❤️Το μυστικό του μικρού πουλιού ❤️ Χθες το βράδυ , όταν η νύχτα φόρεσε το σκούρο της πέπλο και τα αστέρια άναψαν ένα ένα στον ουρανό, ένα μικρό πουλάκι ήρθε αθόρυβα στο περβάζι μου. Κουβαλούσε στα φτερά του ένα μυστικό, ένα μήνυμα πικρό και γλυκό μαζί, σαν το κρασί που ζεσταίνει την καρδιά τις κρύες νύχτες. "Γέμισε την ψυχή σου με ήλιο", μου ψιθύρισε, "γιατί έρχονται μέρες που η ζεστασιά θα είναι πολύτιμη σαν θησαυρός. Φύλαξε τις στιγμές του καλοκαιριού μέσα σου, γιατί τον

Οι παρομοιώσεις εξαγριώθηκαν. Κάθε μέρα λευκαίνουν λίγο παραπάνω τα μαλλιά μου. Ο θάνατος, κρυμμένος στα απόπτωτα βλέφαρά του, άλλαξε κόσκινο. Μεγάλωσε τις οπές. Κι από τότε το σαρκίο μου χάνει χώμα. Κόκκο τον κόκκο. Πέφτει αθόρυβα. Σαν την αδιόρατη σκόνη της άνοιξης που περιμένει τον αέρα για να υπάρξει. Κι εσύ φυσάς. Φυσάς και ξαναφυσάς• Ανακατεύεις το χώμα, παίζοντας ακόμη το παιχνίδι της στιγμής. Πάντα είχες ανάγκη το παιχνίδι. Αθρόα η λύπη της αγάπης. Ύστερα λύνομαι. Δέν

Λέξεις χορεύουν στο μυαλό στις αισθήσεις άχρωμες, πολύχρωμες, σκεπτικές , χαρούμενες παρορμητικές λέξεις κόλακες , μοναχικές αλλά και σε συλλογικότητες Σκέψεις που περικλείονται σε μια λέξη και μια λέξη που περικλείει άπειρες σκέψεις Όλα τα συναισθήματα τα κατευθύνουν λέξεις τα ομαδοποιούν η τα διαλύουν. Όλη η ύπαρξή μας λέξεις που την κατευθύνουν, την ανυψώνουν, την καταποντίζουν. Λέξεις στα έσω μας χωρίς διέξοδο μας στερούν την μοναχικότητα και εκτοξεύονται σε εκρήξεις

Δεν ήξερε πια, αν ήταν χειμώνας ή καλοκαίρι. Μέτραγε τον χρόνο από τον ήχο των κυμάτων και από τις πασχαλιές που ανθίζαν. Γέμιζε τα πνευμόνια της με αέρα και στα ρουθούνια της έρχονταν πάντα η μυρωδιά από τα θυμάρια και η αλμύρα της θάλασσας. Σκαρφαλωνε στα βράχια, γνώριζε όλα τα πατήματα, την κάθε πέτρα. Στην ταράτσα του σπιτιού της είχε βάλει δύο καρέκλες. Εκεί καθόταν το σούρουπο περιμένοντας τον, γέμιζε ώχρα ο ουρανός, ώχρα και τα μάτια της. Ένα πρωινό, αέρας φυσηξε δυνα

Ύστερα από μια μακρά διαδρομή σκέψεων, αναζητήσεων και εσωτερικών διαλόγων, παραδίδω στους αναγνώστες το νέο μου βιβλίο (το 7ο κατά σειρά), μια πεζοποιητική συλλογή με τίτλο: 💜 «Η συλλαβή που έλειπε» 💜 Μέσα από τις σελίδες του διατρέχουν σκέψεις και στοχασμοί γύρω από την απώλεια, τη δύναμη της μνήμης και την αέναη περιπέτεια του ανθρώπου να νοηματοδοτήσει την ύπαρξή του. Η «συλλαβή» που λείπει μετατρέπεται σε ένα διαρκές ερώτημα γύρω από όσα μας συμπληρώνουν, μας καθορίζο

Πριν ξημερώσει ακούω το σκουπιδιάρικο... Ώρα 05:15... άνθρωποι που ξυπνούν και μαζεύουν τα δικά μας κρυμμένα μυστικά, καλά κλεισμένα. Πότε σε κούτες, πότε σε σακούλες, μα δεν διαμαρτύρονται, μόνο συνεργάζονται για την "ευπρεπή" εικόνα της πόλης. Ο θόρυβος από το απορριμματοφόρο, τους κραδασμούς των τενεκέδων, αφήνει ενοχές πριν κλείσω τα μάτια. Κι έπειτα, σαν χαράξει, κανείς δεν αναρωτιέται πώς όλα είναι καθαρά, σιγυρισμένα. Δεν θυμώνουν που εργάζονται. Μα εμείς οι υπόλοιποι

