά πλοία φεύγουν, οι στρατολάτες στερνοί φωνή δεν ακούς στ’ ακρογιάλι, χτυπούν μονάχα των κυμάτων οι πνιχτές ανάσες, κι ελπίδες, στάλες βροχής, που σβήνει το πέλαγος, κύμα το κύμα, στην οργή του Μετρώ τώρα στιχάκια βρόχινων δακρύων, που άψυχα, σιγά σιγά, βυθίστηκαν στο μούχρωμα κι εσύ τώρα, χαμένη παλιά εικόνα, κι εγώ τώρα, μια κόκκινη σταγόνα Είπα ν’ αποφύγω τ

Σου έγνεφαν τα χαμόγελα απ' όλες τις γωνιές της Αλεξάνδρειας, απ' όλα τα σημεία του ορίζοντα, το πάθος σου να ικανοποιήσουν, χαρά να γεμίσουν την ψυχή σου, με φως να λούσουν τα αισθήματά σου, μα εσύ δυνάμωνες τα οδοφράγματα με λύπης υλικά, επέλεξες για συντροφιά σου την σιωπή, δίνοντας άλλη διάσταση στην έννοια αξιοπρέπεια, όχι την δική σου, αλλά όσων σ' αγαπούσαν με τον τρόπο τους, χωρίς να σε καταλαβαίνουν! Επέλεξες για συνοδοιπόρο την μοναχικότητα ,την διακριτηκότητα για

Kαι ο έρωτας κατάντησε μια σκόνη στα πλήκτρα του πιάνου Ένα ωχρό υγρό ανέκφραστο μέσα στο ποτήρι σου Δύο νεκρά περιστέρια μέσα στα δαντελένια γάντια σου Και το πάθος, άρωμα είχε Σαν το βερνίκι του ξύλου που έψαχνε το δέντρο του Το σίδερο του μεταλλικού πόμολου της πόρτας, που έκλεισες πίσω σου Τα δολοφονημένα γράμματα στο σφραγισμένο συρτάρι σου Την τρεμάμενη προσευχή που μίσησες Τα κρεμάμενα φιλιά σε απόντα χείλη Το μετέωρο ράπισμα σε αθέατο μάγουλο Το μύρο από το καμένο για

Τα χρώματα της αυγής, χαϊδεύουν νοερά την πηγή σου η σάρκα ξύπνησε διψασμένη, το χάδι του ήλιου, αστραφτερό, γυαλίζει τον ιδρώτα το βλέμμα λαμπυρίζει, ηδονικά χείλη γυρεύουν πόσιμο φιλί έκρηξη πάθους η πηγή σου, υγρή απόλαυση οι χυμοί σου, μυρίζω τις αισθήσεις σου γονατίζω στης σάρκας την ικεσία, η ανάσα, καυτή, πλημμύρα ηδονής στην καμπύλη του κορμιού σου κρυστάλλινο γέλιο μου, δώσ’ μου τη λύτρωση άσβεστη φλόγα που καίει αιώνια, έρωτας, πανάρχαιος θεός, ναός θυσίας το κορμί

Μακρινές και δύσβατες διαδρομές ακολουθεί το ποτάμι, από φαράγγια απρόσμενα στον ήλιο αφιλόξενα. Μέσα από βράχια κοφτερά πληγώνονται οι στιγμές του, στου χρόνου τα εμπόδια έρημες οι κραυγές του. Κι όσο το δάκρυ λάσπωνε το ασημί της Σελήνης, αρνιόταν να παραδοθεί στο τέλμα της οδύνης. Μια θάλασσα από αγκαλιά στον κόσμο είναι η αγάπη, νερό που σχίζει τα βουνά συναίσθημα για νά βρεις. Κι αν υποφέρεις στο ταξίδι σου, στο απέραντο γαλάζιο θα γραφτεί της αγάπης η ιστορία σου. Χρήστ

Σας φαντάζομαι νεκρούς με τα θεσπέσια κατορθώματα, τις θυσίες και τις πομπές σας, με τα λευκά σαρκία σας σκαλιστά σαν νεοκλασικά. Τα είχε εικόνα το λεξικό μου που, όλος τυχαίος, τα έλεγε λήθη. Κι ύστερα ερωτευόμουν την άτρωτη απραξία του θανάτου, σαν μέντορας που σκιαγραφεί τον Άδη κρίνοντας τους ζώντες σχετικά με τους νεκρούς, φορώντας μαύρο τον έρωτα. Τώρα ξυπνώ μετέωρος τα βράδια. Κι αυτά είναι άγρια, σαν γεύμα μεσημεριανό που σε αφήνει πεινασμένο, πείθοντάς σε πως τόσο φτ

