Η μανία των ανθρώπων να τρέχουν στα δικαστήρια για το παραμικρό. Και εγώ να στέκομαι σα δερβέναγας πίσω από την έδρα. Η αλαζονεία όλων να μη μπορούν να συνομιλήσουν για τ΄ απλά, που διογκώνεται ο εγκέφαλος και τα κάνουν τεράστια και θανατηφόρα. Όλοι όσοι δεν χρησιμοποιούν την ομιλία, ώστε να μη δημιουργούνται προβλήματα. Κατά έναν περίεργο τρόπο, οι συγκρούσεις καταλήγουν στα δικαστήρια, μέσω ύβρεων ή ξυλοδαρμών. Έτσι, κάθε μέρα φοράς το ακριβό ταγιέρ σου, κάθεσαι στην έδρα

❣️ Η Ψ υ χ ή θυμάται... τους δρόμους που βάδισε κρατώντας το λατρεμένο σου χέρι που έλαιο έσταζε κισσού... ✨️ Θυμάται... το Φ ω ς που έλαμπε στο βλέμμα σου το άπειρο όταν στίχους της χάριζες με τα αστροδάχτυλα της Σελήνης... ❣️ Τώρα ακούει τη σιωπή σου... Κι η Α γ ά π η ζωντανεύει! Πάλλεται στους πόρους της σαν ταραγμένα κύματα στο πέλαγος της αντοχής που λαχταρούν να λυτρωθούν στις πύλες των ματιών σου... ✨️ Γυμνώθηκε η Μ ν ή μ η... Και τολμά να αναμετρηθεί με την πλη

Τον βλέπω στον καθρέφτη. Τον ψεύτη... Που παίρνει χρόνια. Και μια σταγόνα θυμίζει ναυάγιο στα βαθιά. Τον βλέπω στο ποτήρι. Στα άδεια χείλη. Και στο τσιγάρο που καίει στο τασάκι. Τον βλέπω στα τραγούδια. Και στα λιμάνια. Στις λίμνες στα ποτάμια που έμειναν μισά... Τον βλέπω μέσα στο σκοτάδι. Να μου γελάει... Με ένα μαχαίρι πάνω στο δέρμα. Τον βλέπω πίσω από το ψέμα. Και με ένα δάκρυ πάνω στο βλέμμα. Κι όλο φοβάμαι να του το πω. Πως έχει πια πεθάνει. Δεν μένει πια εδώ... (Τίτλο

Οι Εκδόσεις ΚΟΥΡΟΣ, ο εκδότης μας, κ. Δημήτρης Φύκιρης, οι συνεργάτες μας κι εγώ, αισθανόμαστε ιδιαίτερη χαρά, συγκίνηση και τιμή που θα αναλάβουμε να εκδώσουμε το νέο βιβλίο της ταλαντούχας ποιήτριας, κ. Ευαγγελίας Μανωλάτος - Evangelia Manol, με τίτλο: «Άνθιση Ζωής». Με μεγάλη αγάπη και εκτίμηση, καλωσορίζουμε την εκλεκτή δημιουργό στη μεγάλη οικογένεια των Εκδόσεων ΚΟΥΡΟΣ και την ευχαριστούμε από καρδιάς για την εμπιστοσύνη, τη ζεστασιά και τη συνεργασία της. Είναι πραγματ

Καμία σταγόνα θλίψης δεν στάζει στα χείλη μου. Πίνω για το σήμερα που υπάρχω εκεί έξω... Για τις κερασιές που ανθοφορούν την άνοιξη. Για το φεγγάρι που γεμίζει την καρδιά του Αυγούστου. Για τα παιδιά που μοιράζουν χρώματα, σύνορα δεν γνώρισε ο νους τους. Πίνω για τις πληγές που έκλεισαν, ραμμένες απ' τις κλωστές του Μάη. Μεθάω με τις ρώγες της χαράς, που κρέμονται από τα τσαμπιά που μας ενώνουν. Την ποίηση την γεύομαι στα χείλη μου, σαν θάλασσα που μέθυσε τον νου μου. Νικόλας

Ο χρόνος κυλάει σαν το γάργαρο νερό Όταν δίνω ζωή στο άψυχο χαρτί... Όταν συνδυάζω λέξεις, κάνω προτάσεις φτιάχνω νόημα... Τότε γίνομαι Άψηλη ίσαμε τον ουρανό! Τότε : Δεν υπάρχει χρόνος... Δεν υπάρχει πόνος... Δεν υπάρχει ρίγος... Δεν υπάρχει ζήλος... Υπάρχει μόνο το γάργαρο νερό μιας σκέψης Τυλιγμένης με μπόλικα καντάρια νοσταλγίας! Που με σφιχτά αγκαλιάζει και με συνεπαίρνει σαν το μικρό παιδί στα σπάργανα του τυλιγμένο που κλαίει ρυθμικ