Ενα βιβλίο γράφεται απόψε πριν σβήσει η νύχτα. Χωρίς αινίγματα... Μνήμες φορτωμένο στους καθρέφτες του χρόνου. Βήματα... με ήχους εγκλισεων, χωρίς γραμματική. Υπογραμμίζω τα γράμματα που λένε ψέματα σ'ένα όνειρο της νύχτας... σ'ενα γρυλισμα μιας ύαινας... που χάθηκε στην άμμο. Ψάχνω τ'ονομα σου στο άπειρο των λέξεων. Σε ποια σελίδα να έχει γραφτεί; Σωτηρούλα Χαντζηκωσταντή Τζιαμπουρή 🌹

Μπάλωνα όλο το πρωί μια τρυπημένη μπλούζα με ξηλωμένες ραφές. Και σαν κιτρινισμένα φύλλα έπεφταν απ' το νου μου της ζωής μου οι διαβατάρικες στιγμές. Κάθε βελονιά μια θύμηση, κάθε βελονιά ένας καημός. Και με τα μάτια μου θολά, συνέχιζα άτσαλα, βουβά. Και κάθε λίγες βελονιές η βελόνα με τρυπούσε και μια σταγόνα αίμα ξέφευγε από το δάχτυλο και δυο απ' την καρδιά μου. Θυμάμαι, πριν χρόνια πολλά το μαύρο της ήταν λαμπερό κι είχε έναν μπεζ γιακά. Τον ξήλωσα... δεν ταίριαζε στου

Στην πλευρά του στίχου ανατέλλει το φως .. Ξυπνάμε υπνοβάτες στη γραμμή της μελαγχολίας με άγραφα ποιήματα .. Σαν μια μοναδική σιωπή η γραμμή της αγάπης ...που να κατευθύνω τις λέξεις, φιλιά καταναλώνονται σε δάκρυα, ελπιδοφόρα όνειρα .. Σκαρφαλώνεις στα άπειρα γαλάζια μου όνειρα η γραμμή της ζωής κόβει τη γραμμή της Αθανασίας νσαρκωμένη στο όνειρο.. Οι χτύποι της καρδιάς σβήνουν στη σιωπή ... Από το απέραντο γαλάζιο κατέκτησα το χαμόγελο σου όταν το φεγγάρι σε κοίταζε ...

Με μια συνεχόμενη ρύση η δημιουργία πλάθεται και αναπλάθεται ένα ατελείωτο παίγνιο, μια συναρμολόγηση στα χέρια ενός μικρού σημείου που ξεκινά από το σύμπαν. Μήτρες διάσπαρτες δεμένες σε ομφάλιους λώρους μπλέκονται ανάμεσα στο άπυρο, από τρύπες αστεριών ανοίγει η δίοδος για την ζωή. Χρώματα εναλλάσσονται με εκείνα τα γήινα συναγωνίζονται ποιο θα συνοδεύσει την μοσχογεννημένη ζωή! Και χτυπά στο κέντρο μια καρδιά χρυσοκεντυμένη ράβει τις ίνες που θα δίνουν το έναυσμα για να ζε

Εφτά χεράκια χάϊδευαν τα φύκια της πλημμύρας σιμά στα βράχια τα σκληρά φουρτουνιασμένης μοίρας με τον αβέλιο δίπλα τους χρυσή τους παραμάνα στο περιγιάλι της χαράς με του βυθού το μάννα Εφτά φατσούλες χτίζανε καστέλια με την άμμο Στα τείχη τους ξαπόσταιναν γοργόνες εκεί χάμω Δελφίνια πήραν τις ζωές χαμένων Ατλαντίδων Στα χέρια τώρα των μικρών χρυσάφι των ελπίδων Μια κρίση όμως της στιγμής τους τάραξε τη μέρα Η αγωνία της ζωής λαχτάρα του αγέρα Γιατί στεγνώσανε οι πνοές στο ρι

Κάθε καλοκαίρι αντάμωναν στο ακρογιάλι. Ο Βάγιος και η Ευτέρπη. Από μικρά παιδιά φίλοι. Αχώριστοι. Δεν της είπε ποτέ πόσο πολύ ήταν ερωτευμένος μαζί της. Η ζωή τους μεγαλώνοντας άλλαξε. Η Ευτέρπη έφυγε από το νησί πήγε να σπουδάσει,να γνωρίσει τον κόσμο,να ερωτευτεί. Ο Βάιος φτωχό παιδί από λαϊκή οικογένεια είχε την ενασχόληση του με τα δίχτυα. Τεχνίτης και μάστορας. Έτσι τον φώναζαν οι φίλοι του. Η Ευτέρπη είχε πολλά χρόνια να δώσει σημεία ζωής. Εκείνος πάντα την περίμενε στ

