Ύαινες αςουρλιάζουνε τις νύχτες μέσα σε σπίτια ανέλπιδων ψυχών. Χλωμές γυναίκες απλώνουν τα όνειρά τους σε μανταλάκια ψεύτικων στιγμών. Ατάραχα ψωνίζουν τα μαρούλια και τα κρεμμύδια διαλέγουν σε λαϊκές. Βαθύ σκοτάδι, μίζερο το βράδυ μετά χαράς ευνούχισαν το χθες. Τα κουταλάκια δίπλα στα πηρούνια η συμμετρία προπάντων ηθικής. Κραυγή απόγνωσης πλάθουνε στην ζύμη επώδυνα δακρύζουν στις γιορτές. Μα ένα πρωί, χειμώνα ή καλοκαίρι κατάπληκτες κοιτάζουν τον καθρέφτη. Μελόδραμα θυμίζε

Έφυγες του λυκαυγούς την ώρα Θυμάμαι το βλέμμα σου που έψαχνε το φως Τα χέρια σου μετέωρα από χάδια αδειανά Παρούσα μόνο μια περιπλανώμενη φθινοπωρινή ομίχλη και της βροχής το κλάμα Και κάθε βράδυ κάποια άστρα ξεστρατημένα να φωτίζουν τ' απόκρυφα μονοπάτια της κοινής μας μνήμης... Αλίκη Πέϊκου 🌹

Θλιμμένη κοιτάζει τη βροχή, βυθίζοντας τη σκέψη, στο μακρινό της παρελθόν, λίγο να την πλανέψει. Ευθυτενείς στο τζάμι, κρέμονται οι βροχοσταλίδες, φεύγουν και πέφτουν στο κενό, σαν χαμένες ελπίδες. Το φθινοπωρινό γκριζάρισμα, θολώνει τη ματιά της, αναπολεί όσα έζησε, κι έχει μέσ’ τη καρδιά της. Μετρά ,ξανά μετρά , στάλες κατρακυλάνε, στο μέτρημα τους χάνεται, κι οι σκέψεις της πονάνε. Μέσα από το παγερό γυαλί, ψάχνει μιά οπτασία, στου φθινοπώρου τη καταχνιά, βλέπει με φαντασί

Λησμόνησε το σύννεφο να βρέξει, κι η διψασμένη γη εκλιπαρεί Ραγισμένη, σκασμένη, περιμένει μια στάλα ουρανού να λυτρωθεί Τα φύλλα πέφτουν ένα ένα στο χώμα, αθόρυβα, σε άπνοια βαριά, σε μια νεκρική σιγή που απλώνεται, κι ούτε ο άνεμος δεν τα κυνηγά Αβέβαιο το μέλλον για τον αγρότη, που στήριξε τη ζωή του στη σοδειά Με το βλέμμα καρφωμένο στον ουρανό, μετράει τις ελιές που άδικα πεθαίνουν τελικά Όμως, τι έκπληξη! Στους θάμνους, ταπεινά κυκλάμινα ξεφύτρωσαν δειλά Με το χρώμα λιγ

Αυτό δεν το περίμενα, ούτε το επεδίωξα Δεν πίστευα πως υπήρχε, κάτι τόσο δυνατό, κάτι που κανείς δεν μπορεί να φανταστεί, ούτε να θεραπεύσει Ήρθε σαν κύμα, σιγά, και χάραξε το γέλιο σου μέσα στην καρδιά μου Στην καρδιά της Άνοιξης, ένα μπουμπούκι που άνθιζε κάθε φορά που σε κοιτούσα Το γλυκό σου πρόσωπο χάραζε τη νύχτα κι έμενε στα όνειρα που έντυναν τη σιωπή Λουλούδι στα γαλάζια νερά, σαν το χνούδι στις οπώρες, σαν χάδι που δεν ήθελα να ξυπνήσει Κι αν κρύφτηκαν η γη και ο πα

Όταν το θάρρος των Γυναικών της Πίνδου του 1940, έκαμψε την ορμή του ποταμού Βογιούσα. «Ετούτος δω ο λαός δε γονατίζει παρά μονάχα μπροστά στους νεκρούς του.» Γιάννης Ρίτσος, Έλληνας ποιητής (1909-1990) Πίνδος Βογιούσα, 10:00, Κυριακή 03 Νοεμβρίου 1940 Ο παγωμένος αέρας λυσσομανούσε, καθώς οι μηχανικοί και οι σκαπανείς του Ελληνικού Στρατού, έβλεπαν τα ξύλινα υποστυλώματα που είχαν μόλις τοποθετήσει, να παρασέρνονται από τα αφρισμένα ορμητικά νερά του ποταμού Βογιούσα. Ήταν

