Η τρυφερή αλλόκοτη αρχιτεκτονική σου ζουμάρεται, υπό γωνίες, διαστάσεις, κλίμακες Σιωπηλά κι αθέατα απ΄τον καθρέφτη της ψυχής σου Γερά τα θεμέλια, τα κομμάτια, οι εκδοχές σου Τα τοιχία γυμνά οριοθετούν Σε κλείνουν μέσα, σε οχυρώνουν, σε υπερασπίζουν; Μα οι επιθυμίες σου βουβές, ανολοκλήρωτες, γογγύζουν από τους στήμονες της καρδιάς σου Καθισμένη στα υπόγεια σκαλοπάτια της, με τα μαλλιά ανάκατα και κολλημένα, στους λεπτούς σου ώμους, κοιτάς τα χέρια σου Παντοτινά αδειανά Τα δά

Της ψυχής ,τ’ανεκπλήρωτα, και της βροχής οι στάλες, σε πνίγουν ωσάν ωκεανός, ασήμαντες ψιχάλες. Θολώνουνε τα μάτια σου, στο τζάμι δάκρυ στάζει, με της βροχής τα δάκρυα, σύννεφο ανταριάζει. Τικ τακ κατρακυλά, θαρρείς και είναι τρύπια, το βουητό ακούγεται, ωσάν τα καρδιοχτύπια. Διψά το χώμα για νερό, οι σπόροι να βλαστήσουν, διψά η ψυχή τα όνειρα, πριχού κι αυτά να σβήσουν. Όνειρα ανεκπλήρωτα, που χάθηκαν στο χρόνο, τα παίρνει η μπόρα κι η βροχή, κι αφήνουν μόνο πόνο. Στάλες βρ

Θα σε καλέσω λίγο αργότερα. Θα σου μιλήσω λίγο αργότερα. Θα πάμε εκδρομή λίγο αργότερα. Θα σε αγαπήσω λίγο αργότερα. Λίγο αργότερα...... Ο χρόνος δεν περιμένει. Η ζωή που τρέχει. Η δουλειά που αφήνεις. Η δουλειά που πιάνεις. Λίγο αργότερα...... Θα σε αγαπήσω με δόσεις. Θα σε αγαπήσω στον δικό μου χρόνο. Λόγια. Σκορπισμένα συναισθήματα. Εσύ εκεί. Κι εγώ εδώ. Κι ανάμεσα μας ένα τεράστιο κενό. Λίγο αργότερα ο χρόνος λήγει. Ο θάνατος που θερίζει. Μην περιμένεις το μετά. Δεν υπάρχ

Η ποιητική συλλογή «Άνθισμα Ζωής» της εξαίρετης ποιήτριας Ευαγγελίας Μανωλάτος, αποτελεί ένα λογοτεχνικό άνθισμα γεμάτο φως, συναίσθημα και ευαισθησία. Ένα βιβλίο που δεν διαβάζεται απλώς, αλλά βιώνεται. Μέσα από τους στίχους της, η ποιήτρια ανοίγει διάπλατα τα παράθυρα της ψυχής της και μας προσκαλεί σε ένα εσωτερικό ταξίδι γεμάτο αγάπη, έρωτα, ελπίδα, ανθρωπιά και βαθιά στοχαστική ματιά απέναντι στη ζωή. Κάθε ποίημα της συλλογής μοιάζει σαν ένα τρυφερό λουλούδι που ανθίζει

Λαγούμι σκάβει στης ψυχής τα βάθη Δεινή σιωπή και το μαρτύριο σέρνει Τους πόνους των ουλών στη ράχη φέρνει στο διάβα τής ζωής με μύρια πάθη Κυβεύει τής σκακιέρας της τα λάθη Πεσσός στη μοίρα τής αντάρας γέρνει σαν μια ρωγμή μες στην καρδιά που χαίνει μα δεν τη σκιάζουν τα πομπώδη άχθη Καλύπτει με θυσάνους τις πληγές της χιτώνες που κοσμούν αρχαίες μνήμες Με χάρη νεύει πάντα στις αυγές της Νομάς στο φάσμα τής λαμπρής αχτίδας σηκώνει τα πανιά για πλεύσεις πρίμες Στερνή ανάσα η

Σκαρί με ολόλευκα πανιά της θάλασσας οργώνει τα γαλαζένια της νερά. Χαράζει ολόλευκη γραμμή δρόμο στρατί ανοίγει ν ' ακολουθούν οι γλάροι σε πλώρη και σε πρύμνη. Αστείρευτη η ομορφιά στη πρώρα των κυμάτων, μεθούν τα μάτια δακρυσμένα χαίρονται να ταξιδεύουν τ ' αρμυρένια κύματα να γνέφουν. Ανοίγει κι η ψυχή, διάπλατα τα φτερούγια της, ο έρωτάς της τραγουδά κι οι πόθοι της στη ηχώ της νοσταλγίας λεύτερα πετούν πουλιά. Φτερούγισαν και τα όνειρα .... χορεύουν μεθυσμένα μαζί με τα