Το νέο βιβλίο της Μαρίας Σαρρή, “Μετάξι στο σκοτάδι”, άμεσα διαθέσιμο από τις εκδόσεις Διάνοια. Βρείτε το τώρα εδώ... https://dianiapublications.com/product/%ce%bc%ce%b5%cf%84%ce%ac%ce%be%ce%b9-%cf%83%cf%84%ce%bf-%cf%83%ce%ba%ce%bf%cf%84%ce%ac%ce%b4%ce%b9/ «Πίσω από τη λάμψη, μια γυναίκα ντύθηκε με φως για να κρύψει το σκοτάδι της. Κάτι σκοτεινό ράφτηκε με ακρίβεια. Ένα όνομα ξεχάστηκε. Ένα άλλο γεννήθηκε. Το παρελθόν ζητά την τελική πρόβα». Ποια είναι πραγματικά η Ελισάβετ;

Ο χρόνος πλέον κυλά αντίστροφα για μένα... Ένα διψασμένο παιδικό όνειρο τείνει να καταστεί πραγματικότητα και να ξεδιψάσει τον ουρανίσκο της ψυχής μου! Κάπως έτσι είμαι και στην καθημερινότητα μου, στην ζωή μου… Δεν δραπετεύω,παλεύω,κυνηγάω και δε συμβιβάζομαι... Ανήκω σε μένα και στα όνειρα μου! Τα όνειρα μας δεν έχουν ηλικία. Κάπως έτσι ξεκινά και η πρώτη μου ποιητική έκδοση.. Με μια στροφή που έγραψα όταν ήμουν δεκατεσσάρων ετών. «Αν ο έρωτας είχε όνομα, θα ήταν…» Η ποιητ

Πολλοί αναγνώστες της ποίησης αισθάνονται σήμερα ότι ένα μεγάλο μέρος της σύγχρονης παραγωγής κινείται γύρω από επαναλαμβανόμενα μοτίβα, όπως μοναξιά, έρωτας, ψυχικά τραύματα, αυτοαναφορικότητα, κοινωνική απογοήτευση, γραμμένα με γλώσσα άμεση, χωρίς ιδιαίτερη τεχνική επεξεργασία ή γλωσσική τόλμη. Όμως, αρκετοί από αυτούς τους ποιητές αποκτούν κοινό πολύ ευρύτερο από εκείνο που είχαν παλαιότερα ακόμη και αξιόλογοι δημιουργοί. Αυτό συμβαίνει για πολλούς λόγους μαζί, επειδή έχει

Αγαπημένοι φίλοι, η συγκίνησή μου είναι πολύ μεγάλη γιατί όλα αυτά τα ποιήματα νομίζω περίμεναν πάρα πολύ μέσα σε ένα συρτάρι. Λέξεις γραμμένες σκόρπιες και μοναχικές σε χαρτιά δεν διαβάστηκαν ποτέ από κανέναν άλλον εκτός από μένα που τις έγραψα. Πάλευαν να βρούν κάποιο σημείο στο χάρτη της ζωής να ζήσουν. Έψαχναν μιά πνοή. Ευχαριστώ πρώτα εμένα γιατί το "τόλμησα". Ευχαριστώ όλους όσους με παρότρυναν να ξεκινήσω αυτό το μονοπά

Μισό βήμα, μισό βήμα να έκανες πίσω, θα είχαμε σωθεί. Φώναζα, σε παρακαλούσα να μην σε ρουφήξει ο θυμός, να μη βυθιστούμε στο σκοτάδι, στις στάχτες, στον πόνο. Μα εσύ απομακρύνθηκες από το χθες, από το αύριο. Σου φώναξα «λυπήσου μας!». Μα ο πόνος σου σε τύφλωσε. Απόγνωση και απελπισία, ενοχές και τύψεις. Χάσαμε τη ζωή μας, χάσαμε μία κόρη από ναρκωτικά, από ουσίες που έσβησαν την ψυχούλα της μπροστά στα μάτια μας. Τίποτα δεν ήμασταν ικανοί να κάνουμε. Τίποτα δεν μας έκανε να

Η ζωή είναι λίγη Η αίθουσα άδεια με φώτα σβησμένα κι εγώ στην πλατεία με μάτια κλαμμένα. Θέατρο παίζεις, καρδιά μου, σε κρύα σκηνή. Σφίγγεις τα χείλη σαν ζωγραφιά σινική. Φοράς το μαύρο παλτό και φιλέ στη ψυχή και φυσάει βοριάς και πέφτει η βροχή. Τα ρολά τραβηγμένα, μα ο πόνος τρυπώνει, τις ρωγμές της ψυχής σου η θλίψη μπαζώνει και το νου σου παγώνει της σιωπής η κραυγή... Κάτοικος είσαι, να ξέρεις, μιας γης πολικής... ! Τρέξε και βγες, καιρός, να ξεφύγεις...! Απ' την ψυχή

Είναι καιρός πια ν ' αρχίσω να ζω... Ότι δεν έζησα γιατί το άφηνα, να το ζήσω αργότερα. Περιβάλλω τώρα τον εαυτό μου με όμορφα πράγματα, που με κάνουν ευτυχισμένη. Αξίζω ψυχική ηρεμία, ευημερία, φροντίδα, ζεστασιά, Α υ τ ο α γ ά π η. Δεν φορτώνω τον εαυτό μου με προβλήματα, εγωισμούς, πόνο, θλίψη. Προσέχω την υγεία μου, ένα καφεδάκι με ηρεμία στο μπαλκόνι μου με θέα τη θάλασσα, θύμησες από όμορφες αναμνήσεις. Περίπατοι να μου δίνουν χαρά. Αφήνω ξωπίσω μου της ψυ

