Την πρώτη φορά που τον είδα, ήταν τρεις και δεκαεπτά το πρωί. Δεν ξέρω γιατί θυμάμαι την ώρα. Ίσως επειδή από εκείνη τη νύχτα και μετά, κάθε φορά που κοιτάζω το ρολόι και βλέπω 3:17, νιώθω πως κάποιος στέκεται πίσω μου. Εκείνο το βράδυ καθόμουν μόνος στο σαλόνι. Το σπίτι ήταν σκοτεινό. Μόνο το φως από τον δρόμο περνούσε μέσα από τις γρίλιες και έκοβε το πάτωμα σε λεπτές, γκρίζες λωρίδες. Δεν μπορούσα να κοιμηθώ γιατί τη σκεφτόμουν. Πάλι. Δεν την ήθελα πίσω · αυτό έλεγα στον ε

Πάντα ήταν μόνος ο Ιάσωνας. Ήταν οδυνηρά μόνος. Τόσο που το έχει συνηθίσει. Οι περίοικοι, χαριτολογώντας, τον αποκαλούσαν Τζέησον. Γλιστρούσε αθόρυβα στα δωμάτια του μικρού σπιτιού του, σαν σκιά. Αναζητούσε στους μοναχικούς του περιπάτους να πιάσει ξανά το χαμένο νήμα της ζωής του. Μικροπωλητής σε μια κεντρική στοά. Την δεκαετία του ’90, τότε που ήταν όλα μπορετά, οι γειτονιές έτειναν να εξαφανιστούν και οι αλάνες σώζονταν μόνο σαν ένα ντεκόρ του περασμένου αιώνα. Ήταν βράδ

Ναι...ήταν όλα γλυκά και μαγεμένα. Μα και πικρά σαν φλούδα πορτοκάλι. Σαν ένα σύννεφο που πέρασε το βράδυ. ...Μια αστραπή που πέφτει στο σκοτάδι. Και φόρεσα τα χάρτινα φτερά σου. Που είχαν γεύση φράουλα και μέλι. Χάθηκα μέσα στα άγνωστα νησιά σου. Στον ουρανό σου...σπαρμένο από αστέρια. Τώρα οι νύχτες δεν έχουν το άρωμά σου. Μόνο η βροχή που πέφτει λυπημένα. Πάνω στο τζάμι να θυμίζει τη ματιά σου. Όταν μου είπες ...φεύγω...μην με ψάξεις. Πόση βροχή... Κώστας Κούκας 🪽

Σαν λήξει η γιορτή Σαν λήξει η γιορτή και σβήσουν τα φώτα, εσύ, θα γίνεις σιωπή θα μείνουν τα χνώτα...! Σαν θα βγει η νυχτιά, θα γίνεις δάκρυ νοτιά. Αέρας, σύννεφο, σκόνη εγώ, υποχείριο άχτι, στου χρόνου τ' αμόνι... Θα ζήσεις κοντά μου για λίγο και μετά, όπως πάντα, θα πεις: "Θα φέξει... πρέπει να φύγω...! ...λυπάμαι.. το φως μόνη θα δεις...!" Κι εγώ λύπες υφαίνω, σκιές, σέ, να προσμένω... Θαρρώ είμαι παιχνίδι! Δικό σου; της μοίρας; Τριχιά, παραγάδι, στα χέρια σας σφύρα...!

Εκεί που,ξεμπουμπούκιαζε, το άνθος της ζωής μου, βελόνι με χρυσοκλωστή, κέντησες στην ψυχή μου. Όμορφη σταυροβελονιά, κέντησες τ’ όνομα σου, άπλωσες το χέρι σου, μούδωσες την καρδιά σου. Ανατροπές κάνει η ζωή, αλλάζουν τα δεδομένα, μένουν μοναχά στη ψυχή, γράμματα κεντημένα. Χρυσοκέντητα τα γράμματα, δεν τα φθείρει ο χρόνος, σαν σκιά μ’ ακολουθούν, αναμοχλεύει ο πόνος. Σαν σκιά που οδηγεί, σ’ απάτητα μονοπάτια, πέφτει και αιμορραγεί, και γίνεται κομμάτια. Μιά σκιά πάντα άπιασ

Ανώνυμο το νερό που σ΄ άγγιξε Κι εσύ μουσκεμένη με το σώμα σου να νοσταλγεί, ένα χέρι στον σιωπηλό αλαβάστρινο αυχένα σου Μια ανάσα στο τρεμάμενο διψασμένο στόμα σου Ένα βλέμμα στην θίνα της αργόσυρτης θλίψης σου Ένα άγγιγμα στον θαμμένο άσβεστο πόθο σου Και τούτο το ύδωρ που ηδονικά σε θώπευσε, δεν θυμάται τους σκουριασμένους νεκρούς του Αγνοεί το λειμωνάριο μαρτύρων Θυμάται μονάχα αυτή σου την γυμνή αφή Κι εγώ τα χέρια μου βυθίζω στο νερό σου Λες να μου μάθει πώς θα΄ ταν ν