Απόσπασμα από το βιβλιο "Ανώ" 2ος τόμος. 1ο μέρος: "Ώρα Νέων Ελληνικών. Ώρα έκθεσης…, δύσκολη ώρα! Άντε πάλι, κανένα γνωμικό…τα γνωστά. Δεν τα ‘θελε, λες και της καθόντουσαν στο στομάχι… Καλοί και άγιοι οι Αρχαίοι, μα εκείνη τί έφταιγε να την βασανίζουνε με το «Αιέν αριστεύειν», και το «Σπεύδε βραδέως», με το «ουδέν κακόν αμιγές καλού» και με το, «Το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν»; και πάει λέγοντας; Σπουδαίες ρήσεις, βέβαια, διδακτικές και σοφές, αλλά έτσι κοφτές και ξεκάθαρες,

Κεφάλαιο ΙΙΙ: Το Κάτοπτρο του Σύμπαντος Έφτασαν νύχτα. Ο Ταντέο είχε φροντίσει γι' αυτό. Η Θάλασσα του Αλατιού δεν δείχνει το πρόσωπό της στο φως της ημέρας. Τα έλκηθρα σταμάτησαν στην άκρη της και οι άντρες κοίταξαν γύρω τους χωρίς να καταλαβαίνουν πού τελειώνει το χιόνι και πού αρχίζει η λίμνη. Η νύχτα ήταν ξάστερη και η πιο παγερή του Στίλλβου. Ο ουρανός ήταν μαύρος και γεμάτος αστέρια, η επιφάνεια κάτω από τις μπότες τους γυάλιζε, και τα ίδια αστέρια κοιτούσαν πίσω απ' το

Κάθε πρωί, ο Άρης έβγαινε με το ποδήλατο του στον δρόμο χωρίς να ξέρει ακριβώς πού θα πάει. Ήταν είκοσι έξι χρονών και δήλωνε ποιητής, αν και ποτέ δεν είχε το θάρρος να το πει έτσι όταν τον ρωτούσαν. «Γράφω λίγο», απαντούσε συνήθως, σαν να απολογείται για κάτι. Έγραφε σε χαρτάκια, στις τελευταίες σελίδες βιβλίων, στις αποδείξεις του καφέ, ακόμη και στο πίσω μέρος από παλιές φωτογραφίες. Έγραφε για ανθρώπους που δεν γνώριζε και για πράγματα που κανείς άλλος δεν θεωρούσε άξια ν

Αν όλα τα κράτη της γης αποτελούσαν μια συμφωνική ορχήστρα, ένα σύνολο μουσικό από έγχορδα, πνευστά και κρουστά όργανα, σίγουρα θα ζούσαμε αλλιώς, θα νιώθαμε αλλιώς , θα πράτταμε αλλιώς θα αγαπούσαμε αλλιώς, Θα αποτελούσαμε, μια μεγαλοπρέπεια, μια περηφάνεια, μία αληθινή οντότητα, ένα κόσμο δίχως σύνορα δίχως πρόσφυγες και μετανάστες αν η κάθε γωνιά της γης έπαιζε ένα βιολί, ένα βιολοντσέλο, ένα κλαρίνο, μια άρπα, η γη δεν θα λαχάνιαζε, δεν θα βογκούσε από πληγές, ούτε από

Στην αγκαλιά τη μεγάλη, την αιώνια, πλάθω τη μέρα μου, χτίζω την εποχή. Μες του χρόνου το κύμα, την καθημερινή ζωή, που κυλά, κάθε μέρα απ’ το χθες. Μάνα Μέρα, ζεστή, με το φως σου αχτίδα, ανοίγεις τον κόσμο, με τη δική σου ελπίδα. Κι εσύ Θάλασσα μπλε, που η αλμύρα σου δάκρυ, ματώνει κι αγκαλιάζει κάθε μακρινή άκρη. Στη Γη την πλατιά, που η ρίζα μου κρατάει, και των προγόνων ο σπόρος βαθιά ανασαίνει, μα πιο πολύ σε εσένα, Ανάφη μου, μύθο, που γεννήθηκα εκεί, στου Αιγαίου τον

Στην παιδική ηλικία σε προστάτευαν οι δοτές σκέψεις που κυβερνούσαν τον νου Τώρα σε δυναστεύουν εσωτερικές φωνές σαμποτάρουν κάθε ενέργεια με όλα τα κατακάθια που σε εμφύσησαν οικογένεια και κοινωνία Χάνονται οι ζωές μέσα στα πρέπει και τους φόβους. Σε κάθε προσπάθεια αυτόματες οι αντιδράσεις αποτρέπουν κάθε ενέργεια Θα τα καταφέρεις ? Είσαι ικανός? Τι θα πει ο κόσμος? Φόβος για την εξέλιξη Φόβος για την μη εξέλιξη Φόβος για την πορεία Οι σκέψεις σου σου κλέβουν την ζωή Η

