Το μόνο αίμα που θα' θελε μάνα να δει να ρέει, είναι αυτό που ακολουθεί την έλευση του σπλάχνου της στη Γη, της μήτρας συνοδευτικό σαν καλωσορίσματος "σ' αγαπώ"... Ποια μάνα θα' θελε να δει το εκ σαρκός δημιούργημά της, θυσία προσφερόμενη στο βάρβαρο βωμό αιμοσταγών πολέμων, ματαιότητας ανθρώπινης προσάναμμα για μιας ισχύος την επιβολή...; Πώς να' ταν άραγε ο κόσμος αν το νοιάξιμο της μάνας έμπαινε οχύρωμα στην πρώτη γραμμή...; Αλίκη Πέϊκου 💔

Άσωτος ο ήλιος του Αυγούστου γυμνός στον κάμπο τριγυρνά, του σταφυλιού ροδίζουν οι ρώγες, κι ο τζίτζικας με νότες μας μεθά. Ανάλαφρο στα χείλη το τραγούδι που τρυφερά νοτίζει την καρδιά, του έρωτα το σπάνιο λουλούδι της νιότης κεντάει τα κορμιά. Κόκκινο αίμα στάζει το καρπούζι , τα χείλη μας ποθούνε τη δροσιά, ολόγιομο κι απόψε το φεγγάρι στήνει χορό στην ακροθαλασσιά. Σεργιάνι στο φως είν´η ζωή μας, ταξίδι στο λυκόφως της αυγής· πριν ξεκινήσει έρχεται το βράδυ, μια δρασκελιά

Αδέσμευτο Σύμπαν, απάγκιο της θλίψης μου καίγεσαι από φλεγόμενα αστέρια που ξεψυχούν στους ανηφορικούς δρόμους της σκλαβιάς μου Ελεύθερα πνεύματα των προγόνων μου εμφωλεύουν μέσα σου, καταδεικνύοντάς μου την τρομερή όψη του δικού μου ανείπωτου βίου Οι ελπίδες μου για μια νέα απελεύθερη ζωή ματωμένες αργοπεθαίνουν Καταπτοημένη μένει η ουράνια θάλασσα του φωτός που δε με φωτίζει τόσους πολλούς αιώνες Δούλη είμαι ακόμη άπληστων και σκληρών εμπόρων γεμάτων με άνομους πόθους κέρδο

Καθώς θα ψάχνεις τον τοίχο γύρω απ' την τσιμινιά θα είμαι. Μιας κι είναι νύχτα χειμώνα , θα ρίχνω φύλλα ελιάς στ' αναμμένα κάρβουνα να βγάζουν φλόγα να βλέπεις και σπίρτα θ' ανάβω φως για να έχεις , καθώς θα ψάχνεις τον τοίχο , ...κι εγώ θα προσπαθώ να μαντέψω... Το ρολόι του ηλεκτρικού δεν δουλεύει , απλήρωτο το' χω. Κάτω από το ρολόι βάλαμε ένα ντενεκέ με ένα φυτό που φέρνει γούρι , μας το' φέρε η κυρά Σμαρώ, σ' αυτήν δεν έφερε γούρι, ούτε και στον γιο της που ήταν παντρε

Σήμερα γιορτάζει η γυναίκα, οχι η φιγούρα της. Γιορτάζει ως ίση απέναντι στο άλλο φύλο,όσο άπιαστο όνειρο και αν είναι μιας και οι ρόλοι της, ξεπερνούν κάθε προσδοκία. Γιορτάζει ως ευφάνταστο πλάσμα, οχι ως αρωματικό σε μπαρ. Γιορτάζει ως άνθρωπος με ενσυναίσθηση, συναίσθηση και αίσθηση για ολα. Γιορτάζει ως το κορίτσι με τα πυκνά μακριά μαλλιά που το μόνο που αλλάζει μέχρι το τέλος της, είναι το χρώμα που θα γίνει Βαθύ γκρι. Γιορτάζει ως αέρινη ύπαρξη που φέρνει σοφία εκει π

Πάντα ζεστή η μνήμη και η καρδιά γεμάτη αγάπη και ευγνωμοσύνη, για τις γυναίκες, που μας στήριξαν στην ζωή, που μας ανάθρεψαν, μας διδαξαν ήθος και αρχές, που ονειρεύτηκαν μαζί μας και στάθηκαν δίπλα μας και μας συμπαραστάθηκαν Ευχαριστώ τον Θεό, που μου έδωσε την μάνα μου Μαρία και την γιαγιά μου Φανή!!! Απέραντη ευγνωμοσύνη ΝΑ ΠΩΣ ΜΕΓΑΛΩΣΑΜΕ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ σε όλες τις ηρωϊδες γυναίκες, τις αγωνίστριες της ζωής. Θεοφανώ Θεοχάρη 🌹

