Οι αναμνήσεις τον πλημμύρισαν κι απόψε φοβάται πως το όνειρο έχει χαθεί Μες στο κελάρι του μυαλού του ανακαλύπτει μπουκάλια από γλυκόπικρο κρασί Οι Ερινύες του όρισαν να παίζει δεύτερο ρόλο σε ταινία κραυγής κι όμως μια καταιγίδα σάρωσε τα πάντα κι απόμεινε σιωπηλός παρατηρητής Μαζεύει ένα ένα τα κομμάτια ψάχνει να βρει τη λησμονιά το κρύσταλλο σκορπίζεται όταν σπάει μα όταν καρφώνει αφήνει πληγή βαθιά Μετρά τις χαμένες ώρες σε μια ύστατη προσπάθεια πνοής, να διορθώσει τους χ

... Καταγάλανη είσαι θάλασσα και πώς να σου μιλήσω μ’ όνειρα τα δέντρα έντυσα και πώς να σε κρατήσω ... Πόσο σ’ αγάπησα κανένας δε θα βρει κι είναι πέρα απ’ τα σύνορα του κόσμου λάμπουν τα μάτια σου σαν φωτεινή πηγή ασπασμός αγγέλων προς τ’ άστρα του θόλου ... Το πιο όμορφο μου ποίημα το ’γραψα στα γόνατά σου του ήλιου ήταν το φίλημα χτύπος απ’ την καρδιά σου Έχει χάδι απ’ το δέρμα σου τη ζεστή την αγκαλιά σου Έχει χρώμα απ’ τα μάτια σου το αιθέριο άρωμά σου ... Πόσο σ’ αγάπη

Μου έμαθαν —θυμάσαι;— να φυλάω το δάκρυ όπως το τελευταίο κομμάτι ψωμί στην τσέπη Όχι για τη λύπη, μα για να μην προδοθεί η πείνα μας σε μιαν αγορά που οι μέρες γίναν πια αβάσταχτα ακριβές Τώρα, στους δρόμους που μυρίζουν καυσαέριο και θυμό, εκεί που τα βήματα μπερδεύονται με τα σπασμένα γυαλιά, τα συνθήματα στους τοίχους ξυπνούν σαν κουρασμένοι ηλικιωμένοι Κανείς δεν ανήκει σε κανέναν — αυτό είναι το κέρδος μας Δυο μάτια μόνο που ταξιδεύουν μες στη νύχτα, χωρίς προορισμό,

Στις μέρες μας η λέξη που έχει επικρατήσει και έχει επεκταθεί, είναι η ανεργία. Συνέπεια της μανίας, που απλώνει η κρίση. Οι νέοι άνθρωποι που αναπνέουν τον πικρό αέρα του σήμερα, δηλητηριάζονται από την γεύση της απραγίας! Όπου πεθαίνουν τα όνειρα, νεκρώνουν οι φιλοδοξίες, και αποκόβονται οι ίνες των ικανοτήτων τους. Καθώς και οι νεοφερμένες γενιές, θα ζουν κάτω από τον ζυγό της αφάνειας! Η μικρή μας κοινωνία είναι αυτή που υποφέρει περισσότερο, και η τουριστική προσέλευση

Η παλιά ξύλινη καρέκλα έτριξε καθώς ο Ορέστης κάθισε βαριά, αφήνοντας πίσω του, έναν βαθύ αναστεναγμό να ξεφύγει από τα χείλη του. Το δωμάτιο του είχε λιγοστό φως. Ο ήλιος έγερνε προς τη δύση, βάφοντας τους τοίχους με χρυσαφένιες και κεχριμπαρένιες ανταύγειες, σαν να ήθελε να κρατήσει λίγο ακόμα απ’ το φως της μέρας. Στον τοίχο, το μοναδικό ρολόι –μια αρχαία κληρονομιά από τον παππού του, μετρούσε τον χρόνο με ένα αργό, σχεδόν βασανιστικό τικ-τακ. Η Μαργαρίτα, καθισμένη απένα

Τα όρια να είναι δικά σου.... Εσύ να τα βάζεις,εσύ να τα σπάς..... Μπροστά μας ένας ωκεανός, θαλασσοταραχή μεγάλη, παλεύουμε με τα κύματα, να δούμε που θα μας βγάλει. Μπόρες ,σκαμπανεβάσματα, μέσ’ τη ζωή πληθώρα, να κρίνουν όλοι προσπαθούν, κάθε στιγμή και ώρα. Επιπλήξεις και συμβουλές, τρέχουν όλοι να δώσουν, από το βάρος που κρατάς, τάχα...να σε ξαλαφρώσουν. Προσχήματα δεν κρατούν, μήτε τις αποστάσεις, κι επεμβαίνουν στη ζωή, με χίλιες αντιδράσεις. Μάθε να βά

