Λάθος πυξίδες σε επικίνδυνους γκρεμούς κι εκείνο το «απεριόριστο» που μας χρεοκόπησε στέκει τώρα και μετρά καράβια φορτωμένα χαλίκι. Διστάζεις. Κι όμως, γίνεται πάλι το αστέρι αστέρι και το χέρι ξανά χέρι. Έσκυψα, μάζεψα τις χίμαιρες απ’ τον κήπο, τις έπλυνα, τις σιδέρωσα τις χάρισα στον κόσμο. «Τζάμπα πράμα τα όνειρα φέτος!» Ύστερα ήρθε η Μοίρα. Κάθισε απέναντι, όπως κάθεται το νερό στα σκαλοπάτια, κρατώντας το κιτρινισμένο τεφτέρι. «Είμαι η ορίζουσά σου», ψιθύρισε. Γέλασα.

Κάθισα να μετρήσω, τα πέταλα της μαργαρίτας Να δω ήθελα πόσο με αγαπάς Ύστερα τους σπόρους μιας παπαρούνας Να μετρήσω αυτήν καθ΄ αυτήν την λησμονιά Σε αριθμό τα ήθελα Λίγο πιο πάνω από την καρδιά Λίγο πιο κάτω από το μυαλό Ένας αριθμός θα ήταν, εξάλλου Απ΄ την άλλη και τί να τον κάνεις; Και τα ζάρια έχουν αριθμούς, αλλά εγώ πάντα έμενα στον άσο Πάντα ένας άσος στο τραπέζι Κι εγώ σκυμμένη κάτω απ’ αυτό, να μαζεύω συνεχώς τα ζάρια άλλων Και πάλι άσος Και πάλι ζάρια Και πάλι μι

Φεύγεις. Στη τσέπη σου κρατάς μια χούφτα λέξεις από άμμο. Ξεχασμένες εξομολογήσεις, κάτω από πουκάμισα και φουστάνια τσαλακώμενα. Έρχεσαι. Πάνω σε ναυαγησμένο αλφάβητο, που χτυπάει στα βράχια και σπάει στα κύματα. Ξέχασες, πως έρχονται μπόρες , μ'ένα παράπονο που έγινε ανάμνηση. Αύριο, πάλι μόνοι, να καταπίνουμε ανάσες, σε μουσκεμένες ταράτσες. Αύριο... Σωτηρούλλα Χατζηκωνσταντή Τζιαμπουρή 🪽

Με ένα φινάλε αλλόκοτο μας βρήκε ο Αύγουστος, χωρίς εκείνον τον μεγάλο έρωτα του καλοκαιριού, χωρίς την αγάπη που μένει ακόμη ζεστή στον Αυγουστιάτικο ουρανό. Αυτή η ξαφνική μπόρα του Αυγούστου ήρθε απότομα, όπως ακριβώς έφυγε η αγάπη. Οι αστραπές έσκισαν στα δύο τον ουρανό, όπως ακριβώς η απουσία σου έσκισε την καρδιά μου. Για μια στιγμή όλα φωτίστηκαν· μα δεν κατάφεραν να φωτίσουν όσα σκοτείνιασαν μέσα μας. Κι έτσι, αντί για εκείνες τις νύχτες που μυρίζουν έρωτα και θάλασσα

Αχ, πόσο λαχτάρησα να δω... τα μάτια σου . Αυτά τα μάτια που ερωτεύτηκα.. παράφορα... τα έχασα ... δεν τα χάρηκα ... Τις νύχτες τα ονειρεύομαι ... μες του μυαλού μου τον βυθό, με πόνο και βαρύ καυμό . Βροχή το δάκρυ μου στάζει φαρμάκι στα χείλη μου που κραίνουν... "το σ ' αγαπώ" τους με προσευχή .... Τι κι αν έρχονται σαν οπτασία .. με γλυκοκοιτούν.... το δάκρυ μου δεν στεγνώνουν... Τι κι αν στην αγκαλιά μου

Το δικό μου παραμύθι, μόνο εσύ μπορείς να μου το λες Θέλω το μικρό σου χέρι και κάθε μέρα το κρατώ, πόσο όμορφα είναι Ένα φιλί, αγάπη μου, θα στείλω, κάθε βράδυ είμαι μαζί σου, είμαστε μέσα στο όνειρο φτιαγμένοι Είσαι μέσα σε όλα μου τα όνειρα, είσαι η ευτυχία μου και το ιδανικό, μια αγάπη της ψυχής, απέραντη, που αγκαλιάζει όλο το σύμπαν Οι στιγμές που έχω την έγνοιά σου, είναι η απόλυτη ευτυχία, Κι όταν σωπαίνει ο κόσμος, μιλάει η ανάσα σου μέσα μου, δεν μπορεί κανείς να ζή

