Αγάπη επί αγάπη διαιρεμένη με το χρόνο Ισούται με την τετραγωνική ρίζα στιγμών στο άπειρό της κάλλος Παρένθεση κυμάτων εσύ, παρένθεση αφρών εγώ μαζί στο άθροισμα της απόλυτης ένωσής τους Και στο τέλος; Όποιοι κι αν είναι οι αριθμοί όποια κι αν είναι τα σύμβολα η απάντηση θα είναι πάντα μία: Αγάπη, αγάπη Αγάπη μου! Χάδι μου που δεν έχεις χέρια, Άφοβη αναμονή μου Δόσιμό μου χωρίς αντάλλαγμα Θολώνεις τη θάλασσά μας Φοράς την κόκκινη χλαμύδα σου Ρουφάς τη δροσιά του ηλιοβασιλέματ

Όλα σιωπηλά, κάθε σπίτι κι ένας καημός, κάθε καημός και δίκτυ είναι η ζωή ανατολή μαζί κι ένα ταξίδι, χωρίς τον άνεμο, χωρίς τον ήλιο, να βλέπει θάλασσα να αναστενάζει, να νοσταλγεί λίγη ειρήνη, να αγκαλιάζει λίγη αγάπη! Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Ποιος είπε πως δεν σε αγάπησα; Σε αγάπησα με μια λαχτάρα ατέλειωτη και μ΄ ένα καρδιοχτύπι... Ανάσα μου! Τρέμει από πόθο η ψυχή στο άκουσμά σου. Σαν φλόγα στ΄ αγέρι σβήνω... Χάνομαι στο αγκάλιασμά σου, Ψάξε με αγάπη μου. Μη σταματάς να με ζητάς... Μοσχοβολιά του κρίνου, λαχτάρα μέθης, προσμονή γλυκόπιοτου οίνου... Αργήσαμε αγάπη μου... Έρχεται πάλι η άνοιξη! και θέλω να είμαστε αγκαλιά σαν τα πουλιά. Θέλω αμέτρητα να μετρώ φιλιά, κάτω απ΄ την ανθισμένη κερασιά. Γέμισε με χαμό

Συνέχεια της αισιοδοξίας,η συνέπεια. Υποφερτά συναισθήματα αντοχής. Αιχμηρές οι ανθρώπινες σχέσεις... Σαν σπασμένα γυαλιά στο πάτωμα. Περπατάς με τόση προσοχή, από φόβο μην ματώσουν οι φτέρνες σου. Οι άνθρωποι δεν συγχωρούν εύκολα. Μα η λύση δεν είναι στα δικά μας προσεκτικά βήματα. Είναι στο βλέμμα μας. Γιατί όταν κοιτάς χαμηλά δεν ελευθερώνεσαι ποτέ. Δεν ματώνεις από τα γυαλιά που πάτησες, αλλά από αυτά που κρατάς στα χέρια σου σαν σκύψεις. Κοίτα ψηλά τον κόσμο,εκεί θα σε β

Ο πατέρας μου "ο μπάρμπα- Κώστας". Κάθε άνθρωπος στη ζωή με τη γέννηση του ανοίγει έναν κύκλο. Αυτός ο κύκλος θα κλείσει με το φευγιό του από τον μάταιο τούτο κόσμο... Άλλος τον κλείνει γρήγορα κι άλλος πλήρης ημερών. Ο δικός μου ο πατέρας άνοιξε τον κύκλο της ζωής σαν σήμερα πριν εκατό χρόνια στις 8 Φεβρουαρίου το 1924. Έκλεισε τον κύκλο 23 Αυγούστου το 2006. Επειδή ακριβώς σήμερα έχουν περάσει εκατό χρόνια από τη γέννηση του θέλησα να κάνω αυτό το μικρό αφιέρωμα στη μνήμη

Τα γηρατειά δεν έρχονται μόνα τους. Στην αρχή εμφανίζονται οι ρυτίδες, ο ρυθμός του βαδίσματος επιβραδύνεται και τα μάτια αρχίζουν σιγά σιγά να θαμπώνουν. Μέρα με τη μέρα, η σιωπή παρασέρνει την ψυχή. Η μνήμη ταξιδεύει συχνά πίσω, σε ιστορίες χαραγμένες στην καρδιά και στο σώμα. Τα χέρια, πάντα ανοιχτά, έχουν μάθει το δόσιμο, το κράτημα και την απελευθέρωση. Τα μάτια έχουν βιώσει τη γέννηση και τον θάνατο της αγάπης, την άνθιση και τον μαρασμό των ονείρων. Η σιωπή εκτιμάται π

