Ατρόμητοι οι αετοί, πετούν εις τους αιθέρες, ποτέ δεν σκιάζονται, από ύψη και αγέρες. Δυό αετοί που συμμαχούν, σαν δίδυμοι αντάμα, τα δίκαια τα πιστεύω τους, έχουνε κάνει τάμα. Το δίκαιο κι η αλήθεια, το ταιριαστό ζευγάρι, κανείς δεν μπόρεσε, μαζί τους να τα βάλει. Δίκαιο και αλήθεια, πάντα κοιτούν τον φάρο, το δρόμο τούτης της ζωής, που πρέπει για να πάρω. Δυό μαχητές ατρόμητοι, την ήττα δεν γνωρίζουν, όσα κι αν ψέματα τους πούν, πάντα θα καθορίζουν . Τους αετούς δεν ξεπερνο

Βρόντηξε ο σπασμένος καθρέφτης Με φωνή κατάκοπη από τις επιστροφές προσώπων Ολόρθος στη σκόνη του Μυρωμένος υγρασία Σκιασμένος χνώτων, σιωπών και φόβων Μια τραγική φυλακή αναμνήσεων πενθούντων Έτριξε ο σπασμένος καθρέφτης Ανατομία ρόδων ωσάν ρωγμών Σπασμένα είδωλα στις αράχνες Ηδονές από γυαλιά, καρφιά, αγκαθωτών σωμάτων Νεκρή τρυφερότητα Κροτάλισε ο σπασμένος καθρέφτης Δεν τον αντέχω πιά Κάθε πρωί με την τσίμπλα στο μάτι τον μαχαιρώνω Πίσω του, πάλι εγώ Χίλια κομμάτια Γελά ο

Το φως τρεμοσβήνει σ' ένα παράθυρο ανοιχτό Ριπές αχνού φωτός σ' ένα κόσμο μαγικό Χέρια με λαχτάρα απλωμένα Χείλια λάγνα θηλυκωμένα Κορμιά με τη φθαρτότητα μαχόμενα πάνω σε σεντόνια με ιδρώτα υφασμένα Έξω περνάει η ζωή στης αγωνίας τη σκιά Παραπλανημένη από ψιμύθια φανταχτερά Λανθασμένα αγνοώντας το πρόσκαιρα ιδανικό... Αλίκη Πέϊκου 🌼

Μια Στιγμή, Μια Αιωνιότητα Η άμμος γέμιζε τα σανδάλια του καθώς περπατούσε. Δεν ένιωθε πια το βάρος τους, ούτε τον ήλιο που έκαιγε τη ράχη του σαν φωτιά που έμοιαζε να ’ρχοταν από άλλον αιώνα. Η έρημος μπροστά του άπλωνε το κορμί της σαν παλαιός χειρόγραφος κύλινδρος – γεμάτη μυστικά, γραμμένη με τα σημεία της σιωπής και τα φωνήεντα της καρδιάς του. Το πρόσωπό του, σκαμμένο απ’ τον ήλιο και την αγάπη, δεν ξεχώριζε πια ανάμεσα στο χρώμα του χώματος και της ψυχής του. Είχε μάθε

Ψηλός, ξανθός ο νιός,ο Θεριστής τον κάμπο που δρασκελίζει. Στο ζωνάρι κρεμασμένο έχει δρεπάνι. Χρυσά τα στάχυα ορθώνονται να τον προϋπαντήσουν . Λάμπει μές´τ' ανοιχτό, το άσπρο πουκάμισό του, κάτω από την λάβα του ζωοδότη ήλιου. Η καταγάλανη θάλασσα στα μάτια του κυματίζει. Στα ξέπλεκα του τα μαλλιά το αγέρι σαν τρεχαντήρι, γλιστρά απαλά στο στέρνο του, δροσιά να του χαρίσει. Μαλάματα του ήλιου οι αχτίδες γύρω από το μέτωπό του. Στεφάνι πλέκουν φωτεινό και βασιλιά τον στέφουν

Ο διάδρομος μύριζε ακόμη καφέ όταν γύρισα στο σπίτι. Άφησα τα κλειδιά πάνω στο τραπέζι και κοίταξα το κινητό μου πριν καν βγάλω τα παπούτσια. Τίποτα. Ούτε ένα μήνυμα. Μόνο εκείνη η παλιά μας φωτογραφία στην οθόνη μου θυμίζει πως κάποτε μιλούσαμε ασταμάτητα, λες και φοβόμασταν τη σιωπή. Τώρα υπάρχει ένας ωκεανός σιωπής ανάμεσά μας. Όχι από αυτούς που κοιτάς και θαυμάζεις∙ από αυτούς που σε καταπίνουν αργά, χωρίς θόρυβο, χωρίς κύματα. Κάποτε οι λέξεις έφταναν εύκολα από εμένα σ