Εκείνη έπαιζε με δυο κομμάτια πάγου, στη μια άκρη του πελώριου κρεβατιού Κι εκείνος, στην άλλη άκρη, κοιτούσε σιωπηλά Ήταν όμως, τόσο μακριά Στην οθόνη μιλούσαν για έρωτες και αγκαλιά Ανάμεσά τους, χιλιόμετρα, έλιωναν σαν νερό, μα κάθε σταγόνα γινόταν υπόσχεση Τα δάχτυλά της έγραφαν, ''σύντομα'' κι η φωνή του απαντούσε, «περιμένω» Γιατί ο πάγος δεν κρατάει για πάντα Λιώνει και γίνεται ποτάμι, που βρίσκει το στοιχείο του Ένα πρωί, η απόσταση θα λιγοστέψει, όταν δυο σώματα θα ε

Ω ζωή, έψαχνες αδιάλειπτα στο μπλε νουάρ κουβάρι τής γης τη χρυσή σακοράφα επιθυμώντας, λέει, να περάσεις τις αστερένιες κλωστές μέσα από τη θαυματουργή οπή της, για να συρράψεις τα κενά τού μανδύα σου, με φόντο την αναρριχώμενη στεφανωτή στο κεντητό ρισελιέ τής έναστρης νύχτας. Μα κάτι άλλαξε απόψε. Απόψε ρίγησε η αστροφεγγιά: Γαρδένιες, κάλλες γιασεμιά ξεπρόβαλαν στην έναστρη μεριά μέσα από παραδεισένιες σέρες κατακλύζοντας με μεθυστική μοσχοβολιά την επουράνια πύ

Κατά βάθος δεν έζησα.. Απλά μου έδωσαν μια ταυτότητα. Είμαι ένα πακέτο τσιγάρα που αλλάζει χέρια. Πότε το καπνίζει η μία επιβίωση, πότε η άλλη. Μας σκέπασε η επιφάνεια. Μικρά διαμάντια χάνονται στο βυθό. Έφυγαν τα χρόνια και μας έμειναν οι νύχτες. Μετρούσαμε τις ώρες μα χάσαμε τα ηλιοβασιλέματα. Η ζωή διαπραγματεύεται τις στιγμές. Κι εμείς ψάχναμε τις μεγάλες διαδρομές. Η ομορφιά δε ζει από μόνη της, θέλει και ψυχή. Αναλωθήκαμε πολύ στην ορθογραφία και τελικά ξεχάσαμε τι έλ

Υπερπανσέληνος του Αυγούστου εκθαμβωτική! Σε κάθε σου λαμπερή στιγμή ένα απαλό χάδι! Μια υπόσχεση ρομαντική,σε στιγμή ειδυλλιακή, βαθιά ερωτική! Σε κάθε υπέρλαμπρη αχτίδα ένας τρυφερός ψίθυρος του πόθου.! Σβήνει στα χνάρια του ο χρόνος κι η νύχτα γίνεται ατέλειωτο γλυκό φιλί! Την θωριά σου βλέπω και λιώνω απ' την την δική σου την σαγήνη! Είσαι εδώ κοντά μου, τρυφερά με ακουμπάς! Τρέμει η σιωπή μου,μια ανάσα πριν στα χέρια σου χαθώ.! Μια ματιά,ένα άγγιγμα,ενα χάδι στο θρόισ

Πως να ξεχάσω την αγκαλιά σου, τα φιλιά σου Πως ν ' αντέξω μια ψυχή ν' αιμορραγεί... Σ ' Α γ α π ώ για σένα υπάρχω... κι αναπνέω ... για σένα ζω... Είσαι φλόγα που με καίει σαν φωτιά, είσαι σφαίρα μου ματώνεις την καρδιά. Σ ' Α γ α π ώ στο βλέμμα σου σβήνω στο φιλί σου πίνω τον ήλιο... Έρωτά μου τον κόσμο χάνω... Σ ' Α γ α π ώ για σένα μόνο ζω. Τριανταφυλλιά Παπανδρέου 🌹

Δεν σε ξαναπήρα τηλέφωνο. Όχι γιατί δεν ήθελα. Αλλά γιατί εξάντλησα κάθε λεπτό του χρόνου μου για να σου μιλήσω. Δεν σε ξανά πήρα τηλέφωνο. Όχι γιατί δεν είχα τι να σου πω. Αλλά γιατί είπα ότι μπορούσε να ειπωθεί. Δεν σε ξαναπήρα τηλέφωνο. Όχι γιατί ήμουν δυνατή. Γιατί κάθε φορά που έκλεινα το ακουστικό σπάραζα στο κλάμα. Τα δάκρυ μου στέρεψαν. Με διέλυσες. Γιατί σ' αγαπούσα. Με κατέστρεψαν οι πράξεις σου γιατί σ' αγαπούσα. Με έστειλες στον άλλο κόσμο αλλά Εκείνος με ήθελε πί