Να μην σας πτοούν οι ολισθήσεις κάποιων πεθυμιών σας. Μιλώ για κείνες τις πεθυμιές της καρδιάς, τις ουτοπικές, που δεν βρίσκουν πρόσβαση στους δρόμους της προσμονής τους και έτσι, όπως τρέχουν ονειροβαμμένες και αιθεροβάμονες προσκρούουν πάνω σε υψωμένα τείχη... Τείχη απρόσμενα κι απροσπέλαστα με τα αδιάβλητα "οχι" της ζωής ορθωμένα, αντιστεκόμενα σθεναρά, φρουροί αμείλικτοι να βάζουν φραγή στις ανεφάρμοστες, ουτοπικές παρορμήσεις της...  "Η πεθυμιά" Νυχτιά... νοτιάς τρελαμέν

Το κείμενο που θα διαβάσετε αποτελεί μια δική μου προσωπική  εμπειρία  για τη βαλβίδα του εγκεφάλου με την οποία ζω. Είναι μια προσπάθεια να εξηγήσω τι κάνει η δική μου βαλβίδα, αλλά δίνοντάς της όνομα, Ψυχή!     Ο ΦΥΛΑΚΑΣ ΤΟΥ ΦΡΑΓΜΑΤΟΣ     Καλησπέρα σε όλους σας! Το όνομά μου είναι Walerij Mózgowek  Zastawkawicz και η δουλεία μου είναι να φυλάω το φράγμα που περνάει κάθε μέρα από τον εγκέφαλο. Ρυθμίζω την κυκλοφορία του ΕΝΥ (Εγκεφαλονωτιαίο υγρό). Πρέπει να είμαι σε εγρήγορ

Πρωινό ξύπνημα και η πύρινη καρδιά σηκώνει ψηλά όλα τα σκορπίσματα της, κόκκινη καυτή θερμαίνει τα περάσματα της! Μαζί και το αίμα που βράζει από συναισθήματα και ανεβαίνει το ίδιο δρομολόγιο, και με σφίγγει και κρέμομαι σαν το εκκρεμές του φουκώ! Μοναχικό το εγώ φεγγίζει τα είδωλα τριγύρω καθισμένη στην παλιά πολυθρόνα, κοιτάζω τα τζάμια μαχαίρια που γδέρνουν την επιφάνεια του προσώπου. Την αλλοιώνουν και αλλάζουν το πρόσωπο της νεκρής σάλας, άσπρες αθώες φυλακές ανεμίζουν έ

Σε απόλυτη γαλήνη, τη μοναξιά μου έχω συντροφιά μου... Μες τη νυχτιά να σε προσμένω αδερφέ μου. Στο τραπέζι έχω μισογεμάτα τα ποτήρια μας, κόκκινο κρασί, όπως το ήθελες να το πίνουμε μαζί. Τριαντάφυλλα στα βάζα με χρώματα κι αρώματα φανταιζί ροδοπέταλα απλωμένα σ' αναμμένα μοσχοκέρια. Στο πικάπ ο δίσκος του Μπετόβεν να παίζει μουσική, εκείνη που αγαπούσες κι χορεύαμε μαζί. Όλα σε προσμένουν, αδερφέ μου, λίγο χρόνο να ξεκλέψεις σ α ν σε ό ν ε ι ρ ο, πεφταστέρι να μας έρθεις

Βαραίνει ο ουρανός και χαμηλώνει, η ψυχή σε δαιδαλώδεις διαδρομές με κομμένη ανάσα ζητά διέξοδο. Προσευχές δακρυσμένες σβήνουν τα φώτα κι ανάβουν, θαρρείς, τα σκοτάδια. Λέξεις συλλαβιστές —ποιο ταξίδι ακολουθούν; Στον ορίζοντα σβήνει το τελευταίο αστέρι, τάμα μιας μοίρας, απομεινάρι της μνήμης. Μόνο μια κλωστή κρατά τις σκέψεις, η γνώση μάταιη, πριν το φεγγάρι χαμηλώσει κι άλλο. Στο λίγο της αγάπης, σκέψεις ξενιτεμένες,ποιαν όραση να δοξάσουν τα μάτια ... Αδίδακτη, νικημένη,

Άπλωσε τα αγκάθια του Να αγκαλιάσει ήθελε την όμορφη νύφη Να τη πιάσει και να την κρατήσει εκεί, ακίνητη στην ακτή, όπως και εκείνος Κάθε αγκάθι του έμοιαζε με μαύρο καρφί έτοιμο να μπει στη καρδιά της, να την αιχμαλωτίσει Μαύροι φρουροί την ψυχή της έχουν ζώσει Να σταματήσει ήθελε τη ροή της Ο βυθός της να γίνει ο καθρέφτης του Να σταματήσει ήθελε το χρόνο, που ραγίζει στο βάρος του πόνου Ήθελε τους ανέμους της να μερέψει Τον Σορόκο με τις φουρτούνες και τις θύελλες, τα μπου