H μπιζουτιέρα σου γεμάτη ρόδα και κρύσταλλα Με ανοικτό το καπάκι της Σε θυμάται Δεν άλλαξε χέρια Γεμάτη ταλαίπωρα συναισθήματα, που δεν άντεξαν Δεν έγιναν λέξεις Γεμάτη ευγενή αγκάθια Η αφή τους δε μάτωσε τα χέρια σου Γεμάτη διαμάντια Δεν έχουν κι αυτά επίγνωση της ηλικίας τους Γεμάτη μυστικές επιθυμίες Προσπαθούσαν να γεμίζουν τα κενά σου Σκόνες που γερνούν μονάχες Ψυχρές αντανακλάσεις από όμορφα αλλά νεκρά κοσμήματα Σκοτωμένες αλυσίδες Σιωπηλά, ενοχικά δακτυλίδια Μυστηριώδη

Τα χρόνια άσπρισαν τα μαλλιά, όργωσαν το δέρμα, σκέβρωσαν το κορμί, άδειασαν το κεφάλι από πρόσφατες μνήμες. Κι όμως η καρδιά λαχταρά ακόμη τα νιάτα και... Ονειρεύεται. Κι εκεί όλα γίνονται νεανικά και σφριγηλά και τα όνειρα τρέχουν με εφηβική ταχύτητα. Όμοια με τρεχαλητό παιδιών, απολαμβάνοντας τις στιγμές κάποιου καλοκαιρινού πρωινού, χωρίς σκοπό και προορισμό, αδιαφορώντας για τις πληγές και τα γρατσουνισμένα γόνατα. Κι έχουν χρώματα. Πολλά χρώματα... Μια πανδαισία χρω

Ήρθε ο Πρωτόλης του καλοκαιριού θεριστής, της αποθυμιάς και του έρωτα δεινός γητευτής, με φιλιά γιασεμιών να ευωδιάσει τη φύση ποιητικά όνειρα να ζωγραφίσει στη δύση. Ανατέλλει η ζωή στου Ιούνη τη λυκαυγή, πεταλουδίζει στων αστεριών τη μαρμαρυγή. Λευκά κρίνα της άμμου, αρμυρίκια θαλασσινά και χρυσοί ηλίανθοι τον χαιρετίζουν αυγινά. Τρίλιες αηδονιών γλυκομεθούν το καλοκαίρι, με σπίθα τον έρωτα, άσβεστο αγιοκέρι. Βουΐζουν οιστρήλατα τα τριζόνια του έρωτα στον ίσκιο των δέντρων

Δύο άνθρωποι που ήταν χρόνια μαζί. Πέρασαν όμορφες στιγμές. Πέρασαν δύσκολες στιγμές. Μετρούσαν κοινή πορεία από πριν την ενηλικίωση τους. Μια ζωή μαζί. Τα σύννεφα στην ζωή τους ήταν εμφανή. Η αρρώστια της μοίρας την χτύπησε βαριά. Μήνες έλιωνε στο κρεβάτι του νοσοκομείου. Δίχως ελπίδα. Ο Άρης δίπλα της νυχθημερόν. Εκείνο το πρωινό λίγο πριν ο ήλιος ανατέλλει,ο Άρης μόλις είχε ξυπνήσει και πριν προλάβει να πιεί μια γουλιά καφέ έλαβε ένα μήνυμα. Να Μ' αγαπάς. Όσο μπορείς να Μ'

Έτσι όπως σε κοιτώ και δεν είναι πιστευτό, με του φεγγαριού το φως να πέφτει πάνω σου, χαϊδεύοντάς σου τα μαλλιά και μυρίζοντας τ’ άρωμά σου, από μέσα μου τον Θεό ευχαριστώ για το δώρο της ζωής αυτό. Νιώθω σαν να μου χάρισαν τον κόσμο όλο... Από την πληγή δε στάζει πια αίμα άλλο. Δύο ποτήρια τσουγκρίζουν στην υγειά του έρωτα... Η τέως αταξίδευτη ψυχή μου στα πέρατα. Τριγύρω μου ανθίζουνε κάθε λογής λουλούδια... Δεν ακούω μοιρολόγια, μόνο χαράς τραγούδια. Έτσι όπως σε κρατώ κα

