Νοσταλγία απέναντι στο άγνωστο. Έλκει τα ψυχικά μου ποθούμενα. Την αναδημιουργία του μυαλού μου που δεν βλέπει πια από το βάρος, της ματαιότητας που δρομολογεί η ζωή. Μάτια ανύπαρκτα μέσα στο χρόνο, που μετρά μέχρι το μηδέν. Η απόλυτη μοναξιά τους είναι η κυρίαρχη συντροφιά τους. Δίχως ουρανό να σαλεύει. Δίχως το κυματοειδή νήμα, να γνέθει την μορφή τους. Τα διαπεραστικά σφυρίγματα του ανέμου. Οι απανωτές του γυροβολιές. Αυτά είναι που στροβιλίζουν την σκέψη μου, την στερεμέν

Απέραντη η θάλασσα ατελείωτα βουνά Μα τωρα όλα χάνονται μες στην ομίχλη τη βαριά. Πολλές,Πολλές φορές θαρρείς Ότι την καταπίνει κάπου κάπου ο χιονιάς Σαν νύφη τη ναι ντύνει. Μα σαν φυσήξει ο βοριάς Έρθει Ανεμοχορεύτρα Τρέχει φεύγει γρήγορα Χάνεται η πλανεύτρα. Και τότε βγαίνει καθαρή Άρωμα να σκορπίσει Με τον αερά δροσερό Πάλι να σε μεθύσει. Ήλιος την μέρα ζωγραφιά Τη νύχτα το φεγγάρι Κάθε στιγμή μια ομορφιά Απ' τη καρδιά,κανείς δεν θα σε πάρει. Νίκη Σιγάλα 🌺

Κλαδιά φυτρωμένα παντού Βαθιά, περίπλοκα, παντοδύναμα εισβάλλουν στις ρωγμές των τοίχων σου Καθισμένη στις ρίζες περιμένεις την τελετουργία αφής Τρεις μέρες είσαι εκεί, ακινητείς Θυμίζεις τους πρωτόπλαστους που έκρυψαν τη γύμνια τους Την τέταρτη ο καρπός ακουμπά τα χείλη σου Κατεβαίνει νωχελικά τον λαιμό σου Μετά αρχίζεις να γελάς Το γέλιο έγινε βήχας Και ο βήχας αίμα, που κατέληξε σε σιωπή Μετά η λήθη ή η κάθαρση; Η ψυχή άνευ μαρτύρων Ψευδαίσθηση η αβαρής ζωή και η επιθυμία

Αφιερωμένο Στην “μητέρα” μου….εκεί ψηλά, στον κόσμο των αγγέλων “Aχ μάνα μου, πως να κουβαλήσω ολόκληρο ουρανό, μέσα σε μια αγκαλιά;…” ΜΑΝΑ ΜΟΥ.... Μάνα μου Γυναίκα εσύ, με όλες τις εποχές ραμμένες στα μαλλιά σου θροΐζεις Μάνα γλυκιά, που στις καταιγίδες ανθίζεις Οι ρίζες σου ελπίδες γεννούν Και ανθιά χρυσά σιωπές βλογούν Αντέχεις τους ουρανούς, νανουρίζοντας τους κεραυνούς Και το παιδί σου μάνα, κοιμάται Και το παιδί ακουμπά στην καρδιά που χτυπά Ω! μάνα γλυκιά, μέχρις να μ

«Το κακό που κάνεις μένει σ’ εσένα. Το καλό που κάνεις επιστρέφει σ’ εσένα.» Βούδας, (563-483 π.Χ.) Καστοριά, Κάτω Νεστόριο 21 Δεκεμβρίου 2026, 07:10 Το χιόνι είχε σκεπάσει όλη την περιοχή τριγύρω από το χωριό Κάτω Νεστόριο, σε υψόμετρο οκτακοσίων ενενήντα μέτρων, στην πλαγιά του όρους Γράμμου, της ορεινής Καστοριάς. Το νεαρό δεκατριάχρονο αγόρι περπατούσε κάτω από τις αιωνόβιες οξιές, που τα πυκνά κλαδιά τους, ήταν ολότελα καλυμμένα με ολόλευκο χιόνι. Τα βήματα του βυθίζοντ

Σε αναζητώ στου ονείρου μου τα υγρά μονοπάτια μες απ’ τα αγριολούλουδα μοσχοβολιά τα βήματά σου, έρωτά μου για να σε βρω για να σε φτάσω να σ’ ανταμώσω στις ίριδες των ματιών σου αστέρια καθρεφτίζουν υποσχέσεις φεγγαρόφωτο στέμμα υφαίνει τα μαλλιά σου ευωδιαστές ανάσες τα καυτά φιλιά σου μέσα απ’ τα μάτια σου ο χορός των αστεριών μια ανάσα φως φύσηξες μέσα μου γάργαρο γέλιο της ψυχής τραγούδι στο άγγιγμά σου ψήλωσε η καρδιά Μαρία Δασκαλάκη 🌹