Έψαχνε κάτι να βρει. Αγωνιωδώς. Είχε αναστατώσει όλη τη σοφίτα του σπιτιού του παππού. Πρόσφατα τον είχε χάσει και από την αγάπη του γι΄ αυτήν, της είχε αφήσει το σπίτι αυτό κληρονομιά. Ένα όμορφο σπιτάκι με τρία δωμάτια σε υπερυψωμένη βάση, κουζίνα, μπάνιο και από πάνω ένα δωμάτιο εργασίας που ο παππούς έγραφε και ζωγράφιζε. Το ατελιέ του, ήταν η σοφίτα του σπιτιού. Ένας μεγάλος ενιαίος χώρος που μπορούσες να βλέπεις τριγύρω τη φύση από τα επτά μέτρα ύψος. Στο ένα παράθυρο,

Έρωτες,χαρές σαν αεράκι δροσιάς.. Νύχτες θερινές που μοιάζουν με μέρες και Κυριακές ξεγνοιασιάς. Θέρμανε καρδιές φιλησ' ο ήλιος τη γη Θερμή εποχή. Στις φλέβες τρέχει ο πόθος θαλασσιάς.. Την καρδιά βρέχει το κύμα του έρωτα με μυστική ευωδιά. Του ήλιου βλέμμα ήρθε ζεστό ξάπλωσε πάνω στο δέρμα. Τόσες ευωδιές , τ' έρωτα αρώματα σκορπά τ' αγερι Σαγήνης δολώματα Φέρνει το καλοκαίρι. Μες στα κύματα.. Ξεχασμένοι έρωτες και αισθήματα. Νύχτα θερινη.. Στην ταράτσα κάθεται ο παράδεισος

Νύχτωσε. Φεγγάρια του Ιούνη γεμίζει ο ουρανός. Τούτη η πανσέληνος απόψε κρύφτηκε στις ραφές των ματιών σου. Τούτο το φεγγάρι, το δικό μου, απόψε τρέμει, γλιστρά μέσα από τα χείλη σου, διαβάζει μοναξιές και έρωτες. Κλαις· Το δάκρυ σου μια χούφτα αλάτι έγινε κι αυτό. Απόψε φεύγω γυμνή, γεμάτη κραυγές. Σ’ ένα τσιγάρο τα κάψαμε όλα ως την αυγή. Σωτηρούλα Τζιαμπουρή Χατζηκωνσταντή 💕

Ξέρω που θα ταφώ• μένει μόνο να βρω νέο χώμα, πεινασμένο, οργισμένο στην καρτερία του να με καταβροχθίσει σαν το τολμήσω. Στην σπουδή του θανάτου πρώτα κοιμάσαι στον οίκο σου. Ο θάνατος είναι θάλασσα ξέπλεκη, διάφανη και νοσταλγική, με κρουστά μαλλιά ασθμαίνει για νέα προικιά κι όταν την ξαπλώσει βαπόρι ταξιδεμένο του βγάνει τα ρούχα χαμογελαστή... Στο τέλος την διαφορά στη διαφθορά την κάμει το αλάτι• καθαρμός της συνοχής συντηρητής δεσπότης, μοιράζοντας την θλίψη των ψαριών

Μονάχε κύκνε Φοράς το ίδιο τέλος σαν βασιλιάς Άλαλε κύκνε οξυηχώς κραυγάζεις πριν τον χαμό Με μαργαριταρένια ανάσα, βελούδινο λαιμό Μέσα στη λίμνη μονάχος στέμμα φοράς Μελάνδρυνον το φως σου εν λευκώ κυλάς Άσπρο ονείρατο, λευκός κι ο θρήνος Εντός παρενθέσεως κουρασμένος κρίνος Στη μοναξιά των δειλινών, στους δρόμους της ομίχλης Άδοξος έρωτας, άχθος της Αμφιτρίτης Σπαράζει η λίμνη σου ανοίγει πληγή Το στέμμα σου πέφτει έρμαιο, αιμορραγεί Πεθαίνεις κύκνε σε λίμνη ρηχού νερού Πο

Πέφτει το σκοτάδι για ν’ ανάβουν τα φώτα, λάμπες με κίτρινο, ή λευκό φως. Ολοένα κι ο πλανήτης φωτίζεται με κάτι καινούριο, κάτι πιο εξελιγμένο. Κάθε χώρα, μια ιστορία. Κάθε πόλη, ένας καημός. Μα πάντα ο Έλληνας μπροστά. Μια χώρα ηρώων. Πρωτιά βασιλιάδων, αρχοντάδων, πόλεμοι, προδοσίες, μάχες, νίκες. Η Ελλάδα πάντα μπροστά. Τέχνη, πολιτισμός. Τα πήραν άλλοι. Μα δεν μιλήσαμε γι’ αυτό. Το στόμα όλων μουγκό. Θρησκεία, πίστη, δικά μας ήταν. Καημένη Αγιά Σοφιά. Όσοι σε προσκυν