Κόπιασε ατυπία τής συμφοράς στο μέλαθρον τού Ασκληπιού: Άγρια τού πόνου κραυγή, τα κόκκαλα τσακίζει στην κόγχη τής ευνής. Ρανίδα ύστατη η ζωή σταλάζει στο αγλαό κορμί τής Αίγλης Και το ίαμα τής Ιασώς, τα πνεύματα μαύρων κυττάρων κατευνάζει. Ιστέ αλήθειας, σωφροσύνης και ευφυΐας, γυροβολώντας μέρα νύχτα Νοητά στην αδαμάντινη ράβδο τού όρκου τού σεμνού υπηρέτη υγείας Όρισε το άσπρο μονοπάτι τής γαλήνης πέρα από τα όρια τής οδύνης Στρατιές αχτίδων να τυλίξουν μες στο ιλαρό φως,

Ήταν 24 Μαΐου 1819 όταν γεννήθηκε στο London ένα κορίτσι που κανείς δεν περίμενε ότι θα άλλαζε την πορεία του United Kingdom και της παγκόσμιας ιστορίας. Η Queen Victoria ανέλαβε τον θρόνο σε ηλικία μόλις 18 ετών. Λίγες μορφές άφησαν τόσο βαρύ αποτύπωμα στη Βρετανία όσο η Βικτωρία. Όταν ενημερώθηκε ότι έγινε βασίλισσα, η νεαρή Βικτωρία λέγεται πως ξέσπασε σε δάκρυα πριν παρουσιαστεί στο Privy Council. Η βασιλεία της υπήρξε τόσο καθοριστική, ώστε ολόκληρη η περίοδος έμεινε γν

Μαζί με το χαμόγελο του ήλιου, και η σκιά γεννιέται... δηλώνει παρουσία. Πολύ αλλόκοτη αλήθεια... Απ' όλους ζητάει προστασία. Το φως αδυνατεί να αντικρίσει. Λιγώνεται... Θαρρείς, θα ξεψυχήσει. Φοβάται το φως, την πύρινη αχτίδα. Παντού γυρεύει σώματα γι' ασπίδα... Σαν ξυλοπόδαρος πρωί πως μοιάζει... Σαν μαριονέτα, αμίλητη κοιτάζει... Σαν το καρμπόν ό,τι κινείται αντιγράφει, Ωσάν τον ήλιο, το κάθε σώμα περιγράφει... Όσο ο φωτοδότης ανεβαίνει, τόσο το μπόι της μικραίνει. Και σα

Έχει συμβεί αρκετές φορές -κυρίως την άνοιξη- να σταθούμε μπροστά σε ένα αθόρυβο μάθημα ζωής, απλωμένο πάνω στη γη σαν υφαντό που δεν το δημιούργησε ανθρώπινο χέρι. Σκέφτομαι ότι τα λουλούδια διαφέρουν μεταξύ τους κι όμως συνυπάρχουν. Δεν χρειάζεται να ανταγωνιστούν για να επικρατήσει κάποιο· δεν προσπαθεί το ένα να γίνει το άλλο. Το καθένα επιμένει στη δική του μορφή, στο δικό του χρώμα. Τα κίτρινα φωτεινά, μοιάζουν να κρατούν μέσα τους τον ήλιο. Τα μικρά, σχεδόν ταπεινά στρ

Στη νιότη της ξαναγυρνά τ ' αθώα της 'κείνα χρόνια που μοσχοβολούσε η καρδιά αρισμαρί και ρόδα. Αχ, 'κείνη της η κορμοστασιά σαν κυπαρίσσι ολόισια, δυο κάρβουνα τα μάτια της όλο έρωτα και φλόγα. Ξέπλεκα είχε τα μαλλιά στον άσπρο της λαιμό, δυό χείλη πετροκέρασα γλυκό σωροπιαστό. Τα μάγουλά της κόκκινα λαχταριστά σαν μήλο τα φρύδια της ζωγραφιστά σαν της ελιάς το φύλλο. Έτρεμε η γης ολόκερη απ ' όπου κι αν περνούσε και το αγέρι τρυφερά, στο στόμα τη φιλούσε... Τέτοια γλυκιά ομ