Γλυκά χάραζε η μέρα με ανταύγειες χωματιστές. Στο πελάγου και στου ουρανού το γαλάζιο και θαλασσί. Στα κατάρτια οι γλάροι της μέρα το άγελμα χαρούμενοι φώναζαν. Σταμάτησε η θάλασσα να πάλλεται τρυφερή μοναδική απλώνονταν ως εκεί που η ματιά σκόνταφτε πότε σε βράχια πότε σε κάτι που αρμενίζει πότε σε κάτι που πετούσε, και στην άκρη του Λιμενοβραχίονα το φάρο που ρυθμικά αχνοφαίνοταν ο ήλιος άρχισε να προβάλει από τον βράχο της Παναγίας που αν και ψηλά αν και μακριά σαν

Η Αρετή προσπάθησε, με τα μακριά της χέρια να βρει κάποιο πάτημα στον κοφτερό βράχο αλλά μετά την τρίτη ανεπιτυχή προσπάθεια, απογοητεύτηκε και σταμάτησε. Η Αρετή παρατήρησε, πως το αριστερό χέρι του Έκτορα, έτρεμε από την υπερπροσπάθεια που έκανε. Πόση ώρα θα μπορούσε να τους κρατήσει ακόμα; Σήκωνε το βάρος και των δύο τους. Ξαφνικά τραντάχτηκαν και οι δύο καθώς ένα κομμάτι του βράχου από τον οποίο κρατιόνταν, ξεκόλλησε και έπεσε στην αφρισμένη θάλασσα από κάτω τους. Ο Έκτορ

Ήρθε αργά στον ύπνο μου, μόλις τον αντίκρυσα απ το σφάχτη της καρδιάς του ξύπνησα ... Σχολιαρόπαιδο ήταν ακόμα που μου 'λεγε... απ' τα χείλη σου διψώ ένα φιλί στο στόμα... Ζωντάνεψαν μες στο μυαλό τ' αλλοτινά του λόγια... "έχω σφάχτη στη καρδιά που με πονεί ακόμα" Μεσάνυχτα σε καρτερώ κάτω απ ' το παραθύρι σου τραγουδώ λυπητερά... "Είμαι αητός χωρίς φτερά..." Με τη φωνή τη φάλτσα του να μου τρυπάει τ' αυτιά θυμώνω βρίζω έξαλλα τη μοίρα αναθεματίζω. Την ώρα καταριέμαι γίνομα

Στην αγκαλιά της θάλασσας ατάραχα κοιμήσου, με τ' αλμυρό της το νερό δρόσισε το κορμί σου. Το ασημένιο κύμα της άφησε να σε λούσει, κάθε σου σκέψη μυστική άπλωσε για ν' ακούσει. Κι αν σε σιμώσει ο χάροντας δική μου πες πως είσαι κι απ' τα μαύρα κιτάπια του το όνομά σου σβήσε. Κάθε της χάδι η ακτή με τι στοργή στο δίνει! Ή την αγάπησες βαθιά ή σε αγάπησε πολύ εκείνη.🌊✨✨ Στέλλα Μιχαήλ Ζωγράφου 🌊❤️🌊

«Αν δεν τον ζήσεις τη στιγμή που πρέπει, χάνεται…και δεν καίει πια το ίδιο ο έρωτας» Ρενέ. Το πιο τραγικό δεν είναι πως χάνεται ο έρωτας• σβήνει η φλόγα εκείνη της καρδιάς σου που έκαιγε μόνο για εκείνον ή εκείνην. Ο έρωτας έχει εποχές· τα καλοκαίρια του, που ζει τις πιο μαγευτικές αγκαλιές κάτω από το φως του αυγουστιάτικου φεγγαριού· τα φθινοπωρινά απογεύματα, που γέρνεις στον ώμο του ακούγοντας την ψιλή βροχή· την άνοιξη, που σκορπά πεταχτά φιλιά ανάμεσα στα στάχυα και μεθ

Στον συγγενικό κρίκο Έγινες ακροβάτης σ’ επικίνδυνοσυρματόσχοινο. Από κάτω παραμονεύει το σκότος, ο θάνατος. Μια σκάλα θέλω να σε φτάσω, να σε γλιτώσω. Καταραμένο ποίημα, σαν τη μοίρα σου, απολωλέ. Να αιωρούμαι ανάμεσα σε επτά στίχους και στα χείλη μιας εβένινου τηβέννου, δεν αντέχω και σπάζω τα σκαλοπάτια. Κατερίνα Ραμανδάνη 🌹

Περίμενα καρτερικά στου σπιτιού μου το μπαλκόνι Έβλεπα πότε θ' άφηνες του οδηγού τιμόνι Στη στάθμευση σαν άκουγα να μπαίνει το αμάξι Το' λουζα χάδια με ματιές, χαιρόμουν, είχες φτάσει. Ήσουν νέα και οδηγός πρωτάρα Της λαχταράς κάπνιζα τσιγάρα Κόρη μου να ξέρεις δεν είναι φάρσα Με σένα ταύτιζα τ'αμαξι σαν να'χε την ψυχή σου και ανάσα. Με άψυχα σίδερα κυκλοφορεί το αμάξι Το βλέπω, Θεέ μου λέω η κόρη μου ειν' εντάξει Όπου να πας ,όπου βρεθείς τ' ακολουθώ με αγάπη Ίδια πάντα η π