Χρόνια πολλά κι ευλογημένα στη Ζωή και στην Πηγή... Και πόσο ξεθωριάζει η παιδική μνήμη στο Πανηγύρι της Ελεστρίας της Κορώνης σαν σήμερα το 1964 εννέα ετών! Τότε που πήρα ευλογία από τον Ασκητή μιας κοίτης σαν κουτί... Φώτισε τα μάτια μου θώπευσε τη ψυχή μου ...να σαν να ήταν χθές... Και αναφέρομαι στο σήμερα με μια παροιμία: Μάης είναι νάζια κάνει, πότε κλαίει πότε γελάει... Ανοιξιάτικη Τερτίπη Πόσο αγαπώ την ηλιαχτίδα της Αυγής Την Απρίλιο- Μαγιάτικη! Και π

Στη μάνα που αγαπά μες απ’ τα σωθικά της στη μάνα που αγαπά βαθιά τα παιδιά της Με μια αγάπη αλλιώτικη άφθαρτη και καθαρή με μια αγάπη ολοφώτεινη γλυκιά κι αληθινή Υπερβαίνοντας κάθε νόμο φυσικό με τη αστείρευτη δύναμή της και κάνοντας κάθε αδύνατο εφικτό με την πληθωρική έκφρασή της Στη μάνα που αγκαλιάζει τρυφερά τα παιδιά της με την καρδιά της και τα γεμίζει με ομορφιά απ’ τα υπέροχα συναισθήματά της Που σαν μια αστείρευτη πηγή από τα βάθη της αναβλύζουν η οποία μετατρέπετ

Στρόβιλος έγινα στα χέρια σου, μέσα από τα μάτια σου άρχισα ν’ αγναντεύω αλλιώτικα τον κόσμο. Μου μίλησαν της απαλής παλάμης σου τ’ αγγίγματα. Με κοίμισες στα μπράτσα σου και με σεργιάνισες στου νου σου τα ταξίδια. Χαμογέλασα κοιτάζοντας το βλέμμα σου που ‘χε κρυμμένα μυστικά, πολλά νοιαξίματα και σκέψεις Άκουγα τα λόγια σου κι αναπνέοντας τ’ άρωμά σου σ’ αποζητούσα πιότερο μα δεν το ένιωσες. Κι ο άνεμος ήρθε και φύσηξε από τη λίμνη εκείνο το σαββατόβραδο. Η έγνοια με κατ

"Η μπουρού του σφύριξε βραχνιασμένα τρεις φορές. Απέσυρε τη σιδερένια σκάλα του κι έλυσε τον κάβο. Το Μοσχάνθη διέσχιζε σε λίγο την έξοδο του λιμανιού και ξανοίχτηκε στα γαλήνια, ευτυχώς, νερά του Αιγαίου, δρομολόγιο Σύρος-Πειραιάς. Ήτανε αρχές Σεπτέμβρη του 1953. Η κουπαστή ήτανε βρεγμένη και κολλούσε απ' την αλμύρα της θάλασσας που την έκανε πιο έντονη ο υγρός νοτιάς. Τον ένιωθες να νοτίζει το δέρμα και να περονιάζει μέχρι μέσα τα κόκαλα. Η γιαγιά Θεανώ ταξίδευε με την

Δικαιολογίες μάζευες προτού με εγκαταλείψεις. Δριμύ "κατηγορώ" για όσα έδωσα... και όσα δεν έδωσα καταλογίζεις. Το βλέμμα σου φιλόδοξο, ακροβατεί στο μέλλον. Κύμα που βυθίζεται σε ξένες προσδοκίες. Τους χάρτες της φυγής σου να προσέχεις, χρυσάφι οι διαδρομές σε άδεια σώματα. Τους τόπους βλέπεις δεν τους κάνουν τα λιμάνια, μα οι ανθρώποι που για την αγάπη τους έκαψαν τα καράβια και συνεχίζουν μέσα στις στάχτες να ταξιδεύουν. Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹

Σκέψεις... εικόνες, εικόνες χωρίς να περπατούν, δρόμοι που δεν τους προσπέρασα, φωτογραφίες παντού, θάλασσες παράλυτες, βουνά και δένδρα με άπνοια, ρυάκια , ποτάμια με νερό θολό, εικόνες που κρατάμε φυλακτό εκεί σπείραμε και θερίσαμε, εκεί αγκαλιάσαμε τις λέξεις, όμορφα , όμορφες περιηγήσεις στιγμές που δεν θα ξανά φορεθούν, είδαμε, ζήσαμε, ίσως να αισθάνονται κι άλλοι άνθρωποι έτσι, ίσως πάλι εγώ να σκέφτομαι με αυτό τον τρόπο, απλά τις ανάπνευσα, τις αγκάλιασα, με έζησαν,