Αγαπημένοι μου φίλοι. Σήμερα είναι η ημέρα που είναι αφιερωμένη στη γυναίκα. Μα η γυναίκα δεν χωρά σε μία μόνο ημέρα. Δεν είναι μια γιορτή στο ημερολόγιο. Η γυναίκα είναι κάθε ημέρα. Είναι δύναμη, υπομονή, αγάπη, θυσία και ψυχή. Η γυναίκα κρατά μέσα της πολλούς κόσμους. Είναι εργαζόμενη, μητέρα, σύντροφος, φίλη, στήριγμα για όλους. Μέσα της υπάρχουν τόσα κομμάτια που συχνά την τραβούν σε διαφορετικές κατευθύνσεις. Κι όμως, βρίσκει τη δύναμη να στέκεται όρθια. Να ισορροπεί. Ν

«The Kiss» – Gustav Klimt (1907–1908 Φιλήδονη σκιά, άγουρη ερωμένη πανσέληνη πλημμύρα μου γυμνή και ορειχάλκινη τίγρη στη καρδιά μου. Έμμονη οπτασία μου αστόλιστη παρθένα μελίρρυτα τα χάδια σου μελτέμι στο κορμί μου. Σε ζέστανα με ενός κεριού την φλόγα αναμμένη μεθώντας απ’ τις ρώγες σου στου Διόνυσου το αμπέλι. Ποτάμι αφανέρωτο βαπτίστηκα εντός σου ατίνακτος κρεμάστηκα στον ήλιο να στεγνώσω. Εξάντλησα τον θάνατο που χτύπησε τη πόρτα, με τη σιαγώνα ανοικτή περιπαθούς επαίτη.

Ριζωμένη βαθιά στη μνήμη μου σε κράτησα για μένα. Στα σαρκώδη χείλη σου τα κρίνα των ελπίδων έσπειρα. Πάνω στο μεταξένιο σου κορμί τον πόθο μου σεργιάνισα. Κι από τα πέλματα ως την καρδιά σε μούσκεψα με το μέλι των Αγγέλων. Με της ψυχής μου την ορμή σ' αγκάλιασα σε λάτρεψα σ' αγάπησα σε φώναξα. Μέχρι που οι νότες των επιθυμιών μου στους τέσσερις τοίχους φυλακίστηκαν. Κι ένα απόβραδο στης θλίψης τη λεωφόρο μες τη χούφτα σου, τους αστείρευτους λυγμούς μου εναπόθεσα. Τουλάχιστον

Εκεί, στα ριζά του δάσους, εκεί που στέκουν περήφανες οι λεύκες και οι άνεμοι ηχούν μέσα από τα φύλλα σαν μυστικές εξομολογήσεις της γης, εκεί κοντοστάθηκα. Το φως έσπαζε απαλά πάνω στους κορμούς, κι ο αέρας μύριζε υγρό χώμα και άνοιξη. Όλα έμοιαζαν να αναπνέουν αργά, σαν να περίμεναν κάτι. Και τότε άκουσα το κλάμα χαμηλό, λεπτό, σχεδόν ερωτικό, σαν ανάσα που χάνεται μέσα σε φιλί. Γύρισα και κοίταξα. Εκεί μπροστά στα πόδια μου μια ανεμώνη έκλαιγε μόνη της, με τα πέταλά της να

Athens city ( ελαιογραφίες) 1) 2) 3) 4) Ίνα Μελίδου 🌹

Δεν είσαι απλώς ζωή. Είσαι η αρχή της. Είσαι εκείνη που μαθαίνει στον κόσμο τι σημαίνει αγάπη, πριν ακόμη ειπωθεί η πρώτη λέξη. Εκείνη που κρατά φως μέσα στα χέρια της, ακόμη κι όταν η ίδια περπατά μέσα στο σκοτάδι. Μέσα στην καρδιά σου χωράνε περισσότερα απ’ όσα αντέχει ο κόσμος. Όνειρα που δεν πρόλαβαν να γεννηθούν, δάκρυα που κρύφτηκαν πίσω από ένα χαμόγελο, και μια δύναμη που μόνο εσύ ξέρεις από πού βρίσκεις. Είσαι καταιγίδα και γαλήνη μαζί. Φωτιά που καίει για όσους αγαπ

Φωτογραφία Μαρία Μαρμαρά 🌹 Πόση θάλασσα έζησες... Πόση θάλασσα θυμωμένη σου έπνιξε τα όνειρα άδειασε τις ελπίδες σου! Νέα κορη που γεννήθηκες και μεγάλωσες στην γη σου, έγινες γυναίκα... τώρα μεσήλικη! Κάθεσαι στην εξώπορτα.. το βλέμμα στην αυλή σου.. όλη σου η περιουσία! Πόσο όμορφη είναι.. πόση χαρά με γεμίζει.. πόσο έντονα μυρίζουν τα ματσικόρυδα μου! μονολογεί.. Σηκώνεται και κόβει δύο... τα μυρίζει και τα μάτια της μιλούν! σήμερα γιορτάζεις... υποκλίνομαι σε σένα γυναί