Σε λαβύρινθο έρωτα πάνε να σε μπλέξουν, Εσύ εκβρόντητους τους άφησες... Επινόησαν κάποιοι να σε ελέγξουν, Δίκαια έρωτα σκληρά τους τσάκισες. Επιχείρησαν σε σένα να ρίξουν κάβους Να σου βάλλουν δεσμά κάποιοι τόλμησαν.. Τους κατάντησες πιόνια,άτολμους σκλάβους, Πού τελικά αυτοβούλως αυτοκτόνησαν. Είχαν μοίρα αυτόδικη όσοι σ' αρνήθηκαν Και όλοι το μετάνιωσαν σκληρά.. Ολιγόψυχοι "κυριοι" που σένα αρνήθηκαν, Είναι όντα με όνειρα νεκρά. Λευτέρης Σιώμος 🌹

Αχ , πως νοιάζομαι τα μάτια σου που σαν τον ήλιο λάμπουν μου φυλακίζουν την καρδιά σαν με γλυκοκοιτάζουν.... Δεν θέλω να τα ειδώ να κλαίνε , την καρδούλα σου να καίνε , γλυκιά μου αγάπη , έλα μου αγκαλιασέ με έλα μου σφίξε με και φίλησέ με , Νώσε το αίμα μου στις φλέβες να κυλάει, τον έρωτά μου ν ' ανάβει . Είσαι ο ήλιος μου , είσαι το λουλούδι μ

Τόσο κοντά Με διαφορά κάποια βήματα. Παιδικά ή ενήλικα, δεν ξέρω. Αρκεί που είναι βήματα. Να χορεύεις λες και δεν χόρεψες ποτέ, να πνίγομαι λες και δεν πνίγηκα ποτές. Τι σου είναι η απόσταση; Αποσύνθεση του χρόνου, αναδόμηση του πόνου, ανακύκλωση του πόθου κι αναδιάρθρωση του φόνου. Ναι, όλα ετούτα. Φθινόπωρο κι απόψε... Τόσο κοντά. Μυρίζουν οι γειτονιές πρωτόκαυτες ψυχές. Ο θάνατος, κουρασμένος, κλείνει τα μάτια κι έτσι ξαναέρχομαι με τριαντάφυλλα και ρόδια, γαβγίζοντας γοερ

. Χάθηκα, μέσα στους δρόμους του ουρανού, αναζητώντας το δικό μου αστέρι 🌟 . . Περιπλανήθηκα, παραπλανήθηκα, ξοδεύτηκε πολύτιμη ζωή Κανείς δεν ήρθε να μου πει πώς είναι εδώ, πάνω στη γη, και κατοικεί μες στη δική μου την ψυχή . . Κι ύστερα φάνηκες, Εσύ Όχι με στεντόρεια φωνή, μα με σιωπή Όχι με ρούχα φανταχτερά, μα με χιτώνα λευκό Μέσα στο φως το ιερό, δεν σε άγγιξα, μα σε προσκύνησα . . Σαν εικόνα σε τέμπλο χρυσό Κι έγινες φλόγα μες στο αίμα μου Ένας ψίθυρος προσευχής χωρίς

. Στην πλατινένια σου σκιά προσφεύγω μ’ ένα ήσυχο τραγούδι να ’ναι η αγάπη της ποίησης η αύρα . Παρακαλώ τη θάλασσα που έρχεται και φεύγει σμίγοντας τους ανθρώπους να φέρνει το ρυθμό σ’ εσένα . '' Ζητά τραγούδια λυπημένα η αγάπη μου '' . Απ’ των κυμάτων το δάκρυ το θολό την αρμύρα φόρεσα και μέσα στην ερημική αμμουδιά σε νανουρίζω . ''Τα μαλλιά σου έγιναν κοράλλια δώσ’ μου το πικρό σου χέρι βάναυση η νύχτα'' Τα μάτια σου κρυμμένα στο σκοτάδι στου γιαλού την κόψη μια μουσική χ

Επί ευκαιρία της αυριανής Παγκόσμιας ημέρας Αλτσχαιμερ ένα πεζό μου γραμμένο για την Ανοια. Η μοίρα της Άνοιας Τις γέννησε η ίδια μοίρα Δύο ψυχές ολόιδιες σε διαφορετικά σώματα...μαζί μέχρι το θάνατο. Δύο πανέμορφα κοριτσάκια ήρθαν στο κόσμο την ίδια μέρα στο ίδιο νοσοκομείο, την ίδια ώρα από ξεχωριστές μητέρες. Μεγάλωσαν μαζί από το πρώτο λεπτό της γέννησης τους . Έζησαν τα ποιο όμορφα παιδικά χρόνια. Πάντα χαμογελαστες και χαρούμενες. Έκαναν όνειρα.....έδωσαν όρκους..... Η