Το νερό δεν περιδινείται πίσω Νόμιζες ότι αρνιέται τη λησμονιά Ότι αναπολεί τα ποτάμια του, τις θάλασσες, τις λίμνες Τα μάγουλα που αλμυροστάλες του κύλισαν με φόρα, από πόνο Μα όχι Το νερό δεν είναι αίμα, να ρέει στις ζωοδότρες φλέβες, αδιάλειπτα Να πάλλεται στις αρτηρίες, εγκλωβισμένο σε σώματα με όνομα Το ύδωρ στάζει, το αίμα στάζει, απ’ άλλα ύψη και ανοιχτές πληγές Κουβαλούν μεταλλάξεις από αόρατα φώτα και κόκκινες αβύσσους κουρασμένες από τις διαρροές Μετά χάνουν το περί

Σκαρφαλώνω το βουνό όχι για να φτάσω την κορυφή, αλλά για να φτάσω τον ουρανό. ΠΑΝΩ ΨΗΛΑ Πάνω ψηλά στον ουρανό, στον κόκκινο ήλιο, πάνω απ’ τη θάλασσα, οι επιθυμίες μου γίνονται γλάροι… George Kastrounis 🌹

Πάλι με ξύπνησε η σκέψη η ανεμόεσσα. Σαν την βελόνα τρέχει μέσα στο αίμα, κυκλοφορεί και σκίζει ακάθεκτα την ηρεμία του νου Κι έρχεσαι εσύ πάλι με μορφή και χωρίς μορφή με γέλιο ειρωνικό και με χωρίς οίκτο και πλημμυρίζεις με την μυρωδιά σου το δωμάτιο και πλανιέσαι δεξιά κι αριστερά κι εγώ θέλω να ξυπνήσω, να φωνάξω με κραυγή πιο δυνατή απ’ τη φωνή μου αλλά δεν μπορώ κι εσύ γελάς, γιατί μου στέλνεις σκιές για να δοκιμάσεις τις αντοχές, τα όνειρα, το ερωτικό παραμιλη

Ήταν μια μέρα φωτεινή, από εκείνες που ο ήλιος σκαρφαλώνει ψηλά στον ουρανό και τα χρώματα ζωντανεύουν με μαγικό τρόπο. Η πλατεία έσφυζε από ζωή∙ παιδιά έπαιζαν ανέμελα γύρω από το σιντριβάνι, πλανόδιοι πωλητές διαλαλούσαν την πραμάτεια τους, κι ο αέρας μύριζε καβουρδισμένα κάστανα. Ο μικρός Νικόλας στεκόταν στη μέση, κρατώντας στο χέρι του ένα κόκκινο γαρύφαλλο. Το είχε κόψει από τον κήπο της γιαγιάς του το πρωί. «Να το δώσεις κάπου που το χρειάζονται, παιδί μου», του είχε π

Σταγόνες βροχής κατρακυλούν από τον μέλανα ουρανό της ίριδας. Δεν είναι αδιάβροχη η καρδιά να τελέψει ο πόνος. Χαρμόπικρος ο έρωτας σκοτεινός, αντιφατικός, λαγαρός, σφοδρός φρενιάζει στ’ ακαταλόγιστο πάθος. Η μορφή σου, φωσφορίζον λαμπιόνι τ’ ουρανού στα νυχτέρια μου τη σκαλίζω στα όνειρά μου. Η καρδιά σου κοκαλωμένη στο χιόνι σαν τα χειμωνιάτικα αόρη ξεχειμάζει καπνισμένη, παγωμένη ανάσα. Η ψυχή σου, πύρινο Χερουβίμ με σπαθί, αν σβήσει η φλόγα η αγάπη έχει χαθεί. Κι εγώ κοντ

Ντύνομαι νύχτα και γυρνώ σε άλλα μέρη μόνος μου σαν τον αετό απλώνω χέρι έν' άνθρωπο θέλω να βρω να μου μιλάει Να λέει εσέν' αγαπώ και να γελάει. Κοιμάμαι πάνω σε πανιά κι όλο ταξιδεύω Έχω ανήσυχη καρδιά πάντα την παιδεύω Απάνω σε βράχους την κτυπώ σαν το χταπόδι Μην μου απλώσει και διαβεί κι ύστερα ματώσει Που 'ναι εκείνη η στεριά που γαληνεύει τον μέσα κόσμο τον κρατά ταξίδι πλέκει Που ναι το χώμα το σκληρό π' αλλάζει πλεύση απάνω του να τριγυρνώ με δίχως σκέψη Που εισ' αγά