Πολλοί με αγάπησαν από ανάγκη. Ήθελαν να πιούν από το ίδιο ποτήρι που έπινα και γω. Διψούσαν για την ψυχή μου που έβλεπαν. Άδειοι άνθρωποι με τρύπιες τσέπες στη ψυχή τους. Με μια ψυχή κενή στα σκοτάδια, χωρίς χρώματα, χωρίς φως. Ανάπηροι ήταν...με δεκανίκια περπατούσαν στη κόλαση του μυαλού τους. Καίγονταν με τα παντζούρια κλειστά. Στα πεζοδρόμια έπεφτε η αυλαία τους. Σε μια καταιγίδα με ξεβαμένους ρόλους, πατημένους στη μιζέρια που κουβαλούσαν. Φθαρμένη μιζέρια που σκάλιζε ν

Και ήρθαμε όλοι εμείς οι "λογοτέχνες",να αποδείξουμε την αξία μας. Να κορδώνουμε ωσάν παγώνια για την γνώση μας και την αξία των λέξεων. Σπουδή και ταλέντο! Ταυτόχρονα όμως κι έμπνευση. Μαζώχτηκε το είναι μας μέσα σε αράδες απελπισμένες,που τηρούν πούθε, θα ξεφύγουν, πνιγμένες στους τόνους,στα θαυμαστικά και στα πολύπλοκα ουσιαστικά. Επίρρημα,και αγωνία για την στήριξη της παύλας,και του "εισαγωκικού". Συγκινούνται οι ποιητάδες, πιο πολύ από τους αναγνώστες. Και να αρχίσουν

Ζωή είναι όταν γελάς ενώ υπάρχει περιθώριο να κλάψεις. Λόγος παράταιρος που χαίρεσαι να συναντάς στην πράξη. Όταν τα μάτια θα πονούν σε ότι αντικρίσουν, κι εσύ φωνάξεις το "παρών" και τα αφήσεις πίσω. Ζωή γλυκιά είναι η καρδιά που γίνεται κομμάτια, όση κι αν δώσεις γύρω σου θα περισσεύει πάντα. Ξέχνα τα "πως" και τα "γιατί" που σπαταλάνε χρόνια, όσα λιγότερα ρωτάς στιγμές θα ζεις αιώνια. Έλα να την χορέψουμε πιασμένοι απ' το χέρι, κλεψύδρα είναι η ζωή που είναι γεμάτη μέλι. Χ

Κλείνεις τα μάτια κι αφουγκράζεσαι, της ψυχής σου...της αμίλητης σιωπής, τον πόνο δέχεσαι με περηφάνεια, σκύβεις το κεφάλι χωρίς λέξη να πείς... Το στόμα κλείνεις ερμητικά, άχνα να μην σου φύγει, τον πόνο σπρώχνεις πιό βαθειά, γίνεται κόμπος που δεν λύνει... Μιά λίμνη αλμυρόπικρη, εντός σου πλημμυρίζει, με δάκρυα που χύνονται, και η ψυχή δακρύζει. Δάκρυα που δεν φτάνουνε, στα μάτια να ξεχειλήσουν, μέσα βαθειά βυθίζονται, τον πόνο για να σβήσουν. Καυτερά ,αλμυρόπικρα, πόνο ψυχ

Του έφτιαξε φτερά από κερί στους ώμους να δραπετεύσει απ' τη φυλακή του. Πετάξανε μαζί προς την ελευθερία · δεν έπαψε να συμβουλεύει το παιδί του, να μην πετάει ψηλά στον ήλιο να μην λιώσουν οι δυο φτερούγες απ' τον ενθουσιασμό του. Ούτε στα χαμηλά, μην βρέξει τα φτερά του και κλάψει ο γονιός του το χαμό του. Ο Ίκαρος παιδί με απερισκεψία, αγνόησε του Δαίδαλου τα λόγια. Επέταξε ψηλά καήκαν τα φτερά του και βρέθηκε στου Άδη τα υπόγεια. Ο τάφος του υγρός στη μέση τού πελάγους α

Σαν θροίζουν τα φύλλα στα δέντρα Τα κοιτώ με περιέργεια συχνά Κάτι λείπει στη φύση αφέντρα Που ο χρόνος κυλάει σιγά. Πιο μακριά ψόφια θάλασσα σε κώμα Χωρίς πλοία ,καϊκια, ψαράδες Μα ποιον έλκει μια τέτοια εικόνα Που βυθίζει σε άγχος,βραχνάδες; Ήλιος βγαίνει μαζί με τους ανθρώπους Η καρδιά γεμίζει ζεστασιά Τρένα,τραμ,γεμίζουν τους δρόμους Ποιος χρονομετράει την ξεγνοιασιά; Όλα όταν νεκρών εμβατήριο Κάνεις όταν να μη σε περιμένει Ασφυκτιά του χρόνου το ελατήριο Σταματά κι' απ

Ο Χρήστος και η Χρήσταινα! Οι γονείς μου! Ευδοξία ήταν το όνομά της,μα πώς τα λόγια του παππά να νικήσουν την εθιμοτυπία; Πέντε δικά τους παιδιά είχαν και δύο της μάνας μου ανήψια,που ορφάνεψαν λίγους μήνες μετά τον γάμο τους,επτά στο σύνολο αδέλφια, ενωμένοι όλοι με ισχυρούς δεσμούς, επιβεβαιώναμε τα βράδια τον θεσμό της οικογένειας, γύρω απ' το σοφρά με το μεγάλο σινί στην μέση και η αχνιστή πίτα, να σπάει την μύτη όλης της γειτονιάς! Ο μικρότερος εγώ, ο πιο τυχερός και..