Είδα το ολόγιομο φεγγάρι να ανατέλλει. Είδα τον ήλιο μες την νύχτα να γυρνά Είδα τ’αστερια σιωπηλά και τρομαγμένα. Χάσαν τον δρόμο τους σαν νάτανε παιδιά Και είδα την θάλασσα με κύματα αφρισμένη. να σκαρφαλώνει σε απάτητα βουνά. Ενα καράβι να σαλπάρει για τ’αστερια, Είχε στα ιστία του κατάμαυρα πανιά Το ουράνιο τόξο είχε βγει να σεργιανίσει μέσα στο κύμα, στά αλμυρά του νερά. Κι’όλης της γης τα ίσια και τ’ανάποδα μες’του μυαλού μου όλα, της σκέψεις μου ολογραμματα. Μαρία Δ

Υψώθηκε η μαύρη νύχτα μου μέσα από το νερό Την πανσέληνο Η άγρια λίμνη που τρομαγμένη δεν κολυμπούσε, απόκρυφα άρχισε αργά να φουντώνει Αναρριχώταν στη στάθμη του σκοταδιού μου Το εμπιστευόταν χωρίς φόβο Βάζω το χέρι μου στο τρεμουλιάρικό της πέπλο Το νερό της ανατρίχιασε Κοιμισμένες ψυχές κάτω στο βυθό της Άνθρωποι που θεωρούσαν τον κόσμο φωτόλουστο, να εξακολουθεί να υπάρχει μοναχά την κάθε μέρα Βουτηγμένοι στις σκυθρωπές συνήθειες, με ασφυκτικές, κολλημένες επιθυμίες, σαβα

Έξι ποιητικές συλλογές έχουν ήδη περάσει από την ψυχή μου στον κόσμο. Έξι αληθινά παιδιά, με σάρκα, οστά και άδολη ψυχή. Έξι φορές και δεν γνωρίζω πόσες δημοσιεύσεις... Ασταμάτητα, γιατί είναι τρόπος και τόπος ζωής η ποίηση! Για εμένα είναι και ο μόνος λόγος που ήλθα στον κόσμο ετούτο. Άπειρες φορές άνοιξα τις πόρτες ενός εσώτερου τόπου, γνωρίζοντας πως από τη στιγμή που κάθε ποίημα που τυπώνεται, κάθε ποίημα που έρχεται σε κοινωνία, παύει να είναι δικό σου. Προσφέρεται σε

Μικρό κερί που λύγισες, ψυχή μου. Λιώνεις και στάζεις, σταγόνα σταγόνα, σαν ξεχαρβαλωμένη βρύση, χωρίς θόρυβο. Αντιστέκεσαι, πολεμάς, τεντώνεσαι να ορθωθείς ξανά. Βάζεις όλη σου τη δύναμη. Μάταια... Καις μόνη τα όνειρά σου, αφανίζοντάς τα στη δική σου φλόγα, πριν τα ποδοπατήσουν βρόμικα πόδια, μάταιες ελπίδες και φθονερά βλέμματα. Κι έτσι λυγισμένη, η φλόγα σου δεν καίει πια για δόξα, άπιαστη κι ανεπιθύμητη, μα καίει μόνο για να σε λιώνει σιγά σιγά. Κι απουσιάζεις α

Η ψυχή άβατο μου βιβλίο Πλήθος χρωμάτων,ήχος κανείς Σαν της μνήμης τραγούδι σε ηχείο Ουρανός μιας κρυφής χαραυγής . Ψίθυροι στις πνοές των ολίγων Ποιητές στεναγμών της ψυχής Ποιος φωνές ακούει των στίχων; Στεγνόι κρούνοι νερού παροχής. Σαν ο άθλος ενός μυστηρίου Να βρεις και να δεις μια ψυχή Να τη διαβάσεις σε φως του ηλίου Να ευωδιάζει σαν γιασεμί. Στη σιωπή της ψυχής μου ελάτε Στολισμένοι με χρώμα γιορτής Βουβοί στους ψιθύρους τις στράτες Η σφραγίδα να γράφει "σιγή"! Πιο ψ

Μες στα σκότη σεργιανάνε των παθών σου τα σαράκια πέντε φλέβες τού κορμού σου μαυρισμένες σαν κοράκια απαυδούν, με σένα θύμα μιας ταχείας ασφυξίας αν και χαίνεις μες στη δίνη ανεμόεσσα ζωή μας Μη παρακαλώ σε, μη μη κελεύσεις το Βορέα να σε εκδικηθεί μοιραία με άνομη αρπαγή Με διαμαντοπεριστέρας χάρη περισσή τους υγρούς καημούς, ασκέρι, στράγγιξε στη γη: Άρουρα αφυδατωμένη —με άροτρο άλλοτε οργωμένη σιδηράς φαλκός — στεγνωμένη προσδοκία τής ψυχής σου παροικία Αν είσαι έτσ