Νέα τη φοράς όσο η μόδα το απαιτεί, σου πάει τόσο... θα ακούσεις στην αρχή. Μετά το χρώμα της στο βλέμμα τους θα αλλάξει, θα ξεθωριάσει θα ντραπείς, θα την πετάξεις. Κάτι καινούργιο θα βιαστείς να δοκιμάσεις, με ρίγες νέες μέσα στο πλήθος να ταιριάξεις. Ενώ θα ράβεις, θα μπαλώνεις καταστάσεις, τον κύκλο της τρέλας λογική θα ονομάζεις, μέχρι η μόδα του μυαλού σου να περάσει. Μα η καρδιά δεν είναι ρούχο να φορέσεις, ούτε μια λέξη έμμετρη να την χωρέσεις σε ένα ποίημα που μεταπο

Στο βλέμμα σου… Ανέγγιστο… Κοντά σου δεν ψυχνιάζουν οι αγέρηδες. Κουρνιάζω στη λιαρή σου φλόγα, στην καρδιά τη μαραζιάρα ναζλίδικα τα μάτια φλέγουν και φλέγονται, κουβάρι γίνεται του έρωτα ο σταλαγμός. Μακριά σου η αγάπη σιωπή στάζει. Αντηλαρίζουν οι υγρές ματιές… Ποτέ να μη μιλήσεις, να σφραγίσεις τη σιωπή να μη γενώ κομμάτια, φωτιά μη ρίχνεις στην καρδιά. Ανάμεσα στις σκιές η θλίψη σαν σύγνεφο βροχής λιώνει την αγάπη στον ασυνόριστο ουρανό. Εκατάλησα όλο το δάκρυ σαν φιλί,

Το χώμα λίγο νοτισμένο τις ρίζες μου δροσίζει Στον βράχο φύτρωσε μια ανεμώνη Αποκαμωμένη, κουρασμένη άπλωσε τα διψασμένα φύλλα Ξεράθηκε αναμένοντας σταγόνες μιας μικρής βροχής Καψαλισμένο το δεντρί σκιάζει τον βράχο Χαμόδεντρο εγώ Κάποτε θα ψηλώσω Μα κι’έτσι με τις ρίζες μου βαθειά γερά στέκομαι κι’αγναντεύω Προσμένω τα πουλιά να τους χαρίσω μια φωλιά Σαν έρθει πάλι η άνοιξη θα στολίσω την αυλή μου Με χρώματα κι’αρώματα θα περιμένω τις μέλισσες Πάνω απ’το σώμα μου την γύρη

Δρόμοι της αρμύρας. Ένα καράβι που ταξιδεύει με των γλάρων το φτερό στο γαλάζιο των ονείρων νερό. Σε ψάχνω στους βαθιούς συλλογισμούς σαν θαλάσσια πνοή ακουμπισμένη στης κουπαστής το γερό στήριγμα. Πελαγώνει η ματιά σου. Πεπρωμένο ο έρωτας θα πω. Ύστερα σε φαντάζομαι ιέρεια του πόθου,να αφήνεσαι στην ορμή των αναμνήσεων να χαιρετάς α;έρινη σαν μια γυναίκα που σε πόθησε η μηδαμινή μας στιγμή. Οι σχέσεις του νου αμοιβαίες. Ολάνοιχτα τα παράθυρα υποδέχονται την έλξη των εκφράσε

Θεωρούν ότι λέω την αλήθεια. Δεν είναι ακριβές. Εγώ δείχνω μονάχα ό,τι στέκεται απέναντί μου. Την αλήθεια την κουβαλάει ο καθένας μέσα του. Εδώ και δεκαετίες βρίσκομαι κρεμασμένος στον ίδιο τοίχο. Κάθε πρωί υποδέχομαι πρόσωπα βιαστικά, πρόσωπα κουρασμένα, πρόσωπα ερωτευμένα με τον κόσμο ή απογοητευμένα από αυτόν. Παρατήρησα κάτι παράξενο όλα αυτά τα χρόνια. Οι άνθρωποι κοιτούν τα μάτια τους ελάχιστα. Στέκονται μπροστά μου αναζητώντας μια ρυτίδα, μια λευκή τρίχα, ένα σημάδι πο

Παράλογη καμπύλη σε σχήμα καρδιάς Τεράστια ρημαγμένη, αιμάτινη, από πηλό προσμονής φτιασιδωμένη Και το κορμί μου πιεσμένο ασφυκτικά πάνω της Σα να προσπαθεί να αναθερμάνει κάτι νεκρό Σα να προσπαθεί να της σφύξει χτύπους Σα να προσπαθεί να ζεστάνει λιγάκι τον θάνατο Σκύβω Ένα τικ ακούστηκε Ένα χτύπημα και ύστερα παύση Ύστερα ένα τακ Απόλυτη σιωπή και παύση μεγίστη Η καρδιά ασβεστωμένη γονάτισε Δεν υπάρχει χρεία επιστροφής Αμπάρωσε τα ανάγλυφα πέταλά της Το πάθος συνετρίβη Το