Η μάσκα σου, γεμάτη χρώματα, κρύβει τον πόνο και τη χαρά, γίνεται εικόνα, γίνεται μορφή, για μια νύχτα, τα πάντα μεταμορφώνονται.!! Ανθισμένα χαμόγελα, μάτια που λάμπουν, πίσω από το πανί, μια αλήθεια σωπαίνει και κάθε λέξη, κάθε βλέμμα, είναι μια μάσκα που δεν θες να πέσει. Μα όταν ο ήλιος σιγά σιγά ανατέλλει, η μάσκα αρχίζει να βαραίνει, σου ψιθυρίζει πως δεν είναι αλήθεια, αυτή η εικόνα που τόσο λατρεύεις. Πέφτει αργά σαν πέπλο στον αέρα, και αφήνει το πρόσωπο να αναστεναξ

Κυκλοφορώ  στην ακόρεστη λεωφόρο όπου τα πεζοδρόμια δεν μιλούν γι' απεργίες  και τα συναφή επαγγέλματα λανσάρουν ποιότητες ναρκωτικών και της σαρκός την φτήνεια. Κυκλοφορώ  στην αποχαυνωμένη πολιτεία όπου σε κάθε παγκάκι στην  πλατεία άλλοι συνταξιούχοι ζουν τον καιρό τους σε οπτασίες παραδομένοι, κι άλλοι γυαλίζουν σκουριασμένα μετάλλια ηρωικού παρελθόντος. Κυκλοφορώ   από στάση σε στάση, κι άλλη στάση κι έχω φτάσει στον λόφο, κατεβαίνει βοριάς με νιφάδες και κρύο απ' τα δάσ

Όχι, δεν είσαι ο Κανένας. Μη συστήνεσαι ως τέτοιος σε γίγαντες τυφλούς που έτσι κι αλλιώς αδυνατούν να σε δουν. Μην κάνεις ένα στρατήγημα τρόπο ζωής. Έχεις όνομα. Είσαι παιδί μιας μάνας. Υπηρέτης ενός ανώτερου σκοπού. Είσαι κάτι. Είσαι κάποιος. Έστω άλλος ένας μες στους πολλούς. Ένας και μοναδικός όμως. Όπως κι εγώ. Όπως όλοι μας. Δε μας πρέπει ο εκμηδενισμός. Απέχουμε κατά πολύ από το τίποτα. Μπορούμε να κάνουμε τη διαφορά. Μπορούμε να αφήσουμε πίσω μας  όχι κενό και χάλασμ

Ψάχνω να βρω το βλέμμα σου... Μα τυρανιέμαι άδικα. Αρνείται το σύμπαν να σταθεί πλάι μου. Εντάσσονται τα συναισθήματα μου στα απολεσθέντα... Ανίκανα να νιώσουν. Ανόητα δρουν ενάντια στην ψυχή μου. Και εσύ; Ακόμη κοιτώ με απόγνωση σε κάθε γωνιά της γης. Απλώνω τα χέρια μου γυμνά στον αέρα,δεν μπορεί,ίσως σε αγγίξω. Νιώθω πως ακούω την ανάσα σου. Προσπαθώ να χτίσω αναμνήσεις... Μα η μνήμη μου ασθενεί. Η αναζήτηση μου παίρνει θλιβερό τέλος. Μα δεν παύεις να κατοικείς μέσα μου. Ε

Δεν κρατούσαν χάρτη στα χέρια τους, μήτε πυξίδα. Μονάχα κάτι σπασμένα κομμάτια φωτός , μνήμες που τρεμόσβηναν σαν καντήλι σε νυχτερινό αγιάζι, κι εκείνο το πείσμα που δε γεννιέται από τη λογική, μα από την καρδιά που πονά και δε λυγά. Μια καρδιά που θυμάται και προχωρά. Ο κόσμος γύρω τους έμοιαζε θρυμματισμένος. Σαν καθρέφτης παλιός, που τον έχουν ραγίσει οι καιροί και το βλέμμα του ανθρώπου που κάποτε έψαχνε σ’ αυτόν τη μορφή του. Μα κάποιοι συνέχιζαν να περπατούν. Ήσυχα.

Φτερωτέ θεέ... Κλέφτη! Έριξες τα βέλη σου ξανά. Γιατί σε μένα; Γιατί εμένα; Δεν τα είπαμε πριν χρόνια ότι δεν είσαι για μένα; Τι θέλεις από μένα και γιατί με τυραννάς; Άσε με στην ησυχία μου. Άσε με στην μοναξιά μου. Φύγε απ' εδώ δεν σε θέλω. Σταμάτα να με πολιορκείς. Σταμάτα. Δεν είναι αυτό κομμάτι που μου ταιριάζει. Μάζεψε τα και φύγε. Μάζεψε τα βέλη σου και μην μου σκουπίζεις τα δάκρυα. Εκείνος που ερωτεύτηκα πέθανε. Και μαζί του πέθανα κι εγώ. Τίποτα δεν είναι για πάντα.