Ήσουν εκεί, αέρινη... αερικό, ασπρογάλανο σύννεφο φορούσες που χρύσιζε στις άκρες, γύρισες και με κοίταξες, έπιασα την μηχανή που είχα κρεμασμένη στο λαιμό... Σε είδα να φεύγεις, πάτησα κλικ, μα δεν αποτυπώθηκες, είχες χαθεί... και τώρα ποιος να με πιστέψει ότι σε είδα του πύργου αερικό .... Μόνο ο δρόμος που περπάτησες έμεινε, μόνο ο δρόμος κι η μορφή σου στο μυαλό μου. Νικόλας Ζαχαρόπουλος 🌹

Ένα ποίημα αφιερωμένο στους “εργάτες” όλου του κόσμου. Καλή Πρωτομαγιά Ήταν άραγε χελιδόνια; Κανείς δε μπόρεσε να τα ονοματίσει σωστά Εργασία άναρχη ερήμην σωμάτων Χέρια αδιάλειπτα και τελετουργικά, σε κλουβιά, μαζεύουν, κουβαλούν στοιβάζουν Καρποί άλικοι Καρποί στιλπνοί Άλλοι κενοί Ιδρώτες χύνονται Σκέψεις σε λάθος ερμηνείες Ήταν άραγε χελιδόνια; Ακόμη και τα βράδια Όνειρα άνευ καταφυγίου Μέσα στον ύπνο κοιμισμένη συνείδηση Και στα διαλείμματα, μάτια πληγές Εργασία δίχως παύ

Το χωριό Ασφένδου στην Κρήτη βρισκόταν στα Σφακιά και ήταν από εκείνα τα παλιά κρητικά χωριά με λίγα σπίτια, στενά καλντερίμια, αυλές γεμάτες αγριόχορτα και πόρτες που έτριζαν με το παραμικρό φύσημα του ανέμου. Ήταν παραμονές Πρωτομαγιάς και η κυρά Ευτέρπη, η πιο μεγάλη σε ηλικία γυναίκα του χωριού, καθόταν ήρεμη στη βεράντα του σπιτιού της. Δίπλα της είχε αφημένα μερικά αγριολούλουδα, σκόρδο, αγκάθια κι ένα κόκκινο νήμα. Εκείνη και μερικοί ακόμη ηλικιωμένοι κάτοικοι του χωρι

Καλώς μας έρχεσαι Μάη! Πάντα κουβαλώντας υποσχέσεις, με τόση μαεστρία, ώστε λίγο πριν σε διαδεχθεί το καλοκαίρι, μένουμε με την αγκαλιά ορφανή. Αρχίζεις με την εργατική Πρωτομαγιά και την γιορτή των λουλουδιών, στέλνοντας ένα ηχηρό αγωνιστικό μήνυμα παγκοσμίως που έχει απαξιωθεί τόσο πολύ στην εργασιακή μας καθημερινότητα. Φτιάχνουμε βιαστικά το μαγιάτικο στεφάνι, ελπίζοντας για την άνθηση της φύσης και φέτος, με την εικόνα του αστικού τοπίου να κρυφογελά. Συνεχίζεις στις 19

Η παραίτηση έχει εγκατασταθεί αυθαίρετα στην άτρωτη γωνιά του μυαλού. Την τροφοδοτούν, με σαδιστική ευχαρίστηση, οι κάθε είδους πληροφοριοδότες. Με ντροπιάζει το παρελθόν που δωροδόκησε την ζωή για έλεος. Οι ενοχές απέκτησαν φωνή και επιβάλλουν δράση. Με αγωνιστικά αισθήματα σε έξαρση πορεύομαι κάθε πρωτομαγιά, στην μνήμη ενάντια στην λήθη. Πανό συνθήματα παλμός, γιορτάζει ο αγώνας. το Σικάγο ορόσημο. Ένας αρμός γιγαντωμένος, λιποτάκτες του ονείρου με ορμή διεκδικούν ένα κ

Ήρθες Μάη μου της ψυχής λαχτάρα, του εαρινού ίμερου αντάρα. Φλογάτες παπαρούνες η καρδιά μου, αγριολούλουδα στην αγκαλιά μου. Αλεξιβρόχιο στην καταιγίδα, μαγιάτικα φεγγάρια πλημμυρίδα, ξεχύνονται τα όνειρα σαν πουλιά, την αλγεινή σκέψη πετάνε μακριά. Μάη μου, σιγίλιο της αναγέννησης, τοξότη μου στο μήνυμα της δέησης, να γενεί το Θάμα της αγάπης ανθισμένο όνειρο της πλάσης!!!❤️ Όλγα Τρυφωνίδου Ζώγλη 🌹