Ο ήλιος έχει κατεβεί απ' τον ουρανό χαμηλά και χρυσώνει τα ήρεμα νερά της θάλασσας. Ο Ντάφυ τ' όμορφο σκυλάκι κάθεται στο τελευταίο σκαλί της σκάλας με το βλέμμα του καρφωμένο στις ανταύγειες που σχηματίζει το απαλό αεράκι πάνω στην επιφάνεια του νερού Το πρόσωπο του χαρούμενο, με τ' αυτιά του τεντωμένα χαίρεται ν ' ακούει το μελωδικό κύμα που σχηματίζει χρυσές ραβδώσεις μια θεσπέσια μοναδική εικόνα. Εδώ βρίσκει την γαλήνη, την ηρεμία, στην απαράμιλλη ομορφιά η ψυχή του στο

ΨΕΥΤΙΚΕΣ Πλέκει χιλιάδες υποσχέσεις στα μάτια της… Ευτυχώς που οι βελόνες είναι ψεύτικες. ΑΣΤΟ ΝΑ ΠΕΣΕΙ Μη βαστάς στο χέρι σου ένα λάθος μου… Άστο να πέσει, να σπάσει, να σκορπιστεί για να ’ναι ελεύθερο το χέρι σου να το πιάσω… ΠΑΡΑΤΗΡΕΙ Την παρατηρεί που καπνίζει, που πίνει τον καφέ της, που διαβάζει το βιβλίο της, που σκέφτεται. Αυτό που δεν παρατηρεί είναι πως κι αυτή τον παρατηρεί. George Kastrounis 🌹 Εκδόσεις/24Γραμματα

Όλγα Τρυφωνίδου Ζώγλη Ζωγραφίζεις με το αίμα του δειλινού πάνω μου την αγάπη. Ο ήλιος έχει βουτήξει στην ερωμένη θάλασσα που έγινε βυσσινιά τριανταφυλλιά. Νοτίστηκε ο έρωτας αρμύρα στα χείλη μου. Νυκτοπορεί ο καημός στον ωκεανό των αστεριών κι η ψυχή πλανητεύει στο φεγγαριού την ψύχα. Ο έρωτας… Σαν τσιγγάνα παπαρούνα φλογίζει μαγιάτικα να σπάσει τα φρένα της καρδιάς! Μαργαριτάρι το δάκρυ στο μωσαϊκό του πόνου που το στράγγιξε η νύχτα στης αγάπης τον σταλαγμό κι ο μαριόλης έρω

Σε είδαν στην Ιωνία, στα Δίδυμα, τον Απόλλωνα σαν Χριστό να κρατείς. Όχι νέα. Όχι παλαιά. Μονάχα κουρασμένη σαν βλέφαρο που του αναλογεί η ανάγκη των δακρύων. Κι όσοι σε άγγιζαν έμεναν με τη θλίψη εκείνου του θεού που δεν αξιώθηκε ακόμη ένα πλευρό παραπάνω, να ξαναρχίσει την πλάση. Πέρασες σαν γλύπτης τον κόσμο τούτο. Ποθητή. Οχι για εκείνο το σώμα• Για την στίλβη... Γέννησες κενταύρους να ’χει ο ουρανός κάτι να τρέχει ως τα πέρατα. Κι ύστερα φορέθηκες χιλιάδες φορές σ’ εκείν

Όλοι την ίδια απορία έχουν. Γιατί αγαπούν ανθρώπους που τους αγνοούν. Γιατί υποφέρουν. Γιατί δεν μπορούν να αφήσουν πίσω αυτά που έζησαν η αυτά που θα ήθελαν να ζήσουν... Οι απορίες γίνονται εμμονές κι οι εμμονές τρέλα. Όχι από εκείνη την ωραία που γελάς,και χαίρεσαι με τα απλά καθημερινά πράγματα,με ένα ποτήρι κρασί,με ένα γλέντι ερωτικό, με ένα χάδι απαλό. Είναι εκείνη η επικίνδυνη τρέλα,που στέλνει ψυχές στον διάβολο και τυρανιούνται για ανείπωτα η χιλιοειπωμένα... Μα μέσ