Διασχίζω αθόρυβα το λεπτό πέρασμα ανάμεσα σε δυο κόσμους. Είναι η ώρα που ο χρόνος ξεχνά να μετράει. Στα βάθη μου ξυπνά μια παλιά επιθυμία και με καλεί. Ανοίγω τις παλάμες προς το άπειρο. Μια έκρηξη χρωμάτων στον θόλο του ουρανού, μια σκόρπια λάμψη πάνω στα βλέφαρά μου. Κι αναρωτιέμαι αν η ψυχή θυμάται πώς είναι να ανθίζει. Ίσως απόψε να επιστρέψει μέσα μου εκείνη η αίσθηση της πρώτης αρχής. Αν όχι σαν υπόσχεση έστω σαν μια καινούργια ανάσα φωτός. Στέλλα Μιχαήλ Ζωγράφου ✨

Τα κομπρεσέρ τρυπούν και σπάζουν τις πλάκες με εκκωφαντικό θόρυβο. Οι τοίχοι συγχρονίζονται στο τράνταγμα σαν να διαμαρτύρονται. Το ξύλινο πάτωμα χοροπηδά. Οι μπουλντόζες μαζεύουν τα μπάζα. Τα φορτηγά γεμίζουν και ξαναδειάζουν. Και το χτες σβήνεται... Κι όμως, αυτό το πεζοδρόμιο έχει γευτεί την αλμύρα της θάλασσας, έχει χτυπηθεί από μανιασμένα κύματα και έχει ακούσει τα ουρλιαχτά των ανέμων, ώσπου, ρυτιδιασμένο, να λυγίσει αποκαμωμένο στη γη. Πάνω του διάβηκαν αμέτρητ

Κράτησε την ελπίδα στην ψυχή, δώσε της λίγα ,από τα ψίχουλα της αγάπης, να θερμάνει τις κρύες νύκτες του χειμώνα. Χάϊδεψε τα όνειρα,που σαλεύουν στο φθινοπωρινό αέρα, δώσε τους μιά υπόσχεση,να συνεχίσουν να υπάρχουν στα σχέδια σου... Χάραξε την ελπίδα στο μονοπάτι της χαράς, ακολούθα τα βήματα της,αργά και σταθερά. Βύθισε την σκέψη σε ροδόσταμο,να ανθίσουνε ρόδα, να μοσχοβολήσει γύρω σου και στη ψυχή σου. Άγγιξε τα φτερά της ελπίδας,για να μπορέσουν να αγγίξουν τα όνειρα σου,

Η ΠΑΡΕΑ ΤΩΝ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΩΝ Με την αντάμωση αγκαλιές και φιλιά η χαρά και η τρυφεράδα αδιαπραγμάτευτη η έλλειψη τους αδιανόητη το ενδιαφέρον έντονο και πραγματικό μπορεί να χαρακτηριστεί από ανίδεους περιέργεια. Στην παρέα δεν υπάρχει ούτε σαν λέξη Aυτός που έχει χρηστεί DJ ετοιμάζει το μενού των τραγουδιών Οι χορευτές έτοιμοι και το πάρτι αρχίζει. Κάθε ένας στον κόσμο του χορεύει σε δικιά του χορογραφία, Οι φωνές χαρούμενες παράφωνες οι στίχοι δικοί τους σύμφωνα με τα

Μια καρτ-ποστάλ ανασυρμένη από το χρυσοφόρο άλμπουμ του καιρού, στο καλαντάρι της ψυχής με επιμέλεια κι ευλάβεια καταχωρημένο , όπου δυο καρδιές κωπηλάτες, με πλοηγό τη λαχτάρα, και χορηγό το πέλαγος της νιότης, ξανοίχτηκαν κάποιο δείλι στη γαλάζια στράτα, την ώρα που ο φωσφόρος και ουράνιος ζωοδότης ήλιος, τροφοδοτούσε με πόθους τις καρδιές τους και υπέγραφε με μεγαλοπρέπεια στον καμβά τ' ουρανού τα διαπιστευτήρια της αποχώρησής του.. . Πώς να μείνει άπραγος ο Έρωτας

Ποια γιορτή το φθινόπωρο ετοιμάζει; Κι έχει ντύσει με όλα τα χρώματα την γη; Γύρω απλώνεται σιωπή... Κι ο αέρας σε χορό καλεί τη βροχή. Δύο κοτσίφια σαν αρτίστες τρανοί ξεκινούν το τραγούδι. Ξεχασμένος ένας τζίτζικας από ανθισμένο λουλούδι δυνατά φωνάζει Μα δεν βγαίνει η λαλιά. Και γελάνε όλοι γύρω και γελούν τα πουλιά πάει πέρασε του φωνάζουν η δικιά σου μπογιά ..το κεφάλι του σκύβει και δεν βγάζει μιλιά έτσι γίνεται πάντα σαν αλλάζει εποχή σαν περάσουν τα χ

