Αυγή. Ξυπνάω και βλέπω από το κάδρο του παράθυρου την ανθοστόλιστη φύση.. Μεσα σε αυτή σαν ζούνε οι ψυχούλες γοητείας και μαγείας. Μια πυκνή αύρα ευωδιών χαϊδεύει της αισθήσεις,τις μεθάει, ένας πολύχρωμος ίλιγγος,μια πανδαισία χρωμάτων που σε ζαλίζει.. Και ο αέρας έχει βαφεί με το άσπρο του γιασεμιού,το μπλε της ορτανσίας ,το ροζ της φούξιας το μοβ του νυχτολούλουδου,το κίτρινο της καλέντουλας και το κατακόκκινο του ιβίσκου . Καθε πρωι και η σκέψη μου βάφεται με χρώμα ζωή

Μαζί με τους φθινοπωρινούς ανέμους όρμησε ξαφνικά η παγωνιά από παντού. Τα δέντρα τεντώνουν νυσταγμένα τα κλωνάρια τους έτοιμα να κοιμηθούν, να ξεκουραστούν ως την άνοιξη. Κι από κάτω τους τα φύλλα κίτρινα, κόκκινα, καφετιά, πορτοκαλιά, όλα μαζί τα χρώματα. Και άλλαζαν συνεχώς μορφή οι σωροί ανάλογα με των ανέμων τους στροβιλισμούς. Μα ένα φύλλο κρατιέται ακόμη γερά. Κοιτάζει γύρω του. Αγωνιά, τεντώνεται. Μήπως του γλυκοτραγουδήσουν τα πουλιά για μια τελευταία φορά. Μα εκείνα

Οκτώβρης. Τα χρώματα αλλάζουν. Το πράσινο δίνει τα σκήπτρα στο καφέ,το κίτρινο,το πορτοκαλί. Η ζεστασιά του ήλιου σιγά-σιγά αποδυναμώνεται. Τα βουνά,οι πεδιάδες,τα λαγκάδια φορούν το φουστάνι του φθινοπώρου. Μια εποχή γεμάτη από εικόνες. Ταξιδεύοντας. Εκδρομή. Ένα ξύλινο σπίτι στο βουνό. Δύο κούπες ζεστό καφέ με άρωμα φουντούκι. Εσύ.... Εγώ..... Ένας αόρατος έρωτας για τους άλλους. Ένας ορατός έρωτας για εμάς. Αλήθεια... Τι ερωτεύτηκες σε εμένα; Τι σε κάνει να θες να μου μιλά

Ένα κενό ανάμεσα τους, βαθύ φαράγγι εμπροστά τους, το διάβα απροσπέλαστο, πονάει η καρδιά τους. Τεντωμένο το σχοινί, κρατάνε κάθε του άκρη, τα μάτια τους θολώνουνε, στάζει πικρό το δάκρυ. Σε λάθος σημεία βρέθηκαν, δεν μπορούν ν’ ανταμώσουν, στο χέρι παίρνουν το σχοινί, αδύνατο όσο και να τεντώσουν. Κόκκινο φώς τυλίγεται, στη μορφή εκείνου, κι εκείνη περί λούζεται, λευκό χρώμα του κρίνου. Γεννήθηκε η αγάπη τους, σε λάθος τόπο,χρόνο, έγινε η απόσταση εχθρός, τους βύθισε στο πόν

Στο παραθύρι ξενυχτώ για σένα έρωτά μου , ένα φιλί σου λαχταρώ στα χείλη μου να στάξει, ένα σου βλέμμα τρυφερό τα φυλλοκάρδια να μου κάψει. Στου φεγγαριού το φως αναστενάζω με καημό βαθειά με τρώει σαράκι, η αγάπη μου ωκεανός... το δάκρυ μου ποτάμι... κι ο κάθε μου λυγμός μαχαίρι που με σφάζει. Ωχ , απελπίστηκα , απόκαμα ολονυχτίς να περιμένω σβήσαν τ ' αστέρια τ ' ουρανού κοντεύει πια να φέξει , το αίμα στις φλέβες πέτρωσε το δάκρυ έχει στερέψει. Ωχ , Κι εσύ κοιμάσαι ήσυχ

ΕΝΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ Ήταν Halloween. Το μικρό χωριό του Μέλβιλ έμοιαζε να έχει ξεπηδήσει από κάποιο σκοτεινό παραμύθι. Φωτισμένες κολοκύθες χαμογελούσαν από τα περβάζια και μικρά φαναράκια τρεμόπαιζαν στις αυλές, καθώς το φως της μέρας υποχωρούσε αργά. Τα ξερά φθινοπωρινά φύλλα θρυμματίζονταν κάτω από τα παπούτσια των αδελφών Μπάμπστοκ. Ο επτάχρονος Τζίμι και ο δεκαεπτάχρονος Τζον έπαιζαν μπάλα στο πάρκο. Ο Τζίμι σούταρε. Ο Τζον απέκρουσε εύκολα. «Πάλι!» «Φτάνει για σήμερ