Θλίψη έως κατάθλιψη Σκοτάδι στο βλέμμα ζωντανή σήψη προτρέπει αποφυγή όλων Φυλακίζει εσωτερικά την σκέψη. Στοιχειώνει τις νύχτες, τρυπώνοντας στα όνειρα. Επιβάλλει! παγωμένη αδιαφορία, αφιλόξενη διάθεση, σιωπηρή παραίτηση. Η επιβίωση αφορά την στιγμή. Ματαιότης! Υλικό ενός εφιάλτη επιδράμει το μέλλον στο παρόν με πένθιμη αχλή στον περιβάλλοντα κύκλο. Σε μια χοάνη δακρύων συσσωρεύονται αποθέματα. Ο φόβος εξελικτικός χωρίς στόχους ψάχνει την ελπίδα σε μια διανοητική έκλαμψη

Κυριακή πρωί ε,ναι πίνεις ποιο χαλαρά τον καφέ σου και εκεί σου έρχεται η ιδέα σαν αστραπή στην σκέψη. Οκτώβρης τα αγαπημένα μου κρίνακια ναι ναι μια βόλτα και μαγικές στιγμές , ώρες μπορείς να περπατάς! Φτάνοντας ένα χαλί απλώνονταν - η καρδιά, γεμίζει συναισθήματα κι αυτά τα μικρούλια κρίνακια και κυκλαμινάκια, λες και τρόμαξαν μόλις πλησίασα λες και έτρεχαν να κρυφτούν μες στις σχισμές των βράχων μες στου θάμνους... Κάτω από μεγάλες πέτρες! Τι ομορφιά! Μα όταν άνοιξα

Ορφανοί στον κόσμο ετούτο ήρθαμε Με πατέρα - έναν άφαντο Θεό Για μάνα - την αποκολληθείσα επαναστάτρια• Μες τη φθορά και τη σπορά μας. Σε ενα αμπέλι ηδονών Γεμάτο απο τα σκιάχτρα των πληγών Γεμάτο απο τα κρόσσια εμμονών Να διώχνουν την ύπαρξή μας. Κατηφορίζουμε προς το γήρας Με εκείνο το νεκρό το Σ' αγαπώ Που γίνηκε ποτέ Σ' αγαπάω Κι η φθορά, φθορά- η σπορά, σπορά• Ανάθεμα τα χαμόγελα που επενδύσαμε Την ευτυχία που εξοικονομήσαμε Τα "δεν πειράζει" που δεν είπαμε Τ' άστρα π

Στιγμές που μια λέξη καθορίζει μια ολόκληρη ύπαρξη. Τα αναπάντητα μονοπωλούν τη σκέψη και κρύβουν τις διεξόδους. Οι ορίζοντες χάνονται απ’ του νου τη διαύγεια και το μόνο που αχνοφέγγει ειν’ η υποψία μιας επιστροφής. Ατέρμονες αναμονές κι απελπισμένες ελπίδες για ένα θαύμα, μια επιλογή, μια απάντηση στον ορυμαγδό της εγκατάλειψης. Οι αισθήσεις δεν νιώθουν το αύριο, δεν υπάρχει. Πίσω απ’ τα σύννεφα δε βλέπουν τον ήλιο. Το σονέτο της μοναξιάς Μια ζωή μ’ ένα αντίο σου έσβησε

Τις ζαρωμένες παρυφές στ'απόσκιο των ολύμπιων κρίνων σου η αναστενάρισσα ζωή θε ν'απαθανατίσει Γυναίκα εσύ καρδιά αϊτόπουλου φοράς με βλέμμα αστερομάτας τον κουρνιαχτό του όλεθρου εσύ ατίθαση λαφίνα στο πέρασμα σαρώνεις Και μου'παν να σε υμνήσω: Δώσ' μου τα δάκρυα τής ψυχής σου για να μυρώσω με στοργή τον πιο τερπνό κορμό τής ζωής γονυπετής στο διάσελο του μεστωμένου λυκαυγούς σου Γυναίκα εσύ φορέας φαεινής αλκής Ω, μυθική αλήθεια! ©ΑΝΑSTASIA NEROLI 7/3/26

Οι λέξεις, τα λόγια που 'χουν ειπωθεί , τα όνειρα, οι όρκοι, οι υποσχέσεις, χωρίς ποτέ να γίνουν πράξεις , μοιάζουν με φάκελλα, ερμητικά κλεισμένα, , από την άφωτη του χρόνου τη θωριά, νεκρά, ωχρά, κιτρινισμένα, πάνω σε ράφια με ιστούς κι αράχνες ξεχασμένα... Από κάποια χέρια και καρδιά, που, ίσως, να νιώσαν προδομένα, μες στο ερμάρι του άστοργου καιρού, με πόνο ψυχής και θλίψης αφημένα .. Μοιάζουν με πύργους χάρτινους , με γρίφους, λόγου παραμύθια, αφού ποτέ δεν γνώρισαν