Αργά,στο παράμερο της γειτονιάς κηπάρι Στο παγκάκι,στη ζέστη και τ' αγιάζι του χειμώνα Κοιμάται συχνά το λιγνό παλικάρι Τον περιμένει παντα σαν οικείο θαμώνα. Εκεί μέσα περνούνε άνθρωποι και ζώα Ποτέ δεν τους δίνει καμιά σημασία Στα ουράνια στρέφει τα μάτια του τ'αθωα Δεν βλέπει γύρω του αγγέλους και μεγαλεία. Στριφογυρίζει και τον δέρνει μια αύρα, Το ένα του χέρι τ' ακουμπάει στο στήθος Κουρασμένα του πόδια παραδίδει στην ξάπλα , Ουρανούς σαν κοιτάει, αψηφάει το πλήθος Χαμ

Ήρθε η ώρα καρδιά μου, να μάθεις να γελάς (κι ας σε σνομπάρουν οι πολλοί). Χαμογελάς και οι γύρω σου αρχίζουν να σε προσέχουν. Στην πλάτη σου στέκονται λέξεις, αδυνατούν να φτάσουν στα αυτιά σου. Μαχαιριές οι ψίθυροι να κόψουν τη χαρά σου. Πάλι γελάς... Γιατί και εσύ δεν πονάς όπως εμείς; Προβλήματα δεν έχεις να μοιραστείς; Κι όμως, κάθε τους λέξη χτυπάει στον τοίχο. Παράξενη η ζωή μοιάζει με στίχο, μόνο εσύ τον ακούς... Στον κόσμο που τρέχει εσύ περπατάς, στα φανάρια που στέ

🌿Κάτω από τα φυλλώματα της ιερής ελιάς... Εκεί που κρέμασες την αιώνια της Αγάπης στιγμή... Εκεί πάλι επιστρέφεις... 💕Πάνω στα γυαλόξυλα που σμίλεψε στο διηνεκές η αλμύρα του θαλασσινού σου κορμιού... Και ίππους έπλασε αγέρωχους και γελαστά δελφίνια... Εκεί ξανά την πυράντοχη ψυχή σου σκαλώνεις... ✨️Κι ύστερα... μ' έναν λυγμό της Σιωπής που σαν λεπίδα αστραπής το Σκοτάδι νικά... στρέφεις το βλέμμα σου ψηλά για να προβάρεις Ουρανό... στη θεία νομοτέλεια των ελεύθερων ψυχών

Καλός άνθρωπος είναι εκείνος που ξέρει να δίνει… ακόμη κι όταν ο ίδιος έχει ανάγκη να πάρει. Εκείνος που χαρίζει αγάπη χωρίς να υπολογίζει, που προσφέρει χωρίς ανταλλάγματα, που μοιράζει χαμόγελα ακόμη κι όταν μέσα του υπάρχουν σύννεφα. Εκείνος που έχει μάθει να γεμίζει την καρδιά του μέσα από τη χαρά των άλλων. Πόσες φορές άραγε συναντήσαμε τέτοιους ανθρώπους στη ζωή μας; Ανθρώπους με καθαρό βλέμμα, ζεστή ψυχή και μια σπάνια καλοσύνη που δεν διαφημίζεται. Ανθρώπους που δεν ξ

Έχω κλειστεί στα σύννεφα του πιο γκρίζου ουρανού μου βάζω οδόφραγμα ψυχής μα χω λεύτερο το νου μου Μοναξιά μου έρωτά μου παραθύρι κι άνοιγμα μου κρατάς ψηλά τ ανάστημά μου είσαι ζωή και πέταγμά μου. Μόνος μου μέσα σε πολλούς γράφω στίχους μελωδία τραγούδι και ιστορία σ ένα κόσμο παρωδία Δεν είναι τ' όνειρο που σβήνει είναι που κρύφτηκε στην δύνη Κι όλο η μοναξιά βαραίνει σαν το βαρίδι που μακραίνει Αντριάνα Περικλέους Ονουφρίου 🌹

Ακόμα κι εάν γίνεις της πρόδηλης καρδιάς σου το κουβάρι που κύλησε μια μέρα απ' το κλωνάρι για να βρεθεί στης γης την αγκαλιά, Ζήσε την εμπειρία κι απλώσου, ξετύλιξε το μπερδεμένο νήμα με το λεπτό φως απ' τον μήνα που σαν βελόνα εισχωρεί στα σωθικά. Με την τεχνική που σου μαθαίνει, το τοπίο γρήγορα ξεκαθαρίζει και νέα οπτική γωνία ατενίζει ανάλαφρη κι ήρεμη η καρδιά. Όλα τ' ανώφελα και τα μπερδεμένα, με τη βελόνα να οδηγεί σωστά το νήμα πήρανε τελείως άλλο σχήμα κι απολαμβά

Θα παντρευτείς στην ώρα σου της έλεγαν Μα η ώρα δεν ήρθε ποτέ Πέρασε σιμά της Στρογγυλοκάθισε στα κρεβάτι της τις άναστρες νύχτες Άγγιξε τον αλαβάστρινο λαιμό της στα σκοτεινά Της ψιθύρισε ερωτόλογα Κι εκείνη την πίστεψε ανοίγοντάς της, την πόρτα Και ύστερα την περίμενε να μπει Ώρες Νύχτες Χρόνια Τώρα ντυμένη νύφη μουλιάζει, επιμελώς τοποθετημένη στο κοιμισμένο της νερό Ποιος άραγε την έφερε εκεί; Την περιμένει ακόμα; Δε φορά κανένα δακτυλίδι Παράτησε το πέπλο Σταλαγμένη βγήκ