Ώρα του δειλινού, ώρα περισυλλογής Ώρα, που τα νυχτολούλουδα γέρνουν προς τον δυτικό ουρανό Ώρα, που ένας κατακόκκινος δίσκος, χάνεται πίσω από τα βουνά, βάφοντας μενεξεδί τα λίγα σύννεφα Ώρα που η ματιά βυθίζεται σε μαγικές εικόνες και η καρδιά σε ψάχνει Πού είσαι, αγαπημένε μου; Μου λείπεις! Ώρα που ο ήλιος δεν χάνεται στ’ αλήθεια, απλά πάει να ανάψει άλλον ουρανό για μας Ώρα, που τα νυχτολούλουδα χαμηλώνουν, για να ξυπνήσουν πιο όμορφα αύριο Ώρα που η απόσταση μικραίνει με

. Κύμα στη βροχή θα γίνω στη συννεφιά, σαν αγέρι στ’ ακρογιάλι Δάκρυ στην αυλή θα μείνω σαν ζωγραφιά, μέσα σ’ ένα παραμύθι . . . Σαν βροχή στον άνεμο θα χαράζω τ’ όνομά σου, σαν τη ζωγραφιά στο μικρό αμμόλοφο στην ακρογιαλιά, στάλα της βροχής σιμά σου . .

Ο κόσμος είναι αλλιώτικος... Χάνεται ο ένας στον μικρόκοσμο του άλλου. Κοιτάς τους δρόμους και συναντάς τους ίδιους... Κοιτάς να καλύψεις τα συναισθήματά σου πίσω από τη σκιά σου... Σου λείπουν οι μυρωδιές που κρατούν την ψυχή σου αιχμάλωτη... Την αφορμή ψάχνεις να το βάλεις στα πόδια... Αδυνατεί το είναι σου να συνυπάρξει με τους αλαζόνες... Όσες πυξίδες κι αν σου χαριστούν οι επιλογές σου είναι οκάδες πιο ισχυρές. Κι εκείνες οι γνώριμες παρουσίες που χαμογελούν, σου επιβεβα

Στο πεζοδρόμιο κουνιστά σαν περπατάς Φλόγα μου,λαύρα μου πως με καρδιοχτυπάς , Κοιτώ όρθιος σαν άγαλμα όλο λαχτάρα Τ' άσπλαχνα μάτια σου δεν δίνουνε δεκάρα. Φτάνει ο ύπνος σαν πόθου ηλιαχτίδα Αγάπη κι' έρωτας βουτάνε στην ελπίδα Μου κρατάς σφιχτά της χαμένης τόλμη χέρι Σ' έκστασης ώρες,στου παραδείσου λημέρι. Μα τ' όνειρο έγινε μια φρούδα ευτυχία Μόνο με άφησες σε μοναξιάς τρικυμία Ξύπνησα άγρια,σαν στου φωτός τ'αστροπελέκι Άπονη γκρέμισες και του ονείρου στέκι. Λευτέρης Σι

Μια βόλτα η επιθυμιά μου στις ξεχασμένες γειτονιές Ο χωματένιος δρόμος κάποτε διψούσε για βροχή. Τώρα με πέτρα από τον ήλιο γυαλισμένη καμαρώνει. Στις άκρες του απάτητα χορτάρια ξεραμένα Τα βήματα βαριά, διστακτικά θυμηθήκαν την ανηφοριά . Το πέτρινο σπίτι σημαδεμένο Εκεί στις τρύπες απ´τα βόλια ακόμη εκεί κουρνιάζουν τα πουλιά Ο γέροντας καθισμένος στο σκαλί με τα πόδια λυγισμένα αγναντεύει τον πέρα μαχαλά. Εικόνες του μυαλού ξυπνήσαν Γέλια, φωνές, ξέγνοιαστα παιδιά Δυνατά τ

Τα δάκρυά της ... χρυσή βροχή, κυλούν στα μάγουλά της. Μικρή παιδούλα ορφανή, στης ζωής τη βιοπάλη τα λουλούδια της πουλάει. Άδικη, σκληρή η μοίρα της έχει γράψει μες στους δρόμους να γυρνάει, πουλώντας βιόλες, γιούλια το ψωμάκι της να βγάζει. Τι κι αν της τάζουνε παλάτια ζωή χλιδάτη να περνάει με αντάλλαγμα το λυγερό της κορμί , τα μελένια της τα μάτια. Την "Τιμή" και την Αξιοπρέπειά μου δεν πουλώ, ούτε τα λουλούδια μου που απ ' αυτά ζω. Ανεκτίμητοί μου Θησαυροί , που δεν έχ