"Είμαι μ α θ η τ ή ς" 📚 δεν σημαίνει μονάχα γράφω... διαβάζω... αξιολογούμαι... πετυχαίνω... ή αποτυγχάνω... Αποτελεί ιδιότητα που δεν ταυτίζεται με αριθμούς!!! Σημαίνει ακόμη ο ν ε ι ρ ε ύ ο μ α ι... φαντάζομαι... π ε ι ρ α μ α τ ί ζ ο μ α ι... αναζητώ τρόπους για να γ κ ρ ε μ ί σ ω τα φράγματα του άγνωστου και του ανεξερεύνητου... ζω στη στεριά κι οργώνω με τα φτερά μου τους ο υ ρ α ν ο ύ ς...🌈 Μαθητεία στην ίδια την Ύπαρξη... Κι η πορεία δεν είναι γραμμική... Είναι π

Θα ταξιδέψουμε στο φως με την αγάπη. Λιώνει ο πάγος στις καρδιές. Μια θέληση που είναι ορατή στον νου μας και μας καθοδηγεί μας πάει σ' άλλα μονοπάτια. Δυο ανθρώπων οι καρδιές χτυπούνε σαν τις καμπάνες μιας Κυριακής. Οι δάδες αναμμένες σε λαμπαδηδρομία αισθημάτων. Αξιολογούμε τις στιγμές, και μεις χέρι με χέρι κοιτάμε σ' ανοιχτούς ορίζονται. Η ευτυχία μας ακολουθά σαν μια αχτίδα που γιομίζει τις "μπαταρίες" της ψυχής μας γίνεται εσωτερική πνοή. Ο έρωτας, μια προσφορά των αισθ

Μέθυσε θαλασσινό πόθο η ψυχή μου, για χώρες μυθικές, που νοσταλγήσαμε. Μέσα στο αίμα μου η δίψα της φυγής. Σαν Ποιητής ταξιδευτής και Οδυσσέας π΄ αναζητά τον ρυθμό του φλοίσβου. Θαλασσινό τραγούδι της η μακρινή βοή της. Έρωτας είναι η θάλασσα. Το κύμα το αλμυρό στην αμμουδιά. Κομμάτι της ψυχής μου, Ερωμένη, Μάνα, Γοργόνα Παναγιά. Πολεμική, Θηλυκιά και Παρθένα, Απέραντη και ανεξάντλητη. Έρωτας είναι η θάλασσα. Μεταλαβιά ιερή, το αλμυρό νερό της. Σαν τα πουλιά, που ακολουθάνε,

Επιστρέφω. Ξημέρωσε; Τραγουδούσε ένα τραγούδι γυμνό φορώντας έναν πεθαμένο εαυτό. Το έλεγε μοναξιά-σάρκα χωρίς ψυχή με συλλαβές ήχων. Τις νύχτες, εκεί που άδειαζε ό,τι απέμενε, εκεί που ο θάνατος καρτερούσε, το τραγούδι έγινε σιωπή. Έγινε λέξη στο στόμα, ναυάγιο στους τάφους των φιλιών. Ξημερώνει... Επιστρέφω. Σωτηρούλα Χατζηκωνσταντή 💕

Με ντύσαν αγάπη, μου βάλανε φτερά. Μου είπαν αφέσου, κι εγώ βγήκα στον δρόμο ξανά. Τους είπα κρυώνω μα δεν είχαν μπουφάν. Μπήκα σε σπίτια που μύριζε σκόνη και έρωτα. Βάδισα σε θάλασσες και κάμπους υγρούς. Φίλησα την Κίρκη στο στόμα μεσ' σε κήπους ξηρούς. Άγγιξα την θάλασσα με χέρια σκληρά. Κι ήρθανε γλάροι κι αηδόνια και βουνίσια πουλιά. Με είπανε χάδι, με είπαν Θεό. Μα εγώ την αγάπη ψάχνω να βρω. Την έχουνε κλείσει σε πύργο ψηλό. Θα μπω σαν ληστής και ιππότης. Μπορώ. Η ζω

Κι αν μαύρο είναι το σκοτάδι, μην σε λυγίσει η σκοτεινιά, δώσε του φώς να σε φωτίσει, κι ας είναι μαύρη καταχνιά. Κέντησε το σκοτάδι σου, με σταυροβελονιά, κάθε κλωστή να ρίχνει φώς, στης πίκρας την απονιά. Χρωματιστές κλωστές, πέρασε στη βελόνα, κέντησε τον ουρανό, για να του δώσεις χρώμα. Πολύχρωμες και γυαλιστές, να διώξει το σκοτάδι, το κέντημα να φαίνεται, στον ουρανό σημάδι. Εφτά γραμμές το κέντημα, ουράνιο τόξο να μοιάζει, να φέγγει μέσα στη ψυχή, καθώς θα συννεφιάζει.