Ανθίζει η άνοιξη ξανά σε αυτήν εδώ την γειτονιά. Μια μαργαρίτα που γελάει σε χρυσαφένιο χώμα. Μοιάζουνε όλα γιορτινά ο ουρανός και τα κλαριά. Τα λόγια και τα χάδια στου χρόνου τα πηγάδια. Στέκουν τα πλοία σιωπηλά και περιμένουν τον νοτιά. Με ένα τραγούδι από παλιά μαζί τους να μας πάρουν. Ανοίγει ο άνεμος πανιά και εγώ θα τρέξω να σε βρω. Εκεί που μένεις στο στενό πίσω απ’ το παλιό λιμάνι. Έλα και βάλε μου κρασί να ξεδιψάσει η ψυχή. Μέσα σε κόσμους μυστικούς και διώξε μου τον

Ένα αθώο γέλιο ενός μωρού και η καρδιά μου γεμίζει γαλήνη. Τα γελαστά ματάκια του με κοιτάζουν με λατρεία και το πρόσωπό μου φωτίζεται ολόκληρο. Τα μικροσκοπικά χεράκια του κουνάνε την κουδουνίστρα και χοροπηδώ ολόκληρη στους ρυθμούς της. Μου γραπώνει τα δάχτυλα. Τα μασουλάει. Νιώθω τα πρώτα του μυτερά δοντάκια να αγκελώνουν την επιδερμίδα μου. Μου αφήνουν δυο σημαδάκια και γελάω πιο δυνατά καμαρώνοντας για τη δύναμή του. Παίζουμε το πρώτο του κρυφτό: Ντααααα!.. Κρύβομαι πίσω

Το ραβδί της Κίρκης πότισε με κόκκινο το λευκό του τετραδίου, την ώρα που ζωγράφιζα τον έρωτα. Tης φλογερής ύπαρξής σου τον απόντα. Ξάπλωσα πάνω του και βάφτηκα με το χρώμα του αίματος. Καθώς οι πόροι του δέρματος ρουφούσαν λαίμαργα τη δροσιά του, το σώμα κυριευόταν από μένος για την ντροπή και την απώλεια, γι’ αυτή τη δήωση του πάθους για ζωή. Όταν κοίταξα τα ίχνη ένα χέρι αντίκρισα ν’ απλώνεται… σα για να χαϊδέψει τη σκέψη μου, σα για να αγκαλιάσει την απαντοχή μου, σα για

Αγαπώ τα συμβεβλημένα δέντρα• Εκείνα που την άνοιξη ανθίζουν άτακτα, με τα κλαριά τους ακόμη υγρά από κάποιον εραστή τους. Εκείνα που βρίσκονται παράνομα με το φθινόπωρο. Αγαπώ την επιούσια άνοιξη, όχι πάντα· κάποιες φορές μόνο, τις θλιμμένες Κυριακές, εκεί κοντά στο μεσημέρι, όταν περνούν αεροπλάνα άγνωστης προέλευσης και σου θυμίζουν νευρικά πως υπάρχει ακόμη ουρανός. Αγαπώ κι εσένα συμβεβλημένη του έρωτος, να τέμνεσαι διαρκώς από μιαν άνοιξη που δεν σε δικαιώνει· με τα κλα

Μοιάζει ο κόσμος μου να χάνεται στο φως, Γύρω απ’τον ίσκιο μου χορεύει ένας ήλιος. Κι’εγω θυμάμαι τον παλιό μου εαυτό, ήταν για μένα ο καλύτερος μου φίλος. Μες’τον καθρέφτη μια εικόνα σκυθρωπή, κι’ένα χαμόγελο με πίκρα με κοιτάζει. Κάποια ρυτίδα συλλογάται σιωπηλή, αυτή η ψυχή δεν λέει να γεράσει. Μέσα στην πόλη χαμένη γυρνώ. Μέσα στα πλήθη εσένα γυρεύω. Φίλημα ανέμου ανάσα μου εσύ, μετά από σένα ζωή δεν προσμένω. Σε ναρκοπέδιο το σώμα μου γυμνό, ψάχνει η καρδιά μου μια αγ

Σ’ αναζητώ στις γειτονιές των παιδικών μου χρόνων, που νοσταλγία κουβαλούν. Σ’ αναζητώ στης άνοιξης τις ευωδίες, στο χάδι του ήλιου το παρήγορο. Σ’ αναζητώ στης νύχτας τη σιωπή και στο παιχνίδισμα των άστρων, το αιθέριο. Σ’ αναζητώ στα γέλια των παιδιών, που γύρω τους φως ιερό σκορπίζουν. Σ’ αναζητώ σε μια αγκαλιά ζεστή, σ’ ένα απαλό φιλί στα βλέφαρα. Σ’ αναζητώ στης αγάπης το ασφαλές καταφύγιο. Σ’ αναζητώ, Γαλήνη… Μα, χάνεσαι· γλιστράς και χάνεσαι. Στα χέρια μου σφιχτά νιώ