Ένα χαρούμενο κελάηδημα συνόδευε το μοναχικό πρωινό μου. Κοίταξα γύρω να σε δω και σε ανακάλυψα, μικρέ μου φίλε, στο περβάζι του παραθυριού μου. Μου κελάηδησες για λίγο κι εγώ, μαγεμένη, άφησα τις ασχολίες μου να απολαύσω το τραγούδι σου. Κελαηδούσες μόνο για μένα, σαν να γνωριζόμασταν από παλιά. Ένιωσα ανάλαφρη την καρδιά μου και τα χείλη μου σιγοτραγούδησαν μαζί σου. Ύστερα ξεμάκρυνες. Το κελάηδημά σου ακουγόταν όλο και πιο απόμακρο, ώσπου δε μπορούσα ούτε να σε δω ούτ

Στης θάλασσας την άκρη ψάχνει η αγάπη αγνάντι, με της φαντασίας τα φτερά τον έρωτά της κυνηγά ... Το δροσερό αγέρι τη θωπεύει τρυφερά σαν περιπλανιέται εδώ και κει... στης γαλήνης τη σιωπή. Ω !!! ν' αγναντεύει θάλασσα να μη χορταίνει ομορφιά στις λίμνες των ματιών της, την απλωσιά ακόμα πιο πλατειά ... Ως των οριζόντων τις γραμμές εκεί η ελπίδα της χαμογελά, κάθε ντέρτι και καημό σβήνει ... μες την πικρή της ερημιά .. Ω !!! Θεέ μου τα μάτια κλείνει... φτερουγάει η καρδιά κι ο

Μέτρησα τα χρήματα και τα βρήκα λίγα, μέτρησα τα χρόνια και τα βρήκα λιγότερα, μέτρησα τους φίλους και τους βρήκα ελάχιστους, μέτρησα την αγάπη και τη βρήκα λειψή• κι έτσι άρχισα να αναπληρώνω, όχι το λίγο, αλλά το δυσαναπλήρωτο. Γιώργος Θανάσης 🪽 Ο Γιώργος Θανάσης γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Ιωάννινα. Ζει στην Καλαμάτα και υπηρετεί ως Αξιωματικός στην Πολεμική Αεροπορία. Σπούδασε Ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο Κρήτης και είναι κάτοχος μεταπτυχιακού της Ψυχολογίας της Υγείας. Αρθ

Τα χρόνια περνούν και νιώθω ότι σαν χθες ήταν που έτρεχα χαρούμενη να συναντήσω το άπιαστο. Εκείνους τους εφηβικούς έρωτες, που το φλερτ λεγόταν συναίσθημα, χαμόγελο, το φιλί το πιο γλυκό του κόσμου, που όταν τελείωνε, το δάκρυ το σκούπιζε ο αληθινός φίλος. Ξέρεις για ποιους λέω. Για κείνα τα παιδιά που μαζευόταν να σκεφτούν πως θα σε κάνουν να γελάσεις και να ξεχάσεις τι σε στεναχώρησε. Ήμουν μέσα σε εκείνες τις παρέες που δεν νιώθαμε την ανάγκη για πολλά. Τα ασβεστωμένα πεζ

Τριγυρίζω στους δρόμους της πόλης. Βαδίζω αργά, κουρασμένα. Τα βήματά μου συλλογισμένα. Σκέψεις πολλές το μυαλό μου κεντρίζουν. Η ώρα περασμένη. Κλειστά μαγαζιά, έρημοι δρόμοι... Μοναξιά με κυκλώνει. Κάποιες βιτρίνες το βλέμμα μου τραβούν. Αστράφτουν τα εμπορεύματα –υποσχέσεις ατέρμονης χαράς. Κοντοστέκομαι και, παρότι μας χωρίζει το τζάμι, ανασαίνω τη μυρωδιά του καινούργιου, που δεν έχει προλάβει ο χρόνος να φθείρει. Λίγο πιο κάτω, η ανάταση δίνει τη θέση της στη θλί

Η MAKEΔONIA ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ Συλλαλητήρια πολλά γίνονται στην χώρα μας μ' αυτό το πιο σημαντικό σ όλη την οικουμένη. Για την Μακεδονία μας ο λόγος βαρύ το όνομά μας κι Ελληνικό οι Σλάβοι ν αρπάξουν θέλουν με βοήθεια τον Νίμιτς τον Αμερικανό. Τι κι αν όλοι οι λαοί θα τους αναγνωρίσουν εμείς μόνο δεν θα ενδώσουμε στα σχέδιά τους. Αν δεν τους δώσουμε ποτέ την υπογραφή μας σαν κάλπικοι Σλαβομακεδόνες θα περιπλανούνται. Όλα μπορούν να τα στήσουνε αγάλματα, ονόματα αεροδρομίω