Όμορφα τα κυκλάμινα, στου βράχου την σχισμάδα, τροχοδρομώ τις σκέψεις μου, να βάλω σε αράδα. Ξέφρενες κι απλησίαστες, μέσ’ τη ψυχή ανταριάζουν, συγκρούονται,παιδεύονται, ποτέ τους δεν μονιάζουν. Άλλα τα θέλω της ψυχής, κι άλλα η λογική προστάζει, οι σκέψεις μου λογομαχούν, και η ψυχή τρομάζει. Μέσα πετρώνει η καρδιά, οι σκέψεις πεταλουδίζουν, μιά χαραμάδα αναζητούν, οπή να ξεστρατίζουν. Ζηλεύουν τα κυκλάμινα, που πάντα βρίσκουν τρόπους, και μέσα απ’ τα πετρώματα, γλυκαίνουν ά

Πόσοι θάνατοι βουλιάζουν μέσα μου… Και ο σπαθισμός της αγάπης συντρίβει τη νύχτα. Η καρδιά σαν καράβι με τον καιρό τραβέρσο πελαγοδρομεί στα κύματα, με του βορκά την ντελιριακή κραυγή στην ομηρία του χρόνου. Αναστορώ το όνειρο στην αθιβολή, θρυαλλίδα αναμμένη στη μισεμένη πεθυμιά κόβει τετάρτια την καρδιά, κόμπος ο πόνος που τον στράγγιξε η νύχτα!!!❤️ Όλγα Τρυφωνίδου Ζώγλη 🌹

Οικογένεια!!! Σαν δέντρο μοιάζει φουντωτό, που τα κλαδιά του απλώνει, στις ρίζες του στηρίζεται, στο χώμα και ριζώνει. Σαν δέντρο απλώνει την σκιά, κι όλους τους σκεπάζει, μέσα στις αγκάλες της, και στοργικά τους βάζει. Στοργή,αγάπη,αφοσίωση, όλα αυτά προσφέρει, μέσα στην οικογένεια, κανείς μην υποφέρει. Το δέντρο ανοίγει τα κλαδιά, συνέχεια μεγαλώνει, κάθε ένα ξεχωριστά, ψηλά να σκαρφαλώνει. Όσο ψηλά κι αν ανεβεί, και δρόμο αν έχει αλλάξει, στην ρίζα της οικογένειας, πάλιν ξ

Δεν θα με βρεις... στους ολόφωτους δρόμους μιας πόλης που φυλλορροεί Αποφεύγω την ψευδεπίγραφη συνάφεια Στις στάλες της βροχής θα με βρεις, να ξεπλένω τα κρίματα των αθετήσεών μου Στο προσκεφάλι ατλαζένιων ονείρων θα με βρεις, να προσμετρώ το ανελέητο ξήλωμα των ελπίδων Πάνω στις κοφτερές πέτρες μιας κοίτης ξεραμένης θα με βρεις, σπαρασσόμενη ύλη ν' απαρνιέμαι τη βαρβαρότητα της προδοσίας Εκεί θα με βρεις... Αλίκη Πέϊκου 🌹

Ομιχλώδης ο δρόμος δίχως πυξίδα, απονήρευτος Η ομίχλη λαξεύει ανθρώπους Αόρατοι οι άνεμοι ή αθέατοι; Φυλλομετρούν αόρατα βιβλία σαν οκνηροί θεοί, που μασουλάνε παραγράφους εσφαλμένα γραμμένους εξ αρχής Η ζωή μια αργοπορημένη, ωμή εξάτμιση βεβαιοτήτων Μια άσκηση εξαΰλωσης Τα βέβαια εγκαταλείπονται Οι επιθυμίες αφαιρούνται αναπόδεικτα Οι άνθρωποι τσακίζονται σταδιακά Οι έρωτες επιορκούν θανάσιμα Νυχτώματα με φτηνές αυταπάτες Εγκαταλελειμμένα σπίτια με δίχως πόρτες και παράθυρα

Τι δίνει στα αντικείμενα την δύναμη να μαγεύουν και κάνει το άτομο να επιθυμεί τόσο πολύ? Οι επιθυμίες είναι σχεδόν ακόρεστες όταν ικανοποιείται μια ανοίγει χώρο για μια άλλη. Ένα απέραντο πεδίο με νέες που θα ανοίγουν τον δρόμο αενάως για νεότερες Η σκέψη αγωγός μέσω του οποίου ταξιδεύουν για λίγες στιγμές ευτυχίας. Το σημείο κορεσμού χαλαρώνει χωρίς ενέργεια Αν υπήρχε κάποιο όριο στην επιθυμία για το περισσότερα το επαρκές θα έβρισκε έδαφος και η ευτυχία καταφύγιο. Ουρ

Μια αναζωογονητική ανάσα στη Βυτίνα Αρκαδίας «Τα κοινά συστατικά της καλής υγείας και της μακροζωίας είναι: Καλή διάθεση, καθαρός αέρας, όχι βαριά εργασία, λίγο άγχος.» Φίλιπ Σίντνεϊ – Άγγλος ποιητής (1554-1586) Βυτίνα Αρκαδίας, 1 Οκτωβρίου 2025, 16:40 Η εικοσιπεντάχρονη ξανθιά Χλόη, είχε μόλις σηκωθεί από τον απογευματινό υπνάκο της. Χασμουρήθηκε και περπάτησε ξυπόλυτη, πάνω στα ξύλινα πατώματα του ενοικιαζόμενου διαμερίσματος