Όταν Σωπαίνει ο Ήλιος και το Χώμα Ξυπνά Αναρωτήθηκες ποτέ τι συμβαίνει μέσα σε ένα άδειο νεκροταφείο, όταν σβήνει ο ήλιος; Όταν το μόνο φως που απομένει είναι οι φλόγες των κεριών που τρεμοπαίζουν, η βαριά, σιδερένια πόρτα κλείνει πίσω σου και η ησυχία γίνεται εκκωφαντική; Εκεί, οι ψίθυροι των δέντρων γίνονται ένα με τους ψιθύρους της νύχτας. Ο άνεμος φυσά και τα αγριόχορτα πνίγουν τις κορνίζες, τα ονόματα, τις αναμνήσεις. Όλοι γίνονται ένα, χωρίς πρόσωπα, χωρίς ηλικίες, χωρί

θυμάσαι τότε Θυμάσαι τότε που δεν υπήρχε «πριν» ούτε «μετά» παρά μόνο ένα τώρα, που μας κατάπινε Θυμάσαι τότε που δεν ήμασταν πρόσωπα αλλά κάτι ακαθόριστο μια σκιά, ίσως, που δοκίμαζε να γίνει σώμα Θυμάσαι τότε που ο χρόνος δεν μετρούσε· μόνο φθειρόταν πάνω μας Θυμάσαι τότε που η σιωπή δεν ήταν έλλειψη αλλά απάντηση και τώρα… μετράμε χωρίς να ξέρουμε, γιατί μιλάμε χωρίς να αγγίζουμε τίποτα, τα σώματα υπάρχουν μα δεν κατοικούνται κι εκείνο το «τότε» επιστρέφει όχι σαν μνήμη αλ

Τίποτα δεν έμεινε, για να σε θυμάμαι πανδαμάτωρ, μονάχα σκόρπιες γυμνές φωτογραφίες που αποθανάτιζες τη νιότη μας. Μα κι αυτές ασπρόμαυρες, ξεθώριασαν άκαρπες στη φθορά του χρόνου, ν' αγγίξουν πια την καρδιά δεν μπορούν. Άραγε μύθος οι αιώνιοι όρκοι μας, πεθαμένα τα μεγαλεπήβολα όνειρά μας, ξεφτισμένη η πανάκριβη αγάπη μας, θαμμένα τα πολύχρωμα αισθήµατα, στο βαθύ μπαούλο της λήθης ή ραμμένα στο πανωφόρι της συνήθειας; Κουρνιάζω σαν το λαβωμένο τσιχλοπούλι κάθε σούρουπο στο ξ

Μιά απέραντη σιωπή, ένας κόμπος ανεβοκατεβαίνει στο λαιμό, ελπίζεις να γλιστρήσει και να βγεί, ή να εξαφανιστεί ως δια μαγείας. Μα αυτός επιμένει εκεί , να κομπιάζει και να ανεβοκατεβαίνει, καμιά φορά νομίζεις θα εκραγεί , από συμφόρηση της ψυχής. Τα μάτια στεγνά,χωρίς έκφραση, καθηλωμένα να κοιτούν το πάτωμα, μετρώντας τα βήματα τα ατάραχα, κλαίνε χωρίς τα δάκρυα να ξεχειλίζουν... Οι λίμνες των ματιών στερέψανε , τα δάκρυα βουλιάξανε,πέτρωσαν, μέσ’ της ψυχής τα απόμερα καταφ

Μεγάλες αγάπες μικρές γοργόνες, σκληρό αλάτι, εξωτικές, μαύρες διαμαντένιες χάντρες και πώς να τα αγκαλιάσεις πώς να τους μιλήσεις Το σκοτάδι σε ντύνει σκιά, και χάνεσαι, το σκοτάδι, που σε φοβίζει, Ακόμα μια νύχτα που σ’ αγαπώ, και σου γράφω, χαμένη μου οπτασία Η νύχτα, κι η όμορφη μούσα της, μητέρα, με κόρη απρόβλεπτη Κι όμως, μου αρέσει να την ψάχνω, μόλις ζυγώνει το βράδυ, τη γυρεύω στα νυχτολούλουδα, στα πυροφάνια, στα ξενοδοχεία, αστραπή στα κρύα σκοτεινά σοκάκια Κι όμω

Ασημένια η νύχτα χύνονταν στη θάλασσα και δυο γλαροπούλια λαβωμένα από έρωτα κρέμονταν ανάμεσα στον ουρανό και στη γης. Πυκνώθηκε ο άνεμος και σάλεψε. Γιόμισε η νύχτα πεύκινη ευωδιά. Ο έρωτας σαν το νυχτολούλουδο άνοιξε στη νύχτα και μοσχοβόλησε το άρωμα της αγάπης. Χόρευε ποκάρι το όνειρο σαν σύννεφο χνουδάτο στον ουρανό. Και η καρδιά σαν σβωλαράκι ασκώθηκε, σαν συννεφούλα δροσίστηκε με του έρωτα την υφάρμυρη γλύκα. Το όνειρο σμιχτό αναπετάριζε ερωτοφλεγές κι αρμένιζε σε α