8 Μάρτη Δεν είναι απλώς μια ημερομηνία. Είναι μνήμη. Είναι φωνές γυναικών που δεν φοβήθηκαν να υψωθούν μέσα σε έναν κόσμο που τις ήθελε σιωπηλές. Είναι οι δρόμοι που περπατήθηκαν με θάρρος, οι αγώνες που γράφτηκαν με επιμονή, τα όνειρα που αρνήθηκαν να μικρύνουν. Η 8η Μάρτη δεν ζητά λουλούδια. Ζητά σεβασμό. Δεν ζητά λόγια. Ζητά ισότητα. Τιμούμε τις γυναίκες που πάλεψαν πριν από εμάς, εκείνες που συνεχίζουν σήμερα, και εκείνες που θα γεννηθούν για να πάνε τον κόσμο πιο μπροστά

Κάτω από τη σκιά σκέψης ψαχουλεύω με γούστο Αφουγκράζοντας να πιάσω την ηχώ της ερήμου Ονειροπαρμένος μες του οίστρου το ναίσκο , Νοιάζομαι τις ζυμώσεις στης ποίησης το μούστο, Θέλω να νιώσω την ατόφια μοναξιά της ψυχής μου. Κρυφόκοιμούνται μέσα μου βαθιά ψίθυροι και στεναγμοί, Του άγριου μου λήθαργου λάβες σκέψεων πληθώρα Θαλερές μπουμπουκιασ- μένες άφατες σιωπές Τεχνοσμηλεμένες στροφές με ιδέες τρωτές Τρεμοδονούνται ένα σωρό διλήμματα σεισμοί Τραγούδια σεργιανόπουλα στης

Νόμιζα ότι η καρδιά μου τα είχε νιώσει όλα, ότι είχε δοκιμάσει το πιο γλυκόπικρο φιλί και είχε κουρνιάσει στην πιο τρυφερή αγκαλιά. Στα ταξίδια μου πίστεψα πως είχα δει το πιο ρομαντικό ηλιοβασίλεμα, την πιο ήσυχη και υποσχόμενη ανατολή. Κοίταζα πάντα τη θάλασσα, στεκόμουν pμπροστά της και νόμιζα πως καταλάβαινα τα μυστικά της. Τώρα ξέρω πως δεν τα ήξερα όλα ! Πάντα κάτι έλειπε,ένα λιμάνι που να μοιάζει «δικό μου». Περιπλανιόμουν σαν κύμα. Πότε ήρεμο, πότε άγριο, πάντα όμως σ

Ήρθε και πάλιν η Άνοιξη, με βουρκωμένα μάτια, φωτιά βάλαν στη στράτα της, βόλια στα μονοπάτια. Έσκυψε το κεφάλι της, ματώνει στο πέρασμα της, αντί λουλούδια και ανθούς, ντρόουνς βλέπει μπροστά της. Σκιάζουνε την όψη της, θολώνουν την θωριά της, γκριζόμαυροι είν’ οι καπνοί, πνίγουν την ευωδιά της. Μιά Άνοιξη αλλοιώτικη, χωρίς πολύχρωμο φουστάνι, σκούριασε απ’ τους καπνούς, ρέει θολό ποτάμι... Πνίγεται η μέση Ανατολή, κι η Άνοιξη σκοτεινιάζει, στην Κύπρο μας σαν σεργιανεί, σκέψ

Κορυφαίος ηθοποιός του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου. Γεννήθηκε στις 9 Μαρτίου του 1921 στην Αθήνα.  Γεννημένος σε ένα περιβάλλον βαθιά καλλιτεχνικό, ήταν γιος του σπουδαίου θεατρικού συγγραφέα Παντελή Χορν. Ο ίδιος σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Βασιλικού Θεάτρου, κάνοντας το ντεμπούτο του το 1940, στην οπερέτα του Στράους «Η Νυχτερίδα». Κατόπιν πετυχημένη ήταν η εμφάνιση του στο «Θέατρο Ρεξ» της Μαρίκας Κοτοπούλη, ως πρωταγωνιστής σε έργα, όπως «Ο πρωτευουσιάνος»,

Στο ένα χέρι κρατάς τον πάγο, αντέχεις... στο άλλο τη φωτιά... Με αγκαλιάζεις σφιχτά... Καίγεται το σώμα, ενώ παγώνουν οι σκέψεις. Τα χείλη σου ...ασυγκράτητα μου προκαλούν έντονα συναισθήματα... Σε φιλώ σαν να τελειώνει το σήμερα και να φοβάμαι το αύριο. Μου χαρίζεις την Κόλαση και τον Παράδεισο μαζί... Η ανάσα σου μυρίζει άγριο τριαντάφυλλο, εκρήγνυται μέσα στο στόμα μου, υγρό πυρ του έρωτα,του πόθου. Κάθε στιγμή, πεθαίνει και ανασταίνεται μέσα στην άβυσσο των ματιών σου. Λ