Θλιμμένο, κακοτράχαλο μεϊντάνι εκεί που οργώνει το άροτρο με οδύνη δεσπόζουν θρονιασμένοι γκρίζοι φρύνοι. Πού χάθηκε τής τύχης το γιορντάνι; Σωρειτομελανίας αφηνιάζει σαν άτι με τριποδισμούς στο χώμα κι εσύ να σέρνεις το κορμί σου λιώμα σε ολισθηρό φαράγγι που ξαφνιάζει. Μα πού και πού συνάνθρωπε για ρίξε το βλέμμα στο περβόλι τού ηλίου του παραλοϊσμένου Ιουλίου τον άθλιο πόνο με το φως του, νίψε. Στη ρούγα τής φλοιώδους πικροσύνης σαν φλέβα φλογερού χειμάρρου γκέϊζερ η

Θα σε έσβηνα, ζωή. Κάθε λέξη μου, κάθε σκέψη μου, ό,τι κέρδισα, ό,τι έχασα κι όλα εκείνα που πόθησα με λύσσα θα τα έσβηνα, ζωή. ​Όσα κατάφερα κι όσα με ρημάξαν, κάθε χαρά ειπωμένη κι ανύποπτη, όσα γιόρτασα κρυφά κι εκείνα που με στέψαν βαθιά μου, θα τα έσβηνα, ζωή. ​Ακόμη κι εσένα... Που σε αγάπησα με θύελλες στο νου, τα βράδια μας που έγιναν αιώνια αφήνοντας αιώνιο τον πόνο στα δοχεία. Θα ξέχναγα τη σάρκα σου και τα σεντόνια, τα γεμάτα αφθονία ηδονής. Εσένα που σε κράτησα στ

Σε ξένα χέρια τώρα χρόνια σκεπάσαν τα μαλλιά τους χιόνια οι δυό αδερφές βασανισμένες τις μέρες βλέπουν μετρημένες. Αχ, Πως λαχταράει η καρδιά τους, ν ' ανταμωθούνε στα στερνά τους, να σφιχτ-- αγκαλιαστούνε τα παλιά να θυμηθούνε. Μες τη γλυκιά τους αγκαλιά να κλάψουνε από χαρά να πιούν κείνο το καφεδάκι με παχύ-- παχύ καϊμάκι.. Να φάν ' ψωμί κι ελιά ανάμεσα στα γιασεμιά και στ ' άλλα τα λουλούδια να πουν παλιά τραγούδια. Χρόνια ευτυχισμένα στα λιόδεντρά τους μέσα γεμάτα αδελ

Να κρατάς ανοικτές, να τους δίνεις τροφή και νερό, να τις λούζεις με αρώματα ίσως βγεις κερδισμένος, οι δυνάμεις τελειώνουν και εσύ ακόμα τις ντύνεις , τους λες όμορφα λόγια, κάποια λόγια που δεν ταιριάζουν με τις καρδιές αυτές και εσύ συνεχίζεις... Κάποιες καρδιές να πάρουν μόνεςτους τον δρόμο και να φύγουν να εξαφανιστούν, να πάνε όσο μακριά γίνεται, ας αλλάξουν χώρα και ταυτότητα, κράτα εσύ άνθρωπε την καρδιά σου για σένα, να την φυλάεις, να τη σώσεις, κράτα για σένα 2,

Γυναικεία αλληλοϋποστήριξη «Ό,τι χρειάζεται βία για να διατηρηθεί, είναι καταδικασμένο.» Χένρυ Μίλλερ, Αμερικάνος συγγραφέας ( 1891-1980) Αθήνα Εξάρχεια, 25 Νοεμβρίου 2025, 17:30 Τα γκρίζα σύννεφα συγκεντρώνονταν πάνω από το κέντρο της Αθήνας, με μεμονωμένες αστραπές να κάνουν την εμφάνιση τους στο βάθος του ορίζοντα. Η εικοσάχρονη κοκκινομάλλα Δέσποινα περπατούσε πάνω στο γλιστερό πεζοδρόμιο οδεύοντας προς την γκαρσονιέρα

Έξοδος για φαγητό και η περιέργεια ανθίζει χωρίς ιδιαίτερο πότισμα. Σε ένα αδιάφορο χώρο με πολύ ενδιαφέροντες ανθρώπους η περιέργεια οργιάζει στην αγκαλιά της όρασης Στα δεξιά το ζευγάρι της πολύχρονης αγάπης και συμπόρευσης λάμπει ο χώρος τους φωτεινός από το αμφίδρομο βλέμμα Αριστερά η οικογένεια με το ανάπηρο άτομο με την πολλή φροντίδα και αγάπη που αντανακλά στο χώρο Μπροστά στο οπτικό πεδίο το ζευγάρι της σύμβασης με μια αδιαφορία μεταξύ τους εμφανή ,με την πρώτη