Μεθυστικά τα φεγγάρια στις νύχτες μου Στάλαζαν σταγόνες άλικες κρασιού παλιακού Στα ποτήρια της πικρής σοδειάς της λήθης τα χείλη βάφτηκαν κόκκινο οίνο Μεθυσμένη πάλλουσα σάρκα, ηδονή στα δρύινα βαρέλια της ψυχής Οι σιωπές τους ζυμώθηκαν Και πριν την απόσταξη το κρασί της χαραυγής, χωμένο στα βάθη του ποτηριού Πιες όσο θες Ό,τι χυθεί να ξέρεις, δε θα γίνει ποτέ δικό σου Κράτησε πικρό μαχαίρι, σφικτά στην ιδρωμένη σου παλάμη Τα χείλια της λάμας ακούμπησέ τα στον γυμνό λαιμό τη

⭐️Αν με ρωτήσεις για τις γειτονιές των άστρων... έχω τόσα ρήματα να σου πω... Ακούω... τις νότες τους που παίζουν οι ψυχές μας στους κρατήρες τους... Μαζεύω... το Φως από τη μάζα των πυρήνων τους σταγόνα σταγόνα Και ξεδιψώ... με λέξεις αστρικές τις άνυδρες Σιωπές μας... Σκαλώνω τις φθαρτές μου φλέβες στα πυκνά νεφελώματα του ονείρου για ν' αναπνεύσει ο χρόνος σου φωτόρρυτες στιγμές... ❣️Ά-φθονα ρήματα... ρέοντα στα ο

Να το θυμάσαι, αν βρεθώ σε νοσταλγία Αδιαμαρτύρητα στιγνά βασανιστώ Απ 'την αβάσταχτη, μεγάλη σου απουσία Στιγμές που χάρισες εγώ θα ξαναζώ. Θα σ' ονειρεύομαι γλυκά σαν τ' αεράκι Που'χει ηχώ της ηδονής τους στεναγμούς Να βρώ της άκρης νήμα στ'ονειράκι Σε θάλασσες πετώντας κι' ουρανούς. Με κατακτά σαν σε θυμάμαι η νοσταλγία Μες στο δικό σου το καβούκι να κλειστώ Όμηρος λήθης, τρυφερής αδυναμίας Στης φαντασίας μυστικά να λικνίστώ. Θα θυμηθώ κάθε φιλί σου, κάθε χάδι Στης αγκαλ

Ξημέρωσε η Πρωτομαγιά γιορτάζει όλη η εργατιά. Από τον ύπνο τους ξυπνούν πουλιά που γλυκοκελαηδούν. Ανοίγει διάπλατα η καρδιά, ντύνεται έκσταση η ματιά, ολόγεμη η φύση ομορφιά, δέντρα, λουλούδια σε κλωνιά με αρώματα μεθυστικά γιορτάζουν την Πρωτομαγιά. Το βλέμμα μου αλλαργινό στον απέραντο πέρα ουρανό, τα χείλη μιλούν με το Θεό, δεν χορταίνω να κοιτώ Παράδεισος στ' αλήθεια είν' εδώ δεν είναι όνειρο τον ζω. Mπροστά μου τριανταφυλλιές, πύρινες, κόκκινες φωτιές, κλώνια με φ

Με μάτια κλειστά σ' αγάπησα. Η μυρωδιά σου ανθώνας ζωής στη μύχια γη που αντάμωσα. Οι κούνιες του χρόνου σταμάτησαν καιρό να λικνίζουν από τα γέλια σου. Βλέπεις.... Μεγάλωσες πια... Η ευτυχία σου... κρατά ζεστά τα καλοκαίρια μου. Όσο ανατέλλεις δύουν οι στιγμές μας. Θάλασσα η αγάπη μας, ανταριάζει και παλεύει στα γαλανά σου... Της αλμύρας τα βουνά,ύψη ολάκερα κράταγα πάντα μακριά σου. Με το βλέμμα της νιότης το μέλλον βάλθηκες, να ξελογιάζεις. Γελώ, καθώς στα μάτια σου

Άκουγα την ανάσα του φεγγαριού ν'ανθίζει, μια νύχτα που οι ερωτευμένοι στέναζαν στους βράχους, κρεμασμένο στην ερημιά που απλωνόταν στο πέλαγος. Ψιθύριζε και αυτό γι'αγάπη Στέναζε σιωπηλά για έναν έρωτα. Σεργιάνιζε ολομόναχο στο δικό του κρεβάτι. Μια νύχτα, που αδειάσαμε τους φόβους μας μ'ένα λυγμό στα χείλη του. Μια νύχτα, που οι σιωπές του έρωτα, μιλούσαν με το φεγγάρι, πνίγοντας τις κραυγές τους. Σωτηρούλα Χατζηκωνσταντή Τζιαμπουρή 🌹