Μιας πεταλούδας το πέταγμα αρκεί ν' αναδεύσει του σύμπαντος την αρμονία, λένε... Απαρέγκλιτα αμετακίνητη η Μοναξιά Ως άλλη θεότητα απ' τα βάθη των αιώνων κληρονομημένη Μορφή μαρμάρινη λαξεμένη στου παγκόσμιου χάρτη τις συντεταγμένες Σκιά ολοσκότεινη στου ήλιου το διάβα Σιωπή σιδερόφρακτη στης καρδιάς το τραγούδι Φορεσιά από πάγο ασφυκτικά φορεμένη στων συναισθημάτων την πνοή Του δημιουργού Έρωτα ακύρωση... Αλίκη Πέϊκου 🦋

Έγειρε πάνω του και τον αγκάλιασε με τ' ανθισμένα κόκκινα κλαδιά της. Εκείνος στιβαρός και σοβαρός την απέτρεπε να τον πλησιάσει για να μη χαλάσει το πανέμορφο μεταξένιο φόρεμά της. Εκείνη αρνήθηκε πεισματικά και με τρυφερότητα ακούμπησε πάνω του χωρίς να τη νοιάζει η εξωτερική του εμφάνιση παρά μόνο η αγάπη που ένιωθε γι’ αυτόν από την πρώτη στιγμή που τον συνάντησε όταν φύτρωσαν στην ίδια αυλή και μεγάλωσαν πλάι πλάι. Στην αρχή ένιωθε το τρύπημα απ’ τα αγκάθια του να της δι

Στις 27 του Μάη γιορτάζει ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσσος στο Προκόπι της Εύβοιας. Κάθε χρόνο πολλοί άνθρωποι περπατούν δεκάδες χιλιόμετρα, ως έθιμο και βαθιά πίστη, για να πάρουν την ευλογία του. Βοήθειά μας.) Ο Άγιος τους περίμενε Οι προσκυνητές έσερναν τα κουρασμένα βήματά τους από το χάραμα και βαριανασαίνοντας από τις ζεστές ακτίνες στέγνωναν με τα χέρια τα ιδρωμένα μέτωπα. Λιγοστές κουβέντες γεμάτες κουράγιο, να αξιωθούν να εκπληρώσουν και φέτος το τάμα: Προσκύνημα στο σκήν

Μην περιμένεις άδικα σε μέρες γιορτινές, και σχολές κι αργίες κι απεργίες κάτι σημαντικό να μάθεις από την ζωή. Ημέρες σαν κι αυτές σπάνια διδάσκει. Μα ούτε κι από βιβλία και συμβουλές σοφών... Στις μέρες της καθημερινής ρουτίνας, που αδιάφορα κι αργά κυλούν μπροστά μας, η μία μετά την άλλη σιωπηλές, μονότονες, μα και μοναδικές η κάθε μιά τους, εκεί, εκεί κοίταξε γιατί εκεί μονάχα θα το μάθεις. Νικόλας Ζαχαρόπουλος 🌹

ΥΓΙΕΙΣ ΚΑΙ ΑΡΡΩΣΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ Ιστορία 2η «Στην υγειά μας, ρε παιδιά!», σήκωνε το σφηνάκι με το τσίπουρο ο Νώντας και όλοι μαζί πίναν μονορούφι στην υγειά του καθενός με τη σειρά. Δέκα φίλοι, στρυμωγμένοι σα σταφύλι σε ουζερί στο λιμάνι του Βόλου. Πρώτη γύρα, πρώτος μεζές ψωμάκι, ελιά, λακέρδα. Δεύτερη γύρα, τσιτσίραβλα. Τρίτη γύρα, γαύρος στο φούρνο. Τέταρτη, Πέμπτη,…Στην δέκατηπέμντη γύρα, γύριζαν όλα. Και το σφηνάκι φάνταζε σαν κρασοπότηρο. Ο Νώντας, ο Φώντας, ο Μά