Η Σίμπιλ στεκόταν στη μέση ενός τετράγωνου δωματίου. Καθρέφτες κάλυπταν κάθε σπιθαμή των τοίχων. Εκατοντάδες είδωλά της τής ανταπέδιδαν το ίδιο απορημένο βλέμμα. Μέχρι που ένα απέκτησε δική του βούληση. Της έκλεισε το μάτι. Η κοπέλα πάγωσε. Το είδωλο ανοιγόκλεισε τα χείλη και μια ένρινη φωνή αντήχησε από παντού, λες και μιλούσαν όλοι οι καθρέφτες μαζί. «Πριν φτάσεις στο τέλος, κοίτα στον καθρέφτη. Μην το ξεχάσεις. Στον καθρέφτη». Η τελευταία λέξη δυνάμωσε τόσο, που ο αέρας άρ

Σαν φυλαχτό της μοίρας μου στους κόμπους σου οι ευχές μου, έτσι δημιουργήθηκες να ακούς τις προσευχές μου. Μαύρο γιουσούρι οι χάντρες σου στης μοναξιάς τα βάθη, στα καφενεία γνώρισες τα πιο μεγάλα πάθη. Προεστός της αρχοντιάς αρνήθηκες να γίνεις, την φούντα σου την έκοψα μόρτης να καταντήσεις. Στο χέρι κύλαγαν μονές οι άγιες οι ώρες, καμιά φορά τις σκότωνα στη ς μοίρας μου τις μπόρες. Τι κι αν πολλοί φοβήθηκαν μην χάσουν το μυαλό τους. αυτό ποτέ δεν πρόδωσε ούτε τον δάσκαλο τ

Του Σίμου Ιωσηφίδη Κάποτε, όταν ήμασταν παιδιά, κάναμε μακροβούτια στη θάλασσα αποδεικνύοντας, με ένα υπεροπτικό, γεμάτο καγχασμό χαμόγελο, πως ακουμπούσαμε το βυθό ανασύροντας ό,τι βρίσκαμε· άμεση απόδειξη μιας ακόμη επιτυχούς κατάδυσης. Άμμο, φύκια, βότσαλα δείχνοντάς τα με θαυμασμό. Τώρα πια, όταν συναντιόμαστε η παρέα, δεν κάνουμε μακροβούτια στη θάλασσα αλλά στο χρόνο. Κλείνουμε τα μάτια, όπως τότε, βουτώντας στο βυθό του παρελθόντος. Και όταν η άνωση του νερού μας

Δε σε περίμενα. Κι όμως σε αναγνώρισα αμέσως. Ήρθες μια συνηθισμένη μέρα, όταν τίποτα…δεν υποσχόταν τίποτα… Όταν η καρδιά μου είχε πάψει να αφήνει την πόρτα μισάνοιχτη. Κι όμως! Ένα βλέμμα σου ήταν αρκετό για να αλλάξει η γεωμετρία του κόσμου. Από αιχμηρά τετράγωνα να γίνει λείος κύκλος. Από τότε οι ώρες έχουν το άρωμά σου και τα απόβραδα κρατούν λίγο παραπάνω φως. Κι εγώ αναρωτιέμαι αν η ευτυχία είναι πράγματι προορισμός ή η στιγμή που μας βρίσκει απροετοίμαστους και μας εκπ

Άβγαλτα ήτανε παιδιά, τότε συναντηθήκαν, σκίρτημα μέσα νοιώσανε, και μονομιάς δεθήκαν. Αλλοιώτικη τότε εποχή, όλα απαγορευμένα, μα η αγάπη σαν θαρθεί, χώνεται επιτηδευμένα. Τα χέρια πιάνουνε σφικτά, κι αντάμα προχωράνε, με ζωγραφιά σφραγίζουνε, τα πρόσωπα γελάνε. Στα δύο τα κομμάτιασε, μιά μαύρη καταιγίδα, και τα παιδιά χαθήκανε, χάσανε κάθ’ ελπίδα. Η αγάπη τους σφραγίστηκε, μ’όμορφες αναμνήσεις, που κουβαλούνε στη ψυχή, και φέρνουν συγκινήσεις. Και τα παιδιά μεγάλωσαν, κάπου

Ήρθε το φως να με ξυπνήσει... πάνω στον ύπνο το γλυκό η πρωινή αυγή τρεχάτη. Λες και με είχε άχτι... δροσοσταλιές το πρόσωπο μου ραίνει ξυπνά και έστησαν οι μέλισσες χορό η πλάση έχει ξυπνήσει ανθούς να δεις να θαυμάσει. Στο ξερανέμι άντεξαν τώρα όμως με τις δροσοσταλιές δροσίστικαν και ανθούν έβγαλαν να ομορφαίνουν τον τόπο να προσφέρουν τροφή σε επίγεια πλάσματα ... Τούτα τα θαύματα σε ένα τόπο γίνονται που οι άνθρωποι δεν πίστεψαν ακόμα. Μυρίζει η κάθε μέρα θυμίαμα κα