Καλημέρα Κύπρος μου Ελλάδα μου Αμμόχωστος μου-Κερύνεια μου και κατεχόμενη γη μου 29-5-1453 / 29-5-2026. Η Άλωση δεν είναι μόνο μια ημερομηνία. Είναι καθρέφτης. Κάθε 29η Μαΐου δεν πέφτει απλώς η Άλωση της Κωνσταντινούπολης. Πέφτουμε κι εμείς πάνω στις σιωπές μας, στις διαιρέσεις μας, στην ευκολία με την οποία ξεχνάμε. Περιμένουμε την "απελευθέρωση", αλλά ποιος λαός ελευθερώνεται όταν πρώτα έχει συμβιβαστεί μέσα του; Δεν χάθηκε μόνο μια Πόλη. Χάθηκε πολλές φορές η πί

Μια μαύρη ασώματη σκιά, σαν από κόλαση βγαλμένη είναι η αχαριστία. Τολμά αναίσχυντα και δανείζεται φως. Κι ύστερα το αρνείται. Ύπουλα πίνει νερό από καλοπροαίρετα χέρια. Το κλέβει. Κι ύστερα θυμάται μόνο τη δίψα της. Οι επιθυμίες της αγγίζουν την αδυσώπητη υπερβολή και πνίγουν στη λάσπη τους κάθε άδολη ευεργεσία. Μα τα καλοπροαίρετα χέρια επιμένουν να χαρίζουν, όπως η θάλασσα επιστρέφει τα κύματα στους βράχους που την πληγώνουν. Αληθινά, καθάρια, ηλιοφώτιστα σοφά, δεν απαι

Σκόρπια κομμάτια απ' το φεγγάρι την πόρτα μου χτυπούν, είναι ακόμα αξημέρωτα τι θέλουν να μου πουν. Γράφουν στο τοίχο δύο στιχάκια τα αηδόνια που περνούν, Να μην χαθούν τα λόγια που έχουν να μου πουν. Φυσά ο αγέρας και παγώνει την κάθε στάλα της βροχής, Πονάει λέει το φεγγάρι θυμάται άλλη εποχή. Χαράζει η μέρα και ο ήλιος το μάτι κλείνει σιωπηλός, Μαζεύει όλα τα κομμάτια τώρα θα υπάρχω μόνο εγώ. Η νύχτα έσβησε με πόνο Και ας τραγουδούσαν τα πουλιά, κάποιος πονούσε κι ήταν

Έρχονται στιγμές που σφυροκοπούν τον νου σκέψεις κι αύπνη κρυφό κλαίς... αξημέρωτες νυχτιές. Αμέτρητες φορές έρχονται οι χρυσαφένιες χαραυγές κι ανοίγουν δρόμους στον ήλιο ρόδινους. Καινούργιες μέρες χαράζουν μ' ελπίδα κι αγάπη που τη ψυχή αγκαλιάζουν και της πίκρας σβήνουν το δάκρυ. Ο Ήλιος μόνος του μπορεί καρδιές να συγκολήσει, με τη ζέστη του όνειρα ν'ανθίσει και των ματιών τα δάκρυα χαμόγελα να ντύσει Τριανταφυλλιά Παπανδρέου 🌹

Δύσκολοι καιροί ανερμάτιστοι τα πάντα ακολουθούν μια ξέφρενη πορεία Η κοινωνία αδιάφορη κηδεύει ιδανικά. Κατεστραμμένη η ομορφιά ζωσμένη από χίμαιρες και οι ψυχές αργυρώνητες από φαύλους εαυτούς. Η ντροπή σε κώμα με την αλληλεγγύη σε υπεράνθρωπη προσπάθεια για την ανάνηψη της. Η σαπίλα αναγορεύτηκε σε κανονικότητα Πυροβολήθηκε κατάστηθα η ελπίδα και η απογοήτευση στην εντατική γεμάτη λαβωματιές Σε μια ανημπόρια του πνεύματος η ψυχή έμεινε δίχως χαλινάρι κύλησε και βρέθηκε

Θα τους αναγνωρίσεις απ’ τα επιτηδευμένα χαμόγελα μπροστά σου και δυό λεπτά μετά, θα ψιθυρίζουν τα χειρότερα στο αυτί κάποιου ομοιδεάτη τους. Είναι αυτοί που κρύβονται πίσω από τα υπονοούμενα, τις κρυφές συζητήσεις. Όταν όμως σταθείς στην αλήθεια σου και τους ζητήσεις να βγουν μπροστά, να εξηγηθούν, θα σε κοιτάξουν με μάτια ανέκφραστα, διηγώντας σε τα πιο απατηλά αφηγήματα. Θα σου προσφέρουν ‘’φιλίες’’ του τίποτε, γεμάτες με ιδιοτέλεια, πασπαλισμένες με συναίσθημα για να εκμα