Επαίτες ενός παραδείσου για να γλυκάνουν οι πληγές μας, λίγο χρώμα να σκεπάσει τη φτώχεια της ψυχής μας που αμετανόητη διαλέγει τις λάθος πορείες. Πνιγόμαστε στο φως, οι σιωπές κοίτονται κάτω, δίκασαν το χρόνο μαζί και τον πόνο, αιώνιο συμμαχό του. Κάτι γεννιέται, κάτι πεθαίνει, απ των χρωμάτων το κενό θα κρατηθούμε, ο παράδεισος μια αναπνοή μακριά. Θα περάσουμε το κατώφλι, μ' αυτά τα κουρελιάρικα ρούχα, με τα πόδια γεμάτα αίμα, μια ανάσα ο παράδεισος μακριά. Στους τόπους

Τώρα που βρέχει ουτοπία βγαίνω γυμνή και περπατώ... Έτσι γυμνή, χωρίς προκαταλήψεις χαρταετός στα σύννεφα, πουλί πετώ. Με μέθη με λούζει η ευτυχία... Μετά το όνειρο το άλικο φορώ, δώρο απ’ τα μύχια της καρδιάς σου. Μ’ αυτό, που μ’ έντυσες μια νύχτα με τη χλιδή του έρωτά σου... Με ξέγραψε πια η λήθη... με ξεχνά... Ω, επιτέλους, μ’ αφήκε, τι χαρά! Από το χέρι τώρα η τόλμη στ’ ασύνορα του κόσμου με τραβά, στο σύμπαν της χαράς μαζί σου να βαδίσω κι ολάκερο τον κόσμο να γνωρίσω, π

Το μπρούντζινο πορτατίφ στέκει στριμωγμένο στη γωνία πάνω στο παλιό τραπεζάκι. Η σκαλιστή του βάση κρυμμένη κάτω από τη σκόνη. Ένα αγαλματίδιο έρωτα, χωρίς το τόξο και τα βέλη του, αποτελεί τον κορμό του. Το κιτρινισμένο του καλώδιο άτσαλα τυλιγμένο από κάτω. Το γυαλί παραμένει σπασμένο εδώ και κάμποσα χρόνια. Η λάμπα του καμμένη. Το μπρούντζινο πορτατίφ γέρνει ελαφρά στο πλάι, κουρασμένο απ΄τα χρόνια, λαγοκοιμάται ακουμπισμένο στον τοίχο. Νίκη Μαντζαβίνου 🌹

Ξημέρωσε η μέρα του Αγίου Πνεύματος, κι ένας αέρας γαλήνης απλώθηκε πάνω στη γη. Σαν αόρατη πνοή που αγγίζει τις καρδιές, φωτίζει τις σκέψεις και γλυκαίνει τις πληγές, το Πνεύμα της παρηγοριάς και της ελπίδας περνά ανάμεσά μας, ψιθυρίζοντας λόγια αγάπης και ενότητας. Κι έρχεται μαζί του ο Ιούνιος, ο μήνας του φωτός. Οι μέρες ανοίγουν σαν λευκά πανιά στον ήλιο, τα γιασεμιά σκορπούν το άρωμά τους στα σοκάκια και η θάλασσα ντύνεται με τις ασημένιες ανταύγειες του καλοκαιριού που

Ατρόμητοι οι αετοί, πετούν εις τους αιθέρες, ποτέ δεν σκιάζονται, από ύψη και αγέρες. Δυό αετοί που συμμαχούν, σαν δίδυμοι αντάμα, τα δίκαια τα πιστεύω τους, έχουνε κάνει τάμα. Το δίκαιο κι η αλήθεια, το ταιριαστό ζευγάρι, κανείς δεν μπόρεσε, μαζί τους να τα βάλει. Δίκαιο και αλήθεια, πάντα κοιτούν τον φάρο, το δρόμο τούτης της ζωής, που πρέπει για να πάρω. Δυό μαχητές ατρόμητοι, την ήττα δεν γνωρίζουν, όσα κι αν ψέματα τους πούν, πάντα θα καθορίζουν . Τους αετούς δεν ξεπερνο

Βρόντηξε ο σπασμένος καθρέφτης Με φωνή κατάκοπη από τις επιστροφές προσώπων Ολόρθος στη σκόνη του Μυρωμένος υγρασία Σκιασμένος χνώτων, σιωπών και φόβων Μια τραγική φυλακή αναμνήσεων πενθούντων Έτριξε ο σπασμένος καθρέφτης Ανατομία ρόδων ωσάν ρωγμών Σπασμένα είδωλα στις αράχνες Ηδονές από γυαλιά, καρφιά, αγκαθωτών σωμάτων Νεκρή τρυφερότητα Κροτάλισε ο σπασμένος καθρέφτης Δεν τον αντέχω πιά Κάθε πρωί με την τσίμπλα στο μάτι τον μαχαιρώνω Πίσω του, πάλι εγώ Χίλια κομμάτια Γελά ο

Το φως τρεμοσβήνει σ' ένα παράθυρο ανοιχτό Ριπές αχνού φωτός σ' ένα κόσμο μαγικό Χέρια με λαχτάρα απλωμένα Χείλια λάγνα θηλυκωμένα Κορμιά με τη φθαρτότητα μαχόμενα πάνω σε σεντόνια με ιδρώτα υφασμένα Έξω περνάει η ζωή στης αγωνίας τη σκιά Παραπλανημένη από ψιμύθια φανταχτερά Λανθασμένα αγνοώντας το πρόσκαιρα ιδανικό... Αλίκη Πέϊκου 🌼