Φυτρωμένο το δωμάτιο μέσα στα σπλάχνα σου Τούβλα ασβεστωμένα, κουρασμένα κοτσύφια Τα γύψινά του πασαλειμμένα εχθρούς, κοραλλιογενείς ύφαλοι, ανασυρμένοι από τον βυθό παλιών ωκεανών Σταλακτίτες κρεμάμενοι έτοιμοι να σπάσουν Άκουγες τους υπόκωφους κρωγμούς τους Και η καρδιά σου φοβισμένη και θαμμένη, κάτω από το τραχύ, λινό σεντόνι του δωματίου Σπαρταρά σα φυσαλίδα που προσπαθεί να σπάσει Μα έχει κλειδωθεί εκεί μέσα μονάχη Στροβιλίζεται, φαγωμένη Πονά, τρομαγμένη Ξεραίνεται, αι

Παιδιά του φωτός Εμείς είμαστε παιδιά της μουσικής και του φωτός. Ενίοτε, γινόμαστε Κυρηναίοι κουβαλώντας αιματοβαμμένους σταυρούς, αφουγκραζόμενοι εξασθενημένες ανάσες κακούργων. Μέσα από Πραιτώρια και Γολγοθάδες δίνουμε άφεση αμαρτιών σε ληστές και Ιούδες. Συνοδοιπόροι στον έρωτα του Πάρη, κραυγή στα δάκρυα της Ελένης, γονυπετείς ικέτες εν τω μέσω ναών για τα καταδυναστευόμενα δίκαιά μας. Αλαλαγμοί από παιδομαζώματα, θρηνοτράγουδα πάνω σε νεκροκρέβατα ηρώων, ιαχές στους παι

Ήθελε ν' αυγατίζει τ όνειρο να μην κυλιέται στην ασχήμια μα του δεσαν το όνειρο με ψεύτικα στεγνά φτιασίδια Πως να αφήσει λεύτερη ψυχή, κορμί καρδιά και πνεύμα ατέλειωτ' ήταν η σιωπή αλλά τριγύριζε το τέλμα -R- Κανένα δεν λογάριαζε μονάχα ο,τι αγαπούσε ανέβηκε στα σύννεφα Ελεύθερος τώρα πετούσε λύκοι επαραμόνευαν άγρια ξέσκιζαν τις σάρκες κι αυτός σκυφτός τους έδιωχνε ανήμπορος μικρός στις άκρες Η ηρεμία στην ζωή είναι τεράστιο παιγνίδι την μια σε κάν' ανατολή την άλλη την ψυ

Με το παρακάτω διήγημα που έχει τίτλο " Η Πεζοπορία" συμμετείχα στο φετινό διαγωνισμό διηγήματος του Ιανού με θέμα Φύση με Σπασμένα Φτερά και όριο λέξεων 400. Δεν απέσπασε κάποια διάκριση αλλά μου χάρισε ένα όμορφο ταξίδι δημιουργίας. Συγχαρητήρια σε όλους όσους συμμετείχαν κερδισμένους και μη για την υπέροχη προσπάθεια, που συνθέτει μικρά λιθαράκια δημιουργίας κι ενώνει σκέψεις κι ιδέες απανταχού μέσα στον πολυσύνθετο και μαγικό χώρο της γραφής. Εύχομαι να σας αρέσει και το

Να ´σουνα τρελοβάπορο στ´όνειρο το παράφορο κι εγώ το φτερωτό κύμα με την αγάπη πρίμα σαν η ψυχή το λαχταρά! Να ´σουνα σύγνεφο κι εγώ των φεγγιών σου το δάκρυ, σταγόνα να με καρτεράς με της αστραπής το χτυποκάρδι, μικρά ρυάκια χαρμολύπης απ´ τον λυγμό των πουλιών. Να ´σουνα κεραυνός κι εγώ το ηφαίστειο της καρδιάς κι ας καούμε από τη λάβα της αγάπης. Να ´σουνα παραμύθι για να πιστέψω στο Θάμα της αγάπης να ´ναι η ζωή παραδεισένια κι όχι άγευστη και άνοστη χωρίς την παραμυθία

Σε προσμένω, αγάπη μου. Λικνισμένη στα όνειρά μας, σαν απατηλό χάδι, μες στης νύχτας το απέραντο, βαθύ της σκοτάδι να ξεπροβάλλεις. Να ανακαλύψεις πάλι απ’ την αρχή, τις πτυχές του κορμιού μου. Να απλώσεις το ουράνιο πέπλο σου επάνω στα ιριδίζοντα χρώματα της αστερόσκονής μου, για να σε ζεστάνω με το άγγιγμα των χειλιών μου. Τόσο κοντά. Σώματα ενωμένα, σαν δυο άστρα λουσμένα από το σεληνόφωτο που μάγεψαν με πάθος τον έναστρο ουρανό τους. Η λάμψη μας μοναδική. Πλημμυρισμένη απ