Λόγια και τιμές, Λέξης και αγωνία, Πείσμα και τόλμη, μπροστά στο αγώνα, μπροστά στη ζωή , Μάνα, Γυναίκα, αγάπη,Αδελφή, στοργή. Χορεύει ο χρόνος κι εσύ γελάς, μέσα στο σπίτι,στη δουλειά, Πόνος και θλίψη, μελάνι στεγνό, με άγραφος νόμος με νοτισμένο φτερό, αρχαία γραφής. Γυναίκα μπροστά στον αγώνα, μπροστά στη ζωή, Γυναίκα δύναμη με ψυχή. Μάνα,αγάπη,Αδελφή. Νίκη Σιγάλα 🌹 🌹 🌹

Ο πίνακας στη φωτογραφία είναι έργο Judith Slaying Holofernes και η δημιουργός του είναι η Ιταλίδα ζωγράφος Artemisia Gentileschi.🌹 Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας είναι μια σπουδαία ημέρα αφιερωμένη σε αυτή,  και τον ρόλο της στην κοινωνία.  Κάθε χρόνο στις 8 Μαρτίου έρχεται να μας υπενθυμίσει τους αγώνες που έχουν δώσει για ισότητα, δικαιώματα και σεβασμό. Είναι η μοναδική αληθινή δύναμη της οικογένειας και της κοινωνίας.  Έχει μέσα της αγάπη, δύναμη, υπομονή, επιμονή,θάρρο

Εύχομαι η "Ελπίδα" που πάγωσε ψυχές και σώματα γρήγορα ν' αλλάξει τη φορεσιά της απέλπιδας και να φορέσει την παλιά της! Το απωθημένο Μια ολόκληρη ζωή, είπες, κυοφορούσες συναισθήματα για μένα! Θαύμασα το μεγαλείο της απαντοχής σου! Και ήλθες και σε δέχθηκα και σου χάρισα όλα τα αντίδωρα της καρδιάς μου, για την περιούσια προσφορά τόσων χρόνων αφειδούς προσμονής... Έρωτα, εκτίμηση, θαυμασμό, έγνοια, αφοσίωση, Αγάπη! Όλα τα κατέθεσα εν λευκώ! Τόσο υψηλά και απόλυτα, ισάξια της

Μες σ ' ανθισμένα γιασεμιά στην όμορφή μας γειτονιά με τ' άσπρα της σπιτάκια, με τρέλαναν με μάγεψαν δυό σμαραγδένια μάτια. Έκρυβαν τόση ομορφιά, τα πλάνα εκείνα μάτια, σε θάλασσες ακύμαντες θαρρούσα κολυμπούσαν. Την  ευτυχία ζούσαν, Τα ζήλευα από μακριά και τα  φιλούσα νοερά, σαν ρόδα, σαν τριαντάφυλλα, τα θαύμαζα τους χαμογελούσα. Κι αλάφρωνα στον ουρανό, πετούσα... Ήταν ότι πιο όμορφο ζούσα... Αποθυμιά; πάθος; αγάπη; έρωτας; ο ήλιος μου; Το φεγγάρι μου; Το φως; Ριγούσε

Χαράκια της παλάμης μου κοιτώ. Ψάχνω να βρω αν η μοίρα ξανά κοντά μου θα σε φέρει. Κι όπως στάζει το φεγγάρι στης θάλασσας τ´απάνεμα, το χρώμα κλέβω και βάφω τον δικό μου ουρανό. Το σάπιο κουφάρι μιας βάρκας αναποδογυρισμένης απαντώ στο περιγιάλι. Ξεφλουδισμένη από το λιοπύρι η λαδομπογιά στο κύτος της, το τέλος που έρχεται κραυγάζει. Δεν είναι ο φόβος του θανάτου που την τρομάζει. Τρέμει πως το ξεφλούδισμα την ψυχή της πρώτα θα ξεκάμει. Τα χέρια προσεκτικά πάνω της ακουμπώ,

Η Μελίνα Μερκούρη γεννήθηκε το 1920 και έφυγε από την ζωή το 1994. Μια σπουδαία εμβληματική παρουσία του 20ού αιώνα με διεθνή αναγνώριση, καριέρα ως ηθοποιός, τραγουδίστρια, σπουδαία πολιτικός. Σύμβολο του ελληνικού πολιτισμού,και αγωνίστρια υπέρ της Δημοκρατίας. Η Μελίνα Μερκούρη υπήρξε θεατρική ηθοποιός και γρήγορα έγινε διεθνής σταρ του κινηματογράφου. Άφησε το στίγμα της με την ταινία Never on Sunday (1960), - Ποτέ την Κυριακή,σε σκηνοθεσία του Jules Dassin, που ήταν

Απόψε, μέσα στο απαλό φως των κεριών, οι ψυχές γονατίζουν σιωπηλά μπροστά στην Παναγία. Οι Β’ Χαιρετισμοί υψώνονται σαν θυμίαμα προς τον ουρανό και κάθε " Χαίρε " γίνεται προσευχή που αγγίζει τις πιο κρυφές πληγές της καρδιάς. Μέσα στους κόπους, στις αγωνίες και στις σιωπηλές δοκιμασίες της ζωής, στρέφουμε το βλέμμα μας σε Σένα Μητέρα.🙏🙏 Σε Σένα που γνωρίζεις τον πόνο του ανθρώπου και απλώνεις τη στοργική σου σκέπη πάνω από τον κόσμο. Παναγία γλυκιά, γίνε φως στα σκοτάδια μ