Μεγάλωσε η μέρα, για μένα όμως οι νύχτες έγιναν τεράστιες, χωρίς τελειωμό. Αισθάνομαι πως η σιωπή έκανε την ψυχή μου σπίτι της και μένει μόνιμα. Μια περίεργη ησυχία πλανάται τριγύρω. Σαν η αγάπη να αιωρείται ακόμα στον αέρα. Ξυπνάω σε μια περίεργη ηρεμία, εκεί που έμεινε τώρα η σκιά σου, αναδύει ακόμα η μορφή σου, το άρωμα σου. Δεν υπήρξε αντίο ούτε αποχαιρετισμός. Δεν χρειάστηκαν λέξεις για να ξέρουμε. Μερικές φορές οι καρδιές μιλούν βαθιά μόνο με ένα βλέμμα, και τις πιο

Στο ξέφωτο της παραλίας ακόμη και όταν τίποτε δεν καρτερείς, ανθρώπινες συμπεριφορές γλυκά σε παρασύρουν, ονειροβατείς στην αιώρα τής ζωής! Στην αμμουδερή αγκαλιά, καρδιές αγάπης δημιουργείς και ο Θεός του Ανέμου ξελογιάζει καθε ευκαιρία, κάθε κρυφή επιθυμία, που μάταια προσδοκείς ... Απρόσκλητα, έρωτας σα κομήτης μπορεί το γκρι να κάνει ροζ. Κόκκους τής χρυσαφένιας άμμου, να εμφυσήσει.. Δίνοντας σάρκα και οστά, σε όνειρα, που έμοιαζαν απατηλά. Τον χτυπο της καρδιάς σου, να

Ήρθε πάλι η ευτυχία Χαμογέλα Άδραξε την ευκαιρία Τι κι αν αύριο θα χαθεί Και που ξέρεις Αύριο μια άλλη μέρα θα ρθεί Το πολύ μας στη ζωή Ακατανίκητο Απλό και κατανοητό Εύκολο δεν είναι τίποτα !! Στη ζωή του τυράννου μυαλού σου κοίτα να ξεφύγεις Πέφτεις θύμα συνεχώς Μα ποιος είσαι ποιος; Τι κι αν μείνεις

Σε βρίσκω στην ομορφιά του δειλινού, στα καλντερίμια τ' ουρανού, σε κάθε πέταγμα του νου σε βρίσκω. Σε βρίσκω στη σιγαλιά της ροδαυγής, σε κάθε άκρια της γης, στο βλέφαρο της αστραπής σε βρίσκω. Σε βρίσκω σ' όλα τ' αστέρια της νυχτιάς, στη ζεστασιά της αμμουδιάς, μες στο κενό της ερημιάς σε βρίσκω. Σε βρίσκω στα ναι, στα όχι, στα γιατί, όπου η σκέψη μου πατεί, σε κάθε μου διαδρομή σε βρίσκω. Σε βρίσκω σ' όλους τους χάρτες του νοτιά, στο αεράκι του βορρά, σ' όσα η καρδιά παρατ

Χριστός Ανέστη και χρόνια πολλά ψυχούλες μου αγαπημένες! Καλημέρα φίλες και φίλοι μου αγαπημένοι! Χαρούμενη και ευλογημένη Παρασκευή με υγεία αγάπη αισιοδοξία θετική σκέψη και καλή διάθεση! ♥️ Ζήσε…!!❤️ Ζήσε... όχι όπως σου είπαν, αλλά όπως ψιθυρίζει μέσα σου η ζωή όταν σωπαίνουν όλα. Σαν παραμύθι που δεν χρειάζεται τέλος, σαν δρόμος που δεν ζητά προορισμό, μόνο βήματα… και ανάσες. Κάθε πρωί, άσε μια "καλημέρα" να ανθίσει στα χείλη σου πριν ακόμα ο ήλιος καλοβγεί Και το βράδυ

Μυρτούλα, π΄ ευωδίαζες, νιάτα και ομορφιά και άνθιζες κι ομόρφαινες, σα να ΄σουνα Μυρτιά, της Αφροδίτης ιερό, άνθος αγαπημένο, πανέμορφο και ευωδιαστό, της μάνας λατρεμένο. Μυρτούλα, που επόθησες τον κόσμο να γνωρίσεις, είναι ο κόσμος μας κακός, προκλήσεις να αγνοήσεις! Πουλάκι π΄ άνοιξες φτερά, μακριά απ΄την φωλιά σου, σε παραφύλαγαν θεριά. Φύγε πουλάκι, βιάσου.. Ρόδο του Απρίλη όμορφο, ανάγκαθο και αγνό, κακοί σου στήσαν άρκυες ταξίδι αλαργινό. Σε άλλου

Σήμερα φόρεσα τα φθαρτά μου• έκρυψα της μάνας τα ρούχα, του πατέρα τις γραβάτες, για να σε ερωτευτώ, να περισσέψω μόνος. Άφησα τη σκόνη να αιωρείται κόκκινη, γευστική να συμβαίνει μέσα στο φως χαζεύοντας τον εμπαιγμό της• ούρλιαζε πως είσαι εδώ. Ύστερα μοίρασα τα κύτταρα δίκαια, κάθε πληγή κι ένα. Δεν σε αγάπησα μόνο• σε αγάπησα από μέσα εγκυμονώντας κάθε κίνδυνο. Το ήξερες, έστω ψιθυριστά. Το ξέρεις.. Έβγαλα τη μνήμη με μέριμνα την άφησα αλλού, ήσουν ήδη γνώριμη. Η αγάπη πρό