Με άφησες να τρώω τις σάρκες μου, γιατί με έντυσες για λίγο την φωτιά σου, κι εγώ τη χάρισα στις λέξεις δίχως άδεια. Αρνήθηκες το αγριωπό πτηνό να μου θερίζει το συκώτι κάθε μέρα. Ύστερα, εθισμένος στο ημερήσιο κώνειο, έγδερνα μοναχός το δέρμα που απέμεινε. Χρόνια το αφιέρωνα στην απουσία σου. Βαρύ σαν θεός να είμαι λεύτερος, δίχως δεσμά. Τι είναι η τιμωρία δίχως δεσμά; Ελεύθερη κόλαση. Ύστερα, περπατούσα μες τα σεντόνια βραδιές ολόκληρες, κρατώντας την ομίχλη της υγρασίας σο

Μια φαεινή ιδέα, αίφνης, πέρασε σαν αστραπή, ξυστά, από τη σκέψη... Με τις σκιές στο παρελθόν εζήτησε και με το φως κρυφτό στο νου να παίξει... Σε σκοτεινά κι ολόφωτα, της μνήμης μου, λοιπόν, διατρέχω χαμένα μονοπάτια... Σχεδόν, συχνά λοξοδρομεί η σκέψη. Σε μαύρα κι αδιόρατα σκοντάφτω, σε σκοτάδια. Λαβύρινθος μέσα στο νου αυτά που συναντάς.. Τα τούνελ, τ' αδιέξοδα, ρωγμές, εξόδοι... Τα ανοιγμένα χαρακώματα και βλαστημάς, τι ήθελες και πάτησες στο χάος σου το πόδι... Κι όλο

Πόσο αγαπώ τα νέα παιδιά! Αγόρια και Κορίτσια που είναι λεύτερα ν' ερωτευτούν... Να πάθουν ..... για να μάθουν.... Που δεν βάζουν"καλούπια" και "κλισέ" μες της ζωής τα μονοπάτια.... Πού δεν ψάχνουν απεγνωσμένα όταν νυχτο- περπατούν, να βρουν περίπτερο ανοιχτό με τηλέφωνο για το "κοινό", για να ενημερώσουν τους "Κέρβερους" γονείς ότι θ' αργήσουν.... Που δεν ντρέπονται ούτε φοβούνται να πειραματιστούν στη σχέση... στη συνύπαρξη στο γέλιο... και στο δάκρυ.... Πόσο αγαπώ τα νέα

Ζωγραφική: Κώστας Κούκας Μου είχες στείλει μια παλιά φωτογραφία. Με άσπρα σπίτια και γαλάζιο ουρανό. Με το φεγγάρι αναμμένο στην πλατεία. Να με κοιτάζει κατάματα βουβό. Ήρθες στο όνειρό μου για να διώξεις όλης της νύχτας, τον μαύρο πανικό. Εδώ που μύρισαν και πάλι τα σφαγεία με αίμα κόκκινο από τον πυρετό. Κρατώ στα χέρια μια παλιά φωτογραφία. Που είχες γράψει το όνομά σου με κραγιόν. Μα εγώ κοιμάμαι τις νύχτες στα χαλάσματα, μέσα στου χρόνου τα χλωμά φαντάσματα... Νομίζεις ε

✏️ Ο ήλιος σου μεσουρανούσε όταν στη σειρά τις λέξεις τοποθέτησες... Φωνήεντα και σύμφωνα του Νου στο λευκό σου χαρτί... Έμοιαζαν, είπες... Ίδιο μέγεθος Ίδιο πρόσημο... Συμμετρική δομή... ήσυχη πνοή... ρέουσα... ✍️ Τις τακτοποίησες στις κύριες προτάσεις των στιγμών σου... Χωρίς δευτερεύουσες... Βουλητικές... Χωρίς σκοπού υπόταξη... 📍 Κι ύστερα... βούτηξες το πινέλο σου στην έκρηξη του δειλινού... και με τα αχαλίνωτα χρώματά της έβαλες τελεία... Και μια παύλα τέλεια... 🥀 Αυτ

Απογραφή ενός στιγματισμένου έρωτα Μπλεγμένη ακόμα η καρδιά στα δίχτυα του έρωτα, θάλλουσα μεμψιμοιρεί αλύτρωτη τους στεναγμούς του στιγματισμένου αποχωρισμού. Παρηγοριά και θαλπωρή αναζητάει στους βοστρύχους του ήλιου με μια ολόθερμη αγκαλιά της μνήμης να ζεστάνει τις κρύες απαντοχες της και να εξαλείψει το φορτίο των στεναγμών και στων κυμάτων τον αφρό να εναποθέσει τους άληστους καημούς για να τους ταξιδέψει σε άξενα ακρογιάλια της λήθης και του μισεμού ... Ό,τ