Γέμισε το ποτήρι του νύχτες πανσέληνες και άστρα. Κλείνει σιγά σιγά τις κουρτίνες του και καταπίνει τις λέξεις που βγαίναν απ’ τους βράχους και γίνονταν στίχοι των βότσαλων. Καθώς φεύγεις, θυμάμαι αυτήν τη γλώσσα σου που τραγουδούσε αδιάκοπα έξω από το νερό. Τώρα, να την πάλι, ξαναπέφτει στο δίχτυ βουβή πριν πνιγεί στα σιωπηλά νερά σου. Πρέπει να τρέξω... Να προλάβω να σκεπάσω αυτήν τη σιωπή σου μέχρι τον επόμενο Αύγουστο. Μην την κάψεις, ήλιε μου, και εξατμιστεί, ήχος μείνει

Σε γνώρισα να προσπαθείς τον μύθο του Αισώπου να αλλάξεις. Να αλλάξεις το αφήγημα... Με γουρλωμένα μάτια τη σκιά μου να κοιτάζεις, φουσκώνεις... να της μοιάσεις. Στηλιτεύεις τον τρόπο που το σήμερα αλλάζω. Ερμηνευτής της μιζέριας απ' τον βάλτο σου κοάζεις και με δικάζεις. Ποτέ δεν ζήτησα το νούφαρό σου. Κι όσο η γλώσσα σου πασχίζει να ακουμπήσει τον ουρανό μου... Βάτραχε, πνίγεσαι στον κόσμο τον δικό μου. Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🔥

Κοιτάζω μια ξερολιθιά που αγναντεύει τ’ άπειρο. Αφέντρα σε μια θάλασσα που υποκλίνεται στο πόδι της. Και τη νοτίζει, να γιομίσει πράσινο, δέντρα, λούλουδα και χόρτα. Μα εκείνη, στέρφα Γη. Γροικά το πέλαγο κι’ ακουμπηγμένη στη στεριά ξεπλένει όλων τα κρίματα. Αυτά που γίνανε κι’ αυτά που θα ‘ρθουν. Κ.Γ.Κ. 2026

Πήρες κόκκινες κλωστές Το βασικό ερυθρό σου χρώμα Αποφάσισες να πλέξεις μια αγάπη, χωρίς βελόνια Αυτή που σου ΄λειπε σθεναρά και ήθελες Αυτή που δε προδίδει Φλογοβόλα, πορφυρένια αγάπη, περιχαρακωμένη κι απόρθητη με άπλεκτα πέταλα, έτοιμα να γλιστρήσουν ρίχνοντας πόντους, και να σε εναγκαλίσουν αδιόρατα Πρόθυμα να προασπίσουν Ώριμα να κυνηγήσουν όποιο όνειρο κι ελπίδα Βουβοί πόντοι απ’ την καλή, βουβοί κι απ’ την ανάποδη Αγέρωχη εσύ με ανδρειωμένο βλέμμα, ατενές, μπερδεύεις τ

Ποίηση είναι να γράφεις. Να ρωτάς. Γράψε. Ζωγράφισε. Τραγούδα. Ερωτεύσου. ´Εχεις τις απαντήσεις ποιητή μου. Γράψε,δώσε εσύ τις απαντήσεις με την χρυσή σου πένα. Από που έρχεται το χρώμα; Από που έρχεται ο άνεμος ; Από πού κατάγεται ο ήλιος; Που γεννήθηκε η αγάπη; Που ξεκινάει και που τελειώνει ο ουρανός; πού ξεκινάει και πού τελειώνει η θάλασσα..; Παντοδύναμε εσένα ρωτώ..! Και απάντησε ο Παντοδύναμος. -Έκεί που ξεκινάει και τελειώνει η θάλασσα, Εκεί αρχίζει ο ουρανός. Η αγάπη

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, από τότε που τα μάτια μου ξεθόλωσαν και μπορούσα να αντιληφθώ το περιβάλλον μου που με κατέκλυζε με τόσες πληροφορίες, σε έβλεπα εκεί δίπλα μου να υπάρχεις. Όλοι σε αποκαλούσαν άψυχο εγώ όμως σε είχα πιάσει πολλές φορές να μου γνέφεις! Μου έδινες το νέκταρ της ζωής! με γέμιζες ζωή! μου χάριζες χαμόγελα, την φύση που αντέγραφες, ακόμα και τα δάκρια της βρύσης μου φαινόντουσαν πιο γευστικά. Έβλεπα τον εαυτό μου μέσα να με χαιρετά και αισθανόμ

Κάστρο Αγίου Ιλαρίωνα! Παράθυρο της Ρήγαινας.... Παράθυρο των στεναγμών.... Τις ευαίσθητες χορδές, με τρέμουλο αγγίζει, κάθε ματιά από ψηλά, το πέλαγο αντικρύζει. Μιά θέα πανοραμική, φτάνει ως τ’ ακρογιάλι, όσο να ψάξεις δεν θα βρείς, παρόμοια της...άλλη. Ανατριχίλα στο κορμί, την θέα σαν αντικρύζεις, βουβό το κλάμα της ψυχής, σούρχεται να δακρύζεις... Πράσινο και μπλέ, τα δυό σαν ζευγαρώνουν, εξαίσια η ομορφιά, τα μάτια καθηλώνουν. Μάστορας ,πρωτομάστορας, του Αη Λαρκού το κ