Μια Στιγμή, Μια Αιωνιότητα Η άμμος γέμιζε τα σανδάλια του καθώς περπατούσε. Δεν ένιωθε πια το βάρος τους, ούτε τον ήλιο που έκαιγε τη ράχη του σαν φωτιά που έμοιαζε να ’ρχοταν από άλλον αιώνα. Η έρημος μπροστά του άπλωνε το κορμί της σαν παλαιός χειρόγραφος κύλινδρος – γεμάτη μυστικά, γραμμένη με τα σημεία της σιωπής και τα φωνήεντα της καρδιάς του. Το πρόσωπό του, σκαμμένο απ’ τον ήλιο και την αγάπη, δεν ξεχώριζε πια ανάμεσα στο χρώμα του χώματος και της ψυχής του. Είχε μάθε

Ψηλός, ξανθός ο νιός,ο Θεριστής τον κάμπο που δρασκελίζει. Στο ζωνάρι κρεμασμένο έχει δρεπάνι. Χρυσά τα στάχυα ορθώνονται να τον προϋπαντήσουν . Λάμπει μές´τ' ανοιχτό, το άσπρο πουκάμισό του, κάτω από την λάβα του ζωοδότη ήλιου. Η καταγάλανη θάλασσα στα μάτια του κυματίζει. Στα ξέπλεκα του τα μαλλιά το αγέρι σαν τρεχαντήρι, γλιστρά απαλά στο στέρνο του, δροσιά να του χαρίσει. Μαλάματα του ήλιου οι αχτίδες γύρω από το μέτωπό του. Στεφάνι πλέκουν φωτεινό και βασιλιά τον στέφουν

Ο διάδρομος μύριζε ακόμη καφέ όταν γύρισα στο σπίτι. Άφησα τα κλειδιά πάνω στο τραπέζι και κοίταξα το κινητό μου πριν καν βγάλω τα παπούτσια. Τίποτα. Ούτε ένα μήνυμα. Μόνο εκείνη η παλιά μας φωτογραφία στην οθόνη μου θυμίζει πως κάποτε μιλούσαμε ασταμάτητα, λες και φοβόμασταν τη σιωπή. Τώρα υπάρχει ένας ωκεανός σιωπής ανάμεσά μας. Όχι από αυτούς που κοιτάς και θαυμάζεις∙ από αυτούς που σε καταπίνουν αργά, χωρίς θόρυβο, χωρίς κύματα. Κάποτε οι λέξεις έφταναν εύκολα από εμένα σ

Έψαχνε κάτι να βρει. Αγωνιωδώς. Είχε αναστατώσει όλη τη σοφίτα του σπιτιού του παππού. Πρόσφατα τον είχε χάσει και από την αγάπη του γι΄ αυτήν, της είχε αφήσει το σπίτι αυτό κληρονομιά. Ένα όμορφο σπιτάκι με τρία δωμάτια σε υπερυψωμένη βάση, κουζίνα, μπάνιο και από πάνω ένα δωμάτιο εργασίας που ο παππούς έγραφε και ζωγράφιζε. Το ατελιέ του, ήταν η σοφίτα του σπιτιού. Ένας μεγάλος ενιαίος χώρος που μπορούσες να βλέπεις τριγύρω τη φύση από τα επτά μέτρα ύψος. Στο ένα παράθυρο,

Έρωτες,χαρές σαν αεράκι δροσιάς.. Νύχτες θερινές που μοιάζουν με μέρες και Κυριακές ξεγνοιασιάς. Θέρμανε καρδιές φιλησ' ο ήλιος τη γη Θερμή εποχή. Στις φλέβες τρέχει ο πόθος θαλασσιάς.. Την καρδιά βρέχει το κύμα του έρωτα με μυστική ευωδιά. Του ήλιου βλέμμα ήρθε ζεστό ξάπλωσε πάνω στο δέρμα. Τόσες ευωδιές , τ' έρωτα αρώματα σκορπά τ' αγερι Σαγήνης δολώματα Φέρνει το καλοκαίρι. Μες στα κύματα.. Ξεχασμένοι έρωτες και αισθήματα. Νύχτα θερινη.. Στην ταράτσα κάθεται ο παράδεισος

Νύχτωσε. Φεγγάρια του Ιούνη γεμίζει ο ουρανός. Τούτη η πανσέληνος απόψε κρύφτηκε στις ραφές των ματιών σου. Τούτο το φεγγάρι, το δικό μου, απόψε τρέμει, γλιστρά μέσα από τα χείλη σου, διαβάζει μοναξιές και έρωτες. Κλαις· Το δάκρυ σου μια χούφτα αλάτι έγινε κι αυτό. Απόψε φεύγω γυμνή, γεμάτη κραυγές. Σ’ ένα τσιγάρο τα κάψαμε όλα ως την αυγή. Σωτηρούλα Τζιαμπουρή Χατζηκωνσταντή 💕