Σκάψε στο βάθος της ζωής, Δίχως να νιώσεις πως πονάς. Μόνο θυμήσου πως προσδοκείς Ανάσταση ψυχών στο άπλετο φως. Και μέσα στη σκοτεινιά που οι φόβοι στήνουνε συρτό, κράτα τη καύτρα σου ζωντανή, να γίνει αστέρι λαμπερό. Δεν είναι ο πόνος φυλακή, μα το σκληρό το μάρμαρο, που αν το σφυρηλατήσεις σωστά, θα βγει άγαλμα πεντάμορφο. Κοίταξε πάνω, προχωρά, το μονοπάτι είναι εκεί, κάθε σου βήμα και μια γέννηση, κάθε ανάσα σου... γιορτή. Της μήτρας το παιδί χαμογελά. Εύα Αλιβιζάτου

Δεν ήταν το βάρος του παιδιού που μεγάλωνε το πρόβλημά της. Ήξερε ότι θα άφηνε την οικογένειά της και θα μετακόμιζε σε μια χώρα που τα δικαιώματα του γιου της θα ήταν αντάξια των ειδικών προβλημάτων του. «Τόση περιουσία, κι ο γιος της είναι ΑΜΕΑ· σε μας έτυχε;» Άκουγε τον πατέρα της να μιλά στο τηλέφωνο με τον εξαφανισμένο χρόνια τώρα, αδερφό της, που "έκανε" τη ζωή του, σε κάθε μέρος της γης. Φυσικά, δεν έσπαγε τα αυγά με τον μπαμπά τους ο Τζανής, γιατί ήταν πολλά τα

Α π ό λ λ ω ν φ ω σ φ ό ρ ε . . .☀️ Δηλώνεις το χρυσάφι του Φ Ω Τ Ο Σ και στους Μύστες σου το απλώνεις... α π ο λ ύ ο ν τ α ς το σκοτάδι απ' τους υγρούς χειμώνες της ψυχής... Π ά λ λ ε ι ς τις ακτίνες σου σκορπώντας κόκκους γύρης από φλογισμένες μέλισσες... Με νότες πύρινες από ξύλο και στάχτη σμιλεμένες τ ρ α γ ο υ δ ά ς ύμνους ουράνιους...⭐️ Κι άλλοτε... ψ ι θ υ ρ ί ζ ε ι ς πανσέληνα φωνήεντα με μελωδίες ίασης αρχέγονων τυμπάνων... Ι ε ρ ο υ ρ γ ε ί ς τώρα στο κορμί

Το βλέμμα μου διασταυρώθηκε με το δικό του, το χαμόγελο μιλούσε μα εγώ δεν κατάλαβα, το κεφάλι έσκυψε και πήρε και την ζωή μου μαζί του! Αυτό ήταν, αυτή είναι η μόνη αλήθεια, ελεύθερη δεν διαπραγματεύεται με καμμιά ηλικία, μην την κατηγορείτε, μην την αδικείτε, η Σταύρωση, ο Θάνατος, η Ανάσταση! Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Μες στο έρημο το σπίτι. Τριγυρίζεις χαμένο, Αχ μικρό μου σπουργίτι, Πως είσαι τρομαγμένο. Έξω φυσάει ο βοριάς αξημέρωτη βραδιά. Και να ψάχνει παρηγοριά, Παγωμένη η καρδιά. Που θα βρεις μικρό ζεστασιά, Τρομαγμένο σπουργίτι. Σε ποια τάχα αγκαλιά, Που, όλοι σε λένε αλήτη. Ένα φως στο σκοτάδι ζητούσες, Και την άδικη τη ζωή ρωτούσες. Αν και εγώ έχω μια σκεπή. Αχ πόση πίκρα η καρδιά να χωρέσει. Νίκη Σιγάλα 🌺

Πιάνεις φορές σιγανά να μιλάς Ασπρομάλα,χρυσή μου γιαγιά Στις σκέψεις σου πάνω παραμιλάς Στα άλογα μνήμης από τα παλιά. Στ' άρματά τους συχνά κουβαλάς Γεύσεις γλύκας από τα φιλιά Στη θύμηση τους χαμογελάς Εκεί καρφώνεις της σκέψεις ματιά. Τρέχουν τ' άλογα πρώτης σου νιότης Εκεί στέκει χτυπά η καρδιά Στη μνήμη της αγάπης της πρώτης, Λάμπεις,ακτινοβολείς ομορφιά, Γιαγιούλα της νοσταλγίας λεβεντιά. Λευτέρης ΣιώμοςΚ/118δ.π.ελ