Στις 27 Μαΐου 1930, οι κάτοικοι της Νέας Υόρκης αντίκρισαν ολοκληρωμένο ένα νέο σύμβολο της εποχής τους: το Chrysler Building άνοιξε επίσημα τις πύλες του στο κοινό, έχοντας ήδη κατακτήσει έναν τίτλο που τότε έμοιαζε σχεδόν μυθικός. Με ύψος 1.046 ποδιών (319 μέτρων), έγινε το ψηλότερο κτίριο στον κόσμο, ξεπερνώντας ακόμη και τον Eiffel Tower, το μνημείο που για περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες συμβόλιζε την κορυφή της ανθρώπινης μηχανικής και τεχνολογικής φιλοδοξίας. Το κτ

Το τρένο πέρασε, δεν ζούμε, δεν υπάρχουμε τα χέρια έμειναν κενά, απόμειναν μόνο τα δάκρυα η μνήμη καίει σαν κάρβουνο, που αρνείται να σβήσει καθώς κοιταζόμαστε, βλέπουμε μιαν αντανάκλαση τα μάτια σου είναι δικά μου πια το αίμα στις φλέβες μας πάγωσε κοίτα, τα ψέματα τελείωσαν, δεν μπορώ να πω πως είναι καλά παίξαμε το παιχνίδι με όλη τη δυσπιστία μας μαζεύω τα κομμάτια, μήπως και φτιάξω μια νύχτα από φως και σιωπή κι όμως ελπίζουμε, σε ένα τέλος που δεν είναι τέλος, μιαν αρχή

Ένα ακόμη τραγούδι μου "Το Σπίτι του Μικρασιάτη" Αφιερωμένο στον Σύλλογο Μικρασιατών Ν. Ημαθίας, σε κάθε ψυχή που κράτησε ζωντανές τις μνήμες της Μικράς Ασίας, σε κάθε οικογένεια προσφύγων που έχτισε ξανά τη ζωή της με πίστη, αξιοπρέπεια και αγάπη για την πατρίδα που χάθηκε αλλά δεν ξεχάστηκε ποτέ. Αφιερωμένο στους παππούδες και τις γιαγιάδες που έφεραν μαζί τους τραγούδια, εικόνες, μυρωδιές και ιστορίες από τη Σμύρνη, τον Πόντο και την Καππαδοκία, και τα έκαναν ρίζες στις γε

Κάνω κόμπους με τα δάχτυλα. Στην προσπάθειά μου, σπάω κόκαλα, τσακίζω φλέβες, κόβω τένοντες, όμως καταφέρνω να κάνω αυτό που κανείς δεν μπορεί να κάνει δαχτυλόκομπους … George Kastrounis Εκδόσεις 24 Γράμματα 🌹

Σαν γυπαετός περιμένεις με νύχια γαμψά να κατασπαράξεις τη βορρά σου. Σαν άλλο είδος οντότητας εσύ ρημάζεις αμετανόητα τις κατακτήσεις σου. Σαν χάσεις το δίκιο σου θα ναι αργά οι αρρωστημένες εμμονές σου γελούν σαρδόνια. Πάνω σου ο ουρανός καραδοκεί τη νηνεμία και η καταιγίδα σε πλησιάζει, ενώ κινείσαι λάθρα στο μάτι του κυκλώνα. Η εκδίκηση είναι μεγάλο βάρος αλλά η αχαριστία πληρώνεται αργά και επώδυνα. Μαρία Καραθανάση 🌹

Κράτησες,κράτησα το κλειδί της καρδιάς, χωρίς ν’ αφήσεις περιθώρια ελπίδας, το φύλαξα στις κρύπτες της ψυχής, κανείς δεν ξέρει τα τερτίπια της μοίρας. Πέρασαν χρόνια,η μνήμη ανακαλεί, ξεφυλλίζοντας κιτρινισμένες σελίδες, το συρτάρι με τρεμάμενο φόβο ανοίγω, το κλειδί φορτωμένο ραγισμένες ελπίδες . Αραγμένο στης μνήμης την κρύπτη, το κλειδί τόχει αγγίξει ο χρόνος, πρόσβαλε η σκουριά την αντοχή του, τόχει πλήξει απέραντος πόνος. Εφτασφράγιστη η πόρτα λοιπόν, το κλειδί έχει παλι

Αχός πάθους, κύμα μακρύ, σταχτί, μικρός φάρος φέγγει αχνά κι απόμακρα, σκαρί μονάχο και ξένο, ας παίρνεις ελπίδα Στερνά πλοία φεύγουν, οι στρατολάτες στερνοί φωνή δεν ακούς στ’ ακρογιάλι, χτυπούν μονάχα των κυμάτων οι πνιχτές ανάσες, κι ελπίδες, στάλες βροχής, που σβήνει το πέλαγος, κύμα το κύμα, στην οργή του Μετρώ τώρα στιχάκια βρόχινων δακρύων, που άψυχα, σιγά σιγά, βυθίστηκαν στο μούχρωμα κι εσύ τώρα, χαμένη παλιά εικόνα, κι εγώ τώρα, μια κόκκινη σταγόνα Είπα ν’ αποφύγω τ