Κορίτσι ήμουνα, θυμάμαι, εικοσιδυό χρονών, σαν ήλθα ξένη εδώ, σε σένα όμορφο χωριό. Φιλότι, ήξερα μονάχα, πως λέγαν τ’ όνομά σου, αλλ' είχα κι ακουστά για τ’ εξαίσιο άρωμά σου. Νοέμβρης ήτανε, Παρασκευής θυμάμαι βράδυ, σαν μ’ άγγιξε το δροσερό της σιγαλιάς σου χάδι. Μες στην καρδιά μου ήχησε γλυκό 'να χτυποκάρδι, κι ένιωσα τέρψη άφατη, γλυκά να μ’ αγκαλιάζει, σαν ο Θεός από ψηλά, νάμα μες την ψυχή να στάζει. Γιατί, σαν πάτησα εκείνη τη βραδιά τα χώματα, με λούσανε ευθύς

Καρδιά μου, κουράστηκες... το ξέρω.... μα σίγουρα θα αντέξεις, είσαι των πράξεών μας αποδέκτης. Ποτέ άνθρωπο δεν μίσησα, όσο κι αν με είχε απογοητεύσει. Αρωγός στεκόμουν πάντα σε όσους κολυμπούσαν στης κοινωνίας τα απόνερα, με στοργή αγκάλιαζα τους αποδιοπομπαίους της άκριτης, μικρόψυχης αναλγησίας. Η στήριξη σε πρωτοεμφανιζόμενους σε κάθε χώρο ήταν δεδομένη, και πάντα επιεικής στις ελλείψεις των απειριών τους ήμουν. Έκανες κινήσεις περιττές στο στήθος μου, μα θα σταματήσε

Στο λυκαυγές της ζωής ο κόσμος παίρνει χρώμα, η ψυχή ξυπνά δειλά, δειλά, αγάπη γυρεύει στο πρώτο φως, στην αγκαλιά της μάνας. Στο πρώτο χάραμα του χρόνου, πριν μάθει η καρδιά τον πόνο, ένα φως τρεμοφέγγει και ψιθυρίζει: «Ζήσε, είναι νωρίς ακόμη». Οι πρώτες ώρες μας γεννούν, είναι η στιγμή που το όνειρο βγαίνει απ’ το κουκούλι, μια πεταλούδα που πετά, δεν ξέρει να γερνά. Το κάθε βήμα είναι αρχή, κι ένας ουρανός που σε καλεί. Στο λυκαυγές της ζωής ο αέρας μυρίζει μέλλον, τίποτε

Ύστατος καλπασμός Ο ορίζοντας αρνείται να φαίνεται μια απλή γραμμή Να τρεμοπαίζει προτιμά σαν μία αμφιβολία Άτια καλπάζοντα καταργούν αυτές τις διακρίσεις του Κι έρχονταν, απομακρύνονταν, επέστρεφαν ξανά Καμία απολύτως σημασία δε του δίνουν Οι οπλές στρατευμένες με ακρίβεια ρυθμού Οι χαίτες πανώριες γλιστρούσαν στο φως Τα σώματά τους παραδομένα στην ηρωική κίνηση Η μέρα προχωρά αδίστακτη Οι μυρωμένες σκιές το σκάνε ευγενικά Ο αναστενάρης ουρανός χρωματίζεται απότομα, μεταλλικ

Σε εκείνο το νησί, θυμάμαι, που η άπνοια βασίλευε όλα τα πρωινά του καλοκαιριού, λίγο μετά τις έξι, όπου οι ιριδισμοί στα φοινικόδεντρα βρίσκονταν στο απόγειο του πράσινου και του μπλε, ενισχύονταν η εντύπωση ότι κάποιος από τους Θεούς θα ήταν λάτρης των έργων τέχνης του 18ου αιώνα. Κι όμως εδώ, παρόλο που μόλις είχες ξυπνήσει, η ήρεμη αθωώτητα των λεπτών χρωμάτων σε παρέσυρε να κλείσεις και πάλι τα μάτια σου. Η θέα, εν ολίγοις, ήταν υπνωτιστική. Ήταν ένα ερημικό παραλιακό

Ένα βήμα πριν την τρέλα, πριν την ερωτομανία, ένιωσα την καύτρα της αρχής του καλοκαιριού λίγο πριν φτάσω στο μετρό, λίγο πριν μετρήσω σχολαστικά τα λεπτά της ώρας, λίγο πριν ρουφήξω αυτό το κόκκινο κρασί, λίγο πριν μυρίσω το γιασεμί στην μάντρα του σπιτιού, λίγο πριν μεταμορφωθεί το είδωλό σου σε Κούρο, στον θολωμένο μου νου και σβήσει τις πίκρες μου, σβήσει τα παράπονά μου, σβήσει την ουτοπία μου, και όλα τα παράσημα, κι όλα τα βραβεία, και όλες τις εφήμερες δόξες μου, αφού