Οκτώβριος είναι και φοράει το γαλάζιο βλέμμα της χαμένης μου φίλης. Αγναντεύει πάνω από τα σοκάκια των δυτικών συνοικιών, σαν παράθυρο ανοιχτό στον άνεμο, με άφατη περιέργεια για τις καινούριες εικόνες που ξετυλίγει η διαδρομή. Παρακολουθεί τις ριπές των κίτρινων φύλλων, που στροβιλίζονται πάνω στα παγκάκια της πόλης σαν μικρά, ξεχασμένα γράμματα. Κρυφοτραγουδά έναν παλιό σκοπό, θαμμένο στη σκόνη του χρόνου, μα γνώριμο και αγαπημένο του πατέρα. Οκτώβριος είναι. Παίζει με τρελ

Πες μου γιατί κάθε φορά που σε σκέφτομαι εμφανίζεσαι μπρος μου δίχως να σε φωνάξω. Δίχως να σε πάρω τηλέφωνο. Δίχως να σου στείλω ένα μήνυμα. Αυτή η παράξενη σύνδεση που έχω μαζί σου. Κάποιος το είπε έρωτα. Κάποιος το είπε χημεία. Κάποιος το είπε τυχαίο γεγονός. Κάποιος το αποκάλεσε λατρεία. Αν με ρωτήσεις πως το αποκαλώ εγώ,θα σου αποκαλύψω πως αυτό είναι αγάπη. Σε νιώθω. Σε αισθάνομαι. Σε επιθυμώ. Το βλέμμα μου στραμμένο προς την θάλασσα. Ο ουρανός. Τα θαλασσοπούλια. Τα καρ

Καθημερινά σε γιορτάζω και υμνολογώ την ανεκτίμητη αξία σου καρδιά! Και τώρα,κλείνω τα μάτια και σε βλέπω μπροστά μου, σε αγγίζω με τα μάτια της ψυχής! Τεράστια, κατακόκκινη αίμα στάζεις και ένα περίεργο φως διαχέεται γύρω σου! Σε νιώθω να χτυπάς ακανόνιστα και αναλογίζομαι με ποια καλολογικά στοιχεία μπορώ να σε στολίσω και να σε χαρακτηρίσω.! Να σε πω χρυσή καρδιά, ρομαντική, μάλαμα καρδιά, διαμάντι ατόφιο αλλά και περιβόλι ολάνθιστο; Ή μήπως τάχα είσαι και χαρακτήριστη, σ

Ένωνα τα χείλη και το σ 'αγαπώ έβγαινε άηχο, δίχως φωνήεντα, δίχως συναίσθημα. Μια καρδιά που ξέμεινε απο ανάσες και φιλιά που έκλεβαν την αγάπη από τα χείλη. Λέξεις που έπαψαν να αγκαλιάζουν το κορμί μου, έμειναν χωρίς ταίρι - πληγώθηκαν. Όχι γιατί σταμάτησαν να αγαπούν αλλά γιατί κουράστηκαν να πονούν. Να γυρεύουν απαντήσεις στους γρίφους των χειλιών σου... Οι λέξεις, χόρευαν ανάμεσά μας σαν ταξιδιάρικα πουλιά, μακρινά, μα συνάμα ξυπνούσαν πάντα ανθισμένες στα γλυκά μας πρ

Λένε όσοι δεν ξέρουμε πως είσαι ένας αλήτης ένα ρεμάλι της ζωής ένας δειλός ξενύχτης Μα γω κρατώ τα χάδια σου τα καθαρά σου μάτια τον ουρανό που κουβαλάς στης μοίρας τα κατάρτια Ξέρω πως μέσα σου φυλάς δαίμονες και σκοτάδια γω θα μιλώ με τα δεσμά μέχρι να γίνουν βάγια Κι αφού δεν γίνετ' ουρανέ ν' ανάψουνε τα άστρα με την καρδιά θα σε κοιτώ να φέξουνε τα κάστρα Αντριάνα Περικλέους Ονουφρίου 🌹

Ερειπωμένος ο διάδρομος καταϊδρωμένος, από την κάφτρα του κεριού που τρεμούλιαζε, πλαγιασμένο δίπλα στο μαύρο πλαίσιο του καθρέφτη, στην παλαιά σερβάντα Το γυαλί του γόγγυξε γοερά Κανείς δεν άκουσε το κροτάλισμά του Κάθε τέτοια ώρα σκοτεινή, εξαίσια αλυχτάει Ο καθρέφτης καταπίνει όλα όσα είδε στο φως Αυτήν την ώρα είναι πάντα κατηφής Φορτωμένος όντα, σιωπές κι αγγίγματα Μια υπερπλήρωση στο κουρασμένο του μάτι Και μετά πιστεύουμε ότι οι καθρέφτες μόνο βλέπουν Απατώμεθα οικτρά