Ταξιδεύω στο αχανές σύμπαν Το μυαλό μου αστρόπλοιο Σκότωσα τ’αστέρια Μου κλείσαν τον δρόμο Μου κλέψαν τον χρόνο Κλέψαν την λάμψη μου Όνειρα με ασημένια πέπλα Κεντούν τις ανησυχίες μου με αόρατη κλωστή Χορό θα στήσω στο φεγγάρι Την αστερόσκονη κεντώ στο πλουμιστό μου νυφικό Δίχως αστέρια ο ουρανός μου Ψάχνω στο φως να σε βρω Πώς ν’αρνηθώ της ψυχής τον γαλάζιο ουρανό Μάνα μου Γη σ’αγαπώ Να σε κρεμάσω στολίδι στον λευκό μου λαιμό φυλαχτό στης καρδιάς τον βυθό Να ξεχάσω του ανέ

Κουράστηκα να καρτερώ να 'ρθείς χαρά μου πάλι , στο σπίτι μου το αδειανό η ζωή μου στο σκοτάδι. Ακούω στα δέντρα πένθιμα να πέφτουνε τα φύλλα έφτασε το Φθινόπωρο τα σύννεφα τα γκρίζα. Τα πρωτοβρόχια πέφτουνε ποτίζουνε το χώμα κι εσύ χαμένη μου χαρά δεν φάνηκες ακόμα. Βαρύς ο χειμώνας μέριασε με κρύα και με χιόνια όλα τα δέρνει παγωνιά και την καρδιά μου ακόμα. Ασάλευτα κι αμίλητα στέκουν μαρμαρωμένα τον ήλιο νά βγει καρτερούν να λοιώσει τ' ασπρισμένα. Μα εσύ αργείς χαρά μου,

Το βιβλίο της ζωής του καθενός έχει διαφορετική πλοκή διαφορετικό βάθος σκοτεινές και φωτεινές πλευρές. Η σκοτεινή πλευρά του ανθρώπου έχει την γοητεία της αν και πολλοί προτιμούν να παραμείνουν στην ασφάλεια της φωτεινής πλευράς Οι καλλιτέχνες οι συγγραφείς οι μουσικοί δεν μπορούν να αντισταθούν στην έλξη της σκοτεινής πλευράς Ανοίγουν πύλες μιας άλλης πραγματικότητας που παραμένουν έκτοτε ορθάνοιχτες Βλέπουν και ακούνε πράγματα που η λογική χλευάζει Η μη γνώση είναι η πρακ

Στα πουρνάρια πνιγμένα για αιώνες κατοικούν, ογκόλιθοι που σήμερα το νησί μας κοσμούν. Κάποτε θέλησαν οι Κύκλωπες την ιστορία τους να χτίσουν, να καρπωθούν τα εύσημα χωρίς να τους αγγίξουν. Μα η αλήθεια πάντα κατοικεί στην ερημιά, εκεί που τέσσερα αδέρφια δεν μιλήσανε ξανά... Με του μυαλού το πείσμα, με ξύλα και σκοινιά, άνθρωποι ύψωσαν τη ραχοκοκαλιά μιας ολόκληρης γενιάς. Στον Κούταβο ο λόφος καθρεφτίζει με ορμή... Λευκά τα όνειρα της Κράνης αντηχούν στη δωρική σιωπή. Σε πε

Σε περιμένω να 'ρθεις. Αργείς. Γιατί αργείς; Το έργο θα ξεκινήσει σε λίγο κι εσύ πουθενά. Κοιτάζω γύρω μήπως και σε δω μα δε φαίνεσαι. Η θέση δίπλα μου παραμένει κενή. Στρέφομαι ξανά και ξανά προς την πόρτα. Όπου να' ναι θα φανείς και θα καθίσεις κοντά μου. Μα τα λεπτά περνούν βιαστικά και αδιάφορα. Η αίθουσα γεμίζει από άγνωστους ανθρώπους. Τα φώτα σβήνουν... Η θεατρική παράσταση αρχίζει. Το βλέμμα μου παραμένει καρφωμένο στην πόρτα. Η άδεια θέση δίπλα μου ένα παγερό κεν

Μαύρο δωμάτιο Σκοτεινή πράσινη τσόχα Τέσσερις άσοι άνευ βασιλείου Προσευχές σαβανωμένες στα κενά αέρος Και εσύ κάθεσαι με μια τράπουλα στο χέρι Μήπως είσαι δυνατός ή αδιάφορος; Γελοίος, αθώος, ο τέλεια ένοχος; Σκαλίζεις ιδρωμένος τον καπνό του τσιγάρου σου Ψαχουλεύεις το άδολο παιδικό όνειρο που ξεγλίστρησε Ένα χέρι που σου δόθηκε απλόχερα να πιαστείς και το έδιωξες Την συγνώμη που δεν ζήτησες στις λιποταξίες σου Φοράς αμέριμνος την κουκούλα σου Μεταμφιεσμένος νομίζεις πως κρ