Η ιστορία σου σε κυνηγάει επίμονα Έχει διπλωθεί μέσα σου Ορισμένες στιγμές μειδιάς άλλες πάλι σε οδηγεί σε μονοπάτια θλίψης γεμάτα σκιές. Να την αποτινάξεις !!! Να σβηστεί!!!!! Να μηδενιστεί!!! Να ξεκινήσεις διάφανη με κρυστάλλινη παρθένα μνήμη Να μαζέψεις τα όνειρα να τα δεις να πραγματοποιούνται χωρίς στεγανά . Αδυνατείς !!!!!!! Η ιστορία σου λαθρεπιβάτισσα σιωπηλή υποχθόνια σε εξουσιάζει τυραννικά Σε καθορίζει Ουρανία Μαρίνογλου 💯

Η νύχτα ακροπατώντας προχωρεί σε ασημιά κι εφήμερη φεγγαρογραμμή Η λαχτάρα σπαρταριστή στη σκέψη ακροβατεί Αν σε ξανανταμώσω τ' άλλο πρωί εναγωνίως απορεί Το κορμί μου κατάστρωμα αγυάλιστο σε προσμονή διαρκή Ένα βελουδένιο άγγιγμα δικό σου αδημονεί ν' αξιωθεί Στον καθρέφτη των ματιών σου τ' ανέγγιχτο είδωλό του καρποφορόν να ξαναδεί Με το κεφάλι αναγερτό αρχίζω να σ' αναζητώ Μ' αγωνία ουρανομήκη μ' άηχη φωνή σε καλώ Μάντεις ξενόφερτους ρωτώ Αν γιατί υπάρχεις αγάπη μου εσύ κάθ

Ήταν 7 Ιουλίου 2025 όταν ο αγαπημένος μας Χρήστος Παναγιωτόπουλος υπέγραψε 🌺💞🌺 την πρώτη ποιητική του συλλογή!! Στον χρόνο αυτό, ο Χρήστος άλλαξε ακόμη πιο πολύ και έγινε σοφότερος αλλά και πιο δυνατή πένα!!! Είχα την τιμή να προλογίσω το βιβλίο του, με χαρά και συγκίνηση!! Οι Εκδόσεις ΚΟΥΡΟΣ σάς περιμένουν να το αγκαλιάσετε, πριν ο αγαπημένος ποιητής προβεί στην έκδοση της δεύτερης ποιητικής του συλλογής!!! Εύα Αλιβιζάτου Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹

Η μανία των ανθρώπων να τρέχουν στα δικαστήρια για το παραμικρό. Και εγώ να στέκομαι σα δερβέναγας πίσω από την έδρα. Η αλαζονεία όλων να μη μπορούν να συνομιλήσουν για τ΄ απλά, που διογκώνεται ο εγκέφαλος και τα κάνουν τεράστια και θανατηφόρα. Όλοι όσοι δεν χρησιμοποιούν την ομιλία, ώστε να μη δημιουργούνται προβλήματα. Κατά έναν περίεργο τρόπο, οι συγκρούσεις καταλήγουν στα δικαστήρια, μέσω ύβρεων ή ξυλοδαρμών. Έτσι, κάθε μέρα φοράς το ακριβό ταγιέρ σου, κάθεσαι στην έδρα

❣️ Η Ψ υ χ ή θυμάται... τους δρόμους που βάδισε κρατώντας το λατρεμένο σου χέρι που έλαιο έσταζε κισσού... ✨️ Θυμάται... το Φ ω ς που έλαμπε στο βλέμμα σου το άπειρο όταν στίχους της χάριζες με τα αστροδάχτυλα της Σελήνης... ❣️ Τώρα ακούει τη σιωπή σου... Κι η Α γ ά π η ζωντανεύει! Πάλλεται στους πόρους της σαν ταραγμένα κύματα στο πέλαγος της αντοχής που λαχταρούν να λυτρωθούν στις πύλες των ματιών σου... ✨️ Γυμνώθηκε η Μ ν ή μ η... Και τολμά να αναμετρηθεί με την πλη

Τον βλέπω στον καθρέφτη. Τον ψεύτη... Που παίρνει χρόνια. Και μια σταγόνα θυμίζει ναυάγιο στα βαθιά. Τον βλέπω στο ποτήρι. Στα άδεια χείλη. Και στο τσιγάρο που καίει στο τασάκι. Τον βλέπω στα τραγούδια. Και στα λιμάνια. Στις λίμνες στα ποτάμια που έμειναν μισά... Τον βλέπω μέσα στο σκοτάδι. Να μου γελάει... Με ένα μαχαίρι πάνω στο δέρμα. Τον βλέπω πίσω από το ψέμα. Και με ένα δάκρυ πάνω στο βλέμμα. Κι όλο φοβάμαι να του το πω. Πως έχει πια πεθάνει. Δεν μένει πια εδώ... (Τίτλο