Σου έγνεφαν τα χαμόγελα απ' όλες τις γωνιές της Αλεξάνδρειας, απ' όλα τα σημεία του ορίζοντα, το πάθος σου να ικανοποιήσουν, χαρά να γεμίσουν την ψυχή σου, με φως να λούσουν τα αισθήματά σου, μα εσύ δυνάμωνες τα οδοφράγματα με λύπης υλικά, επέλεξες για συντροφιά σου την σιωπή, δίνοντας άλλη διάσταση στην έννοια αξιοπρέπεια, όχι την δική σου, αλλά όσων σ' αγαπούσαν με τον τρόπο τους, χωρίς να σε καταλαβαίνουν! Επέλεξες για συνοδοιπόρο την μοναχικότητα ,την διακριτηκότητα για

Kαι ο έρωτας κατάντησε μια σκόνη στα πλήκτρα του πιάνου Ένα ωχρό υγρό ανέκφραστο μέσα στο ποτήρι σου Δύο νεκρά περιστέρια μέσα στα δαντελένια γάντια σου Και το πάθος, άρωμα είχε Σαν το βερνίκι του ξύλου που έψαχνε το δέντρο του Το σίδερο του μεταλλικού πόμολου της πόρτας, που έκλεισες πίσω σου Τα δολοφονημένα γράμματα στο σφραγισμένο συρτάρι σου Την τρεμάμενη προσευχή που μίσησες Τα κρεμάμενα φιλιά σε απόντα χείλη Το μετέωρο ράπισμα σε αθέατο μάγουλο Το μύρο από το καμένο για

Τα χρώματα της αυγής, χαϊδεύουν νοερά την πηγή σου η σάρκα ξύπνησε διψασμένη, το χάδι του ήλιου, αστραφτερό, γυαλίζει τον ιδρώτα το βλέμμα λαμπυρίζει, ηδονικά χείλη γυρεύουν πόσιμο φιλί έκρηξη πάθους η πηγή σου, υγρή απόλαυση οι χυμοί σου, μυρίζω τις αισθήσεις σου γονατίζω στης σάρκας την ικεσία, η ανάσα, καυτή, πλημμύρα ηδονής στην καμπύλη του κορμιού σου κρυστάλλινο γέλιο μου, δώσ’ μου τη λύτρωση άσβεστη φλόγα που καίει αιώνια, έρωτας, πανάρχαιος θεός, ναός θυσίας το κορμί

Μακρινές και δύσβατες διαδρομές ακολουθεί το ποτάμι, από φαράγγια απρόσμενα στον ήλιο αφιλόξενα. Μέσα από βράχια κοφτερά πληγώνονται οι στιγμές του, στου χρόνου τα εμπόδια έρημες οι κραυγές του. Κι όσο το δάκρυ λάσπωνε το ασημί της Σελήνης, αρνιόταν να παραδοθεί στο τέλμα της οδύνης. Μια θάλασσα από αγκαλιά στον κόσμο είναι η αγάπη, νερό που σχίζει τα βουνά συναίσθημα για νά βρεις. Κι αν υποφέρεις στο ταξίδι σου, στο απέραντο γαλάζιο θα γραφτεί της αγάπης η ιστορία σου. Χρήστ

Σας φαντάζομαι νεκρούς με τα θεσπέσια κατορθώματα, τις θυσίες και τις πομπές σας, με τα λευκά σαρκία σας σκαλιστά σαν νεοκλασικά. Τα είχε εικόνα το λεξικό μου που, όλος τυχαίος, τα έλεγε λήθη. Κι ύστερα ερωτευόμουν την άτρωτη απραξία του θανάτου, σαν μέντορας που σκιαγραφεί τον Άδη κρίνοντας τους ζώντες σχετικά με τους νεκρούς, φορώντας μαύρο τον έρωτα. Τώρα ξυπνώ μετέωρος τα βράδια. Κι αυτά είναι άγρια, σαν γεύμα μεσημεριανό που σε αφήνει πεινασμένο, πείθοντάς σε πως τόσο φτ

H μπιζουτιέρα σου γεμάτη ρόδα και κρύσταλλα Με ανοικτό το καπάκι της Σε θυμάται Δεν άλλαξε χέρια Γεμάτη ταλαίπωρα συναισθήματα, που δεν άντεξαν Δεν έγιναν λέξεις Γεμάτη ευγενή αγκάθια Η αφή τους δε μάτωσε τα χέρια σου Γεμάτη διαμάντια Δεν έχουν κι αυτά επίγνωση της ηλικίας τους Γεμάτη μυστικές επιθυμίες Προσπαθούσαν να γεμίζουν τα κενά σου Σκόνες που γερνούν μονάχες Ψυχρές αντανακλάσεις από όμορφα αλλά νεκρά κοσμήματα Σκοτωμένες αλυσίδες Σιωπηλά, ενοχικά δακτυλίδια Μυστηριώδη