Αυγή. Ξυπνάω και βλέπω από το κάδρο του παράθυρου την ανθοστόλιστη φύση.. Μεσα σε αυτή σαν ζούνε οι ψυχούλες γοητείας και μαγείας. Μια πυκνή αύρα ευωδιών χαϊδεύει της αισθήσεις,τις μεθάει, ένας πολύχρωμος ίλιγγος,μια πανδαισία χρωμάτων που σε ζαλίζει.. Και ο αέρας έχει βαφεί με το άσπρο του γιασεμιού,το μπλε της ορτανσίας ,το ροζ της φούξιας το μοβ του νυχτολούλουδου,το κίτρινο της καλέντουλας και το κατακόκκινο του ιβίσκου . Καθε πρωι και η σκέψη μου βάφεται με χρώμα ζωή

Μαζί με τους φθινοπωρινούς ανέμους όρμησε ξαφνικά η παγωνιά από παντού. Τα δέντρα τεντώνουν νυσταγμένα τα κλωνάρια τους έτοιμα να κοιμηθούν, να ξεκουραστούν ως την άνοιξη. Κι από κάτω τους τα φύλλα κίτρινα, κόκκινα, καφετιά, πορτοκαλιά, όλα μαζί τα χρώματα. Και άλλαζαν συνεχώς μορφή οι σωροί ανάλογα με των ανέμων τους στροβιλισμούς. Μα ένα φύλλο κρατιέται ακόμη γερά. Κοιτάζει γύρω του. Αγωνιά, τεντώνεται. Μήπως του γλυκοτραγουδήσουν τα πουλιά για μια τελευταία φορά. Μα εκείνα

Οκτώβρης. Τα χρώματα αλλάζουν. Το πράσινο δίνει τα σκήπτρα στο καφέ,το κίτρινο,το πορτοκαλί. Η ζεστασιά του ήλιου σιγά-σιγά αποδυναμώνεται. Τα βουνά,οι πεδιάδες,τα λαγκάδια φορούν το φουστάνι του φθινοπώρου. Μια εποχή γεμάτη από εικόνες. Ταξιδεύοντας. Εκδρομή. Ένα ξύλινο σπίτι στο βουνό. Δύο κούπες ζεστό καφέ με άρωμα φουντούκι. Εσύ.... Εγώ..... Ένας αόρατος έρωτας για τους άλλους. Ένας ορατός έρωτας για εμάς. Αλήθεια... Τι ερωτεύτηκες σε εμένα; Τι σε κάνει να θες να μου μιλά

Ένα κενό ανάμεσα τους, βαθύ φαράγγι εμπροστά τους, το διάβα απροσπέλαστο, πονάει η καρδιά τους. Τεντωμένο το σχοινί, κρατάνε κάθε του άκρη, τα μάτια τους θολώνουνε, στάζει πικρό το δάκρυ. Σε λάθος σημεία βρέθηκαν, δεν μπορούν ν’ ανταμώσουν, στο χέρι παίρνουν το σχοινί, αδύνατο όσο και να τεντώσουν. Κόκκινο φώς τυλίγεται, στη μορφή εκείνου, κι εκείνη περί λούζεται, λευκό χρώμα του κρίνου. Γεννήθηκε η αγάπη τους, σε λάθος τόπο,χρόνο, έγινε η απόσταση εχθρός, τους βύθισε στο πόν

Στο παραθύρι ξενυχτώ για σένα έρωτά μου , ένα φιλί σου λαχταρώ στα χείλη μου να στάξει, ένα σου βλέμμα τρυφερό τα φυλλοκάρδια να μου κάψει. Στου φεγγαριού το φως αναστενάζω με καημό βαθειά με τρώει σαράκι, η αγάπη μου ωκεανός... το δάκρυ μου ποτάμι... κι ο κάθε μου λυγμός μαχαίρι που με σφάζει. Ωχ , απελπίστηκα , απόκαμα ολονυχτίς να περιμένω σβήσαν τ ' αστέρια τ ' ουρανού κοντεύει πια να φέξει , το αίμα στις φλέβες πέτρωσε το δάκρυ έχει στερέψει. Ωχ , Κι εσύ κοιμάσαι ήσυχ

ΕΝΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ Ήταν Halloween. Το μικρό χωριό του Μέλβιλ έμοιαζε να έχει ξεπηδήσει από κάποιο σκοτεινό παραμύθι. Φωτισμένες κολοκύθες χαμογελούσαν από τα περβάζια και μικρά φαναράκια τρεμόπαιζαν στις αυλές, καθώς το φως της μέρας υποχωρούσε αργά. Τα ξερά φθινοπωρινά φύλλα θρυμματίζονταν κάτω από τα παπούτσια των αδελφών Μπάμπστοκ. Ο επτάχρονος Τζίμι και ο δεκαεπτάχρονος Τζον έπαιζαν μπάλα στο πάρκο. Ο Τζίμι σούταρε. Ο Τζον απέκρουσε εύκολα. «Πάλι!» «Φτάνει για σήμερ