Το έργο είχε ξεκινήσει προ πολλού. Σαράντα χρόνια πριν, στις απαρχές της εφηβείας, τότε που έμοιαζαν όλα μπορετά, δίχως σπαράγματα και γρίφους. Τότε που τα συμβαίνοντα έκαναν το αιώνιο έμβλημα του νοήματος μια ονειρική παραίσθηση. Θυμάμαι καλά εκείνο το μέρος, αρκετή απόσταση από το πατρικό μου. Αρκούσε να διασχίσεις την ανηφόρα της οδού Μικελίου και να κόψεις αριστερά στον τραχύ ανώνυμο χωματόδρομο. Ποτέ δεν είχα ολοκληρώσει αυτή την διαδρομή. Στην εγκαταλελειμμένη εκκλησί

Εμπνευσμένο από τον Έλληνα Μαραθωνοδρόμο στους ολυμπιακούς αγώνες του 1896 ! ΠΟΔΙΑ ΑΣΤΡΑΠΗ Άνθρωπος, άκακος, ταπεινός, γαλουχημένος στο μάρμαρο και νερό , με σκόνη και απλότητα ντυμένος, από θέληση και δύναμη οπλισμένος! Στις πλάτες σου κρατείς του κόσμου την πνοή. Σε θέλει θριαμβευτή, στην πατρίδα του την ιερή! Αστραπή ήταν τα πόδια σου, αυλάκωνες την Γη στο διάβα σου. Παπούτσια φορούσες λαστιχένια, και δύναμη ατσαλένια! Στο Στάδιο μπαίνεις πρώτος, πάγωσε ο κόσμος όλος! Στα

Αυτήν την πόρτα την κλειστή θέλει να ξανανοίξει Και κάτω στο κατώφλι της Ρίζωσε και θα ανθήσει. Τα δάκρυα ήταν δροσερά Σαν τις βροχής τις στάλες το πότισαν το κράτησαν Δροσιά κάτω από τις σκάλες. Έλα κυρά και άνοιξε Πάλι όπως και πρώτα μπαινόβγαινε καθημερνά Τούτη εδώ την πόρτα. Να στέκεις και να μου μιλάς Εγώ όλο θα ανθίζω Κι έξω το κατώφλι σου Όμορφα θα στολίζω. Καντάδες από βραδύς Να ξέρεις θα σου λέω Έχε την πόρτα ανοιχτή Μόνο μου να μη κλαίω. Ένα γεράνι φέρε μου Παρέα

Διάφανο δάκρυ σαν κύλησε από την ίριδα ψυχής, στις βαθιές χαράδρες του προσώπου μου , απήγγειλε "το διάφανο χαμόγελο". Δάκρυ πού θύμιζε περίπατο ζωής, δάκρυ και χαμόγελο μαζί σε συνουσία, οξύμωρο σχήμα σε άτακτη φαινομενική ανακολουθία. Γυάλινη η πολιτεία, που διέσχισε. Άνθρωποι σκυθρωποί, φορούσαν κόκκινο - βυσσινί της κερασιάς να ντύσουν πάθη, φόβους, ανασφάλειες ... Φαντασμαγορική ενδυμασία από ευτελές ακατέργαστο υλικό, με εκπτώσεις στην ουσία της ανθρώπινης υπόστασης! Κ

Δεν μου χτυπάς την πόρτα για να έρθεις αλλά την πλάτη. Έρχεσαι σχεδόν ύπουλα και σιωπηλή. Πάντοτε καλοντυμένη και λαμπερή. Γίνεσαι πειστική με το αφοπλιστικό σου μαγικό χαμόγελο. Η δική μου ευκολία να σε εμπιστευτώ δημιουργεί μπελάδες. Οι φράσεις που θα χρησιμοποιήσω απλές: ",Πως δεν σε κατάλαβα; πώς μου διέφυγες; Ήταν λάθος μου..." Οχι δεν ήταν. Οι προδότες σε ξεγελούν. Οι προδότες παριστάνουν πως σε αγαπούν, πως συμπάσχουν μαζί σου. Οι προδότες σε ξεπουλάνε για λιγότερα από

Δώσε αγάπη,και μην νοιαστείς για τίποτε άλλο. Πάρε τον πόνο από το σώμα και την ψυχή των ανθρώπων δίχως ανταλλάγματα. Νοιάξου για όσους υποφέρουν. Μπορεί να είσαι ο επόμενος που κάποια στιγμή θα υποφέρει,θα πονέσει. Την αγάπη μην την τρομάξεις, άστην να απλωθεί παντού, και που ξέρεις ίσως να έρθει κι αυτή να σε βρει. Όταν δίνεις δίχως να περιμένεις νιώθεις ότι ελευθερώνεται η ψυχή σου. Πάρε το βάρος του άλλου από πάνω του, να ξεκουραστεί. Μην ακούς τι λένε οι "πανεπιστήμονες