Τα χρόνια άσπρισαν τα μαλλιά, όργωσαν το δέρμα, σκέβρωσαν το κορμί, άδειασαν το κεφάλι από πρόσφατες μνήμες. Κι όμως η καρδιά λαχταρά ακόμη τα νιάτα και... Ονειρεύεται. Κι εκεί όλα γίνονται νεανικά και σφριγηλά και τα όνειρα τρέχουν με εφηβική ταχύτητα. Όμοια με τρεχαλητό παιδιών, απολαμβάνοντας τις στιγμές κάποιου καλοκαιρινού πρωινού, χωρίς σκοπό και προορισμό, αδιαφορώντας για τις πληγές και τα γρατσουνισμένα γόνατα. Κι έχουν χρώματα. Πολλά χρώματα... Μια πανδαισία χρω

Ήρθε ο Πρωτόλης του καλοκαιριού θεριστής, της αποθυμιάς και του έρωτα δεινός γητευτής, με φιλιά γιασεμιών να ευωδιάσει τη φύση ποιητικά όνειρα να ζωγραφίσει στη δύση. Ανατέλλει η ζωή στου Ιούνη τη λυκαυγή, πεταλουδίζει στων αστεριών τη μαρμαρυγή. Λευκά κρίνα της άμμου, αρμυρίκια θαλασσινά και χρυσοί ηλίανθοι τον χαιρετίζουν αυγινά. Τρίλιες αηδονιών γλυκομεθούν το καλοκαίρι, με σπίθα τον έρωτα, άσβεστο αγιοκέρι. Βουΐζουν οιστρήλατα τα τριζόνια του έρωτα στον ίσκιο των δέντρων

Δύο άνθρωποι που ήταν χρόνια μαζί. Πέρασαν όμορφες στιγμές. Πέρασαν δύσκολες στιγμές. Μετρούσαν κοινή πορεία από πριν την ενηλικίωση τους. Μια ζωή μαζί. Τα σύννεφα στην ζωή τους ήταν εμφανή. Η αρρώστια της μοίρας την χτύπησε βαριά. Μήνες έλιωνε στο κρεβάτι του νοσοκομείου. Δίχως ελπίδα. Ο Άρης δίπλα της νυχθημερόν. Εκείνο το πρωινό λίγο πριν ο ήλιος ανατέλλει,ο Άρης μόλις είχε ξυπνήσει και πριν προλάβει να πιεί μια γουλιά καφέ έλαβε ένα μήνυμα. Να Μ' αγαπάς. Όσο μπορείς να Μ'

Έτσι όπως σε κοιτώ και δεν είναι πιστευτό, με του φεγγαριού το φως να πέφτει πάνω σου, χαϊδεύοντάς σου τα μαλλιά και μυρίζοντας τ’ άρωμά σου, από μέσα μου τον Θεό ευχαριστώ για το δώρο της ζωής αυτό. Νιώθω σαν να μου χάρισαν τον κόσμο όλο... Από την πληγή δε στάζει πια αίμα άλλο. Δύο ποτήρια τσουγκρίζουν στην υγειά του έρωτα... Η τέως αταξίδευτη ψυχή μου στα πέρατα. Τριγύρω μου ανθίζουνε κάθε λογής λουλούδια... Δεν ακούω μοιρολόγια, μόνο χαράς τραγούδια. Έτσι όπως σε κρατώ κα

Κόπιασε ατυπία τής συμφοράς στο μέλαθρον τού Ασκληπιού: Άγρια τού πόνου κραυγή, τα κόκκαλα τσακίζει στην κόγχη τής ευνής. Ρανίδα ύστατη η ζωή σταλάζει στο αγλαό κορμί τής Αίγλης Και το ίαμα τής Ιασώς, τα πνεύματα μαύρων κυττάρων κατευνάζει. Ιστέ αλήθειας, σωφροσύνης και ευφυΐας, γυροβολώντας μέρα νύχτα Νοητά στην αδαμάντινη ράβδο τού όρκου τού σεμνού υπηρέτη υγείας Όρισε το άσπρο μονοπάτι τής γαλήνης πέρα από τα όρια τής οδύνης Στρατιές αχτίδων να τυλίξουν μες στο ιλαρό φως,

Ήταν 24 Μαΐου 1819 όταν γεννήθηκε στο London ένα κορίτσι που κανείς δεν περίμενε ότι θα άλλαζε την πορεία του United Kingdom και της παγκόσμιας ιστορίας. Η Queen Victoria ανέλαβε τον θρόνο σε ηλικία μόλις 18 ετών. Λίγες μορφές άφησαν τόσο βαρύ αποτύπωμα στη Βρετανία όσο η Βικτωρία. Όταν ενημερώθηκε ότι έγινε βασίλισσα, η νεαρή Βικτωρία λέγεται πως ξέσπασε σε δάκρυα πριν παρουσιαστεί στο Privy Council. Η βασιλεία της υπήρξε τόσο καθοριστική, ώστε ολόκληρη η περίοδος έμεινε γν