Στη μέση του πεζόδρομου, πάνω σ' ένα κομμάτι χαρτόνι, ένας γέρος ζητιάνος βρώμικος, γερμένος ως το έδαφος.   Άνθρωποι περνάνε γύρω του βιαστικοί, αφηρημένοι, αδιάφοροι, δεν τον βλέπουν καν. Αντρικά πόδια, γυναικεία, παιδικά. Κανείς δε σταματά κι εκείνος όλο και λυγίζει προς τη γη.   Δυο γυναικεία πόδια μειώνουν ταχύτητα. Δυο χέρια ψάχνουν στην τσέπη. Λίγα κέρματα κουδουνίζουν στο πιατάκι. "Νά' σαι καλά", ψιθυρίζει εκείνος. Η κυρία προχωρά γρήγορα σκουπίζοντας τα δακρυσμένα τη

Έσπασε κόρη η καρδιά μου, σαν είδα λάβα και φωτιά να καίγεται μες τη νυχτιά, το τραίνο που σ' φερνε κοντά μου. Τους δρόμους πήρα παγανιά, άγνωστα μονοπάτια και στενά Ψάχνω παντού για να βρώ τα όμορφα μάτια που αγαπώ. Ρωτάω τους περαστικούς, τα λούλουδα, τα δέντρα, τα πουλιά μην είδαν πέρδικα να περπατεί, πεντάμορφη και λυγερή... Ρωτάω και τον ουρανό που είναι μαυρισμένος ρωτάω τον άγριο βορριά φυσάει δαιμονισμένος. Ο ήλιος κι αυτός εκρύφτηκε μες το θλιμμένο δείλι και η ν

Με συνοπτικές διαδικασίες και αφόρητο άλγος, στο ικρίωμα της άνοιξης η μια μετά την άλλη απαγχονίστηκαν οι λέξεις οι ανείπωτες –το άλας της ζωής– και καταδεικνύοντας τοιουτοτρόπως τη θνητότητά τους, ξεψύχησαν αργά στα κλειδωμένα χείλη. Αδίστακτοι δήμιοι οι αναβολές τις εκτέλεσαν γράμμα γράμμα ως την τελευταία, πνιγηρή συλλαβή. Τα λευκά φτερά τους απλώθηκαν, έτριξαν στον αέρα γυρεύοντας το δρόμο του ουρανού να πάρουν, εγκαταλείποντας τα παράπονα του γήινου ρεαλισμού. Τα αδηφάγ

Γυναίκα, πελαγίσιο αγέρι, σπιθοφεγγιά των άστρων, γάργαρο φεγγάρι των αναστεναγμών, κεντί του φλογερού έρωτα, λυχνάναμα του ήλιου, Μαγιά, ψυχορμησιά, το χαμόγελο της ζωής, το πιο γλυκό τραγούδι. Ωκεανίδα, ενάλια Νύμφη, γιόμισε νερό τους ποταμούς και τις θάλασσες. Δώσε στον άνεμο την ανάσα σου. Μεθύστρα Αφροδίτη, φλόγα καυτή που επωάζεις την αγάπη, λιοστάλαχτη, αστερόεσσα, στα χείλη σου ο έρωτας, στην αγκάλη σου η αγάπη, αρχέγονη μήτρα, αιώνια, ανασταίνεις τη ζωή, την ελπίδα τ

Του Σίμου Ιωσηφίδη   Κάποτε, όταν ήμουν νέος, στις αρχές της δεκαετίας του ’90, όντας ενήλικας, επισκέφτηκα την Ζάκυνθο. Εκεί, στις μεγάλες υγροτοπικές εκτάσεις των Αλυκών Κατασταρίου, κατέφευγε κράζοντας, σπαραχτικά είναι αλήθεια, ένα μυστήριο πτηνό, η περίφημη Τυτώ, ένα νυκτόβιο αρπαχτικό που φημολογείται ότι καθόταν στην σκεπή του σπιτιού του ποιητή Ούγκο Φόσκολο επηρεάζοντάς τον στην συγγραφή της τραγωδίας Θυέστης. Καθημερινά τον βασάνιζε με την μεταφυσική ατμόσφαιρα της

Έλα να δεις τι χρώμα   Που έχει ο ουρανός   Είναι αυτή η ώρα   Που πέρασε καπνός   Πάρε λίγη γαλήνη   Απ' του ήλιου τη μουντάδα   Που έπεσε στη δύση   Κι έχασε τη λιακάδα   Μα δεν ειν' αυτό μουντάδα    Πέφτει η σκοτεινιά   Ομίχλη και θαμπάδα   Εδώ, να εδώ νά    Μια Κυριακή που πέρασε     Μες τη μελαγχολία    Μούχρωμα με εγέμισε    Κι έφυγε μες τα κρύα    Όμως για δες εκεί    Το χρώμα του ουρανού    Αλλάζει βήμα βήμα       Πολύχρωμο παντού     Ροζ βιολετί ταμπά     Το κρύο περ