Καιρός να κλείσουμε τα παράθυρα. Η μοναξιά άρχισε να κουρνιάζει γύρω από τις σκιές στο τζάμι. Ένα φιλί σκεπάζει την πληγή της σιωπής. Αυριο όλα θα παγώσουν. Ράγισε ο καθρέφτης κι ένα παγωμένο δάκρυ στήνει χορό με παράπονο. Έσβησε πάλι πριν ξημερώσει. Δυο φιλιά φέρνει ο Οκτώβρης, μην τα λερώσεις . Νυχτώνει... Είναι φθινόπωρο ακόμα. Σωτηρούλλα Χατζηκωνσταντή Τζιαμπουρή 🌹 🌹

Χρυσός,μην φανταστείς, στα μάτια που γυαλίζει, δες το περιεχόμενο, να δείς αν ξεχωρίζει... Την λαμπερή την όψη του, ποτέ σου μην κοιτάς, ψάξε από μέσα για να δείς, αν έχει ότι ζητάς.... Το λαμπερό εξώφυλλο, πάντα μας ξεγελάει, αλλιώς υπολογίζουμε, κι αλλού αυτό μας πάει... Πάντα το περιτύλιγμα, τα μάτια τα θαμπώνει, δεύτερη σκέψη δεν κάνεις, κι η λάμψη σε σκλαβώνει. Ποτέ δεν είναι χρυσός, όσο κι αν λαμπυρίζει, ο άνθρωπος δεν κρίνεται, το πρόσωπο αν γυαλίζει Άνθρωπος με το τρό

Τα φύλλα του καλοκαιριού ξεκινάνε να πέφτουν τα μποστάνια ερημώνουν, τα ηλιοτρόπια γέρνουν κουρασμένα και αντικρίζουν τη μυρωδιά του βρεγμένου χώματος. Οι μέρες μικραίνουν στα λιγοστά χαμόγελα που κυκλοφορούν έξω από την πόρτα του φθινοπώρου. Οι τσάντες ολοένα γεμίζουν με σκέψεις και τα μερμήγκια ανάβουν τα κάρβουνα της προσμονής... Η γέφυρα που ενώνει το θερινό ηλιοστάσιο με το χειμερινό στήθηκε. Κι ο δρόμος γέμισε με τις βαρυσήμαντες ανάσες του καιρού που αλλάζει... Τώρα εί

Τρέχαμε ξυπόλυτοι σε άγονη πεδιάδα. Έτρεχε μαζί μας και η αμυδρή λιακάδα. Ρακένδυτα φτερά τ'ατίθασα όνειρά μας στερνή παρηγοριά τής μαύρης γκάτζα λάντρας. Εκείνη η πληγή στη μακριά ουρά της αντίλαλος στριγκός τής μαύρης συννεφιάς της. Την άμετρη υστερία της δεν τη χωρούσε ο τόπος. Τη μαύρη τιμωρία της στιγμάτιζε και ο ζόφος. Το πένθιμο εμβατήριο τής λαβωμένης γκάτζας κατέσχιζε τα σπάργανα τής επουράνιας μάζας. Κυνήγαγε με έπαρση τρεις σπόρους ουτοπίας σε άρουρα που αγκομ

Στο παλιό βιβλιοπωλείο στη βιτρίνα του μπροστά σταμάτησα, τη ματιά μου για να ρίξω στα βιβλία τα παλιά. Στοιχισμένα στην αράδα εκδόσεις , νέες και παλιές με στιβαγμένες μέσα τους σκέψεις, αισιόδοξες , σοφές. Στου τοίχου , της γωνιάς μιαν άκρη , αναμεσίς σε μια σχισμή ζήλεψα μικρό ανθάκι σε μια πρέζα χώμα , ν ' ανθεί . Το αέρι που φυσούσε κουνούσε του την κεφαλή , το ταπεινό ανθάκι, χωρίς να διαμαρτυρηθεί , γλυκά με κοιτούσε... ήθελε κάτι να μου πει : Πως απ ' όλα , τα βιβλία

Άφησέ με, να πλέξω ένα πολύχρωμο στεφάνι φυλαχτό του Χινοπώρου, με φύλλα χρυσαφιά της γης, με τα ροζ άνθια της κυκλαμιάς της άγριας ανεμώνης τα γαλάζια, με την αστραπόχαρη στιγμή να καρπίσει η ζωή στο ερωτικό στροβίλισμα. Με πεταλούδες κίτρινες στο πολύγυρο στεφάνι του νου. Με την ακαταμάχητη πνοή τα ερριμμένα φύλλα να γενούν σπόροι αγάπης, να γιομώσουν με πεθυμιές ζωής. Στο χωματένιο στήθος ν´ανθίσει η φύση, να λαγαρίσει το σύμπαντο. Η ψυχή ν´αναβρύσει τον σπόρο του στ