Το κινητό έκαιγε στο χλωμό χέρι της. Το ποσοστό της μπαταρίας έμενε στάσιμο. Το χι πάνω στη γωνία περίμενε. Πότε θα πέρναγε από κάτω ο … Ένα καλησπέρα του να σχηματιζόταν. Ακόμα δούλευε. Ήταν εξωτερικό και εκείνη Ελλάδα. Είχαν χρόνια φιλία. Πενηντάρηδες και χωρισμένοι με παιδιά είχαν κοινά πολλά. Έπαιζε μουσική τις νύχτες. Την είχε συντονίστρια. Οπότε έμπαινε μέσα, η καρδιά της κέρδιζε χρόνια μπροστά. Η ώρα πήγαινε πέντε παρά δέκα. Ακριβώς θα έκλεινε. Τα παράθυρα της είχαν αδ

Τι να σκεφτώ ! αφού ο άνθρωπος απέναντι είναι "άδειος". Ένα μπουκάλι αδειανό... Ένα ποτήρι ραγισμένο. ένα στόμα κλειστό! Τα μάτια θολά... Δύο χέρια "σπασμένα" ένα μειδίαμα που ρημάζει... Μια παρουσία κενό... Ένα κοίταγμα λυπηρό. Άδειος και ανήμπορος, με κλειστά χαρτιά.. Φτωχά λόγια και φθηνά.. Μια σιωπή αχαριστίας μια παρουσία ανυπαρξίας! Ο άνθρωπος έχει τέλος. Κι όμως παραμένει μόνος, δεν χωράει πουθενά... Η σιωπή μόνο τον ζυγώνει! Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Μην ανησυχείς για την αγάπη που σου έχω. Είναι ταλέντο η πίστη κι η αφοσίωση μου για σένα.. Τα χρόνια μαρτυρούν την ύπαρξη των συναισθημάτων μου. Οι λέξεις γίνονται παγίδες και οι στιγμές μας υπηρετούν τα αισθήματα μου. Μην φοβάσαι μήπως χάσω τη μνήμη μου. Γράφω κάθε μέρα,τόσο που το μυαλό μου δεν θα με προδώσει. Σε περιγράφω σε όλα μου τα ποιήματα... Περπατώ τον χρόνο,απαλά στους κροτάφους σου,με τα νύχια μου να αγγίζουν το μέλλον μας. Το έχω φυλακίσει, ποτέ να μην βαδίσει σ

Μια πεταλούδα ακουμπά απαλά, στις βλεφαρίδες της σιωπής σου, με φτερούγες από λεπτεπίλεπτα όνειρα, που ψιθυρίζουν τις σκέψεις σου στον άνεμο Άγγιγμα εύθραυστο και βαθύ, το νιώθεις Σαν μια ζωή που φτερουγίζει στο κενό αναζητώντας νόημα στη φθορά και διάρκεια στη στιγμή Και εσύ ακινητείς Φοβάσαι να αναπνεύσεις, μήπως και τρομάξει το όνειρο και χαθεί Μη σβήσεις τον ψίθυρο, που γλιστρά στη σιωπή σου Μη μείνεις γυμνός μπροστά στη μνήμη Μα η πεταλούδα φεύγει, γιατί αυτή δεν αιχμαλω

Δεν χάθηκαν στο πέρασμα του χρόνου τα αληθινά λόγια αγάπης των εραστών Στων ποιητών κατέφυγαν τις αγνές ψυχές, τις ευάλωτες Αιώνια ξεχειλίζουν λουσμένα  στο φώς τους σαν αυτόφωτα αστέρια Σαν θάλασσες ζωγραφισμένες με πολύχρωμα συναισθήματα Σαν ιερά αφιερώματα των αγγέλων σε έναν χαμένο παράδεισο που αρνήθηκε ο άνθρωπος , για ένα ψέμα Ψεύτικος ο κόσμος, περαστικές σαν λευκά σύννεφα οι ψυχές των ποιητών               Αγλαΐα Κεφαλά

Έλα ,Έλα να πάμε μια βόλτα έτσι, χωρίς λόγο, χωρίς προορισμό, να αφήσουμε το μέσα μας να μας οδηγήσει, εκεί που ο νους σωπαίνει και μιλάει η ψυχή. Έλα, να γίνουμε παιδιά ξανά στη στράτα, με βήμα αργό, αμέριμνο και δροσερό, να δούμε το φως που φιλντίσι σπέρνει πάνω στο φύλλο, στο νερό, και στο όνειρο. Έλα, Ελα να σε αγκαλιάσω εαυτέ μου, για όλα τα όμορφα που μου χαρίζεις κάθε μέρα, για τη σιωπή, το δάκρυ, το χαμόγελο, που με κρατούν αληθινό και μες στην ώρα. Να γείρω το κεφάλι