Θύμωσε πια κι ο ουρανός, αστράφτει και βροντάει κατάμαυρος από θυμό, σε κεραυνούς ξεσπάει. Πλημμύρες και κατακλυσμοί, οργώνοντας όλη τη γη θαρρείς... του κόσμου η συντέλεια έχει 'ρθεί... Θ ε έ μου, δύσκολοι χρόνοι και καιροί, βάσαν, πίκρες και καημοί... φτώχεια και δυστυχία, στείρα από ελπίδα η ζωή από αγάπη και χαρά στεγνή του κόσμου η καρδιά μέσα σε πανδημία. Κι όμως, ποτέ δεν είν ' αργά, ν ' αλλάξει ο κόσμος μας πορεία, χρειάζεται αγώνας, υπομονή, αγάπη, πίστη στο Θεό κα

Βλέμμα καλοκαιρινό και ξάστερο, συνηθισμένη μέρα διάθεση στα ύψη, διαβολεμένο κέφι. Καθυστερημένο λεωφορείο, ουρές από χασμουρητά, γκρίνιες και εντάσεις, η ακατάληπτη χαρά άσβεστη. Εργασία δύσκολη,απαιτητική, μικρή αργοπορία, υποτιμητική επίπληξη, συννεφιάζει το βλέμμα. Προχωρά η μέρα, ατέλειωτες απαιτήσεις, χαμόγελα επίπλαστα, εξάντληση απερίγραπτη. Το καλοκαίρι,χειμώνας, βαραίνουν τα μέλη, η μέρα στο τέλος της. Τί πέτυχες; Πρόσφερες όσα επιθυμούσες; Φύλαξες την ψυχή σου από

Η οθόνη του παράθυρου σκοτεινή αντικριστά η φωτιά της μνήμης φωτίζει θύμισες από τους πόνους της καρδιάς. Η άγρια μουσική της πραγματικότητας κομματιάζει την πλάνη της ελπίδας και τα δίχτυα του μυαλού μπλέκονται σε μια παγίδα στον πάτο στο κατακάθι του πόνου της Κάθε βράδυ σιγά σιγά υψώνει τοίχο για να τον γκρεμίσει το πρωί και να βγει ανοιχτή στον κίνδυνο να κατέβει ως την αγάπη. Που πήγε δεν θυμάται Μόνο ότι ο πόνος της Δεν βρήκε ανταπόκριση Δεν βρήκε θαλπωρή Paul Cezanne 1

Ανέμενε ποτέ με λαχτάρα έναν ήχο. Έμπηγε τα νύχια βαθιά στο σώμα από την αγωνία της προσμονής. Τιναζόταν στο άκουσμα μιας φωνής μέσα στο όνειρο. Κι εκεί, μεσούσης της νύχτας, έβλεπε τον διακαμό του στη ρίζα ενός αόρατου δέντρου, με τα κλαδιά να λυγίζουν στην απούσα παρουσία του, ενώ την ίδια ώρα εκείνη, σαν υπνοβάτης, ξυπόλυτη κι αλαφροΐσκιωτη, βάδιζε μέσα στο σκοτάδι μιας ανύπαρκτης ώρας… Κι αυτό το απόκοσμο μουσικό άκουσμα διαχεόταν στη μυστηριακή ατμόσφαιρα της σπηλιάς, κα

Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη. ............................... Ανεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω. Απόσπασμα από τα ¨ΤΕΊΧΗ” Κ.Π.ΚΑΒΑΦΗΣ ΑΛΗΤΗΣ Μόνος του στο ουζερί,σε μια ψάθινη σπασμένη καρέκλα ακουμπισμένος, τώρα στα στερνά του χρόνια , απόμαχος της ζωής,ανέρωτο πίνει το ούζο του ανάμεσα σε χαρά και θλίψη και όσο έπινε άλλο τόσο αυξανόταν η περιστροφή της γης και απομακρυνόταν ο κόσμος του. Μην ευνου

Σκόρπια η άμμος στα πατήματα μας... Έναν έναν μετρούσαμε τους κόκκους των ονείρων μας... Τώρα μείναμε ξάφνου μετέωροι ανάμεσα στο χθες και στο σήμερα. Ακούνητοι και λαβωμένοι στην κάψα του ήλιου, προσμένουν οι λέξεις τα αστέρια να λάμψουν ξανά... Βαθιές οι σιωπές που νιώθουμε κι ανείπωτες, Σαν ανάσες, που δεν τολμούν να ουρλιάξουν, σαν βλέμματα μισά και σκοτωμένα. Βλέπεις; Μας θέλουν ξένους, Ίσως μια νύχτα, όταν ο ουρανός μας αγαπήσει, λάμψει για μας. Να μαζέψουμε ξανά τ