Το μόνο που μου προσέφερες ήταν σκοτάδι, χάος και ένα αβέβαιο παρόν. Ούτε καν ένα θετικό μέλλον. Αυτή ήταν η προσπάθεια σου; Αυτή ήταν η ζωή που θέλησες να μου προσφέρεις; Τόση φασαρία για μια στιγμή σκότους; Τόση προετοιμασία για δευτερόλεπτα ηδονής; Σε λυπάμαι. Δεν έχεις τίποτα καλό μέσα σου. Είσαι σάπιος μέχρι τα κόκκαλα. Δεν έμαθες ποτέ να προσφέρεις. Μόνο να αρπάζεις. Μοιάζεις με αρπακτικό πουλί που παλεύει να βρει το θήραμα του κι όταν το βρει το κατασπαράζει σε χρόνο μ

Στη ζωή, δίνεις και παίρνεις. Ωστόσο δεν παίρνεις πάντα ό,τι δίνεις. Κάποιοι σού χρεώνουν τη γνώμη τους ενώ εσύ τους χαρίζεις τον χρόνο σου. Και τα δύο τινά, ακριβοπληρωμένα σε αυτήν τη ζωή. Μα αδιάλλακτη ψυχή εσύ τής ζωής σου διαλέγεις και παίρνεις, με γνώμονα, τα δικά σου "πειστήρια" φυλαγμένα στο σκληρό πετσί τής άχρονης ανιδιοτέλειας χωρίς να επιβαρύνεσαι με περγαμηνές ακριβοπληρωμένών ρητών. Και εκεί που υποκλίνεσαι ταπεινά στα μαργωμένα ρόδα τής αυλής σου ξεπετιούνται α

Φωτόρρυτα ανθόκρινα βλαστάρια της άμμου της ξανθιάς, γεννήματα της Παναγιάς, της ζωής μαργαριταρένια ανθοϊάματα στις αμμοθίνες θαλασσόκρινα, των ονείρων ξάρτια του Αυγούστου στην καυτή, ανάματη άμμο. Στέμμα εξαπέταλο φορεί η Γοργόνα Παναγιά. Στόλισε τις πλεξούδες της με τους θαλάσσιους ασφόδελους. Τα αμμολούλουδα λιάζονται στα μαλλιά της. Με την αρμύρα των μελτεμιών αγιάζει τα κύματα. Θα ταξιδέψει, ν´αγγίξει την άκρη του ορίζοντα με την Ιμμακολάτα, την ψυχή της πιο δοξ

Τη θάλασσα εδιάβηκα πολλές φορές. Ταξίδι αέναο στα κύματα τ’ ανέμου. Αφρώδεις κορυφές αγγίζουν την παλάμη μου, στιγμές ερώτων του νερού. Στέγες ολόλευκες του ήλιου απαύγασμα. Λάτρης κορφών και των διχτυών τρανεύει η σύναξη. Πορφύρα το ηλιόδυσμα κατακαίει τη σκέψη μου και χάνεται στης νύχτας το ασήμωμα. Στου πέλαγου το όραμα η γραφή μου. Και στων ερώτων τη ροή. Κ.Γ.Κ. 2026

Πες μου πως θα ανθίσει η καρδιά Να ξεχαστεί στο μαξιλάρι Πες μου πως θα ανοίξ' η μοναξιά σαν γιασεμί στην παραζάλη -R- Κλείνω τα μάτια και θαρρώ πως σ έχω στην αγκάλη πως να αντέξω το κενό που με τυλίγει πάλι Πόσο θέλω να σ' αγγίξ' αγάλι ν' αποκοιμηθώ ως την αυγή έκπτωτος άγγελος σ' αυτή τη γη να κρατήσ' αιώνι' ανατολή Από το χέρι σου να κρατηθώ Όλο ουρανό να κυβερνώ Και όταν κάτω πέφτω και κτυπώ δίχτ' εσύ στις κλωστές σου να σωθώ Αντριάνα Περικλέους 🌹

Επέστρεψα και το μαγιό μου μυρίζει ακόμη θάλασσα και αλμύρα. Επέστρεψα και στο καπέλο μου το ψάθινο κρυμμένους ήλιους βρήκα. Το φόρεμά μου φουσκώνει ακόμη απ’ του αγέρα τον τρελό χορό, στου κάστρου την κορφή. Και στα σανδάλια μου είναι ζωγραφισμένα όλα τα μονοπάτια που περπάτησα. Επέστρεψα και μαζί μου έφερα στιγμές. Στιγμές που θα γεννούν χαμόγελα, κάθε φορά που στο άγχος θα πνίγομαι. Γιατί το καλοκαίρι συναίσθημα είναι. Βρίσκεται στο τραγούδι που μουρμουράς κάθε πρωί και στ