Μόνο που οι έρωτες λένε περνούν Και οι μνήμες μένουν τρυπωμένες σε ερμάρια καραδοκούν να κρυφτούν απ' τους ρουφιάνους. Σάμπως δεν υπάρχουν; Ψυθιρίζουν ανάμεσα μας... Σουλατσάρουν στα ανήλιαγα της ψυχής. Και εμείς σωπαίνουμε.. γιατί η καρδιά κρατά αναμνήσεις αυτή θυμάται... Μας σιγο μουρμούριζει να μην φοβόμαστε τους ρουφιάνους. Μα οι έρωτες, βλέπεις, δεν περνούν στ’ αλήθεια Μονάχα, αλλάζουν μορφή. Γίνονται βλέμματα που αποφεύγεις, τραγούδι που δεν τελειώνουν. Μορφές που κάθο

Για να πείσω πως έχω συναισθήματα δεν θα χρειαστεί ποτέ να στο γράψω. Για να σου πω τι σημαίνει να το ακούς και να το νιώθεις, είναι δική σου η ευθύνη! Μπορώ να εξηγώ ώρες ολόκληρες τι σημαίνει η λέξη "πάντα" όχι...δεν είναι εκείνα τα χαριτωμένα ζωάκια από την Κίνα. Είναι εκείνο το πάντα που μας κρατά δεκαετίες στο ίδιο έργο θεατές και ηθοποιούς συγχρόνως. Κανένας δεν ξέρει, δεν αντιλαμβάνεται πόσο εύκολος ρόλος είναι... Μέχρι να τον αγαπήσεις! Γιατί ο εύκολος ρόλος δεν έχει

Καθισμένοι στο πέτρινο τοίχωμα με την πλάτη στον τοίχο νιώθαμε την νεκρή ανάσα του Το κέντρο της προσοχής η σκηνή Οι νότες ζεστά αγκάλιαζαν τον χώρο Ο πιανίστας με την πλάτη γυρισμένη στους θεατές χάιδευε τις νότες και άλλοτε τις επέπληττε Μια κιθάρα παραμιλούσε πιο πίσω Καθώς η μουσική με είχε απορροφήσει στράφηκε η προσοχή μου στους στίχους του τραγουδιού. Μια παραπονιάρικη φωνή από το μικρόφωνο μου φάνηκε ότι έπαιζε μόνο για μένα και άρχισα να ζω μέσα σ αυτό . Η φωνή

Την κοιτούσα για ώρα εχθές. Έβγαζε τα λαίμαργα, κύματα της έξω, να τον κατασπαράξει. Ποιον; Τον γιαλό που είναι λιμάνι της. Έγλυφαν με μανία οι γλώσσες της το ακρογιάλι. Νομοτελειακά αδύνατον, να αντιδράσει. Εκείνη, σώμα αφρισμένο, αποφασισμένη τον χτύπαγε. Δεν ήξερες αν ήταν η επιβολή μιας εκδίκησης απειλητικός αισθησιασμός ή αν τελικά ο γιαλός σε μια υποχώρηση υγρή. άφησε το ανήμερο, να χωρέσει. Κατερίνα Κυπραίου 🪽 Θα σε τρελάνω, του είπε. Δεν θα σ' αφήσω να με κάψεις θα π

Όνειρα που ξεμείνατε, στις κρύπτες της ψυχής, με πόνο στερηθήκατε, την γλύκα της ζωής. Όνειρα που στο πέταγμα, σας κόψαν τα φτερά, σαν τα πουλιά χωρίς φωλιά, σε θολερά νερά. Τα όνειρα ορέγονται, ψωμί για να χορτάσουν, μα μόνο λίγα ψίχουλα, έμελλε ν’ απολαύσουν. Λιγοστό ήταν το ψωμί, γλυκό σαν πετιμέζι, λιγοστά ήταν και τα ψίχουλα, κάτω απ’ το τραπέζι. Τα μάζεψαν δειλά δειλά, σε μιά γωνιά κουρνιάσαν, όνειρα που δεν έζησαν, σ’ άλλη φωλιά φωλιάσαν. Όνειρα τα παγίδεψαν, το ψέμα κ

Κλείσε τα μάτια σου σφιχτά το Φως το αθέατο να δεις που κάθε σου κύτταρο θερμαίνει... Άνοιξε χώρο στην καρδιά κι άκουσε της Σιωπής τα χρώματα... Άγγιξε στην πρώτη γέννα τους τα ανθισμένα αρώματα... Γέμισε το στέρνο σου με Φως ακτινοβόλο... ✨️Κι ύστερα... άνοιξε τα μάτια απαλά... ✨️Ώριμο Φ ω ς . . .✨️ Που χρόνων ρωγμές σφραγίζει... Και καθρεφτίζει της Ψυχής την ιερή γεωμετρία... ✨️Υπέρλαμπρο Φ ω ς . . .✨️ δόρυ χρυσό και πανοπλία... 🌹Ε σ ύ . .