Μπροστά στη πόρτα σου Έσπασαν οι φλέβες του ξύλου Η αιμορραγία δεν υποχωρεί Η διάβρωση σαράκι Η λαβή σκουριασμένη βαριανασαίνει Τα αποτυπώματα εκεί Μπήκα ή βγήκα Ήρθα ή έφυγα Εγώ ακόμη δε ξέρω Το ξύλο παραιτήθηκε Ούτε σύρτης, ούτε κλειδί Η κλειδαριά πεθαμένη στο ρεύμα Ασφυκτιώ Ο αέρας δε μπαίνει από την κλειστή σου πόρτα Τα μέσα και τα έξω εξαντλήθηκαν Ο ήχος μαχαιρώθηκε Η πρόθεση γυμνή αποστεώθηκε Μου γύρισες την πλάτη Εσύ ήσουν πάντα η πόρτα Τι περιμένεις Κλειδώσου μέσα Εγώ

Αυτή τη νύχτα που να μιλήσω σε ποιον να τα πω, πόσο μεγάλος είναι ο πόνος και σκοτεινιά μες στο μυαλό. Έχω μια αμφιβολία είμαι στα χρόνια της εφηβείας, και είμαι τόσο μόνος βαρύς στην καρδιά μου ο πόνος. Μες στο μυαλό μου χιλιάδες σκέψεις με βασανίζουν ως το πρωί. Και να μην έχεις ένα χέρι κάπου να κρατηθείς. Αχ, με πιάνει αυτή η αμφιβολία είμαι στα χρόνια της εφηβείας, που όλοι σου λένε τι θέλουν να κάνεις εσύ. Μες στου μυαλού την καταιγίδα και ο κόσμος να μη σου δίνει ελπί

Καλημέρα αν μπορεί να λέγεται καλημέρα, όταν η συνείδηση βαραίνει αγαπημένοι μου φίλοι. Συγγνώμη Μυρτώ , Όχι μόνο για το κακό που σου έκαναν. Αλλά και για το στόμα που άνοιξε μετά. Για όλους εκείνους που αντί να σωπάσουν, σε δίκαζαν. Που μέτρησαν το ντύσιμό σου, τις επιλογές σου, την παρουσία σου λες και αυτά εξηγούν το έγκλημα. Λες και υπάρχει ποτέ αλλά. Δεν υπάρχει αλλά. Υπάρχει μόνο βία. Και ευθύνη. Μια κοινωνία που ακόμα ψάχνει τι φορούσε ένα κορίτσι, αντί να

Απρόβλεπτα ανοίγουν οι πύλες τ' ουρανού... ο μεγάλος κατακλυσμός πλησιάζει, ατέλειωτα τα δάκρυα. Μα ένα δάκρυ πάντα ξεχωρίζει, το πιο καυτό, της μάνας. Είν' η μέρα του πόνου, των απελπισμένων, ειν' η μέρα που οι κραυγές σιωπούν και γίνονται δάκρυα, πόνος πίσω απ τα μαύρα σύννεφα της απελπισίας. Οι πύλες τ ουρανού ανοίγουν διάπλατες, να χωρέσουν η θρηνητική ερημιά κι η απελπισία της κάθε μάνας. Πως να περιμένει το θαύμα, την άνοιξη, κοιτώντας τα σφαλισμένα μάτια, χάθηκε κι

(στη μνήμη του αγαπημένου μου πατέρα) Στις άστατες ανεμοδούρες του μυαλού εκεί που η μνήμη ανεμοπαλεύει πικρή είναι της λήθης η πνοή που τη φωνή ξεραίνει. Στις έρημες αλησμονιές του νου εκεί που η διάνοια βαλτώνει της σκέψης ο ποταμός γοερά το ρου του δυναμώνει. Μακριά στα πέρατα, σβηστά εκεί που η ζήση αποσώνει μια αχτίδα των ματιών σου ζωντανά φωτά και μας λυτρώνει. Νίκος Μητρόπουλος 🪽

Όσα χρόνια πέρασαν πίσω μου, δεν κατάφερα να σε σβήσω. Πάγωσε ο χρόνος για εμένα. Στο σ' αγαπώ που πίστεψα. Σε σπασμένες υποσχέσεις που πέταξες. Βυθίστηκα σε πένθος που δεν γνώρισες. Όλα για σένα εύκολα έρχονταν πάντα. Λες και σου χρωστούσε ο θεός. Πίνοντας της λήθης το νερό. Προχώρησες μίλια μακριά. Κλειστά τα μάτια μου έμειναν σε μια άδεια ελπίδα. Έραψα μια τσακισμένη καρδιά. Μάδησα την ψυχή μου. Μια σφήνα με σταμάτησε. Ακίνητη και μπηγμένη μέσα στο είναι μου. Πάσχιζα να τ