Δάκρυ.....λύπης ή χαράς.... Δάκρυ ,το ξεχείλισμα της ψυχής, σαν τα συναισθήματα κοχλάζουν. Δακτυλίδια ατμών ξετυλίγονται, κύκλους γράφουν και αιωρούνται. Της ψυχής οι ατμοί υγροποιούνται, και ψάχνουν δίοδο να δραπετεύσουν. Σταγόνες ωσάν βροχή πλημμυρίζουν, και ρέουν ακατάπαυστα, και φτάνουν στων ματιών την άκρη. Κόμπος γίνεται μα καθώς το μέσα κοχλάζει, ρέει ασταμάτητα και το δάκρυ στάζει. Αλμύρα έχει η γεύση του σαν από λύπη βγαίνει, να το κρατήσει η ψυχή ποτέ δεν καταφέρνει

Λιθώδης τρίβος με ήλους και τάφρους Γονυπετής φιλάς τα ματωμένα πόδια του λαβωμένου Ασήμαντος μες στη σημαντικότητά Σου Εσύ ο δικός μου Θεός! Στεγνή υπερώα με ουλές και άλγη Αλτρουιστής ραίνεις με το δικό Σου νάμα τα αναιμικά αποθέματα του ασθενούς Εσύ ο δικός μου Θεός! Φτερά στους πέντε ανέμους τα σπασμένα μου κατάρτια, συνεσταλμένο κυπαρισσάκι κρατώντας χαλαρά το σβησμένο αγιοκέρι, καντηλανάφτισσα των φουντωμένων κριμάτων που σαν εξαγριωμένα κοράκια σχίζουν το

Μια απρόσωπη βουβή φιλοσοφία, Μα πόσο άραγε να αξίζει; Τι διδάσκει η ανθρώπινη σοφία Όταν δεν μπορεί να δακρίσει; Τους πολέμους, την πείνα και πόνους Ποιος τους βαφτίζει σαν ανθρωπιά Όταν όλοι οι τρανόι αυτού του κόσμου Πρωτίστως αγνοούν τα παιδια; Λευτέρης Σιώμος Κ/104 δ.π.ελ.

Καθάριος ο καθρέφτης σου, καθάρια κι η μορφή σου, αντανακλά το μέσα σου, το είναι της ζωής σου. Εμπιστοσύνη κτίζεται, λιθαράκι,λιθαράκι, μα σαν γκρεμίζεται, σε τρώει το σαράκι. Εμπιστοσύνη στη ζωή, με τον καθρέφτη μοιάζει, σαν θα ραγίσει το γυαλί, κι αυτή στα δύο σπάζει. Κόλλησε ,ξανά κόλλησε, να γίνει όπως πρώτα, αδύνατον για να στηθεί, αλλάζει πια η ρότα. Εμπιστοσύνη αν κλονιστεί, και θρύψαλα σαν γίνει, βοτάνι τρέχα γύρευε, και η πληγή δεν κλείνει. Ένας καθρέφτης με ρωγμές,

Παρθενώνας Ω, Παρθενώνα! Στο βράχο σου, αιώνες, ίστασαι αγέρωχος, στητός! Άχραντος, λαμπερός, απέριττος κι επιβλητικός! Με δέος σε θωρώ και κλίνω μ' ευλάβεια το γόνυ! Κι αιώνες τώρα, σε, προσκυνούν όλοι της γης οι γόνοι! Δίχως φειδώ, οι πιστοί για να σε καλλωπίσουν, από χώρες ξέμακρες ό,τι πολύτιμο για σένα προσκομίζουν. Ξυλεία, ελεφαντόδοντο, πλουμιά, χρυσάφι, απ' Αίγυπτο, Λίβανο, Λιβύη κι από Θράκη κι από Πεντέλης μάρμαρα, λευκά αστραφτερά, μ' αγάπης έργα, προ

Να με σκέφτεσαι άγρια σαν την θάλασσα που υπηρετείς. Να με σκέφτεσαι άγρια σαν τον απύθμενο ωκεανό. Να με σκέφτεσαι άγρια όπως ο καρχαρίας ποθεί το θήραμα του. Άγρια μαύρη θάλασσα. Αυτό κρύβει το βλέμμα σου. Σκοτεινός υδάτινος κόσμος η ψυχή σου. Να με σκέφτεσαι άγρια όπως τα κύματα χτυπούν τα βράχια. Φάρος θα είναι το βλέμμα μου και φως η προσευχή μου. Χρυσάνθη Σεργίνη 🌹

Να μ' αναζητάς θα πει πως λείπω, πώς έλειψα, πως έλειπα. Να μ 'αναζητάς, θα πει πώς με χρειάζεσαι, πως με φαντάζεσαι, πως αφουκράζεσαι ψιθύρους. Να μ 'αναζητάς θα πει το σώμα είναι μετέωρο, το μυαλό παγιδευμένο, το κορμί αδειανό. Να μ αναζητάς... Ρούλα Παγιαλάκη 🌹