Τακτικά με τους φίλους παρέας Αστεία και πικρές φέρνουν οι καιροί Μέρες αργίας στου μπάρμπα Αντρέα Έρρεε άφθονο το κρασί. Στους αιθέρες μας χανότανε τα λόγια Στην οθόνη αγώνας μπάσκετμπόλ Γλώσσα λυμένη απ' τα εμπόδια Έτσουξαντα μάτια στο αλκοόλ. Μια ανάμιξη της σκέψης με τ' όνειρο Καταγής της διαύγειας η μάντρα Σαν τα ήπιαμε μαζί με τον Διόνυσο Μπερδέψαμε τη νύχτα με τ' άστρα. Η τρέλα του κρασιού και η ζάλη Μας κατάντησε πίτα και φέσι Σαν μια παλίρροια στο ακρογιάλι Ουράνιος

Του Σίμου Ιωσηφίδη Με την Μουσική άγουσα σκέφτομαι πόσο όμορφα θα μπορούσε να εκδραματιστεί συμβολικά ο παράδοξος εκείνος αποχωρισμός που βρίσκεται στη ρίζα κάθε αληθινού έρωτα. Όχι μόνον αυτό: συνολικά με την Τέχνη ο θάνατος κυοφορεί το ίδιο το νόημα της ζωής, κάτι σαν ένα πανάρχαιο ζήτημα της κυριαρχικής θυσίας. Και είναι αυτό το σχήμα που ανιχνεύοντας ενδελεχώς βρίσκει, επιτέλους, σε έναν εύθετο χρόνο την έκφρασή του στην αθεράπευτη μελαγχολία. Η διαχείριση του πένθους

Εκεί φτάσαμε να είμαστε ξένοι. Εμείς που κάποτε ζούσαμε ο ένας για την ανάσα του άλλου. Τότε που λαχταρούσε η καρδιά σου να με συναντήσει. Τότε που η φωνή μου είχε εκείνο το παράξενο τρεμούλιασμα. Η ζωή μας μαζί έτσι λέγαμε. Τα χρόνια πέρασαν και το μαζί έγινε καθημερινότητα. Ήρθε η φθορά. Εμείς που τόσο αγαπηθήκαμε κόντρα στους φόβους και στους ενδοιασμούς μας. Εμείς που σκίσαμε τον ουρανό για να είμαστε μαζί. Ο χρόνος. Ο Χρόνος δεν ήταν ποτέ φίλος. Ο Χρόνος δεν μαλάκωσε την

Όταν ήμουν παιδί, οι καλοκαιρινές Τρίτες ήταν γεμάτες προσμονή. Καθόμουν στη βεράντα, που την έκαιγε ο καυτός ήλιος, και με ανυπόμονο χτυποκάρδι, αδημονούσα ν’ ακούσω το βουητό και να δω να ξεπροβάλλει, στη βαθιόστρατα, αγκομαχώντας, το λεωφορείο. Κι όταν φαινόταν, πεταγόμουν πάνω κι αντίκριζα τον μπαμπά μου να κατεβαίνει με τα χέρια γεμάτα σακούλες, καλούδια από το βδομαδιάτικο παζάρι. Μα εκείνο που με μάγευε ήταν τα παραμύθια Γι’ αυτά ανυπομονούσα. Έκοβα τα κολλημέν

Μιας και το καλοκαίρι έχει φτάσει σχεδόν στο τέλος του , θα ήθελα να σας αφηγηθώ κάποιες απρόσμενες περιπέτειες που έγιναν φέτος… Πρέπει να ήταν δεύτερο ή τρίτο μπάνιο, δεν θυμάμαι καλά, είχαμε πάει για μπάνιο και ήμουν πολύ ενθουσιασμένη! Το περίμενα πως και πως, -παρ' όλο που δεν ξέρω κολύμπι και μπορεί να με έτρωγε κανένας λαγοκέφαλος! Εκεί που καθόμουν, ήταν κοντά μας ένα πολύ φιλικό ζευγάρι Σέρβων. Εγώ όντας ένα άτομο αρκετά φιλικό, ήθελα να τους μιλήσω...Που να 'ξερ

Φάγαμε ήπιαμε τραγουδήσαμε χορέψαμε! Λουστράραμε και τις αγωνίες μεθώντας τη λύπη που ήρθε σε συνουσία με την αλεγρία. Για λιγα λεπτά —στο φευγιό τού χρόνου— σαν να εξαλείφθηκε στο σύμπαν η μυρωδιά τού θανάτου. Έτσι νομίσαμε, ενατενίζοντας μετά χαράς μες στο γυάλινο πρίσμα τής ουτοπίας μεγαλειώδη ουράνια τόξα Γυρίσαμε τρελά παιδιά, συνεπαρμένη και η καρδιά μας με το βαλς των πολύχρωμων ονείρων! Η γιορτή τελείωσε! Τώρα ώρα να ανασκουμπώσουμε τα μανίκια για την τέλεσ