Ζούμε σε μια εποχή, όπου η τεχνολογία δεν είναι πια ένα εργαλείο που ξεκουράζεται σε κάποιο συρτάρι· μια αόρατη συνοδοιπόρος στην καθημερινότητά μας. Από το πρώτο φως της μέρας, όταν το ξυπνητήρι του κινητού διακόπτει τον ύπνο μας, μέχρι τα τελευταία λεπτά, πριν κοιμηθούμε, όπου μια οθόνη μας κρατά ακόμη ξύπνιους, οι συσκευές μας έχουν μάθει τις κινήσεις μας, τους ρυθμούς μας, τις συνήθειές μας. Η τεχνολογία μας προσφέρει κάτι σαν δεύτερο βλέμμα στον κόσμο: ένα βλέμμα πιο γρή

Πάντα θα θυμάμαι... Το μικρό φοιτητικό σου δωμάτο στο χρώμα της ώχρας βαμμένο Το φως τις κουρτίνες  να διαπερνά αχνά Τα όνειρα σαν κάδρα στον τοίχο κρεμασμένα Τα βιβλία σου στοιβαγμένα σε μια γωνιά Το δίσκο βινυλίου να παίζει στο παλιό πικ-απ Τα φτωχικά μας γεύματα γαρνιρισμένα με νιότης μπαχαρικά Τα κορμιά μας με του έρωτα τη μυρωδιά Τον πρωινό μας καφέ σε κούπες με ερωτιδείς  σερβιρισμένο Το πρώτο τσιγάρο της μέρας με αγάπη υπό αναίρεση νοτισμένο...      Αλίκη Πέικου 🥀❤️�

Λόγια στο ημίφως από τον Χρήστο Παπαχρυσάφη. 36 θεατρικοί μονόλογοι. Ιστορίες βγαλμένες από την αληθινή ζωή απλών, καθημερινών, συνηθισμένων, διπλανών ανθρώπων.  Ο τίτλος του έργου και το εξώφυλλο απεικονίζουν επακριβώς το περιέχομενο τόσο νοηματικά όσο και σκηνοθετικά. Όλες οι ιστορίες φέρουν ένα βάρος, ένα σκοτάδι, αλλά την ίδια στιγμή έχουν στραμμένο το βλέμμα προς το φως, προς την ελπίδα, χάρη στον χαρακτήρα των πρωταγωνιστών ή το φινάλε που δίνει ο συγγραφέας. Λόγια που

Τα πρωινά που θερίζει το κρύο· ποινή ο Χειμώνας στον άνθρωπο. Τον βάζει τη φύση να αποστρέφεται, δοκιμαστικά παγώνει το σώμα. Κι αν μέχρι τώρα σώζεται ο άνθρωπος απ' τις ζεστές σκέψεις, η ανθρωπότητα υπάρχει ακόμα. Κατερίνα Κυπραίο - " Θερισμός "

Θυμάμαι τα δύο μεγάλα μαύρα σου μάτια. Έμοιαζαν πίνακες του Γκόγια στοιχειωμένα σε ακατοίκητο σώμα. Λίγες πινελιές υστερίας τις βλέπω ακόμη, όταν πέφτει αργά το χιόνι! ©️Αντιγόνη Ηλία 🌹

Φταίει που φοβάμαι και αρνούμαι να αποδεχθώ την απώλεια. Φταίει που μαθαίνει κανείς να ζει με αυτήν. Φταίει που υπάρχει. Αλήθεια είναι πως κοστίζει ζωές, ψυχές διαφεντεύουν τα χαμένα όνειρα,και οι ελπίδες λιγοστεύουν για την αθανασία. Δίχως κόστος η μοίρα πρυτανεύει. Η τύχη περισσή. Ο καημός για αιωνιότητα μεγαλώνει, και φτάνει μέχρι τα επουράνια. Η αιωνιότητα είναι δανεική, ποτέ δεν θα καταφέρουμε να ξεχρεώσουμε την αξία της. Οι μοίρες ένα "τώρα" κραυγάζουν κι ας πονά τόσο,

Κόκκινο δώμα, η ζωή μου• με λύχνους που σπαράζουν τις ακτίνες, με κουμπιά ραγισμένα απ’ τις κλωστές που ξέμειναν, με κουρτίνες πετρωμένες σαν το πεπρωμένο, με έναν ξεχασμένο σμπάρο και δυο βελούδινα τρυγόνια. Βουτηγμένος ως το μεδούλι της ανυπαρξίας, πούπουλο που αυτομόλησε απ’ τα φτερά κι έγινε πουλί. Σάρκα σε σάρκα μία, σε έρωτα παρένθετο. Ο έρωτας έκλεψε της δικαιοσύνης το μαντήλι - παρέμενε τυφλή. Έλα ένα βράδυ στο κόκκινο δώμα μου. Να πιεις απ’ το ποτήρι μου. Τα μυστικά