Οι Εκδόσεις ΚΟΥΡΟΣ, ο εκδότης μας, κ. Δημήτρης Φύκιρης, οι συνεργάτες μας κι εγώ, αισθανόμαστε ιδιαίτερη χαρά, συγκίνηση και τιμή που θα αναλάβουμε να εκδώσουμε το νέο βιβλίο της ταλαντούχας ποιήτριας, κ. Ευαγγελίας Μανωλάτος - Evangelia Manol, με τίτλο: «Άνθιση Ζωής». Με μεγάλη αγάπη και εκτίμηση, καλωσορίζουμε την εκλεκτή δημιουργό στη μεγάλη οικογένεια των Εκδόσεων ΚΟΥΡΟΣ και την ευχαριστούμε από καρδιάς για την εμπιστοσύνη, τη ζεστασιά και τη συνεργασία της. Είναι πραγματ

Καμία σταγόνα θλίψης δεν στάζει στα χείλη μου. Πίνω για το σήμερα που υπάρχω εκεί έξω... Για τις κερασιές που ανθοφορούν την άνοιξη. Για το φεγγάρι που γεμίζει την καρδιά του Αυγούστου. Για τα παιδιά που μοιράζουν χρώματα, σύνορα δεν γνώρισε ο νους τους. Πίνω για τις πληγές που έκλεισαν, ραμμένες απ' τις κλωστές του Μάη. Μεθάω με τις ρώγες της χαράς, που κρέμονται από τα τσαμπιά που μας ενώνουν. Την ποίηση την γεύομαι στα χείλη μου, σαν θάλασσα που μέθυσε τον νου μου. Νικόλας

Ο χρόνος κυλάει σαν το γάργαρο νερό Όταν δίνω ζωή στο άψυχο χαρτί... Όταν συνδυάζω λέξεις, κάνω προτάσεις φτιάχνω νόημα... Τότε γίνομαι Άψηλη ίσαμε τον ουρανό! Τότε : Δεν υπάρχει χρόνος... Δεν υπάρχει πόνος... Δεν υπάρχει ρίγος... Δεν υπάρχει ζήλος... Υπάρχει μόνο το γάργαρο νερό μιας σκέψης Τυλιγμένης με μπόλικα καντάρια νοσταλγίας! Που με σφιχτά αγκαλιάζει και με συνεπαίρνει σαν το μικρό παιδί στα σπάργανα του τυλιγμένο που κλαίει ρυθμικ

Γλυκά χάραζε η μέρα με ανταύγειες χωματιστές. Στο πελάγου και στου ουρανού το γαλάζιο και θαλασσί. Στα κατάρτια οι γλάροι της μέρα το άγελμα χαρούμενοι φώναζαν. Σταμάτησε η θάλασσα να πάλλεται τρυφερή μοναδική απλώνονταν ως εκεί που η ματιά σκόνταφτε πότε σε βράχια πότε σε κάτι που αρμενίζει πότε σε κάτι που πετούσε, και στην άκρη του Λιμενοβραχίονα το φάρο που ρυθμικά αχνοφαίνοταν ο ήλιος άρχισε να προβάλει από τον βράχο της Παναγίας που αν και ψηλά αν και μακριά σαν

Η Αρετή προσπάθησε, με τα μακριά της χέρια να βρει κάποιο πάτημα στον κοφτερό βράχο αλλά μετά την τρίτη ανεπιτυχή προσπάθεια, απογοητεύτηκε και σταμάτησε. Η Αρετή παρατήρησε, πως το αριστερό χέρι του Έκτορα, έτρεμε από την υπερπροσπάθεια που έκανε. Πόση ώρα θα μπορούσε να τους κρατήσει ακόμα; Σήκωνε το βάρος και των δύο τους. Ξαφνικά τραντάχτηκαν και οι δύο καθώς ένα κομμάτι του βράχου από τον οποίο κρατιόνταν, ξεκόλλησε και έπεσε στην αφρισμένη θάλασσα από κάτω τους. Ο Έκτορ

Ήρθε αργά στον ύπνο μου, μόλις τον αντίκρυσα απ το σφάχτη της καρδιάς του ξύπνησα ... Σχολιαρόπαιδο ήταν ακόμα που μου 'λεγε... απ' τα χείλη σου διψώ ένα φιλί στο στόμα... Ζωντάνεψαν μες στο μυαλό τ' αλλοτινά του λόγια... "έχω σφάχτη στη καρδιά που με πονεί ακόμα" Μεσάνυχτα σε καρτερώ κάτω απ ' το παραθύρι σου τραγουδώ λυπητερά... "Είμαι αητός χωρίς φτερά..." Με τη φωνή τη φάλτσα του να μου τρυπάει τ' αυτιά θυμώνω βρίζω έξαλλα τη μοίρα αναθεματίζω. Την ώρα καταριέμαι γίνομα