Ξαναβρεθήκαμε τυχαία... Τα χρόνια κύλισαν γοργά σαν ορμητικά ποτάμια... Η πρώτη αύρα φύσηξε και σκόρπισε την ομίχλη των παρεξηγήσεων. Οι θύελλες των διλημμάτων αντικαταστάθηκαν από αίθριους ουρανούς λογικής, περίσκεψης και ελπιδοφόρας κατανόησης. Σαν άγγελοι προσμονής τα μάτια σου, περίμεναν τα δικά μου στο κατώφλι των βλεμμάτων... Τα είπαμε μετά από τόσο καιρό... Όταν χωρίσαμε αφήσαμε στα μάτια μας διψασμένα ρυάκια αγάπης, ορίζοντες ηλιοβασίλεματος πόθου... Αφήσαμε μια φωτιά

Συ που φορείς στις ολόγιομες ακτίδες σου αίμα φρέσκο, ποθείς ακόρεστα, αφλόγιστο, τον θάνατο. Ως μοίρα γυάλινη σπάζεις και μέσα στον φωτεινό σου κρότο φωτίζεις το μονοπάτι του Άδη. Με κομψότητα, ως πυγολαμπίδα στα βραδινά χωράφια του έρωτα. Με απαλότητα, σαν χνούδι από θηλυκό χαμόγελο πριν την άρνηση. Με νοθρότητα, σαν νυχτολούλουδο σφαγμένο απ’ τους χυμούς της νιότης. Σαν κλέφτης που παρατείνει τη διάρκεια της κλοπής τοποθετώντας με ευλάβεια τα κλοπιμαία σε τροπή επηρμένη. Σ

Μην λυπάσαι, η Άνοιξη μπήκε, δεν τσούγκρισε όμως ακόμα το λουλουδένιο ποτήρι της, κάθε τόσο γουρλώνει τα μάτια της και αδημονεί πότε θα καθήσει στο θρόνο, να πάρει το ντέφι για να διαλαλήσει την όμορφη πραμάτεια της. - Μείνε ακόμα λίγο Χειμώνα, κράτησε με στους ώμους σου, η ψυχή σου είναι λευκή, καθαρή σαν το χιόνι, σε αγαπώ Χειμώνα, γεννήθηκα την πρώτη μέρα που μπήκες, σε βλέπω που φεύγεις σιγά σιγά, και λιώνω όπως λιώνει το χιόνι σου. Τροχός είναι η ζωή, θα ξανάρθεις! (Απο

🌹Άγρυπνες νύχτες... Πίσω από τοίχους που όρθωσε η σκαπάνη της Μνήμης... ✨️Ἀεί η Μνήμη... Νῦν οι ρωγμές απ' όπου εισέρχεται του καλπασμού σου η λάμψη... 💕Άγρυπνες νύχτες γνώριμες... Νῦν το αηδόνι στο παράθυρο που υμνεί το όνομά σου Νῦν η επίκληση του βασιλικού που σκορπίζει παντού την ευωδιαστή σου ανάσα... 🌹Ἀεί η Μνήμη η ανεξίτηλη... Γεμίζει το σκοτεινό δωμάτιο με το ζωτικό χρώμα της πανσέληνης φωνής σου που χαράσσεται αδιάλειπτα στο δέρμα μου το γήινο... ως τον βυθό του χ

Ερχόσουν σα θύελλα και η αγωνία έσφιγγε την καρδιά μου σαν έγραφα ποιήματα ερωτικά και μάζευα από το πάτωμα τους πόθους μου. Κάθε που σου έγραφα έτρεμα μην δραπετεύσεις από το όνειρο μαζί με όλα σου τα' αστέρια που φώτιζαν τα μάτια μου. Τώρα προσπαθώ να μη σου γράφω παλεύω μες την πυκνή ομίχλη με τους δαίμονες γιατί φοβάμαι μην χάσω τον παράδεισο, τον δικό μου παράδεισο, Είπα να ξεριζώσω τα μάτια μου να μη γέρνουν μαραμένα πλάι σου μες το μισοσκόταδο που οι πληγές ματώνουν. Ν

Γυναίκα εσύ Που το φως σου υποκλίνεται στη σιωπή, τα μαλλιά σου κεντούν τα όνειρα κι η αγκάλη σου κρατιέται από τους χρόνους Τα μάτια σου ανοικτά σαν καθρέφτες, δυο φεγγάρια που εξομολογούν τις νύχτες Με ανάσες να πλέκουν υποσχέσεις Κατακόκκινα τα χείλη, να πετούν φλόγες Και οι λέξεις να γλιστρούν απαλά απ’ τις άκρες τους να σκοντάφτουν στο στόμα σου και να χύνονται μες στη ψυχή σου Γυναίκα εσύ Γυμνή, μα και ντυμένη έρωτα, με την ομορφιά σου την ανεξίτηλη Έκσταση κόκκινου κρα