Ξέρω που θα ταφώ• μένει μόνο να βρω νέο χώμα, πεινασμένο, οργισμένο στην καρτερία του να με καταβροχθίσει σαν το τολμήσω. Στην σπουδή του θανάτου πρώτα κοιμάσαι στον οίκο σου. Ο θάνατος είναι θάλασσα ξέπλεκη, διάφανη και νοσταλγική, με κρουστά μαλλιά ασθμαίνει για νέα προικιά κι όταν την ξαπλώσει βαπόρι ταξιδεμένο του βγάνει τα ρούχα χαμογελαστή... Στο τέλος την διαφορά στη διαφθορά την κάμει το αλάτι• καθαρμός της συνοχής συντηρητής δεσπότης, μοιράζοντας την θλίψη των ψαριών

Μονάχε κύκνε Φοράς το ίδιο τέλος σαν βασιλιάς Άλαλε κύκνε οξυηχώς κραυγάζεις πριν τον χαμό Με μαργαριταρένια ανάσα, βελούδινο λαιμό Μέσα στη λίμνη μονάχος στέμμα φοράς Μελάνδρυνον το φως σου εν λευκώ κυλάς Άσπρο ονείρατο, λευκός κι ο θρήνος Εντός παρενθέσεως κουρασμένος κρίνος Στη μοναξιά των δειλινών, στους δρόμους της ομίχλης Άδοξος έρωτας, άχθος της Αμφιτρίτης Σπαράζει η λίμνη σου ανοίγει πληγή Το στέμμα σου πέφτει έρμαιο, αιμορραγεί Πεθαίνεις κύκνε σε λίμνη ρηχού νερού Πο

Πέφτει το σκοτάδι για ν’ ανάβουν τα φώτα, λάμπες με κίτρινο, ή λευκό φως. Ολοένα κι ο πλανήτης φωτίζεται με κάτι καινούριο, κάτι πιο εξελιγμένο. Κάθε χώρα, μια ιστορία. Κάθε πόλη, ένας καημός. Μα πάντα ο Έλληνας μπροστά. Μια χώρα ηρώων. Πρωτιά βασιλιάδων, αρχοντάδων, πόλεμοι, προδοσίες, μάχες, νίκες. Η Ελλάδα πάντα μπροστά. Τέχνη, πολιτισμός. Τα πήραν άλλοι. Μα δεν μιλήσαμε γι’ αυτό. Το στόμα όλων μουγκό. Θρησκεία, πίστη, δικά μας ήταν. Καημένη Αγιά Σοφιά. Όσοι σε προσκυν

Καλημέρα Κύπρος μου Ελλάδα μου Αμμόχωστος μου-Κερύνεια μου και κατεχόμενη γη μου 29-5-1453 / 29-5-2026. Η Άλωση δεν είναι μόνο μια ημερομηνία. Είναι καθρέφτης. Κάθε 29η Μαΐου δεν πέφτει απλώς η Άλωση της Κωνσταντινούπολης. Πέφτουμε κι εμείς πάνω στις σιωπές μας, στις διαιρέσεις μας, στην ευκολία με την οποία ξεχνάμε. Περιμένουμε την "απελευθέρωση", αλλά ποιος λαός ελευθερώνεται όταν πρώτα έχει συμβιβαστεί μέσα του; Δεν χάθηκε μόνο μια Πόλη. Χάθηκε πολλές φορές η πί

Μια μαύρη ασώματη σκιά, σαν από κόλαση βγαλμένη είναι η αχαριστία. Τολμά αναίσχυντα και δανείζεται φως. Κι ύστερα το αρνείται. Ύπουλα πίνει νερό από καλοπροαίρετα χέρια. Το κλέβει. Κι ύστερα θυμάται μόνο τη δίψα της. Οι επιθυμίες της αγγίζουν την αδυσώπητη υπερβολή και πνίγουν στη λάσπη τους κάθε άδολη ευεργεσία. Μα τα καλοπροαίρετα χέρια επιμένουν να χαρίζουν, όπως η θάλασσα επιστρέφει τα κύματα στους βράχους που την πληγώνουν. Αληθινά, καθάρια, ηλιοφώτιστα σοφά, δεν απαι

Σκόρπια κομμάτια απ' το φεγγάρι την πόρτα μου χτυπούν, είναι ακόμα αξημέρωτα τι θέλουν να μου πουν. Γράφουν στο τοίχο δύο στιχάκια τα αηδόνια που περνούν, Να μην χαθούν τα λόγια που έχουν να μου πουν. Φυσά ο αγέρας και παγώνει την κάθε στάλα της βροχής, Πονάει λέει το φεγγάρι θυμάται άλλη εποχή. Χαράζει η μέρα και ο ήλιος το μάτι κλείνει σιωπηλός, Μαζεύει όλα τα κομμάτια τώρα θα υπάρχω μόνο εγώ. Η νύχτα έσβησε με πόνο Και ας τραγουδούσαν τα πουλιά, κάποιος πονούσε κι ήταν