H θάλασσα δε σε αγαπά Δε σε συγχωράει Το φόρεμά σου αποφάσισε εν λευκώ, να επιβιώσει δίχως φορεμένο το σώμα σου Τα πυρακτωμένα μαλλιά σου, τραβούσε ο μανιακός αγέρας, ολούθε Προσπαθούσε να ξεριζώσει από πάνω σου, την πυρκαγιά σου Ήθελε να την πνίξει στη θάλασσα Έπνιξε πρώτα το όνομά σου Τα βράχια δειλά αυτοκτόνησαν Η ακτή χάθηκε Τα κύματα κουκούλωσαν την μέση σου Το λευκό κόλλησε στο δέρμα Τα γόνατά σου λύγισαν μπροστά, στην θρησκευτική προσκόλληση του υφάσματος, στο ανώνυμο

Τέτοιες μέρες, οι ίσκιοι γίνονται φόβοι Πέρα από τη θάλασσα, υπάρχει ένας ορίζοντας, όπου το φεγγάρι αναδύεται Βραδινός περίπατος ο Αύγουστος, αφήνει γλυκιά μελαγχολία Δειλινά της αβεβαιότητας, που σκεπάζουν τα πάντα στο διάβα τους Μικραίνουν οι μέρες, και χάνονται οι αγάπες Τα χέρια χαϊδεύουν, σελίδες ημερολογίων, ξεθωριασμένες μολυβιές του χρόνου Κι ο άνεμος, ξεφυλλίζει όσα δεν ειπώθηκαν Τα μάτια κοκκινίζουν, από σκονισμένες χαρακιές, στεγνωμένων ηλιαχτίδων Ψυχές εκτεθειμέν

Θα είμαι εκεί, κι ας μην έχει τελειώσει ακόμη η νύχτα Μου είπες πως τα όνειρα σε τυραννούν σαν φαντάσματα Μα πριν χαράξει το φως, πριν πιει η αυγή το πρώτο της χρώμα, θα ’ρθω να σκορπίσω γαλάζια και χρυσά στους ώμους σου Να σβήσω με τα δάχτυλα το σκοτάδι απ’ τα μάτια σου, και να σε πάρω ένα ταξίδι Εκεί που κοιμούνται τα σύννεφα Πάρε μαζί σου το χαμόγελο, δίπλωσέ το προσεκτικά σε μια βαλίτσα από μετάξι Γέμισέ την με όνειρα που δεν πρόλαβες να δεις, και με μια αγκαλιά αστέρια π

Κοιτάζω το ημερολόγιο, και τα μάτια θολώνουν. Ανέκφραστα,ψυχρά. Αναζητώ εκείνες τις σελίδες, που με κοίταζαν με απορία. Κάποιες αλήθειες πικρές, που έλειπαν από τις σελίδες. Οι γραμμές άρχισαν να μετακινούνται Λές και ήθελαν να με προλάβουν. Θυμήσου και γράφε, μου είπε η πρώτη γραμμή. Κοίταξα θυμωμένη την πένα μου… Εκείνη άρχισε να τρέχει γρήγορα πάνω στις σελίδες. Τέσσερα καλοκαίρια νεκρά. Μια θυμωμένη πένα γράφει, όσα δεν ήθελα να δω. Η επιλεκτική μνήμη ανοίγει το σκοτεινό

Καλό βράδυ και όμορφο ξημέρωμα φίλες και φίλοι μου αγαπημένοι. 🏵️Ένα αφιέρωμα στα λιοντάρια του Facebook 🏵️ Αύριο κλείνει ο αστρολογικός κύκλος του αστερισμού του Λέοντα κι έχω διαπιστώσει ότι οι περισσότεροι φίλοι και φίλες μου είναι λέοντες και λιονταρίνες . Επίσης έχω διαπιστώσει ότι τα λιοντάρια όπου βρεθούν, δεν χρειάζονται λόγια πολλά. Αναγνωρίζουν τη φιλία στο βλέμμα, την αγάπη στην καρδιά και τη φλόγα στη ψυχή τους. Δεν ανταγωνίζονται· δεν ζητούν να αποδείξουν

Ω, Παναγιά μου Καλαμιώτισσα! Πέλαγο που η ματιά μου δεν μπορεί να σταματήσει… Θάλασσα φουρτουνιασμένη! Όταν σε θωρώ, με σαγηνεύεις… Κι όταν των κυμάτων σου τους ήχους ακούω να σκάνε πάνω στους ακούνητους βράχους με ορμή, λες και αυτοί φταίνε που είναι εκεί και θέλεις να τους διώξεις. Και σε λίγο, τρυφερά, ήρεμα, γαλήνια, να τους κρατάς στην αγκαλιά σου, να τους νανουρίζεις γλυκά! Λες και θέλεις να τους μαγέψεις, να τους σαγηνέψεις, να τους πλανέψεις, να μένουν εκεί και να μην

Οι πράξεις και τα λόγια μας, καθρέφτες της ψυχής μας, σαν βγούν απ’ το καβούκι τους, στίγματα της ζωής μας. Τα λόγια θέλουν προσοχή, σαν απ’ το στόμα βγαίνουν, να στάζουν μέλι στη ψυχή, και τη χαρά να φέρνουν. Σαν βγαίνουν κακοπροέραιτα, και με σκοπό να θίξουν, γίνονται δηλητήριο, και την ψυχή θα πνίξουν. Ανοίγουν μέσα χαρακιές, που δύσκολα επουλώνουν, φάρμακο ανύπαρκτο, τα λόγια αυτά πετρώνουν. Τα λόγια τα κακεντρεχή, σαν νύχια που ξεσκίζουν, την άϋλη μας την ψυχή, σκληρά τη