Δεν θέλω να υπάρχω χωρίς τον ίσκιο σου, εγώ αλάζω το όνειρο για να ζήσω στον ουρανό σου Εκεί όπου τα άστρα γέρνουν τρυφερά πάνω στις νύχτες μας, κι η αγάπη αφήνει το φιλί της στα χείλη της Οπτασίες που απωθούν τους μοναχικούς, μαγεμένα όνειρα κόκκινων φιλιών, κινήσεις ακαθόριστες που χάνονται στην αγκαλιά του χρόνου Μια γειτονιά στενόμακρη που δεν τη διαβαίνουν περαστικοί, μονάχα οι αναμνήσεις περπατούν αθόρυβα κάτω από τα παράθυρα Έχει αγγίξει η μοναξιά τα μαλλιά σου, κι ε

''Η συνειδητοποίηση ενός ψεύτικου έρωτα μετατρέπεται σε δύναμη αυτογνωσίας'' Έταξες ουρανό κι αστέρια, μου έδωσες ομίχλη Έλεγες ''για πάντα'', μου έδωσες το τίποτα Άκουγα το σύρσιμο της απουσίας σου και το βάφτιζα αγάπη που κουράστηκε Έβλεπα τη σκιά στο δειλινό και μου φάνταζε άνθρωπος που επιστρέφει Μα εσύ δεν έλειπες, κρυβόσουν πίσω από μισές κουβέντες κι αργοπορημένα ''μου λείπεις'' Πίσω από μια πόρτα που εγώ κρατούσα ανοιχτή, κι εσύ την είχες κλειδωμένη, μέχρι που σκούρια

Κάποτε έζησε μιά αγάπη, μέσα της έχει φωλιάσει, χρόνια πολλά περάσανε, μα δεν λέει να ξεχάσει. Θρηνεί μέσ’ τη μοναξιά της, γράφει τα εσώψυχα της, χαρτί και μελάνι, γίνεται η συντροφιά της. Κάθε της λέξη κι ένας πόνος, γράφει λόγια ανείπωτα, το αίμα σμίγει με το μελάνι, σε γράμματα ανεπίδοτα. Μέρες και νύκτες ξαγρυπνά, κι θύμισες στριφογυρίζουν, γράφει το ντέρτι της ψυχής, με μάτια που δακρύζουν. Γράφει τα μέσα της ψυχής, την θλίψη αποτυπώνει, την κάθε μέρα της περνά, κι η καρ

Στέκομαι στο μεταίχμιο του ορίζοντα. Μια διαρκής μετάγγιση μέρας και σκοταδιού. Μύθος των χαρτογράφων η γραμμή, για να μετρούν αποστάσεις ψυχών. Ανατολή. Μια χρυσή υπόσχεση. Έμβρυο που σπάει τη νύχτα, φωνάζοντας πως όλα αρχίζουν τώρα. Το πρώτο, άγραφο βλέμμα στον κόσμο. Η ψευδαίσθηση της αιωνιότητας. Κάθε πρωί πιστεύουμε πως δε θα πεθάνουμε ποτέ. Ύστερα, η Δύση. Η συγχώρεση. Η πράξη γίνεται στοχασμός. Το κόκκινο βαθαίνει σε μωβ. Οι σκιές μεγαλώνουν και οι λεπτομέρειες χάν

Συναντήθηκε το δάκρυ με την αλήθεια και στο σμίξιμό τους έπεσε ένα αστέρι, Κράταγε ο ήλιος το φεγγάρι από το χέρι και όλα χόρευαν εκστατικά, Μύριζε ο αέρας σαν να' ταν καλοκαίρι μα λίγοι ξέρουν πως στο μυαλό συμβαίνουν τα πολλά, και πως εκεί που δεν το περιμένεις μπορείς να ζήσεις αυτά που λαχταράς, Αρκεί να ξέρεις πως η μαγεία είναι στα απλά... Ρούλα Παγιαλάκη 🌹

Κι ήταν τα κύματα που μίλαγαν την νύχτα , κι ήταν ο άνεμος που έστησε τραγούδι . Κι ήταν ο ήλιος που μου φάνηκε λουλούδι καθώς ανατείλει πρωί πρωί. Κι ήταν το πέλαγος που με κρατούσε αγκαλιά Κι ήταν η μέρα που μου έλεγε τόσα πολλά για της ζωής τα μυστικά... Κι ήταν ο βράχος που βουβός έκρυβε κάθε μυστικό βαθιά μες στην σκιά του.. Κι ήταν του ξάστερου ουρανού φιλί που κλείσαμε μές στην καρδιά.. Κι ήταν τα λόγια από πουλιά που όλα μιλούσαν απ' τα κλαδιά.. Κι ήταν στο