Θα φυτέψω στις άδειες γλάστρες μου χρυσάνθεμα, να γεμίσει το ανιαρό, άχρωμο μπαλκόνι μου χρώματα. Και σαν αρχίσει να πυκνώνει ο αέρας από την υγρασία, η βροχή θα μουσκέψει το χώμα, και θα μοσχοβολήσει φθινόπωρο. Τότε τα χρυσάνθεμα θα καμαρώνουν μέσα στις πολύχρωμες φορεσιές τους, και θα λάμπουν ακόμη πιο φωτεινά, σκορπίζοντας την ευωδιά τους. Και σε αντίθεση με τον μουντό φθινοπωρινό καιρό, εκείνα, τα κίτρινα χρυσάνθεμα, θα διατηρούν ανάμεσα στα πέταλά τους λίγο απ΄τον

Δεν είναι ο δρόμος δεδομένος. Ούτε κάθε βήμα είναι σίγουρο. Κι αν κοιτάζεις τον ορίζοντα, δεν μπορείς τη μοίρα ν’ αλλάξεις. Ο χρόνος είναι δεδομένος. Μα όχι το πώς θα τον γεμίσεις. Κι αν διαλέξεις τη θάλασσα, πρέπει ν’ αποφασίσεις πώς θα ταξιδέψεις μέσα της. Κι αν είναι δεδομένη η αρχή, είναι το τέλος άγνωστο. Μόνο ό,τι αφήνεις στις ψυχές των άλλων μοιάζει δεδομένο. Τίποτα δεν είναι πραγματικά δικό σου. Ούτε η ανάσα σου, ούτε η στιγμή, ούτε εκείνοι που αγάπησες και νόμιζες

Ήρθες κι εσύ.... Με μια γλυκιά μελαγχολία... Στάλες τα τζάμια και τα δάκρυα της βροχής,κάνουν σεγόντο.. Κάθε σταγόνα και ήχος ψυχής... Ερημιά, καταχνιά,δίχως αχτίδα φωτός... Με θλίβουν οι κακοκαιρίες. Οι μπόρες με λαβώνουν,δεν τις επιθυμώ... Δίνουν υποσχέσεις καθαρότητας, αλλά και ελπίδας, αιώνες κρατούν το έπαθλο... Μα εγώ κρυώνω... Είναι τα πρωτοβρόχια, που μοσχοβολά η φύση, μα γρήγορα νυχτώνει, Η χειμερία νάρκη θέλει να γιορτάσει... Ανυπομονεί να πάρει το στέμμα. Θα τελέψε

Μύρισε Φθινόπωρο..! Γύρισα το βλέμμα μου,και από την μισάνοιχτη πόρτα των εποχών είδα το καλοκαιράκι σιγά σιγά να τα μαζεύει και να φεύγει, και να το νέο φθινόπωρο να μπαίνει δροσερό με ζωηρούς αέριδες και δυνατό ψιλόβροχο .. μου φάνηκε πως χαμογελούσε λίγο αλλά στο βλέμμα του είχε μια γλυκιά αγριάδα σαν κάτι να ήθελε μου πει. Άρχισα να αναπολώ της ζωής μου τα φθινόπωρα και οι αναμνήσεις μου πλημμύρισαν την ψυχή. Θυμάμαι κάποια φθινόπωρα θλιμμένα με τα ξερά κιτρινισμένα φύλλ

Η ανάσα σου επιστρέφει μα το δάκρυ σου θωρώ που σαν πέσει να το σώσω δε μπορώ Κι έτσι σχεδόν αδειάζω και ποθώ να πάρω την ανάσα σου για να σωθώ Γιατί το δάκρυ είναι βαρύ με παρασέρνει πέφτοντας στη γη και μένω εκεί Θα ανοίξω στο δάκρυ δρόμο να ξεπεράσω τον τρόμο μα είναι κύμα θαλασσινό και με πάει στο βυθό Δώρα κρατώ κρυφά και θέλω να σου δώσω Έχω ανείπωτα πολλά ίσως κάποια στιγμή στα πω Πάρε θαλασσινό νερό φέρε να ξεκλειδώσω φωνή, ψυχή, καρδιά να πάρω και

Οι φωτογραφίες είναι από τον ερχομό της Βουλκανιώτισσας στο Νησί το 1960, από το ηλεκτρονικό αρχείο του Συλλόγου των απανταχού Μεσσηνίων" ο Πάμισος" και η δεύτερη είναι από το εξώφυλλο του ηλεκτρονικού βιβλίου του Δημοσιογράφου και Συγγραφέα Ηλία Μπιτσάνη Βέβαια τις φωτογραφίες τις έβαλα για να σας βάλω στο κλίμα του Πανηγυριού της Μεσσήνης. Όμως θέλω να μιλήσω ως φιλόλογος για τη λέξη " Μπεζεστένια" ,όπου ακριβώς κατεβαίνοντας το Μετόχι , άρχιζε παλιά ο χώρος που γινόταν η ζ