Όμορφα μανουσάκια μου φυτρώσατε μονάχα, με αγριοβόρι με κακοκαιριά ανάμεσα στα βράχια. Οου να 'βρει χώμα η ρίζα σας νερό να ξεδιψάσει, πάνω σε μια ξερολιθιά, ν ' ανθίσει να γελάσει; Ξεράθηκαν τα χείλη σας το βλέμμα σας θολώνει, Ο ουρανός σας συμπονεί συννέφιασε βουρκώνει. Με ψιλόβρόχι τραγουδεί, σκύβει να σας δροσίσει ... Κι ένα χαμόγελο να δει, στα χείλη σας ν ' ανθίσει. Όμορφα μανουσάκια μου στολίζει τα μαλλιά σας, με χίλιες διαμαντόπετρες κι ήλιους μες τη καρδιά σας. Τρι

Στον κήπο λυσσασμένοι άνεμοι κόβουν ανάσες Μαχαίρια καλο-ακονισμένα στο αμόνι της λήθης Στην καρδιά καραδοκούν απατηλοί κηροστάτες Τα κεριά λυγισμένα στα γόνατα—προσευχές χρηστοήθεις; * Στα τρεμάμενα χέρια μου ζωντανές οι ανάγκες Στα πόδια μου δεμένες —υποχρεώσεις συνήθεις Το αίμα μου έγινε ένα ύφασμα που καλύπτει απάτες Το πρόσωπό μου δε φοράει τίποτα— ματιές ευήθεις; * Ο εαυτός μου και πάλι δεν ήρθε—ραμμένο φάντασμα οι σκιές Ο πόνος μου πρωτοπορεί στην αγορά της στάχτης Το

Έξω χιονίζει. Η Άνοιξη έρχεται, της είπαν. Προχώρησε μέχρι την ντουλάπα,την άνοιξε και άρχισε να μουρμουρίζει ανάμεσα στις ζακέτες και τα πανωφόρια. Δεν τα πήγαινε και τόσο καλά με τις εποχές. Οι αναμνήσεις κάθε μίας την έπνιγαν. Μονάχα η θάλασσα δεν την έπνιγε ποτέ, γιατί δεν είχε εποχές. Είχε μονάχα φουρτούνες, θυμό,γαλήνη και σιωπή. Έκλεισε την ντουλάπα, έσκυψε πήρε τη σιωπή, τη φόρεσε και βγήκε. Χειμωνας είναι ακόμα...ψέλλισε. Έβαλε την Άνοιξη στη μασχάλη, χαμογέλασε στην

Να...... Να τραγουδάς... κι ας μην υπάρχουν αυτιά για να σ'ακούσουν... Να χαμογελάς έστω κι αν δεν υπάρχουν άνθρωποι να σε συνδράμουν... Να πορεύεσαι... έστω κι αν είναι έρημο το μονοπάτι... Να τολμάς έστω κι αν χάθηκαν άδικα τα όνειρά σου... Ν, αγαπάς ... το γέλιο του μικρού παιδιού, το δάκρυ του μεγάλου... ( μικρό απόσπασμα από την ανέκδοτη ποιητική μου συλλογή " Άρρητα Ρήματα"- 24/ 1/ 2023) Σμαραγδή Κουτσοπέτρου 🌹

💦 Καταιγίδα ξεσπά μανιασμένα στα γόνατα που λυγίζουν εκλιπαρώντας... Θάλασσες χύνονται στο χώμα ψάχνοντας στην ακτή τα λατρεμένα τους βράχια με κύματα ανταριασμένα στο βλέμμα... 🌊 Καταιγίδα...κοφτερή σαν τη λεπίδα της μνήμης... Σαρώνει το μουδιασμένο κορμί με ριπές επώδυνες... Χείμαρροι γίνονται οι κοσμικοί βόστρυχοι που κυλούν ως τον βυθό της σκέψης και πνίγουν τις άμορφες λέξεις... 💙 Μα κάτω από το υγρό δέρμα φυτρώνουν ακόμη κρινάκια του γιαλού που το Φως ανασαίνουν στην

Χιλιάδες άνθρωποι κοιτούν. Απαξιώνουν τον κόσμο που δεν φορά τα ίδια παπούτσια με αυτούς. Πολύχρωμα κορδόνια; Τα μισούν. Κάνουν την διαφορά,μεγάλη απόσταση, ανεξέλεγκτη. Τους κοιτάς κι θυμώνεις. Σκύβεις και δένεις τους κόμπους πιο σφιχτά. Η "ανεξέλεγκτη απόσταση" παύει  να είναι απειλή και γίνεσαι ανυπότακτος. "Ας κοιτούν", μονολογείς. Η επιλογή σου στα χρώματα δεν είναι πια λάθος, είναι εκείνος ο δρόμος που εσύ  χάραξες. Σε έναν παλιό  κόσμο που έμαθε μόνο να κάνει τα βήματ