Τον γνώρισε ένα απόγευμα του Οκτώβρη, σ’ ένα μικρό καφέ κοντά στη θάλασσα. Η βροχή είχε αρχίσει απότομα. Μπήκε μέσα βιαστικά, κρατώντας την τσάντα πάνω απ’ το κεφάλι της, περισσότερο από συνήθεια παρά από χρησιμότητα. «Έχεις γίνει μούσκεμα», της είπε ο σερβιτόρος. «Το παρατήρησα.» Κοίταξε γύρω της. Όλα τα τραπέζια ήταν πιασμένα εκτός από ένα, δίπλα στο παράθυρο. Κάθισε. Άφησε το παλτό στην πλάτη της καρέκλας, είδε έξω τον γκρίζο ουρανό και αναστέναξε. Άνοιξε το βιβλίο που είχ

Γαλακτερός θόλος εξαπλώνεται αγνή ψυχή διάχυτη παντού μέσα στο απόλυτο σκοτάδι, κρύβεται θέλει να αναστηθεί να μεταμορφωθεί! Σαν ιππότης έτοιμος να καβαλικέψει το σταχτί του άτι και να περιπλανηθεί στην επουράνια πολιτεία, και εκεί κοντά του τα σπιρούνια του βρίσκουν πάνω στις αστέρινες μορφές. Ένα πλησιάζει κοντά του και τον ρωτά-για που το έβαλες; Που θες να ξαποστάσεις; Και ανταπαντά –ψάχνω την κατάλληλη εποχή για να αδράξω την δική μου στιγμή. Τότε κάτι μαγικό συμβαίνει.

Δύο τρία πράγματα• Όσα χωρούν σε μια βαλίτσα σαββατοκύριακου Ένα κουστούμι δανεισμένο για τα επίσημα και μια γραβάτα ξεβαμμένη Σε μια τσάντα λαϊκής τα δεύτερα παπούτσια Δυο τρεις φωτογραφίες ανάξιες συλλογής Λίγο λιβάνι νοτισμένο Το τεφτέρι το γεμάτο χώμα Στο πέτο, την χλωμή μου τρέλα Κι ένα μαντήλι σαν φωτιά με λέξεις στον καρπό Δυο τρεις μισοτελειωμένες αφηγήσεις στα στερνά Κι όσα αγάπησα με λύσσα Με ρήμαξε των παθών μου η βουλιμία Η άπιστή μου πίστη Η βολική παραίτηση Των

14 Σεπτεμβρίου 1922 Πόνος βαθύς, απόγνωση,οδυρμός, όλεθρος στιγνός, ανελέητος εξανδραποδισμός. Πυρπόληση απ' άκρη σ' άκρη, φωτιά, αντάρα.. Ολοκαύτωμα.. Κατακρεούργημα ανείπωτο.. Σφαγή από αιμοσταγή άγρια θηρία.. Οι χαντζάρες οι φονικές, άστραφταν στον αέρα ανάμεσα στις φλόγες έπεφταν κεφάλια με μίσος και ξερίζωναν αθώες ψυχές.. Όσοι σώθηκαν και κατόρθωσαν να γλυτώσουν από του χάρου τα δόντια, ήρθαν πρόσφυγες στην Ελλάδα.! Μα η αγάπη τους και η ψυχή τους έμειναν θαμμένες εκεί

Μια μάνα παμπόνηρη, τρείς κόρες μεγαλώνει, σκορπούν αλόγιστα κακά, χωρίς να τις μαλώνει. Η ζήλεια πρώτη στη σειρά, η άλλη η κακία, η τρίτη η χειρότερη , είν’ η αχαριστία. Με πονηριά τις γέννησε, με πονηριά αναθρεύει, στριφογυρίζει το καρφί, τον κόσμο καταστρέφει. Η ζήλεια μέσα στην ψυχή, μπαίνει ,βαθειά φωλιάζει, σαράκι τρώει τα σωθικά, χωρίς δίκη ,δικάζει... Σαράκι ακατάλυτο, βόσκει στο κάθε ψέμα, διαστρεβλώνει το κάθε τι, πάντα το κάνει θέμα. Η ζήλεια αγριεύεται, και η κακί

⭐️ Βράδιασε, Ψυχή μου... Ο ουρανός βαριά ανασαίνει και μνήμες καρμικού ανέμου εκπνέει μες την κραυγή της Σ ι ω π ή ς . . . 🌙 Θυμήσου της Α γ ά π η ς το τραγούδι, Ψυχή μου... και ξέμπλεξε ρυθμικά τα ραγισμένα σου φ τ ε ρ ά απ' το πέπλο της νύχτας... Στης αμμουδιάς το θυμίαμα άπλωσέ τα χρυσά αστέρια να γεμίσουν και στον αιθέρα να λουστούν μαλαματένιων φεγγαριών... ✨️ Έτοιμη, Ψυχή μου, να σε βρει και πάλι η χ α ρ α υ γ ή στων γλάρων τους ώμους... Στον χρόνο του Φωτός Π