Σεργιανούν οι σκέψεις απόψε μαγεμένες χάνονται, ονειρεύονται στις σιωπές στων αστεριών το χάιδεμα, μες σ ' άγνωστα μονοπάτια, στη μαγεία της νυχτιάς , στ ' ολόμπλαβά της θαύματα... Ω !!!!!! Θ ε έ μου, τούτη τη βραδυά ανοίγει η ψυχή φτερά στης φαντασίας την ευτυχία πετά ....χορεύοντας βάλς κάτω απ' την αστροφεγγιά με την Πανσέληνο να της χαμογελά ... σε λημέρια παραδεισένια που μοιάζουν ζωγραφιά. Τριανταφυλλιά Παπανδρέου 🌹

Κοιτάζοντας αυτό το έργο μου σκέφτηκα να κάνω ένα πάντρεμα στα πινέλα μου με την πένα μου.... και να βγει στην επιφάνεια και η ρομαντική μου φύση !!!! ❤️❤️❤️ Δεν υπήρχε τίποτα που να το προδίκαζε. Ούτε η μέρα, ούτε το μέρος, ούτε καν τα βλέμματα τους πριν συναντηθούν . Κι όμως όταν οι ματιές τους διασταυρώθηκαν, ο κόσμος πάγωσε. Όλα όσα ήξεραν μέχρι τότε, όλα όσα νόμιζαν ότι είναι αγάπη, έσβησαν μονομιάς σαν σπίθες στο σκοτάδι. Ήταν αυτό... Αυτό το ανεξήγ

Η κοπέλα τούτη είναι λατρεμένη. Υπέροχη κι πονεμένη από το σπίτι που την είχαν. Είναι 10 μηνών. Έμεινε αδέσποτη και φιλοξενείται από μια κυρία που έχει είδη τρία και η συγκατοίκηση είναι πολύ δύσκολη. Θα δοθεί εμβολιασμένη και τσιπαρισμένη. Παρακαλώ βοηθήστε διότι κινδυνεύει στο δρόμο. Τηλ επικοινωνίας:6971835498 κυρία Ασπασία Βασιλάτου.

Πες μου τί ήσουν πριν γενείς πέτρα; Πριν ο σεισμός σου σημαδέψει το σώμα; Πριν το ρήγμα λαξεύσει την δόλια ψυχή; Βρύα και άνθη μαζί ενωμένα, πληγές και φιλιά αντάμα Κάτω από τη λαξεμένη σου πέτρα, η γης ερωμένη και εσύ εραστής, με τη θέρμη ανυπομονησίας Το μάρμαρο άθικτο, τέλειο, νεκρό Το σπάσιμό σου κατοικήσιμο, θερμό Τα ριζώματα είναι τα ΝΑΙ Η αμετάβλητη ομορφιά σου τα ΟΧΙ Και βλέπω στο σαρκίο, εσένα Ταυτόχρονα και κάτι ολόιδιο που δεν σου μοιάζει Και ο έρωτας μας κυλά Και

Απέμεινε μόνο, σκονισμένο σε ένα ράφι. Κάποτε έλαμπαν πάνω του περίτεχνα σχέδια από φίλντισι. Ξεκολλούν κι αυτά καθώς σκεβρώνει με τα χρόνια και πέφτουν ένα ένα, σβήνοντας την ομορφιά του, σαν να μην υπήρξε ποτέ. Μα η μνήμη του άφθαρτη απ' τον καιρό. Θυμάται κάποια χέρια που σε κάθε γιορτή και γλέντι το αγκάλιαζαν τρυφερά. Και τότε ξεχύνονταν από μέσα του γλυκόλαλες μελωδίες ντύνοντας πονεμένους στίχους ή μελώνοντας λόγια αγάπης, που παρέσυραν τους χορευτές σε χορούς γεμάτους

Λένε πως οι άνθρωποι κάνουν τους μεγάλους απολογισμούς της ζωής τους σε λιμάνια, αεροδρόμια και σταθμούς τρένων, γιατί εκεί βρίσκονται μπροστά σε μια μεταιχμιακή στιγμή, σε κατεξοχήν τόπους μετάβασης. Οι δικοί μου απολογισμοί συμβαίνουν σχεδόν κάθε μέρα και σε ανύποπτο χρόνο. Εν όψει ενός ταξιδιού, αφήνομαι στην ήρεμη προσμονή του και στη χαρά όσων πρόκειται να συναντήσω, με το βλέμμα στραμμένο προς τους ορίζοντες που ανοίγονται μπροστά μου. Η ζωή –τελικά– δεν αλλάζει μόνο στ