Απογραφή ενός στιγματισμένου έρωτα Μπλεγμένη ακόμα η καρδιά στα δίχτυα του έρωτα, θάλλουσα μεμψιμοιρεί αλύτρωτη τους στεναγμούς του στιγματισμένου αποχωρισμού. Παρηγοριά και θαλπωρή αναζητάει στους βοστρύχους του ήλιου με μια ολόθερμη αγκαλιά της μνήμης να ζεστάνει τις κρύες απαντοχες της και να εξαλείψει το φορτίο των στεναγμών και στων κυμάτων τον αφρό να εναποθέσει τους άληστους καημούς για να τους ταξιδέψει σε άξενα ακρογιάλια της λήθης και του μισεμού ... Ό,τ

Τι μέλι,τι κρασί στης αγάπης το ξέσπασμα Δικά σου φιλιά σαν τ'αθάνατο νερό Με ζάλη περισσή το ζευγάρι στο κέρασμα Σιωπά η λαλιά που κουβαλά πειρασμό. Τι τάση,τι ρεύμα, τηςμέθης σκιρτήματα Τι ηλεκτρισμός στην επαφή των χειλιών, Ρεμβάζει το πνεύμα και πλέκει αισθήματα Καυτός ελιγμός σ' επιστροφή των φιλιών. Σαν ρίγη δροσούλας, κεράσια θεόρατα, Σαν χούι συνήθειας στον εθισμό Τα χείλη τρεμούλας στο πάθος αχόρταγα, Τραγούδι σιγής σ' εναγκαλισμό. Τι θερμή στο χάδι φωνούλα σαν σ'ό

Ήρθες, και πήρες ό,τι λίγο είχε μείνει, δεν αντιστάθηκα, άφησα το βάθος να μιλήσει Κύμα που γυρίζει στον εαυτό του Δεν έγραψα για ό,τι δεν με καίει, Το φως δεν χρειάζεται λόγια Μόνο στο όνειρό μας ζω, έξω απ’ αυτό, η μέρα είναι κούφια, κι η νύχτα δεν ξέρει πού να σταθεί Όταν η ελπίδα χαμηλώνει, το τέλος έρχεται σαν παλίρροια Δεν υπάρχω δίχως εσένα, όχι από φόβο, από ύλη, αν φύγεις, σβήνω, αν μένεις, ανασαίνω Η ψυχή θυμάται πού ρίζωσε

Όταν σου δένουν τα χέρια να μη φτάσεις το φως . Όταν σου κλείνουν τα μάτια να μη δεις ουρανό! . Κι όταν η χαρά σωπαίνει, η αγωνία βαραίνει και το αύριο μοιάζει θολό και γκρίζο ναυάγιο . Τότε θες δύναμη που δεν λυγίζει . Θέληση που δεν σβήνει, μια ελπίδα μικρή να σταθεί και να μείνει . Γιατί αρκεί μια σχισμή, μια γρίλια μισάνοιχτη, να γλιστρήσει από μέσα μια κλωστή ηλιαχτίδα . Κι η κλωστή γίνεται δρόμος . Ο δρόμος γίνεται φως και τα δεμένα χέρια μαθαίνουν ξανά να αγγίζουν . Τα

🧡 Κι ο Ήλιος κουράστηκε να καίει... Κηρύττει παύση της πύρινής του ενέργειας... Στα φθινοπωρινά χρώματα θα απλώσει τις απαλές του αχτίδες Τις ανάσες του θα ενώσει με γλυκόπνοους ανέμους ανάμεσα στα χρυσοπράσινα φύλλα που ξεκινούν τη νέα τους χορογραφία... Πιο χαλαρός... το άρμα του θα οδηγεί με χαμηλή ταχύτητα στη μέρα που μικραίνει και βαθαίνει το Φως... 🍂 Βλέπεις...ακόμη κι ο βασιλιάς των Πλανητών δεν κυβερνά πάντα στο απόγειο... Ξέρει κι αυτός πως η δύναμη δε βρίσκεται σ

Η αγάπη δεν είναι μαθηματικά, μήτε και εξισώσεις, η αγάπη είναι συναίσθημα, που πρέπει να το νοιώσεις. Βρές τις λύσεις...πέταξες, και τόβαλες στα πόδια, κι άφησες πίσω την ψυχή, να δρασκελά εμπόδια. Κλείστηκες μέσ’ τη σιωπή, χωρίς να αντιδράσεις, η γνώμη σου ανύπαρκτη, θέλεις να αποδράσεις... Η αγάπη η αληθινή, δεν είναι ασκήσεις, που θα σκεφτείς με προσοχή, και θα μπορείς να λύσεις. Οι λύσεις είναι άπιαστες, το χ και ψ σκοντάφτουν, δεν βγαίνει η εξίσωση, και λύσεις δεν υπάρχ