Κάτω απ' το γαλάζιο τ' ουρανού Της βιασθείσας γης τ' αγκομαχητό ν' αντηχεί Αφρόχτιστο κύμα δροσοστάλαχτο Εσύ Με την αποχώρησή σου έπεσε ομίχλη πυκνή Η σιωπή χοάνη Η νύχτα μεγαλύτερη Η μέρα λειψή Τ' απρόσμενα ανεπαρκή Το κορμί αταξίδευτο στη ζείδωρη ερωτική πνοή Κι η συντροφικότητα στο ερμάρι ξηλωμένη γιορτινή στολή... Αλίκη Πέϊκου 🌺

Μάνα ,λέξη ιερή, γλυκιά σαν χάδι. Ήσουν πάντα εκεί, φύλακας της ψυχής μου, να διώχνεις μακριά ό,τι πλήγωνε την καρδιά μου και να μου θυμίζεις πως οι ευαίσθητες ψυχές δεν είναι αδύναμες,είναι φως. Μεγάλωσες μέσα σε δυσκολίες, μα ποτέ δεν άφησες τον πόνο να σκοτεινιάσει την αγάπη σου. Με μια αγκαλιά ανοιχτή και ένα χαμόγελο ζεστό, μου έμαθες το δίκαιο, την ανθρωπιά και τη δύναμη της καλοσύνης. Σήμερα τιμούμε όλες τις μάνες του κόσμου, και ιδιαίτερα τις μάνες των αγνοουμένων και

Σε θυμάμαι με τη δύναμη της γραφής μητέρα Το χέρι μου κρατάει έτσι πιο σφιχτά τη μνήμη σου Ο νους μου μαθαίνει ακόμη πώς να ταξιδεύει στις θάλασσες της έγνοιας σου, πώς να διασχίζει τα κύματα της αγάπης σου, κάνοντας το χρόνο να μοιάζει με ανούσιο ψέμα Ήσουν ο ήλιος που μ’ έκανε να ξεχνώ την ψυχρότητα της μοναξιάς μου Σ’ αγαπάω όπως ο ναυαγός αγαπάει την σχεδία της σωτηρίας του και ας μην είσαι πια κοντά μου Το ξέρω θυσιάστηκες για ν’ ανθίσουν οι μέρες μου μα να ξέρεις δεν πρ

Το ποδήλατο του περίμενε στην αυλή. Κατέβηκε σιγά σιγά τις σκάλες. Χαιρέτησε την γειτόνισσα. Η οποία τον καλημέρισε ψυχρά. Κράνος και έφυγε για την γυμναστική του. Ο ουρανός καταγάλανος ήταν ευκαιρία για περισσότερα χιλιόμετρα. Τα πάντα άνθισαν γρήγορα. Σταμάτησε μπροστά σε μια βιτρίνα για λίγο. Παρατηρούσε το κόκκινο φόρεμα. Δίπλα υπήρχε ένα ζευγάρι γόβες. Η πληρωμή του άργησε. Υπομονή έκανε. Δούλευε σε συνεργείο. Σήμερα είχε ρεπό. Κάθε Σάββατο και Κυριακή βρισκόταν σπίτι με

Χάνεται ένα παιδί... Κι ο κατακρεουργισμός ψυχών και σωμάτων συνεχίζεται. Απτόητοι οι κάθοντες μπροστά από την οθόνη,λυσομανούν οι φοβερές οι άψογες οι σπέσιαλ μαμάδες, οι σεξιστές κάθε λογής άνδρες,(δεν είναι όλα τα δάκτυλα ίδια), κι η κοινωνία βρυχάται για τα λάθη της "βυζιτού" τις βλεφαρίδες της μαμάς, και την θέση της χολής παίρνει το αιμοσταγές απόστημα που νιώθει υπέροχα στη τοποθεσία "ένα ακόμη πλάσμα στον ουρανό" Κι ενώ το αίμα είναι ακόμα καυτό στο πεζοδρόμιο της ε

❤️Κλειώ ❤️ Της Λένας Δημητριάδου Κάποιες συναντήσεις κουβαλούν μνήμες, συγκίνηση και περηφάνια… Με τη Λένα Δημητριάδου, συμμαθήτριά μου , ανταμώσαμε για πρώτη φορά , εδώ στο Facebook,, μέσα από τη σελίδα «Παλιές φωτογραφίες της Βέροιας», όταν ανέβασε μια δική της φωτογραφία από σχολική μας παρέλαση. Και τότε σαν να άνοιξε ένα παράθυρο μνήμης κι αγάπης … Η πρώτη μας αληθινή αγκαλιά ήρθε το 2018, στο Αντάμωμα των συμμαθητριών μας, γεμάτη συγκίνηση, χαρά και όλες εκείνες τις σ