Τα παιδικά μου χρόνια ένα δέντρο άκαρπο, που ανασύρθηκε από τη μνήμη μου με όλα τα θέλω που δεν έζησα κι όλες τις πίκρες που γεννούν οι στιγμές κι εγώ πάντα γυμνός πίσω από τις φυλλωσιές της συστολής μου. Χρόνια κρυβόμουν κάτω από τη καμπούρα ενός επιβλητικού βουνού που κινούσε τα νήματα της ζωής μου. Στα μελαγχολικά μάτια μου απλωνόταν ένας φόβος, ο θάνατος και ο Θεός. Κι ο δρόμος μακρύς και κακοτράχαλος, δρόμος της ψευδαίσθησης με τόσα βάσανα και θλίψη, κόκκινο αίμα του θυμ

Μόνο που οι έρωτες λένε περνούν Και οι μνήμες μένουν τρυπωμένες σε ερμάρια καραδοκούν να κρυφτούν απ' τους ρουφιάνους. Σάμπως δεν υπάρχουν; Ψυθιρίζουν ανάμεσα μας... Σουλατσάρουν στα ανήλιαγα της ψυχής. Και εμείς σωπαίνουμε.. γιατί η καρδιά κρατά αναμνήσεις, αυτή θυμάται... Μας σιγό μουρμούριζει να μην φοβόμαστε τους ρουφιάνους. Μα οι έρωτες, βλέπεις, δεν περνούν στ’ αλήθεια... Μονάχα, αλλάζουν μορφή. Γίνονται βλέμματα που αποφεύγεις, τραγούδια που δεν τελειώνουν. Μορφέ

Μπορείς να με διαβάσεις, στα μάτια σαν με δείς, μπορείς να μ’ αξιολογήσεις, χωρίς λόγια να πείς. Γράμματα στο βιβλίο μου, οι σκέψεις μου προτάσεις, ανοικτές οι σελίδες μου, μπορείς να τις διαβάσεις. Ορθάνοιχτο το βιβλίο μου, σαν το μετροφυλλίσεις, θα το διαβάσεις προσεχτικά, λέξη ...λέξη θα συλλαβίσεις. Το βιβλίο μου διαβάζεται, από σωστούς ανθρώπους, που έχουν μέσα τους βαθειά, τον σεβασμό και τρόπους. Όσοι σκοπεύουν άδικα, τις σελίδες να τσαλακώσουν, μάταιη η προσπάθεια, τα

Δύο χέρια• φορεμένα σε μανίκια σηκωμένα. Να φαίνονται οι πράξεις. Μην και σταθούν αμφιβολίες στα διάτρητα κουμπιά. Δύο χέρια• βίασαν με στόμφο και με έπνιξαν. Βύζαξε ο πόνος φθόνο κι έγινε στάλα σε εκκρεμότητα. Ύστερα έπρεπε• — ακούς; — έπρεπε πολλά. Εγώ δεν άντεχα τα πρέπει• Είναι λεμόνια βουτηγμένα σε πρόσωπα. Κι έτσι πρόσφερα το υστέρημά μου. Δύο χέρια νυφικά, σαν ταφικά μνημεία. Αγορασμένα χέρια. Δάχτυλα δεύτερης ποιότητας. Πολυφορεμένα. Με έπνιξαν. Με βίασαν. - Τα φόρεσα

Όλες τις νύχτες που μου είπες πως θα ’ρθεις με ένα καράβι από μακρινό λιμάνι, παντού τριγύρω μας να φλαίγονται οι φάροι και εμείς γυμνοί ακροβάτες στο κενό. Όλες τις ώρες που μου είπες «θα χαθώ» με ένα τραίνο στις ράγες τσακισμένο, πικροί σταθμοί που μένουν σιωπηλοί σε έναν κόσμο στο χάος βυθισμένο. Σε όλες τις μπόρες που περάσαμε μαζί με ένα τσιγάρο στο στόμα αναμμένο, τώρα χειμώνας και μια βαθιά σιωπή με ένα τραγούδι στα χείλη λυπημένο… Κώστας Κούκας Ποιήματα στο Σεληνόφως

Τέκνα βουβά άλαλης μάνας Βουές μιας μοναξιάς τρελής Ακούσματα σκαστής καμπάνας Χρυσή σιωπή και λατρευτή. Σαν απαλά μου πιάσεις χέρι Με πας στης ξαστεριάς το νου Σ' ουράνιο φρόνιμο νυχτέρι Ρούγες σοφίας, λογισμού. Σοφές σιωπές μουγκής γαλήνης Φίλοι πιστοί, δεν απατούν, Άδειες ποτέ στην καλοσύνη Κάθε απορία ,σ ' απαντούν. Σοβαρό ήθος σημασίας Άφωνες μάγισσες βουβές Άτεγκτοι εχθροί της προδοσίας Των αηδονιών γλυκολαλιές. Στης μοναξιάς μουντά σοκάκια Στην ηρεμία της νυχτιάς Σιωπ