Στην αγκαλιά της θάλασσας ατάραχα κοιμήσου, με τ' αλμυρό της το νερό δρόσισε το κορμί σου. Το ασημένιο κύμα της άφησε να σε λούσει, κάθε σου σκέψη μυστική άπλωσε για ν' ακούσει. Κι αν σε σιμώσει ο χάροντας δική μου πες πως είσαι κι απ' τα μαύρα κιτάπια του το όνομά σου σβήσε. Κάθε της χάδι η ακτή με τι στοργή στο δίνει! Ή την αγάπησες βαθιά ή σε αγάπησε πολύ εκείνη.🌊✨✨ Στέλλα Μιχαήλ Ζωγράφου 🌊❤️🌊

«Αν δεν τον ζήσεις τη στιγμή που πρέπει, χάνεται…και δεν καίει πια το ίδιο ο έρωτας» Ρενέ. Το πιο τραγικό δεν είναι πως χάνεται ο έρωτας• σβήνει η φλόγα εκείνη της καρδιάς σου που έκαιγε μόνο για εκείνον ή εκείνην. Ο έρωτας έχει εποχές· τα καλοκαίρια του, που ζει τις πιο μαγευτικές αγκαλιές κάτω από το φως του αυγουστιάτικου φεγγαριού· τα φθινοπωρινά απογεύματα, που γέρνεις στον ώμο του ακούγοντας την ψιλή βροχή· την άνοιξη, που σκορπά πεταχτά φιλιά ανάμεσα στα στάχυα και μεθ

Στον συγγενικό κρίκο Έγινες ακροβάτης σ’ επικίνδυνοσυρματόσχοινο. Από κάτω παραμονεύει το σκότος, ο θάνατος. Μια σκάλα θέλω να σε φτάσω, να σε γλιτώσω. Καταραμένο ποίημα, σαν τη μοίρα σου, απολωλέ. Να αιωρούμαι ανάμεσα σε επτά στίχους και στα χείλη μιας εβένινου τηβέννου, δεν αντέχω και σπάζω τα σκαλοπάτια. Κατερίνα Ραμανδάνη 🌹

Περίμενα καρτερικά στου σπιτιού μου το μπαλκόνι Έβλεπα πότε θ' άφηνες του οδηγού τιμόνι Στη στάθμευση σαν άκουγα να μπαίνει το αμάξι Το' λουζα χάδια με ματιές, χαιρόμουν, είχες φτάσει. Ήσουν νέα και οδηγός πρωτάρα Της λαχταράς κάπνιζα τσιγάρα Κόρη μου να ξέρεις δεν είναι φάρσα Με σένα ταύτιζα τ'αμαξι σαν να'χε την ψυχή σου και ανάσα. Με άψυχα σίδερα κυκλοφορεί το αμάξι Το βλέπω, Θεέ μου λέω η κόρη μου ειν' εντάξει Όπου να πας ,όπου βρεθείς τ' ακολουθώ με αγάπη Ίδια πάντα η π

Το νερό δεν περιδινείται πίσω Νόμιζες ότι αρνιέται τη λησμονιά Ότι αναπολεί τα ποτάμια του, τις θάλασσες, τις λίμνες Τα μάγουλα που αλμυροστάλες του κύλισαν με φόρα, από πόνο Μα όχι Το νερό δεν είναι αίμα, να ρέει στις ζωοδότρες φλέβες, αδιάλειπτα Να πάλλεται στις αρτηρίες, εγκλωβισμένο σε σώματα με όνομα Το ύδωρ στάζει, το αίμα στάζει, απ’ άλλα ύψη και ανοιχτές πληγές Κουβαλούν μεταλλάξεις από αόρατα φώτα και κόκκινες αβύσσους κουρασμένες από τις διαρροές Μετά χάνουν το περί

Σκαρφαλώνω το βουνό όχι για να φτάσω την κορυφή, αλλά για να φτάσω τον ουρανό. ΠΑΝΩ ΨΗΛΑ Πάνω ψηλά στον ουρανό, στον κόκκινο ήλιο, πάνω απ’ τη θάλασσα, οι επιθυμίες μου γίνονται γλάροι… George Kastrounis 🌹

Πάλι με ξύπνησε η σκέψη η ανεμόεσσα. Σαν την βελόνα τρέχει μέσα στο αίμα, κυκλοφορεί και σκίζει ακάθεκτα την ηρεμία του νου Κι έρχεσαι εσύ πάλι με μορφή και χωρίς μορφή με γέλιο ειρωνικό και με χωρίς οίκτο και πλημμυρίζεις με την μυρωδιά σου το δωμάτιο και πλανιέσαι δεξιά κι αριστερά κι εγώ θέλω να ξυπνήσω, να φωνάξω με κραυγή πιο δυνατή απ’ τη φωνή μου αλλά δεν μπορώ κι εσύ γελάς, γιατί μου στέλνεις σκιές για να δοκιμάσεις τις αντοχές, τα όνειρα, το ερωτικό παραμιλη