Πλαντούσε η καρδιά κι αγνάντευε! Σου έκοβε τη λαλιά η απύρωτη, γλυκιά ομορφιά της Μαγιάτικης φύσης. Το κρύο είχε ξεκόψει και το αεράκι μαλακό σου χάϊδευε σπλαχνικά το κορμί. Μοσχοβολούσε η αναστημένη γης. Σκαμπανέβαινε η καρδιά βουλιαγμένη ακόρεστα στους λιπαρούς λειμώνες, να τη σκεπάζει ολάκερη το ακαταμέτρητο θαράπειο της φύσης. Σπαρτάριζε η καρδιά σαν ερωτοχτυπημένο πουλί, γυροτραφισμένη μ´ αρώματα κι ευωδιές και πλήθια λουλούδια. Ο ήλιος, χρυσός καταρράκτης να χύνεται σ

Το δεύτερο παραμύθι της Μαρίας Κουρνέτα, «Θρυαλλίς» (εκδ. Συμπαντικές Διαδρομές, 2025), είναι εξίσου λυρικό με το πρώτο της και βασίζεται σε παρόμοιες αφηγηματικές τεχνικές: αξιοποίηση μύθων, έντονη φαντασία, αντίθεση καλού και κακού, καθώς και μια δομή που περιλαμβάνει πρόβλημα και λύση. Αυτήν τη φορά, όμως, το μήνυμα που μεταδίδεται αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα, καθώς επικεντρώνεται στην προστασία του περιβάλλοντος. Μέσα από ένα παραμύθι που απευθύνεται κυρίως σε μικρά παιδιά,

Το σπίτι μύριζε πάντα λεβάντα και φρεσκοπλυμένα αρωματισμένα πατώματα... Είχε χτίσει τη δική της "ασπίδα". Έπρεπε όλα να είναι στην εντέλεια, οι γωνίες των ακριβών χαλιών να ήταν ίδιες, ευθυγραμμισμένες, οι πίνακες στους τοίχους ξεσκονισμένοι, και το δείπνο έπρεπε να αρχίσει ακριβώς στις οκτώ, έτσι θα γλίτωνε τα προβλήματα κι οι καταιγίδες δεν θα ξεσπούσαν. Η Ελένη κοίταξε θλιμμένη το φλιτζάνι στο χέρι της. Ήταν το αγαπημένο του, με τη χρυσή μπορντούρα,και το γαλανό με ρ

κανένα μπαλκόνι δεν είναι μικρό, ένα μπαλκόνι να έχεις είναι αρκετό, τα βλέπεις όλα από ψηλά και τα χαϊδεύεις με το ανίκητο βλέμμα, το έφτιαξες με μεράκι, το έκανες μια μικρή όαση, στους τοίχους κρέμασες γλάστρες με πολύχρωμα λουλούδια της άνοιξης, στις τέσσερεις άκρες της μικρής βεράντας έβαλες ψηλά πήλινα με ανθισμένα κρινάκια, ένας παράδεισος μοναχικός, αγαπημένος, όταν κάποιες φορές όμως η μοναξιά φιλεύει λίγες φίλες πολύ αγαπημένες, η θύμηση γίνεται δροσερό αεράκι, με έ

Τα λόγια που ήταν κάποτε, ερωτική λατέρνα, που έκρουε τα φύλλα μιας εύφλεκτης καρδιάς, διάπλατα ν' ανοίξουν για ν' ακούσουν, του Έρωτα οι νότες να ηχούν, ματσάκια ήταν γιασεμιών, εφήμερα πετάγματα σε πίστες προσμονών... Στο διάβημα του χρόνου ωχριούν. Λευκώματα σε λήθη αφημένα, με όλα τα "γιατί" απορημένα, τη μνήμη με μόχθο λοιδωρούν... Λέξεις, λιακάδα, μιας ημέρας, στο διάβα τους σκεπάστηκαν με σύννεφα σταχτιά. Βροχή σε χείμαρρο ριγμένες ταξίδεψαν, σκορπίστηκαν σε άβυσσο

Υποκλίνομαι στό μεγαλείο της ψυχής της ΜΑΝΑΣ , του αγνοούμενου κ τού πεσόντα ήρωα. Οι μάνες ηρωίδες ,πού ο πόνος τους είναι αβάσταχτος , όμως υπομένουν καρτερικά, γιά να μάθουν τί απέγιναν τα παιδιά τους. Μάνες δεν άντεξαν κ έφυγαν με τη πίκρα στην ψυχή τους. Ένα ποίημα αφιερωμένο στην Κύπρια μάνα τού πεσόντα ,τού αγνοούμενου! Στέφανα δάφνης και μυρτιάς, πρέπουν σου ,να σου μπλέξουν, τόν πόνο της καρδούλας σου, ίσως καί γαληνέψουν! 20 Ιουλίου 1974 . Εισβολή τών Τούρκων. Μαύρη

