Απόσπασμα, από το βιβλίο μου "Ανώ" αναζητώντας ουρανό .. "Οι Πυθίες" Τι προετοιμασία,τί αναβρασμός, οργασμός ακατάσχετος κατείχε μάνα και κόρη. Από βραδύς χύσανε το καλάι και το πρωί περιμένανε εναγωνίως να το δούνε, να μαντέψουνε τα μελλούμενα. Τί τέλος πάντων, είχε αποφασίσει το καλάι-προφήτης. Τα σχέδια, που όλη την νύχτα κατασκεύαζε, ήτανε πολύπλοκα, περίτεχνα, αποκυήματα του πολύωρου βρασμού. Το πρωί, αλλόκοτες, φιγούρες κάνανε παρέλαση μπροστά στα περίεργα μάτια τους.

Γράφω για να με ξεδιψώ. Γράφω για να σε ξεδιψώ.. Γράφω για να μας ξεδιψώ... Χθες μια μαγική μέρα για μένα! Νιώθω ενθουσιασμένη και πολύ συγκινημένη!! Ευσυγκίνητη μεν αλλά πάντα με ενδιαφέρει η ουσία και η λεπτομέρεια πίσω από το φαίνεσθαι! Τι κέρδισα χθες; Αυθεντική και αληθινή συγκίνηση από νέα παιδιά,φοιτητές που με τίμησαν και έζησαν μαζί μου το κάθε λεπτό! Ένιωσα πως επιβεβαιώθηκε η βλέψη μου , η αισιόδοξη θεώρηση και η εμπιστοσύνη μου προς τους νέους μας....

Μέσα στην πόλη τριγυρνώ, μες του κόσμου το χαλασμό. Αλάνι μόρτικο παιδί που έχεις πάει που έχεις χαθεί, τούτη την ώρα το ξεριζωμού να σε βρω ψάχνω εγώ παντού. Όποιον κι βλέπω το ρωτώ, μην σε είδε μην πέρασες από δω. Αλάνι μόρτικο παιδί είσαι στην πρώτη τη γραμμή γελάς, φεύγουμε από τον τόπο μας και εσύ ακόμα πολεμάς. Η πόλη όλη καίγεται καπνός είναι γεμάτη, από την πόλη φύγετε.. πίσω να μη γυρνάτε. Αλάνι ανημόρτικο παιδί εσύ κάτω δεν το βάζεις" σημαία ελληνική κρατάς ζήτω όλ

Έφτασε η νύχτα που ο Θεός πέθανε Κανείς δεν το πήρε χαμπάρι Ένας βραδύγδουπος, αμετάκλητος θάνατος, ανταριασμένος σε κουρασμένα σάβανα ενός ταλαίπωρου, άμοιρου κόσμου Συνέβη άπειρες φορές Μέσα μου, εντός σου Στον μαθημένο να ζει δίχως θάματα Στα ερειπωμένα νεφελώματα του ουρανού, με τις νεκρές τροχιές Εκτελεσμένες επί τόπου υπομονές Οι σημασίες, άνευ σημασίας Πέπλα γεμάτα παλμούς ψεύτικους Ψευδαισθήσεις άνευ νοημάτων Μια αχανής διάφανη κατάρρευση, χωρίς παραδείσους Όλα μαζί Κ

Κι ήρθες εσύ και μου φύτεψες με σφοδρότητα κατάστηθα τον έρωτα. Κι ήρθες εσύ και μηνούσες σαν μελτέμι του καλοκαιριού, αντιδονούσες στα σώψυχα με τον έρωτα να θαλασσίζει σαν αφρισμένα κύμα να τριγουνίζει τον μεγάλο αναλασμό. Κι αυτός ο έρωτας έχει τόσο δυνατά φτερά, πετάει τόσο ψηλά… Με του αγέρα το φιλί θρύβει την καρδιά. Σκιρτημός σφηνωμένος στα σπλάχνα κι ο ίμερος, περιπλανωμένο αρμενάκι μαυλίζει τη ζουρλοπερήφανη ορμήνεια του μυαλού. Σαν παιγνιδιάρης ήλιος διάχυτος

Χτυπούσε την πόρτα. Ήτανε καλοκαίρι, μα αυτός φώναζε: «Κρυώνω!». Κρατούσε το πουκάμισό του ψάχνοντας το κορμί της να ζεσταθεί. Γονάτισε, σαν έμβρυο τυλίχθηκε στο γυμνό του κορμί. Τίποτα δεν περίμενε. Σηκώθηκε και ζωγράφισε με τα δάκρυά του τη μορφή της. Μετά δε δάκρυσε άλλο, μην τυχόν και σβηστεί. Τον σκότωνε αυτή η αναμονή... Ήταν ποιητής. Πέθανε πριν την αγγίξει. ΣΩΤΗΡΟΎΛΑ ΧΑΝΤΖΗΚΩΣΤΑΝΤΉ ΤΖΙΑΜΠΟΥΡΉ 🧡

Πώς να βολέψω το κενό, που σέρνει η σιωπή σου; Και πώς να ζέψω τον καημό, που στέργει η αντοχή σου; Είναι οι ώρες απουσίας, που κλέβουν την πνοή μου... Είναι οι ώρες ανταρσίας, που φθίνει η ύπαρξή μου... Είναι οι ώρες μου χλωμές, σε κύμβαλο ζωσμένες, σ’ ανίας κρύπτη θολερές, σπονδές αφορισμένες... Ώρες ανίατες, στυγνές, ώρες σε λήθη αφημένες... Σ’ ένα θαλάμι ορφανές, σε μοναξιά φυλακισμένες... Μετρώ της ζήσης το φευγιό, τ’ αλάθητο βάδισμά της, κι ωσάν τα κρόταλα ριγώ, στ’ αδι

τα καλοκαίρια απο τον Ιούλιο/ Αύγουστο του 1974 δεν χόρεψαν ξανά καλαματιανό με το άσπρο μαντήλι στο χέρι να πετάει με χαρά και μαζί με τις φιγούρες της νιότης να χαρίζουν το ζωηρό χαμόγελο γεμάτο ήλιους και φεγγάρια! τα χρόνια από τότε βάλανε μαύρα μαντήλια στο κεφάλι , στην ψυχή , μπαινοβγαίνουν από πόρτες άγνωστες, ανοίγουν παράθυρα που κοιτάζουν σε τοίχους, φυτεύουν γιασεμιά και ξεραίνουν, άτοπα, ξένα, χώμα σκληρό, τάφοι που κλείνουν αλλά η γη δεν φυτεύεται, τα καλοκαίρια

Τα πάντα στην απόλυτη τάξη και ξεκίνησαν… Η νοσταλγία της Άνοιξης… Η συνάντηση της εποχής με τους ανθρώπους που δεν περπατάνε σκυφτοί, δεν φοράνε σκουφιά… και έχουν ανοικτά αυτιά για να ακούνε τα τραγούδια τους. Μοναδικοί ταξιδιώτες χ ω ρ ί ς β α λ ί τ σα.. Κρατάνε στο χέρι μονάχα μια ευχή.. να βρουν ξανά τη φωλιά τους στα μπαλκόνια! Τα έντονα τιτιβίσματα, μας έκαναν να κοιτάξουμε σήμερα ουρανό. Μαυρόασπρο με γαλάζιο αυτή η χρωματική αρμονία της φύσης, ανεπανάληπ