Ένας υπόκωφος, ξερός ήχος, έσκισε τη σιωπή. Σαν, λέει, να έσπασε η τελευταία κλωστή του χρόνου. Ήταν το ρολόι που χτύπησε τρεις. Δεν είπες «αντίο». Τίποτα δεν προμήνυε φυγή. Και ξαφνικά… Μια ηλεκτρισμένη στιγμή. Μια αιφνίδια παύση. Ένας βίαιος ακρωτηριασμός του παρόντος. Ένας κεραυνός σε καθαρό ουρανό. Κι ύστερα… Μια ανάσα μετέωρη. Ένα βλέμμα κλειδωμένο στο πουθενά. Μια άδεια ψυχή. Και το ζωντανό σώμα έγινε μνήμη. Αιωνία… Μαρία Σαρρή 🌹

Ωραία που είναι να φοράς το πλατύγυρο τού ήλιου όταν βρέχει ο ουρανός σταλαγματιές ελπίδας! Ωραία που είναι να διαπερνά σαν πυρφόρος κεραυνός τα μαύρα νέφη των Ερινύων ενυδατώνοντας την ψυχή σου με τον φαεινό ορό τής μαρμαρυγής του Ωραία που είναι να αφήνεις πίσω πέντε μαύρα ηλιοβασιλέματα και να ξυπνάς με τα ηλιόφωτα χτυποκάρδια δέκα ανατολών τού επάξιου αγώνα σου να διατηρηθείς άνθρωπος μοσχοβολώντας αξιοπρέπεια! Και αν καταφέρνεις φίλε μου να αντέχεις το βούρδουλα

Δύο μικρά κοριτσάκια, ασφυκτιώντας μέσα στις άσπρες γούνες τους, ακίνητα, ανάμεσα σε δύο γλάστρες. Κρατιούνται από το χέρι, και κοιτάζουν τρομαγμένα τον φωτογράφο, που προσπαθεί, να αποτυπώσει τη στιγμή σε ασπρόμαυρο χαρτί. Πέρασαν τα χρόνια ξεθώριασε η φωτογραφία. Εκείνα έμειναν παιδιά, λαχταρώντας να πεταχτούν έξω από την κορνίζα, να συνεχίσουν όπως παλιά το παιχνίδι τους. Μα τα σώματά τους πληγωμένα από τον χρόνο. Και παραμένουν εγκλωβισμένα εκείνα αγέραστα στο χαρτί και τ

Πάνω στο κύμα γράφω για αυτά που μας ενώνουν. Για όσα πέρασαν μαζί του, μέχρι να έρθει το επόμενο να αφήσω το μελάνι σου. Αυτή η μυρωδιά της ελευθερίας με τράβηξε κοντά σου, η αύρα της ψυχής σου που πάλλεται στο λευκό της σκέψης μου. Μου λείπεις... Στα πελάγη της απομόνωσης, ασύνορη η καρδιά αναζητά τη μορφή σου. Κι αυτή η παλίρροια έρχεται και φεύγει μέσα στα χέρια μου. Χρήστος Παναγιωτόπουλος 💦

Ήλιου βασίλεμμα, μαγεία, χρώμα, τραγούδι, ομορφιά και φως Στο κόκκινο, στο πράσινο, στο χρυσαφί το χρώμα Μια φωτιά καίει, μα κρυώνω Στη λίμνη με τα πράσινα νερά, ρίχνω το βλέμμα Έχω μάτια, μα δεν βλέπω Έχω νου, μα δεν σκέφτομαι Μόνο τους χτύπους της καρδιάς καταλαβαίνω Το πρώτο αστέρι, ο Αποσπερίτης Το δεύτερο, το τρίτο, δεν τα μετρώ Απλώς κοιτώ Τις πέτρες, τον καπνό, το κόκκινο Γελώ χωρίς ψυχή, μιλώ χωρίς φωνή Αδέξια κρατώ τα χέρια Πώς τα ανέχομαι; Αδυνατώ να απαντήσω Αφήνομ

Καλοκαίρι δίχως ήσκιο και νερό, ο χρόνος πέτρα, σαν η νύχτα έπεφτε πριν η μέρα φύγει, ποιητές τρέμουν στον καιρό, νύχτα μάς τυλίγει . . . Συμφορές φέρνει ο ήλιος, τελειωμένες μέρες τα παιδιά πλαγιάζουν, βάρκες, νύμφες και γοργόνες στολισμένες Μου δώρισε η αυγή εσένα μόνο, όνειρό μου να ’ρθεις μες στα πράσινα λιβάδια, χειμώνιασε, μια ψυχή στο βλέμμα, άπλωσα τα χέρια . . . Περασμένα χρόνια, με βροχές με χιόνια, λυγερή σκιά μου, λαμπερή ματιά μου, η ζωή μάς πήρε, μακριά μάς πήγε

Κόμη μακρά, μύρον και δάκρυα πικρά, προσφέρουσιν καρδίαν πληγωμένην Δε συγκράτησαν τις στάλες της βροχής τους Αυτές έπεσαν στο άχραντό Σου, δέρμα Δώρο έγιναν, πάνω στο φως Σου Και κύλησαν χωρίς να κυλήσουν Άγιος ο Θεός Και άγγιξαν χωρίς να αγγίξουν Άγιος Ισχυρός Και έσπασαν χωρίς να σπάσουν Άγιος Αθάνατος Και τίποτα δε συνέβη Και όλα έχουν συμβεί Ελέησον ημάς Άννα Κλαρίτη ❤️.