Μια τζούρα από 'σενα. Μία στιγμή μαζί σου. Να σε κοιτώ και να χάνομαι. Πέλαγος το βλέμμα σου. Ωκεανός η σιωπή σου. Λύπη. Λύπη νιώθω μακριά σου. Τα μάτια μου βούρκωσαν πάλι απόψε. Άραγε που αρμενίζεις; Η σκέψη σου τι να θωρεί; Ανάσα και οξυγόνο η φωνή σου. Δροσιά στο διψασμένο μου κορμί η ηδονή σου. Ω! Εσύ. Πάλι εσύ. Την σκέψη μου μονοπωλείς. Άρχοντα της θάλασσας και του αθέατου υδάτινου κόσμου. Ποσειδώνα. Λίγο ακόμα έμεινε να φιλήσω τα χείλη του. Ηρέμησε τα κύματα κι άφησε το

Φάνηκε να ζωντανεύει κάτι σε κάποιο απόμακρο κομμάτι της μνήμης. Ξυπνάει απότομα Ονειρεύεται το σπίτι των παιδικών του χρόνων Την ομορφιά που το περιτριγυρίζει Αμέσως διαπιστώνει ότι συνεχίζει να κοιμάται Είχε ονειρευτεί ότι ξύπνησε. Βρίσκεται στην γνώριμη γειτονιά της νιότης του μόνο εκεί υπάρχει αληθινή ζωή. Ο θόρυβος του τρένου που περνά τον ξυπνάει για δεύτερη φορά με έναν αναίτιο φόβο Προσπαθεί να διατηρήσει τις αισθήσεις του και διαπιστώνει για ακόμα μία φορά πως είχε α

Σκίζεις ανελέητα σελίδες, σβήνεις αποτυπώματα, αρνείσαι να ξεθωριάσουν, καλύτερα να εξαφανιστούν. Δεν έχεις άδειο χώρο στο γραφείο σου, στοίβα ακατάστατη, σκόνη δημιουργική, σφήνωσε η σκέψη, κιτρίνισε η έμπνευση. Σκίζεις ακατάληπτα, σα να θάβεις αναμνήσεις, νιώθεις εξιλέωση. Σε πνίγει το κόκκινο χρώμα, απηύδησες να διορθώνεις τ' αδιόρθωτα, τώρα ο λεύτερος εαυτός σου θα γράψει τη δική του ιστορία, ας την ξεσκίσουν οι επόμενοι. Κατερίνα Καρασούλα 🪽

Είναι κάποιες μυρωδιές και γεύσεις που όταν τις νιώθω, όπου κι αν βρίσκομαι σαν χρονοκάψουλα με αρπάζουν απαλά μεταφέροντάς με σε μια μακρινή κουζίνα. Η μητέρα, με τα μανίκια σηκωμένα, και τα χέρια γεμάτα αλεύρι, άνοιγε αραχνοΰφαντα φύλλα με τον πλάστη, στριφογυρνώντας τον με χορευτικές κινήσεις, και τα άπλωνε στο λαδωμένο ταψί. Κι εγώ δίπλα στριφογυρνούσα με την ξύλινη κουτάλα το γάλα με τη ζάχαρη και το αλεύρι, ώσπου να ξεχυθεί μια υπέροχη μυρωδιά, να αρχίσει να πήζει, να δ

Δεν ξέρω αν οι σταγόνες, που στο πρόσωπό μου κύλησαν, δάκρυα ήταν ή βροχή, την ώρα που την πλάτη γύρισες και χάθηκες στο πυκνό σκοτάδι. Αναστέναξε η νύχτα και η θλίψη της έσβησε το φεγγάρι, που κρύφτηκε βαθιά στα σωθικά των σύννεφων. Έμεινα μόνος, μπροστά στο κλειστό παράθυρο, το μονοπάτι της φυγής σου να κοιτώ. Φυλακίστηκα στο ποίημα, που έγραψα στο χνωτισμένο τζάμι. Οι στίχοι του βρόγχος στο λαιμό. Το χέρι άπλωσα ως τον αντίπερα λόφο και τράβηξα κοντά μου το μικρό ξωκλήσι τ

Χρόνια πολλά μανούλα σου λέω δυνατά το δώρο μου θα είναι πολλά πολλά φιλιά. Την αγκαλιά θα ανοίξω που είναι δώρο ακριβό όπως εσύ μου χάρισες όταν ήμουνα μωρό. Μανούλα στη γιορτή σου λουλούδια θα μαζέψω σε σένα να χαρίσω που τόσο σ' αγαπώ. Χρόνια πολλά σου λέω μανούλα γλυκιά μου εγώ θα σε έχω πάντα με στη δικιά μου την καρδιά. Στη μανούλα θα τις δώσω ένα δώρο εγώ μικρό που μου λέει πόσο της αρέσει να της το δίνω εγώ. Μια θα είναι η αγκαλιά μα χιλιάδες τα φιλιά θα χτυπάει δυνα