Μαζί με το χαμόγελο του ήλιου, και η σκιά γεννιέται... δηλώνει παρουσία. Πολύ αλλόκοτη αλήθεια... Απ' όλους ζητάει προστασία. Το φως αδυνατεί να αντικρίσει. Λιγώνεται... Θαρρείς, θα ξεψυχήσει. Φοβάται το φως, την πύρινη αχτίδα. Παντού γυρεύει σώματα γι' ασπίδα... Σαν ξυλοπόδαρος πρωί πως μοιάζει... Σαν μαριονέτα, αμίλητη κοιτάζει... Σαν το καρμπόν ό,τι κινείται αντιγράφει, Ωσάν τον ήλιο, το κάθε σώμα περιγράφει... Όσο ο φωτοδότης ανεβαίνει, τόσο το μπόι της μικραίνει. Και σα

Έχει συμβεί αρκετές φορές -κυρίως την άνοιξη- να σταθούμε μπροστά σε ένα αθόρυβο μάθημα ζωής, απλωμένο πάνω στη γη σαν υφαντό που δεν το δημιούργησε ανθρώπινο χέρι. Σκέφτομαι ότι τα λουλούδια διαφέρουν μεταξύ τους κι όμως συνυπάρχουν. Δεν χρειάζεται να ανταγωνιστούν για να επικρατήσει κάποιο· δεν προσπαθεί το ένα να γίνει το άλλο. Το καθένα επιμένει στη δική του μορφή, στο δικό του χρώμα. Τα κίτρινα φωτεινά, μοιάζουν να κρατούν μέσα τους τον ήλιο. Τα μικρά, σχεδόν ταπεινά στρ

Στη νιότη της ξαναγυρνά τ ' αθώα της 'κείνα χρόνια που μοσχοβολούσε η καρδιά αρισμαρί και ρόδα. Αχ, 'κείνη της η κορμοστασιά σαν κυπαρίσσι ολόισια, δυο κάρβουνα τα μάτια της όλο έρωτα και φλόγα. Ξέπλεκα είχε τα μαλλιά στον άσπρο της λαιμό, δυό χείλη πετροκέρασα γλυκό σωροπιαστό. Τα μάγουλά της κόκκινα λαχταριστά σαν μήλο τα φρύδια της ζωγραφιστά σαν της ελιάς το φύλλο. Έτρεμε η γης ολόκερη απ ' όπου κι αν περνούσε και το αγέρι τρυφερά, στο στόμα τη φιλούσε... Τέτοια γλυκιά ομ

"Είμαι μ α θ η τ ή ς" 📚 δεν σημαίνει μονάχα γράφω... διαβάζω... αξιολογούμαι... πετυχαίνω... ή αποτυγχάνω... Αποτελεί ιδιότητα που δεν ταυτίζεται με αριθμούς!!! Σημαίνει ακόμη ο ν ε ι ρ ε ύ ο μ α ι... φαντάζομαι... π ε ι ρ α μ α τ ί ζ ο μ α ι... αναζητώ τρόπους για να γ κ ρ ε μ ί σ ω τα φράγματα του άγνωστου και του ανεξερεύνητου... ζω στη στεριά κι οργώνω με τα φτερά μου τους ο υ ρ α ν ο ύ ς...🌈 Μαθητεία στην ίδια την Ύπαρξη... Κι η πορεία δεν είναι γραμμική... Είναι π

Θα ταξιδέψουμε στο φως με την αγάπη. Λιώνει ο πάγος στις καρδιές. Μια θέληση που είναι ορατή στον νου μας και μας καθοδηγεί μας πάει σ' άλλα μονοπάτια. Δυο ανθρώπων οι καρδιές χτυπούνε σαν τις καμπάνες μιας Κυριακής. Οι δάδες αναμμένες σε λαμπαδηδρομία αισθημάτων. Αξιολογούμε τις στιγμές, και μεις χέρι με χέρι κοιτάμε σ' ανοιχτούς ορίζονται. Η ευτυχία μας ακολουθά σαν μια αχτίδα που γιομίζει τις "μπαταρίες" της ψυχής μας γίνεται εσωτερική πνοή. Ο έρωτας, μια προσφορά των αισθ

Μέθυσε θαλασσινό πόθο η ψυχή μου, για χώρες μυθικές, που νοσταλγήσαμε. Μέσα στο αίμα μου η δίψα της φυγής. Σαν Ποιητής ταξιδευτής και Οδυσσέας π΄ αναζητά τον ρυθμό του φλοίσβου. Θαλασσινό τραγούδι της η μακρινή βοή της. Έρωτας είναι η θάλασσα. Το κύμα το αλμυρό στην αμμουδιά. Κομμάτι της ψυχής μου, Ερωμένη, Μάνα, Γοργόνα Παναγιά. Πολεμική, Θηλυκιά και Παρθένα, Απέραντη και ανεξάντλητη. Έρωτας είναι η θάλασσα. Μεταλαβιά ιερή, το αλμυρό νερό της. Σαν τα πουλιά, που ακολουθάνε,