🌟 Γιορτινή Καλημέρα σήμερα ψυχούλες μου αγαπημένες με υγεία αγάπη , χαρούμενες στιγμές και σκέψεις να κυλήσει η μέρα 🌟 🔸Σήμερα 8 Νοεμβρίου η εκκλησία μας τιμά την Σύναξη των Παμμεγίστων Αρχαγγέλων, Μιχαήλ και Γαβριήλ, και πασών των επουρανίων Δυνάμεων των Ασωμάτων. 🙏 Βοήθεια μας ⭐ ΣΗΜΕΡΑ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΝ ΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ! ⭐ Κι ίσως σήμερα δεν γιορτάζει μόνο κάποιος που έχει το όνομά τους… Ίσως γιορτάζει και εκείνος ο αόρατος συνοδοιπόρος της ψυχής μας, που ο Θεός έταξε να στέκετα

Αργά,στο παράμερο της γειτονιάς κηπάρι Στο παγκάκι,στη ζέστη και τ' αγιάζι του χειμώνα Κοιμάται συχνά το λιγνό παλικάρι Τον περιμένει πάντα σαν οικείο θαμώνα. Εκεί μέσα περνούνε άνθρωποι και ζώα Ποτέ δεν τους δίνει καμιά σημασία Στα ουράνια στρέφει τα μάτια του αθώα Δεν βλέπει γύρω του αγγέλους και μεγαλεία. Στριφογυρίζει και τον δέρνει μια αύρα, Το ένα του χέρι τ' ακουμπάει στο στήθος Κουρασμένα του πόδια παραδίδει στην ξάπλα , Ουρανούς σαν κοιτάει, αψηφάει το πλήθος Χαμόγ

Άγγελέ μου Με φτερά αναμνήσεις πλεγμένες πορφύρα, σε ουρανό που σκισμένη με εγκατέλειψε Στεγνό, άβρεχτο το πρόσωπό σου Δεύτερη ζωή στην αντανάκλασή μου Αισθάνομαι θνητή, άηχα τρυφερή Αναμένω την αφή πριν την απόφαση της όχθης Ολόιδια μορφή, ίδιο το πρόσωπό μου με άλλα όμως, μάτια Άγγελέ μου Σε χρειάζομαι εντός της γραμματικής μου Χρειάζομαι τα δάκτυλά σου ν΄αγγίξουν την επιθυμία μου Να γίνω θέλω διάφανο νερό, γυαλί έστω Να διαποτίζω το φέγγος Να εννοώ κεραυνούς σαν ενταφιασμέ

Σε μια δυαδική κοινωνία όπως είναι η κοινωνία μας το να μείνεις με ένα φτερό φτεροκοπάς γύρω από τον εαυτό σου Η έλξη είναι ισχυρή δεινοπαθείς και πάλι ακουμπάει η άκρη σου. Θα πετάξεις? Αν βρεις βοήθεια ανιδιοτελή ίσως καταφέρεις να πετάξεις και αυτό για μικρή απόσταση Το πέταγμα θέλει δύο φτερά αλλιώς θα φτερουγίζεις μόνιμα κοντά στην γη . Αν το ένα τσακίστηκε η πήγε για μεταμόσχευση σε άλλο σώμα πρέπει να μπεις στην λίστα για ένα καινούργιο φτερό καλοδιατηρημένο η μόσχευ

Το χλωμό φως του πρωινού γλιστρούσε λοξά πάνω στις πέτρες της αυλής δίχως να τις ζεσταίνει, λες και ανάβλυζε από τον πάτο παγωμένου πηγαδιού. Πενήντα άντρες σχημάτιζαν δύο γραμμές, με κράνη κάτω από τις μασχάλες και ανάσες λευκές όμοιες με εκείνες που αφήνουν οι σβησμένες φωτιές πριν παραδοθούν στην παγωνιά. Πίσω τους, δώδεκα ξύλινα έλκηθρα χαράκωναν το χιόνι, φορτωμένα με Στιλλβινές κουβέρτες, σκουριασμένες αξίνες, χοντρά σχοινιά, δοχεία με λάδι που έπηζε και δέκα σακιά κριθ

✨️Άγγελοι ουράνιοι...✨️ Μέσα μας... Φύλακες χωρίς μορφή... Ένα αέρινο χάδι στη δύσκολη στιγμή... Ευλογημένη ανάσα και σκέψη θεϊκή... Σαν φτερούγες Αγάπης που γλυκά μάς σκεπάζουν... ✨️Άγγελοι επίγειοι...✨️ Δίπλα μας... Στον βυθό της αγκαλιάς που λυτρώνει... Στο φωτεινό χαμόγελο που τα δάκρυα στεγνώνει... Στου "Είμαι εδώ!" τ' άγρυπνα συντροφικά φτερά... ✨️Ά γ γ ε λ ο ι . . .✨️ Ψυχής πνοές που τα πέπλα υφαίνουν τ' Ουρανού και της Γης... και στο άπειρο Φως της Αγάπης δονούνται...