Συναντήθηκαν ένα απόγευμα του φθινοπώρου, σε ένα μικρό καφέ κοντά στον Σηκουάνα. Ο κόσμος περνούσε βιαστικά, τα φύλλα έπεφταν αθόρυβα, και ο αέρας είχε εκείνη τη δροσιά που σε κάνει να μένεις λίγο περισσότερο απ’ όσο είχες σκοπό. Κι’ εκείνο το απόγευμα, σε εκείνο το μικρό καφέ στο Παρίσι, που έμοιαζε να υπάρχει έξω από τον χρόνο· όταν ο ήλιος έπεφτε αργά, βάφοντας τα πέτρινα κτίρια με ζεστό φως · μια χειραψία και ένα βλέμμα που κράτησε λίγο παραπάνω, ήταν αρκετά για το μετά·

Στο πεντάγραμμο των συρμάτων, φαιδρές οι νότες τιτιβίζουν, μύρα της άνοιξης ανθίζουν. Ακροβάτης των αιθέρων, κάτω από το γείσο της καρδιάς μου, με πηλό και άχυρο χτίζεις το αίνιγμα σου: Από σύννεφο αφράτο είναι το στήθος σου πλασμένο. Από πάνω σου η νύχτα μαγειρεύει τα όνειρα μου. Στην ουρά σου δύο βέλη σημαδεύουν το καλοκαίρι. Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹

Σ’ αγαπώ σαν της γης το λουλούδι που τον ήλιο στα μάτια κοιτά, σαν σταγόνα δροσιάς σαν τραγούδι μια ωδή στην καρδιά που μιλά. Σ’ αγαπώ σαν αστέρι το βράδυ σαν κερί που ζητά προσευχή. Σαν παιδί που γυρεύει το χάδι και της μάνας κρυφή μια ευχή. Σ’ αγαπώ ως του κόσμου τα πέρατα τελευταία μου ανάσα δική σου μπρος σε πόλεμους, θύελλες τέρατα μόνο πλάι μου να’ σαι, ορκίσου. Ρούλα Συγγούνα 🪽 🌹 🪽

Δώδεκα πάρα τέταρτο. Περισσεύει ένα τέταρτο ακόμη, πριν η σιωπή γίνει ερωμένη. Πάνω σε λευκές σελίδες άδειασα τις πληγές μου, και έκλαψα... Πως θα ζήσω; Δώδεκα πάρα τέταρτο. Δεν έχω να προσθέσω άλλη σιωπή. Κλείστηκε στις παρενθέσεις. Δώδεκα παρά τέταρτο. Δεν προλαβαίνω. Περισσεύει ένα τέταρτο ακόμη. Ποιός θα με ακούσει; Σωτηρούλα Χατζηκωνσταντή Τζιαμπουρή 🌹

Ξημέρωσε σε αγαπώ και σου γράφω Μούσα τ’ Απρίλη μακραίνεις και σβήνεις στο φως ξύλινα είδωλα μάτια γυμνά παγωμένα πικρή Κυριακή καλοκαίρι σβηστό ουρανός άδειος όλα θυμίζουν εσένα Σε κρατώ στο φως και σε χάνω στον άνεμο κι όλο σε καλώ Σαν κύμα που έρχεται και πάλι χάνεται σε ζώ κίτρινο φως στη θωριά πρωινός λυγμός αρρωσταίνει τις λέξεις του αύριο στάχτη στα αρμυρίκια άνυδρος τόπος μελτέμια και άμμος Το φως των μαλλιών σου στεφανώνει πέτρες σκληρές πόθοι χαμηλοί ξέχασαν το γαλά

Λυπάμαι που φεύγω μα πρέπει μη μιλάς μη με φιλάς μη ρωτάς πια για τίποτα ψάξε στις άδειες ώρες μες στη σιωπή κι αφουγκράσου ψιθύρους και λυγμούς Ο δρόμος ελεύθερος και σκοτεινός μα εκεί στο βάθος ένα φως ανασαίνει σφίξε τα δόντια και προχώρα μιαν άλλη διάσταση σε προσμένει Το ραντεβού μας κάπου κάποτε στο υπερπέραν μην το λησμονήσεις άσε ένα παράθυρο ανοιχτό να μπαινοβγαίνει η μνήμη δεν έκλεισα πόρτα μονάχα πέρασα σε δωμάτιο δίχως φεγγάρι άναψε κερί όταν με ζητάς θα φανώ στη