Στα καλντερίμια του μυαλού, φωλιάζουν αναμνήσεις, κομπόδεμα έχουν δεθεί, δεν μπορείς να τις λύσεις. Κομπόδεμα μέσ’τη ψυχή, με κόκκινη σφραγίδα, να μην ξεχνάς ποτέ, ν´αναγεννιέται ελπίδα. Με χίλιους τρόπους έδεσα, σφράγισα βουλλοκέρι, να μένει πάντα άθικτο, να μην αγγίξει χέρι. Με χίλιους τρόπους έδεσα, και εις τη άκρη άνθη, κόκκινο τριαντάφυλλο, με σουβλερό αγκάθι. Μέσα στα μύχια της ψυχής, βρίσκονται αραγμένες, και κάπου κάπου σεργιανούν, μα είναι αλαφιασμένες. Πολύ βαθειά κ

Με μέτρο της αλήθειας λατρεύω κάθε φίλο, Αγνό του χαρακτήρα,ατσάλινο ηθικό Να ειν' ο εαυτός του,ζωής του το ειδύλλιο Για μένα τότε μόνο μετράει μοναδικός. Αν δεις ανθρώπους άπραγους ,μόνο με θεωρία Αυτούς που δε μοιράζονται πράγματα πιο απλά Αυτοί που τσιγκουνέουν ρηχή φιλοξενία Να μη τους θεωρήσεις με κότσια σταθερά. Όσους πουλάν για χιούμορ μια καυστική ειρωνεία Αδιάφορα να βλέπεις πουλάν πλαστή μαγκιά Τον κόσμο όλο βλέπουν με κιάλια αλαζονείας Το φως που πέφτει πάνω σου κα

Σε Αδειανή αγκαλιά ήρθε και στάθηκε μαύρο πανί ...ανέμιζε παντιέρα στοργική σε φρούδα ελπίδα και ψεύτικη απαντοχή. Ώρες σιγής βαριές κι ανάλαφρες ...γαλήνιες ώρες στο μονοπάτι της νύχτας ..πυγολαμπίδες στα κλαριά ρίχνουν φως στο μονοπάτι της νύχτας .. Κι ο πόνος ακουμπά στις καρδιές μας ... Δύο γυαλιά πικροστάλαγο θέλουν να λυτρωθούν στης νύχτας το σοκάκι ... Θολή επαιτεία σε σκοτεινή γωνιά ... Να ήταν μπορετό να σταθούν να ξεγυμνωθούν δίχως το σκοτάδι να νιώσει την οδύνη...

Ούτε και σήμερα άνοιξα κάποια πόρτα. Κρέμομαι εδώ και χρόνια σ' ένα σκουριασμένο καρφί, δίπλα στο παράθυρο της αποθήκης. Κανείς δεν θυμάται ποια κλειδαριά μου ανήκε. Ούτε εγώ είμαι βέβαιο πως θυμάμαι. Κάποτε, κάθε πρωί, με έπαιρνε μαζί του ένας άντρας με χέρια τραχιά από τη δουλειά. Με έβαζε στην τσέπη του τζάκετ του και περπατούσαμε δρόμους μακρινούς. Τότε νόμιζα πως οι πόρτες ήταν το σημαντικότερο πράγμα στον κόσμο. Ύστερα κατάλαβα πως η αξία της κάθε πόρτας μετριόταν από τ

Στα χέρια σου παίρνεις τη ζωή, και όπως θές την πλάθεις, ζυμάρι ακατέργαστο , στη πορεία θα την μάθεις. Τα « Πρέπει» αν νικήσεις, τα « Αν» αν σβήσεις, το νόημα θα βρείς, εσύ θα αποφασίσεις. Βάλε χρώματα στη ζωή, απ’ της αυγής το χρώμα, να σου φωτίζει τη ψυχή, και το μυαλό ακόμα. Βάλε χρώματα του δειλινού, τον ήλιο που βασιλεύει, γαλήνη να δίνει στη ψυχή, ότι η ψυχή γυρεύει. Δώσε νόημα στη ζωή, με τα δικά σου πρέπει, ζωγράφισε τα θέλω σου, όσα σου επιτρέπει. Μιά κλωστή είναι η

Όταν ξεθυμάνει ο έρωτας, τι μένει κι απομένει; Ένας θάνατος απλός, άοσμος και διάφανος. Η βεβαιότητα πως η Ανάσταση είναι ένα ακόμη παραμύθι. —Και τα καρφιά; —Κρατούν το παραμύθι εντός του Γολγοθά κι ίσως να γνώρισαν δια ζώσης την ιδέα της Ανάστασης. Δεν υπάρχει μικρός ή μεγάλος έρωτας· μονάχα έρωτας και πλάνες. Γι’ αυτό σου λέγω, σαν ξεθυμάνει, πέραν του θανάτου τη συντροφική σκιά, καλπάζεις και με τον κρίνο του μαρασμού στα δάχτυλα ξεχνώντας τη γεύση ακόμη και του αίματος.