Πνοή ζώσα… Φύσηξες με χείλη δυνατά κι αντρίκεια. Συντάραξες τα απύθμενα βάθη του εγωισμού και της βαθειάς νομοτέλειας των αισθημάτων· η νεφελώδη ύπαρξη άρχισε να βάφεται με τα αχνά χρώματα της ίριδας, που προσμένουν να γίνουν πιο φωτεινά ακόμα κι απ’ τον ήλιο, ν’ ακτινοβολήσουν από την αλήθεια της ζωής, την προσωπική σου αλήθεια και να βρει η οντότητα το δικό της νόημα, τη δική της βέλτιστη φύση περιχυμένη με τον ερωτισμό και το άρωμα που αφήνεις ν’ αναδύεται σε κάθε ένωση

Gustav Klimt ζωγραφική Ανταρεύονται οι σκέψεις πάλιωσε το κουράγιο Θέλουν να νοστήσουν Αναμασάνε παλιές πληγές και τον αχρωμάτιστο καμβά το μέλλον Η ανάσα αρωγός στην ίδια συχνότητα με την ακοή συντονίζει την καρδιά στην αγάπη , στην ασχήμια!!! Σ αυτήν βρίσκει ανάπαυση η σκληράδα η απογοήτευση, η θλίψη, η παραίτηση. Η απόλαυση της αργή δίνει δύναμη στην συνέχεια Γνώριμη παλιά οικεία πλέον αγαπητικιά των ονείρων ολότελα δικιά μας συντροφεύει και εκφράζει τις συναισθηματικές φ

Και η κάθε μέρα εύθραυστη μοιάζει, εγκλωβίζεται και επανάληψη παράγει, ξεχωρίζει τ' όνειρο από την αλήθεια, διαχωρίζει ρόλους... από αυτούς αρκετοί γραφικοί να φαίνονται, καθρεφτίζει μια ψυχική ηρεμία όταν τα μάτια λάμψουν όταν τα χείλη σιωπούν. Κάθε σκέψη μια φροντίδα μια ελπίδα που δεν "χωράει" στη κάθε μέρα. Πάνος Βαρνάβας 🌹

Κερί αναμμένο μες στη χούφτα μου Πίστη εσύ και αγάπη μου Ποιος τάχατες από μας τ΄ άναψε πρώτος; Το χέρι μου λεπτεπίλεπτο, νεανικό, ένας ήλιος γυμνός Κατάντησε ένα κουρασμένο, ροζιασμένο, γεροντικό, ντυμένο ξέφτιες νταντέλες γεμάτες απουσία Η χούφτα μου όμως ορθάνοιχτη για να χωρά εσένα Κανέναν ουρανό Μα το κερί ακόμα πάνω της καίει Δεν επέτρεψα να αλλάξει χέρι Άφησα το πρόσωπό μου έξω από τη φλόγα του Μα η καρδιά μου, ο απρόσωπος καθρέφτης του Κι αυτή ζωντανή, λαμπερή, καυτή

Πόσο θα 'θελα να χορέψω μαζί σου! Έστω, ένα φοξ, ένα μπλουζ, ένα τάνγκο! Δεν με μέλει αν είναι μέρα ή νύχτα, φτάνει να είμαι η ντάμα στης ψυχής σου την πίστα! Δεν με μέλει αν έχει ήλιο, βροχή ή φεγγάρι, φτάνει να με κρατάς αγκαλιά, να μου σφίγγεις το χέρι!! Δεν με μέλει αν είναι βράδυ, δειλινό ή πρωί, σαν καίει λιοπύρι ή κροκάτη αυγή, μια Τρίτη ή Κυριακή χειμωνιάς μεσημέρι, ούτε πο

Βαδίζοντας σε εκείνη την παραλία του ακριτικού νησιού, όπως κάθε βράδυ, μπορούσα να διακρίνω εικόνες και ιστορίες που, για να λέω την αλήθεια, ίσως να μην συνέβησαν ποτέ. Άλλωστε πως να εξηγήσει κανείς την παραδοξότητα των εννοιών που, αυτές καθαυτές, εντυπώνονταν σχεδόν ακαριαία με την αχνότητα του μη συμβαίνοντος. Ήταν ένας ήρεμος κολπίσκος περιστοιχισμένος από αυτοφυή δενδρύλλια που μετέτρεπαν ονειρικά τον υδάτινο ορίζοντα. Τα γκρίζα κλαδιά τους ήταν λεπτά και τα φύλλα τ