Αγάπησαν το χώμα που τα μεγάλωσε και ύψωσαν την αγκαλιά τους στον ουρανό. Τσακώθηκαν και φίλιωσαν με τον αγέρα Χόρεψαν με την βροχή και κράτησαν δροσιά για το καλοκαίρι! Σκόρπισαν τα φύλλα απλόχερα στον ερχομό του φθινοπώρου στρώνοντας πανέμορφο χαλί στή γη, επάνω να πέσει χιόνι,να χαθεί σιγά, σιγά με τις χρυσό βελούδινες του ήλιου αχτίδες! Νίκη Σιγάλα ❣️

Ανοίγω τις μνήμες μου να μπεις στ 'όνειρο μου Να ξαναπλάσω την δική σου εικόνα Μ' αρκεί θυμάμαι σαν σ'ειχα στο πλευρό μου Ήσουν καλλονός και νέος αιώνια. Ουσίες της μνήμης λιώναν το σκοτάδι Στο άγγιγμα σου εξεράγεται ρίγος Σαν εκείνο των μάγων τ'αξεπεραστο χάδι Τα φτερουγίσματα που χαϊδεύαν το στήθος. Φαντάζουν τα χείλη σου στάσεις προσευχής. Μια αχόρταγη αμβροσία εθισμένη Τ' ασάλευετο στόμα μια ακτή σταθερή Μία φλόγα που να σβήσει δεν προσμένει. Ατέλειωτα μάτια βαθιά σαν πη

Ο ουρανός ξύπνησε Άνοιξε τα γαλάζια του μάτια Το βουνό χαμογέλασε Το ποτάμι κυλάει Χαϊδεύει απαλά την κοίτη του Το ελάφι χαμογέλασε Η θάλασσα περιμένει… Το φιλί του γλάρου ηδονή. Το κύμα χαμογέλασε. Ο ήλιος Βασιλιάς. Λάμπει το στέμμα του περήφανο. Η Γη χαμογέλασε. Στο δέντρο πουλί. Της αγάπης γλυκό σκοπό λαλεί. Το κολιμπρί χαμογέλασε. Η βροχή κουρασμένη. στην ξεραμένη γη ξαποσταίνει. Το σύννεφο χαμογέλασε. Ο άνεμος ταξιδεύει. Σπόρους σκορπά στο διάβα του. Το χώμα χαμογέλασε.

Συναντηθήκαμε στο τώρα ή στο πριν δεν θυμάμαι Στο βλέμμα σου κρεμόταν η μαγεία των άστρων Τα μέλη σου μίσχοι στιβαροί σήκωναν την λάμψη του γαλαξία Ζήσαμε στο τώρα ή στο πριν εδώ ή σε τόπο μακρινό δεν θυμάμαι Θυμάμαι όμως κάθε σου ρυτίδα λύπης ή χαράς Τις ουλές των ακυρώσεων και κείνο το διάφανο δάκρυ στην κόγχη των ματιών θυμάμαι Με κατοίκησες στο τώρα ή στο πριν στην αρχή ή στο τέλος του κοσμικού χρόνου δεν θυμάμαι Τη γεύση και την οσμή κάθε κυττάρου σου στης μέρας την αυγή

Από μικρό με μάθαιναν να γράφω σωστά το όνομά μου. Να κάνω με όλους παρέα, με το ζόρι να ταιριάξουν οι σκέψεις μας... Ποτέ να μην συμπαθήσω τις γωνίες γιατί θα με δείχνουν με το δάχτυλο, αυτοί που δεν τις γνώρισαν ποτέ τους. Χρόνο με τον χρόνο έπρεπε να γίνομαι καλύτερος, όχι απ' τον εαυτό μου, αλλά από όλους αυτούς που μοιράζουν τα «μπράβο» τους. Το εγώ μου να έρχεται πάντα σε συνάρτηση με το δικό τους, κάτι που δεν κατάλαβα ποτέ μου... Να μιλάω μόνο για αυτά που πρέπει να α

Σήμερα δεν θα υποκλιθώ στο συμπονετικό φεγγάρι, κρατά την πένα η πανσέληνος. θα υμνήσει την γυνή δίχως φκιασιδια , από φύκια χάδι, εκφράσεις γλαφυρές... Γράφει η πανσέληνος για την υπόσταση της, ταυτίζεται μαζί της! Πανσέληνος η ζωή, πανσέληνος η κατ'εικόνα καθ'ομοίωσιν της αύρας του πυρός , της γυναικείας φύσης , της επιδερμίδας του φωτός ! Η φλόγα η γοητεία της το σύμπαν σαγηνεύει , τον πιο δύσπιστο δύσκαμπτο άνθρωπο μερώνει ,αιχμαλωτίζει και τελικά μαγεύει. Η αύρα της δια

Μορφές, κορμιά γυμνά! Στου χρόνου το πέρασμα στην βαρβαρότητα των Ανθρώπων! Κι όμως απλώνουν τα κλαδιά τους να μαγνητίσουν την ματιά! Να σου δείξουν διάφορες μορφές! Να σε προσκαλέσουν στην σκιά τους! Όσα έχουν την χαρά και μπορούν να το κάνουν! Κουρασμένη κάθησα κάτω από μια οξιά... Έβγαλα το σακίδιο κι ακούμπησα την πλάτη μου στο κορμό της! Ένιωσα τη ζωή που είχε αυτό το δέντρο! Με είχε στην αγκαλιά της άρχισε ένα γλυκό τραγούδι! Κοιτούσα τα μεγάλα κλαδιά της πόσο ψηλά ή