«Δίκαια δράσας, συμμάχους έξεις θεούς. Αν ενεργείς δίκαια, θα έχεις συμμάχους τους θεούς.» Μένανδρος, Αρχαίος Έλληνας ποιητής (4ος αιών π.Χ.) Δοκεία, 25 Ιανουαρίου 985 μ.Χ. Το γλέντι κρατούσε καλά στην κατάμεστη κεντρική αίθουσα του Βυζαντινού Πύργου της Δοκείας. Ο πρωτεύων άρχοντας Πρωτόπαπας, που κάθονταν στην κεφαλή του τεράστιου δρύινου τραπεζιού περιτριγυρισμένος από τους τοπικούς άρχοντες της Δοκείας, γιόρταζε τα δωδέκατα γενέθλια της μοναχοκόρης του, Ελένης. Τα χαρούμ

ΜΥΘΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ Στις όχθες του χειμάρρου του λόγου η αγάπη εναποθέτει μύθους ιστορίες αφηγήσεις. Μέσα στην ευημερία του μυαλού Η φ ι λ ο μ υ θ ί α αρπάζει την καρδιά την ταχταρίζει την κάνει μια άλλη. Παίρνει το μυαλό και το ταξιδεύει μακριά από τον εαυτό του. Τα ρεύματα της σκέψης το παρασέρνουν και προσφέρουν ευχαρίστηση στην ψυχή και την καρδιά Θεραπεύει ( εάν η θέληση ξυπνήσει) τον αδαή που κοιμάται στην μιζέρια και την δυστυχία του. Αφηγήματα που

Ώρα 6.00 μμ Αυτή η πόρτα κάτι μου θυμίζει. Κάπου εδώ έζησα και ένιωσα τη βαθιά αγάπη και κάπου εδώ αναζητώ τώρα μια τοσοδούλα γωνιά για να ακουμπήσω τα ματόκλαδα της κρύας μοναξιάς. Κρυώνω ναι, κρυώνω πολύ μες στο σκοτάδι τής μαύρης φυλακής μου. Σας παρακαλώ, κάποιος από εσάς εκεί έξω, να τυλίξει σφιχτά με την κουβερτούλα τής παρηγοριάς τα πυκνά μου δάκρυα. Δυο μπουκιές ανθρωπιάς, αυτό μόνο ζητώ από τη θορυβώδη ζωή, που μου στέρησε ολοσχερώς το μπαστούνι τής αξιοπρέπει

Τη μέρα που γεννήθηκες η θάλασσά σου νύχτα Φαιό το χρώμα της, απογυμνωμένο, σκοτεινό, ανέλπιδο Τα κύματά της έρχονταν αφρίζοντας αμίλητα Έσπαζαν αδίκως στα πόδια σου Υποχωρούσαν ντροπιασμένα πάλι πίσω Και εσύ πέτρα αδιάφορη κι ολόμαυρη σαν έρεβος, με μια γκριζοκόκκινη ρίγα στη ραχοκοκαλιά Σε γλείφει η παλίρροια μα δε σε σκεπάζει Σε δέρνει ο άνεμος κι όμως δε σε παίρνει Τα πόδια σου βρεγμένα μα το σώμα σου άνυδρο Γύρω ν΄ανεμίζουν αλάτια, αλλά εσύ άνοστη, ανώνυμη ορθώνεσαι, γεμ

Οι κραδασμοί έγιναν έντονοι Κανείς δεν τους άκουγε Ήταν ο σκουριασμένος καθρέφτης που ράγιζε επιτηδευμένα Ήξερε τα πάντα Το καμπανάκι της συνείδησης χτύπησε αλλά ο ήχος ήταν νεκρός Τα φυλλοκάρδια ξεράθηκαν Απότιστα, στεγνά, μαραμένα λες και δεν είχαν ζήσει ποτέ Η ανυπακοή ήταν ο θάνατος Το τέλος δεδομένο Ψάχνει να δικαιωθεί τώρα Το πάτωμα απολογείται Λάθος βήματα πάνω σε σπασμένα μάρμαρα Μια ζωή σε δύο βαλίτσες Ξέρεις που θα πας.; ΟΧΙ..! Τα πόδια ξέρουν..! Θα βρουν τον δρόμο

Έρχεσαι με πολλή φόρα από πίσω μου και μου κολλάς μου κάνεις σινιάλο με τα φώτα κι ύστερα με προσπερνάς. Τέρμα πατάς ύστερα το γκάζι και χάνεσαι για μια στιγμή μα το φανάρι πιο κάτω σε πιάνει και σταματάς ξαφνικά εδεκεί. Εγώ έχω αλλάξει λωρίδα κι αργότερα δίπλα σου τυχαία σταματώ με κοιτάς τότε με απορία πώς να έχει γίνει σκέφτεσαι αυτό. Τα μάτια σου γουρλώνεις και φαίνεσαι νευριασμένος και πάλι το αμάξι γκαζώνεις ενώ σε λίγο είσαι ξανά εξαφανισμένος. Η κίνηση ξεκινά όμως να