Περαστική η ζωή μου σαν λευκό φτερούγισμα Πόσο αλλιώς φαντάζει τώρα ο ουρανός σου; Τα φτερά μου φοβούνται Δε σε αγγίζουν Η πιο νοσταλγική αυγή μου, λησμονήθηκε από τον αδαή άνεμο Θέλω να σε χάσω αληθινά Άφησέ με Θα αντέξω την πυρετική απουσία Χάσου στο απόκρυφο ουρανό, θα σε ψάξω Θα κοιτώ και χωρίς εσένα Το μάγουλό σου άγγιξε ο ίδιος άνεμος Τον συγχωρώ Άνεμε, γιατί μένεις τόσο πολύ Φύγε τώρα Κρατάς πολύ το άρωμα, ζηλεύω ακήρατες πνοές Στα χείλη σου κοιμήθηκε η μεθυσμένη νύχτα

Με υλικά μια χούφτα ουρανό και μια αγκαλιά θάλασσα ζημώναμε ως νέοι, την πρώτη ύλη των ονείρων μας! Αυτό κάνουν και οι σημερινοί νέοι, αλλά με άλλα υλικά. Καλό είναι που πειραματίζονται! Τα πειράματα, άλλωστε, άλλαξαν την μορφή της ανθρωπότητας. Αν πρόκειται, όμως, για τον έρωτα, τον στοχασμό και αισθήματα, για την ανθρώπινη προσέγγιση και επικοινωνία, τα υλικά της ζωής δεν τα φτιάχνει η χημεία. Η θάλασσα είναι εκεί, το κύμα καρτερά ψυχές να συντροφεύει. Ο ουρανός κρατά τ

Το κερί δάκρυσε πάνω σε μια κόλα χαρτί.. Μελάνι το περιέθαλψε με βελούδινη στοργή. Η σκέψη αποκοιμήθηκε μεθώντας, κάτω από τον ίσκιο του, που πάσχιζε την φλόγα να φυλά αναμμένη. Φλόγα δάκρυ αγκαλιάστηκαν, ακατάπαυστα η καρδιά πληκτρολογεί. Το βλέμμα του δαπέδου μυρίζει την ψυχή, ξάφνου ακούω στους τσίγκους , να ερωτοτροπεί η βροχή. Ψίθυροι και ανάσες που ακούνε μέσα στη βροχή, ελάχιστοι εναπομείναντες εραστές θνητοί... Το βλέφαρα ασφαλίσανε σκηνές πάθους και ηδονής των εραστώ

Θυμάμαι ακόμη εκείνο το απόγευμα στο παιδικό θέατρο. Τα αγόρια μου ήταν μικρά τότε, στην ηλικία που τα μάτια ανοίγουν διάπλατα μπροστά στη γνώση και η ψυχή πιστεύει πως το καλό πάντα νικά στο τέλος. Δεν θυμάμαι πια όλους τους ήρωες της παράστασης. Ο χρόνος σβήνει ονόματα και λεπτομέρειες. Θυμάμαι όμως ολοζώντανα κάποια πλάσματα με το όνομα «Γλιτσίνια». Τα Γλιτσίνια ζούσαν βυθισμένα στη σαπίλα τους. Δεν είχαν άλλον σκοπό από το να μηχανεύονται το κακό. Δεν δημιουργούσαν, δεν ο

Πήρα βελόνι και κλωστή, και τις ρωγμές να ράψω, για να σφαλίσω την ψυχή, κι ότι πονεί...ίσως το διαγράψω. Άλυκο αίμα ξεχύθηκε, ράβοντας με βελόνα, στάλα στάλα έσταξε, βάφτηκε ανεμώνα. Εκεί εις την εξώθυρα, θα την τοποθετήσω, το χρώμα το φανταχτερό, σημάδι για ν’ αφήσω. Να κλείσω πόρτες και οπές, έξω τον πόνο να κρατήσω, να μην μου κλέβουν την χαρά, για να μπορώ να ζήσω. Το γκρίζο ρούχο της ψυχής, με χρώμα θα το βάψω, πήρα πινέλο και μπογιές, την όψη του ν’ αλλάξω. Χρώματα χα

Περπάταγες πάντα αντίθετα στο ρεύμα Στο πρόσωπο σου ο βοριάς εκπλιπαρούσε Τα μαλλιά σου χορός άναρχος σε μουσική παροχυμένη Η ανάσα σου εκκωφαντική στην ησυχία της νύκτας Αναρωτιόσουν αν στην στράτα σου κυκλαμινα θα ανθίσουν Μάταια περίμενες την άνοιξη Μάταια τα πρωτοβρόχια Ποια θα ήσουν άραγε ,αν όλοι δεν γνώριζαν τον λύκο; Ρούλα Παγιαλάκη 🌹