Επιστρέφω. Ξημέρωσε; Τραγουδούσε ένα τραγούδι γυμνό φορώντας έναν πεθαμένο εαυτό. Το έλεγε μοναξιά-σάρκα χωρίς ψυχή με συλλαβές ήχων. Τις νύχτες, εκεί που άδειαζε ό,τι απέμενε, εκεί που ο θάνατος καρτερούσε, το τραγούδι έγινε σιωπή. Έγινε λέξη στο στόμα, ναυάγιο στους τάφους των φιλιών. Ξημερώνει... Επιστρέφω. Σωτηρούλα Χατζηκωνσταντή 💕

Με ντύσαν αγάπη, μου βάλανε φτερά. Μου είπαν αφέσου, κι εγώ βγήκα στον δρόμο ξανά. Τους είπα κρυώνω μα δεν είχαν μπουφάν. Μπήκα σε σπίτια που μύριζε σκόνη και έρωτα. Βάδισα σε θάλασσες και κάμπους υγρούς. Φίλησα την Κίρκη στο στόμα μεσ' σε κήπους ξηρούς. Άγγιξα την θάλασσα με χέρια σκληρά. Κι ήρθανε γλάροι κι αηδόνια και βουνίσια πουλιά. Με είπανε χάδι, με είπαν Θεό. Μα εγώ την αγάπη ψάχνω να βρω. Την έχουνε κλείσει σε πύργο ψηλό. Θα μπω σαν ληστής και ιππότης. Μπορώ. Η ζω

Κι αν μαύρο είναι το σκοτάδι, μην σε λυγίσει η σκοτεινιά, δώσε του φώς να σε φωτίσει, κι ας είναι μαύρη καταχνιά. Κέντησε το σκοτάδι σου, με σταυροβελονιά, κάθε κλωστή να ρίχνει φώς, στης πίκρας την απονιά. Χρωματιστές κλωστές, πέρασε στη βελόνα, κέντησε τον ουρανό, για να του δώσεις χρώμα. Πολύχρωμες και γυαλιστές, να διώξει το σκοτάδι, το κέντημα να φαίνεται, στον ουρανό σημάδι. Εφτά γραμμές το κέντημα, ουράνιο τόξο να μοιάζει, να φέγγει μέσα στη ψυχή, καθώς θα συννεφιάζει.

Μιας πεταλούδας το πέταγμα αρκεί ν' αναδεύσει του σύμπαντος την αρμονία, λένε... Απαρέγκλιτα αμετακίνητη η Μοναξιά Ως άλλη θεότητα απ' τα βάθη των αιώνων κληρονομημένη Μορφή μαρμάρινη λαξεμένη στου παγκόσμιου χάρτη τις συντεταγμένες Σκιά ολοσκότεινη στου ήλιου το διάβα Σιωπή σιδερόφρακτη στης καρδιάς το τραγούδι Φορεσιά από πάγο ασφυκτικά φορεμένη στων συναισθημάτων την πνοή Του δημιουργού Έρωτα ακύρωση... Αλίκη Πέϊκου 🦋

Έγειρε πάνω του και τον αγκάλιασε με τ' ανθισμένα κόκκινα κλαδιά της. Εκείνος στιβαρός και σοβαρός την απέτρεπε να τον πλησιάσει για να μη χαλάσει το πανέμορφο μεταξένιο φόρεμά της. Εκείνη αρνήθηκε πεισματικά και με τρυφερότητα ακούμπησε πάνω του χωρίς να τη νοιάζει η εξωτερική του εμφάνιση παρά μόνο η αγάπη που ένιωθε γι’ αυτόν από την πρώτη στιγμή που τον συνάντησε όταν φύτρωσαν στην ίδια αυλή και μεγάλωσαν πλάι πλάι. Στην αρχή ένιωθε το τρύπημα απ’ τα αγκάθια του να της δι

Στις 27 του Μάη γιορτάζει ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσσος στο Προκόπι της Εύβοιας. Κάθε χρόνο πολλοί άνθρωποι περπατούν δεκάδες χιλιόμετρα, ως έθιμο και βαθιά πίστη, για να πάρουν την ευλογία του. Βοήθειά μας.) Ο Άγιος τους περίμενε Οι προσκυνητές έσερναν τα κουρασμένα βήματά τους από το χάραμα και βαριανασαίνοντας από τις ζεστές ακτίνες στέγνωναν με τα χέρια τα ιδρωμένα μέτωπα. Λιγοστές κουβέντες γεμάτες κουράγιο, να αξιωθούν να εκπληρώσουν και φέτος το τάμα: Προσκύνημα στο σκήν