Εκείνο το βροχερό πρωινό του Μάη θυμάμαι... Η ώρα ήταν έξι το πρωί. Είχαμε κοιμηθεί μαζί το προηγούμενο βράδυ. Ήρθες αργά ...Περασμένες δώδεκα ήταν. Ήσουν κουρασμένος απ' τη δουλειά. Ξεντύθηκες και ήρθες να ξαπλώσεις δίπλα μου. Όλο το βράδυ θα μου έκανες έρωτα. Δεν ήταν όμως σαν τις άλλες φορές. Δεν ήσουν ο εαυτός σου τελευταία. Έδειχνες στεναχωρημένος. Το ξυπνητήρι δυναμίτης. Εγώ ήθελα λίγο ακόμα να κρατήσω την μυρωδιά σου επάνω μου δεν σηκώθηκα απ' το κρεβάτι. Εσύ... Είχες

Μην παρασυρθείς απ’ το τραγούδι των πολλών στους δρόμους τους άγνωστους εκεί που στήνεται το πανηγύρι της πλάνης ύψωσε το βλέμμα κι ας είναι τα βλέφαρά σου σφαλιστά, σαν φύλλα νυχτερινά άσε τη σιωπή σου να μιλήσει με φωνή που δεν πληγώνει θα σε γδάρουν εκείνοι που πρώτα γεύτηκαν τη δική τους σάρκα πεινασμένοι για ό,τι λάμπει, κι ας μην είναι χρυσός θα σε πατήσουν εκείνοι που σκαρφάλωσαν με δόλο στα σκαλιά του ουρανού με χέρια λερωμένα από υποσχέσεις που δεν άνθισαν ποτέ θα σε

Πάλευα να βρω τον εαυτό μου πολύ καιρό τώρα ανάμεσα σε ερείπια ανάμεσα σε άχρωμους τοίχους! Έφτιαχνα με το νου ανάγλυφους βράχους βουνά που επάνω περπατούσε ο ήλιος πειράζοντας τα δέντρα. Προσπαθούσα να ακούσω το γλυκό κελάρισμα ποταμού και το τιτίβισμα των πουλιών ελεύθερα να πετάνε! Με κράταγαν με αλυσίδες σκουρασμένες που τώρα έσπασαν... Και πάλι ελεύθερη μπορώ να ανασαίνω, εκεί που η ψυχή παίρνει ζωή!. Νίκη Σιγάλα 🌺

Υπάρχουν άνθρωποι που έρχονται και αλλάζουν τις εποχές. Δεν αφήνουν κανένα φύλλο φθινοπώρου να πέσει κάτω και κανέναν βοριά να εμφανιστεί στην σχέση τους. Έτσι ήρθες και εσύ... Στην άνοιξη της αγάπης, γεράνια τα λόγια σου ομορφαίνουν του έρωτα τον χτύπο. Κόβω στιγμές και σε μυρίζω... Το χρυσαφένιο περιδέρεο του καλοκαιριού μου φοράς στο λαιμό. Στην άμμο χαράζω της ευτυχίας το όνομα, καθώς κοιτάζω τα μάτια σου. Δύο θάλασσες από ρευστό κρύσταλλο που ραγίζουν στην υφή των χειλιώ

Μέσα μου έχω, ένα χώρο μικρό αυτούς που χωράει, μετράω τόσα χρόνια αλήθειες που φύγαν, μικρές περιπλανήσεις στου νου τις σελίδες, γλυκές αναμνήσεις η καρδιά πάντα ανοίγει, τα χρυσά φυλλοκάρδια το αίμα της μελάνι, αγάπη ζωγραφίζει δική μου η ευθύνη, γι’ αυτούς που έχω χάσει ταξιδιάρικα πουλιά, που δεν έχω λησμονήσει κι αυτούς τους φευγάτους, τους τόσο ωραίους στην τρέλα τους ήμουν, απάγκιο λιμάνι που ήρθαν κι άφησαν, το δικό τους μελάνι για κάποιους σπουδαίους, ταπεινό λιθαράκ