Οι γυναίκες δεν γράφουν ποίηση, της έλεγαν. Ψέματα λένε... Οι γυναίκες μόνο ξέρουν... Σήμερα θα έγραφε... Γυμνή, ξυπόλητη σαν μια αμαρτωλή... Κανείς δεν θα την κοίταζε. Κανείς δεν θα μετρούσε τις πληγές της . Κανείς δεν θα έβλεπε τα δάκρυα της. Βάδιζε με τα βήματα της ανάποδα πάνω στο αίμα. Κάθε τόσο σταματούσε και έσταζαν οι κραυγές στο πάτωμα. Γυναίκα...η ζωή συνεχίζεται.... Συγνώμη... Σωτηρούλλα Τζιαμπουρή 🌹

ΜΕΙΝΕ… Μείνε αγαπημένε μου άνεμε, λεοντόκαρδε άρχοντά μου, κλέφτη των ονείρων μου και Σεπτεμβριανέ μου κουρσάρε. Μείνε σε μια κορφούλα της Αττικής γης, σε μια βουνοπλαγιά του ονείρου, να κυνηγάς ορτύκια, με το εύστοχο δίκαννο της διερεμένης καρδιάς σου. Μείνε σε μια δαντελένια ακτή, του Νότιου Ευβοϊκού και ρίξε με τον μαΐστρο σου, ρίξε θαλασσοταραχές, ρίξε ναυάγια, στις σειρήνες του μυαλού μου. Μείνε μείνε σαν ζάλη ερωτική, σαν λωτός, σαν φιλί της καρδιάς και σαν αγγελικό σφύ

Σουρίζει η καρδιά στον αγέρα ψάχνει τον ήλιο τον ξανθό ν´αστράφτει νέες ελπίδες σαν φρυκτωρός πυρσός, σκοπιωρός στις ερπύστριες και στα καστέλια του μυαλού να οδηγεί θαρρούμενα το όραμα. Καταιγίδες κι άνεμοι τη μαστιγώνουν,  φτερομαδιούνται τα όνειρα  στο πούσι της ζωής χτυπιούνται πυρρά γλαροπούλια  με πληγωμένο το ραμφί τους  ενάντια στα κύματα. Βουλιαγμένη η καρδιά αναζητά το ξέφωτο, νιολουσμένο από έναν γαλανό ουρανό σ´ένα ηλιοφρυμένο βράχο να πετάξει το κάλπικο κέρμα της

Στην αυλή δυο πιτσιρίκοι τρέχουν παίζοντας ξυλίκι, κλέφτες, αστυνόμοι, αμάδες και γελούν κρυφά οι μανάδες. Τι χαρά και τι ευτυχία, παρατήσαν τα βιβλία. Αύριο Κυριακή και σχόλη, του παπά ευχή θα πάρουν όλοι. Τα παιχνίδια κι οι χαρές ξεσηκώνουν γειτονιές, κάθε σπίτι ένα παιδί κι όλη η γη σε μια αυλή. Ρούχα, γόνατα σχισμένα, μα στα μάτια δάκρυ κανένα. Τον γλυκόπικρο πόνο ετούτο θα ´χουνε στερνό τους πλούτο. Μα σαν λάλησε ο πετεινός, ξύπνησα και ήμουν μοναχός. Πού να πήγε η τρελο

Σαν έρχεται η άνοιξη, συμβαίνει καθίζηση στις λέξεις. Ανθίζει ο Θεός - αλλάζει δέρμα και το ξεχνάει πάνω στα δέντρα. Ασθμαίνει ο κύκλος. Οι νεκροί σε νάρκη χειμερία - κάνουν πρόβες επιστροφής• μπερδεύουν τα ονόματά μας. Σαν έρχεται η άνοιξη, καταφεύγω στο συνοικιακό τρελάδικο. Κάνω παρέα με ποιητές που τους άφησαν πεινασμένους - τους αφαίρεσαν την αγωνία και την πούλησαν χύμα. Με έναν έρωτα ψυχότροπα νοθευμένο κάθομαι και μετράω παλμούς σε ένα ρολόι που δείχνει μόνο φθινόπωρο

Πάντα στη δύσκολη στιγμή ένιωθα Ξένη - Μακρινή. Πνιγόμουν σε μια κουταλιά νερό... Φοβόμουν μην τύχει και χαθώ... Έριχνα ψίχουλα στο λυκαυγές... Ποτέ δεν ξέφευγα στις παροχές... Δέκα μετρούσα στις απολαβές... Μια έκοβα για "Φορεσιές"! Άπλωνα σώμα και ψυχή... Μέχρι εκεί που φτάνει το σχοινί... Είχα και φίλους διαλεχτούς... Έζησα σε καιρούς ονειρικούς... Πάντα ήταν εκεί κάθε στιγμή Όταν δεν είχα τρόπο διαφυγής... Άνοιξαν πόρτα να διαβώ... Δρόμο να περπατήσω Γιοφύρι