Έρχονται στιγμές που σφυροκοπούν τον νου σκέψεις κι αύπνη κρυφό κλαίς... αξημέρωτες νυχτιές. Αμέτρητες φορές έρχονται οι χρυσαφένιες χαραυγές κι ανοίγουν δρόμους στον ήλιο ρόδινους. Καινούργιες μέρες χαράζουν μ' ελπίδα κι αγάπη που τη ψυχή αγκαλιάζουν και της πίκρας σβήνουν το δάκρυ. Ο Ήλιος μόνος του μπορεί καρδιές να συγκολήσει, με τη ζέστη του όνειρα ν'ανθίσει και των ματιών τα δάκρυα χαμόγελα να ντύσει Τριανταφυλλιά Παπανδρέου 🌹

Δύσκολοι καιροί ανερμάτιστοι τα πάντα ακολουθούν μια ξέφρενη πορεία Η κοινωνία αδιάφορη κηδεύει ιδανικά. Κατεστραμμένη η ομορφιά ζωσμένη από χίμαιρες και οι ψυχές αργυρώνητες από φαύλους εαυτούς. Η ντροπή σε κώμα με την αλληλεγγύη σε υπεράνθρωπη προσπάθεια για την ανάνηψη της. Η σαπίλα αναγορεύτηκε σε κανονικότητα Πυροβολήθηκε κατάστηθα η ελπίδα και η απογοήτευση στην εντατική γεμάτη λαβωματιές Σε μια ανημπόρια του πνεύματος η ψυχή έμεινε δίχως χαλινάρι κύλησε και βρέθηκε

Θα τους αναγνωρίσεις απ’ τα επιτηδευμένα χαμόγελα μπροστά σου και δυό λεπτά μετά, θα ψιθυρίζουν τα χειρότερα στο αυτί κάποιου ομοιδεάτη τους. Είναι αυτοί που κρύβονται πίσω από τα υπονοούμενα, τις κρυφές συζητήσεις. Όταν όμως σταθείς στην αλήθεια σου και τους ζητήσεις να βγουν μπροστά, να εξηγηθούν, θα σε κοιτάξουν με μάτια ανέκφραστα, διηγώντας σε τα πιο απατηλά αφηγήματα. Θα σου προσφέρουν ‘’φιλίες’’ του τίποτε, γεμάτες με ιδιοτέλεια, πασπαλισμένες με συναίσθημα για να εκμα

Στις 27 Μαΐου 1930, οι κάτοικοι της Νέας Υόρκης αντίκρισαν ολοκληρωμένο ένα νέο σύμβολο της εποχής τους: το Chrysler Building άνοιξε επίσημα τις πύλες του στο κοινό, έχοντας ήδη κατακτήσει έναν τίτλο που τότε έμοιαζε σχεδόν μυθικός. Με ύψος 1.046 ποδιών (319 μέτρων), έγινε το ψηλότερο κτίριο στον κόσμο, ξεπερνώντας ακόμη και τον Eiffel Tower, το μνημείο που για περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες συμβόλιζε την κορυφή της ανθρώπινης μηχανικής και τεχνολογικής φιλοδοξίας. Το κτ

Το τρένο πέρασε, δεν ζούμε, δεν υπάρχουμε τα χέρια έμειναν κενά, απόμειναν μόνο τα δάκρυα η μνήμη καίει σαν κάρβουνο, που αρνείται να σβήσει καθώς κοιταζόμαστε, βλέπουμε μιαν αντανάκλαση τα μάτια σου είναι δικά μου πια το αίμα στις φλέβες μας πάγωσε κοίτα, τα ψέματα τελείωσαν, δεν μπορώ να πω πως είναι καλά παίξαμε το παιχνίδι με όλη τη δυσπιστία μας μαζεύω τα κομμάτια, μήπως και φτιάξω μια νύχτα από φως και σιωπή κι όμως ελπίζουμε, σε ένα τέλος που δεν είναι τέλος, μιαν αρχή

Ένα ακόμη τραγούδι μου "Το Σπίτι του Μικρασιάτη" Αφιερωμένο στον Σύλλογο Μικρασιατών Ν. Ημαθίας, σε κάθε ψυχή που κράτησε ζωντανές τις μνήμες της Μικράς Ασίας, σε κάθε οικογένεια προσφύγων που έχτισε ξανά τη ζωή της με πίστη, αξιοπρέπεια και αγάπη για την πατρίδα που χάθηκε αλλά δεν ξεχάστηκε ποτέ. Αφιερωμένο στους παππούδες και τις γιαγιάδες που έφεραν μαζί τους τραγούδια, εικόνες, μυρωδιές και ιστορίες από τη Σμύρνη, τον Πόντο και την Καππαδοκία, και τα έκαναν ρίζες στις γε