Ανοησία το ψέμα, ανοησία η κοροϊδία μεταξύ ανθρώπων. Ανοησία να νομίζεις ότι έχεις τη δύναμη και τον τρόπο να κοροϊδεύεις τους υπόλοιπους. Πόσο δύσκολο να κρατήσεις ισορροπία; Πόσο εύκολο να κοιτάς κάποιον στα μάτια; Ακόμα πιο δύσκολο να κρατηθείς στην επιφάνεια της ειλικρίνειας. Μάταια κάποιοι άνθρωποι πασχίζουν να μη γίνουν μέρος αυτής της συμπεριφοράς. Εμφανίζονται ως άτολμοι και συνάμα ευγενικοί. Κρύβονται πίσω από το ψέμα και το φθόνο. Χαρούμενοι, δήθεν ντόμπροι, σε πλησ

Η μέση Ανατολή φλέγεται, ο κόσμος της στενάζει, την Κύπρο μπλέκουνε, κι εμάς επηρεάζει. Στα δίχτυα,μας έμπλεξαν, κι ο κόσμος υποφέρει, παίζουνε με τις ζωές, τούτη η σύρραξη...Τί πάλιν θα φέρει.... Φόβος κι απόγνωση ξανά, τρέμει το φυλλοκάρδι, σε μιά γωνιά μας στρίμωξαν, συμφέροντα έχουν άλλοι. Πύρινα είναι τα πουλιά, που μακριά εκσφενδονίζουν, κι όπου καθήσουν άτσαλα, φωτιά παντού σκορπίζουν. Κράτα γερά Κύπρος μας, τα σπλάχνα σου γυρεύουν, άλλοι οι άρχοντες εδώ, κι άλλοι μας

...τούτες οι στιγμές λες είναι παιχνίδι βομβαρδίζουν ανθρώπινες ψυχές. Χάθηκαν ήθη και αξίες. Η δύναμη του ισχυρού μοιάζει με θάλασσα που καταπίνεις στους βυθούς, τις αμαρτίες. Με πιόνια μοιάζουμε και μαριονέτες μας κάνουνε κινήσεις που φορές χτυπάμε πάνω σε αμπάρες ανοίγουνε στοές όπου χωράνε πτώματα χωρίς να μας μετράνε. Φρίκη πολέμου δολερή χωρίς να λογαριάζουν ό,τι σκοτώνουν αδερφούς το αίμα είναι ίδιο δεν ξεχωρίζει χρώμα και Θεό. Και οι οβίδες πέφτουν σαν τσαμπιά αρμάδες

Πολλά τα συμφέροντα εν καιρώ πολέμων. Οι λίγοι αποφασίζουν πόσες σταγόνες αίμα θα κυλήσουν στα βιβλία της σύγχρονης γενιάς. Αγνοούνται οι ήρωες... Οι χαλκοφωνίες μοιρολογούν για τους πολλούς, για τα παιδιά που πεθαίνουν στη σκιά της πατρίδας. Η ανατίμηση στη ψυχή τους κοίτεται στον χρυσό βωμό της κερδοσκοπίας. Κάποτε η θάλασσα θα κοκκινίσει από ντροπή, το πράσινο θα ξεβάψει, και η αλαζονεία του ανθρώπου θα κατατροπώσει τον ουρανό. Το οξυγόνο δεν θα πωλείται... Τότε το χρυσάφι

Μου επιτίθεται πάντα τη νύχτα— τότε ανοίγουν οι καταπακτές της Εκεί στα καλά καθούμενα, μου ορμά Όσο περνούν τα χρόνια μου επιτίθεται και μέρα μεσημέρι Μέσα μου υπάρχουν χαρακώματα, φυλακές, περιπολίες της Την ακούω να μου μιλά φωνακτά με βόμβες— δε ψιθυρίζει αυτή Ό,τι έχει να πει, το λέει Γυρίζει το διακόπτη, σε γυρεύει, σε βομβαρδίζει σε κοιτά κατάματα καθώς πάει και έρχεται Άλλες φορές γελά με ριπές, μαζί μου Άλλες, είναι τόσο ορμητική—θυμώνει και μου σκάει χαστούκια Κάποι

Το λιβάνι, το χρυσό και τη σμύρνα τα αφήσαμε δώρα στην ευσπλαχνία που γεννήθηκε και την δίδαξε στους λαούς, έγινε ναός. Οι άνθρωποι που πίστεψαν και έκλαψαν γι' αυτήν, την ακολούθησαν και σαν αστέρι φωτεινό κάλυψε τα πρόσωπα τους! Πώς επιστρέφεις την αγάπη; με αγάπη, γιατί δεν έχει άλλη επιλογή... Φύτεψε ένα δένδρο, φύτεψε μια ρίζα που δεν μάρανε, διέσχισε μια θάλασσα, ανέβα στην κορφή ενός βουνού, η αρχοντιά της αγάπης, το φύσημα της , το πιστεύω της, η ελευθερία της, ενας