Ώρα του δειλινού, ώρα περισυλλογής Ώρα, που τα νυχτολούλουδα γέρνουν προς τον δυτικό ουρανό Ώρα, που ένας κατακόκκινος δίσκος, χάνεται πίσω από τα βουνά, βάφοντας μενεξεδί τα λίγα σύννεφα Ώρα που η ματιά βυθίζεται σε μαγικές εικόνες και η καρδιά σε ψάχνει Πού είσαι, αγαπημένε μου; Μου λείπεις! Ώρα που ο ήλιος δεν χάνεται στ’ αλήθεια, απλά πάει να ανάψει άλλον ουρανό για μας Ώρα, που τα νυχτολούλουδα χαμηλώνουν, για να ξυπνήσουν πιο όμορφα αύριο Ώρα που η απόσταση μικραίνει με

. Κύμα στη βροχή θα γίνω στη συννεφιά, σαν αγέρι στ’ ακρογιάλι Δάκρυ στην αυλή θα μείνω σαν ζωγραφιά, μέσα σ’ ένα παραμύθι . . . Σαν βροχή στον άνεμο θα χαράζω τ’ όνομά σου, σαν τη ζωγραφιά στο μικρό αμμόλοφο στην ακρογιαλιά, στάλα της βροχής σιμά σου . .

Ο κόσμος είναι αλλιώτικος... Χάνεται ο ένας στον μικρόκοσμο του άλλου. Κοιτάς τους δρόμους και συναντάς τους ίδιους... Κοιτάς να καλύψεις τα συναισθήματά σου πίσω από τη σκιά σου... Σου λείπουν οι μυρωδιές που κρατούν την ψυχή σου αιχμάλωτη... Την αφορμή ψάχνεις να το βάλεις στα πόδια... Αδυνατεί το είναι σου να συνυπάρξει με τους αλαζόνες... Όσες πυξίδες κι αν σου χαριστούν οι επιλογές σου είναι οκάδες πιο ισχυρές. Κι εκείνες οι γνώριμες παρουσίες που χαμογελούν, σου επιβεβα

Στο πεζοδρόμιο κουνιστά σαν περπατάς Φλόγα μου,λαύρα μου πως με καρδιοχτυπάς , Κοιτώ όρθιος σαν άγαλμα όλο λαχτάρα Τ' άσπλαχνα μάτια σου δεν δίνουνε δεκάρα. Φτάνει ο ύπνος σαν πόθου ηλιαχτίδα Αγάπη κι' έρωτας βουτάνε στην ελπίδα Μου κρατάς σφιχτά της χαμένης τόλμη χέρι Σ' έκστασης ώρες,στου παραδείσου λημέρι. Μα τ' όνειρο έγινε μια φρούδα ευτυχία Μόνο με άφησες σε μοναξιάς τρικυμία Ξύπνησα άγρια,σαν στου φωτός τ'αστροπελέκι Άπονη γκρέμισες και του ονείρου στέκι. Λευτέρης Σι

Μια βόλτα η επιθυμιά μου στις ξεχασμένες γειτονιές Ο χωματένιος δρόμος κάποτε διψούσε για βροχή. Τώρα με πέτρα από τον ήλιο γυαλισμένη καμαρώνει. Στις άκρες του απάτητα χορτάρια ξεραμένα Τα βήματα βαριά, διστακτικά θυμηθήκαν την ανηφοριά . Το πέτρινο σπίτι σημαδεμένο Εκεί στις τρύπες απ´τα βόλια ακόμη εκεί κουρνιάζουν τα πουλιά Ο γέροντας καθισμένος στο σκαλί με τα πόδια λυγισμένα αγναντεύει τον πέρα μαχαλά. Εικόνες του μυαλού ξυπνήσαν Γέλια, φωνές, ξέγνοιαστα παιδιά Δυνατά τ

Τα δάκρυά της ... χρυσή βροχή, κυλούν στα μάγουλά της. Μικρή παιδούλα ορφανή, στης ζωής τη βιοπάλη τα λουλούδια της πουλάει. Άδικη, σκληρή η μοίρα της έχει γράψει μες στους δρόμους να γυρνάει, πουλώντας βιόλες, γιούλια το ψωμάκι της να βγάζει. Τι κι αν της τάζουνε παλάτια ζωή χλιδάτη να περνάει με αντάλλαγμα το λυγερό της κορμί , τα μελένια της τα μάτια. Την "Τιμή" και την Αξιοπρέπειά μου δεν πουλώ, ούτε τα λουλούδια μου που απ ' αυτά ζω. Ανεκτίμητοί μου Θησαυροί , που δεν έχ

Όμορφα τα κυκλάμινα, στου βράχου την σχισμάδα, τροχοδρομώ τις σκέψεις μου, να βάλω σε αράδα. Ξέφρενες κι απλησίαστες, μέσ’ τη ψυχή ανταριάζουν, συγκρούονται,παιδεύονται, ποτέ τους δεν μονιάζουν. Άλλα τα θέλω της ψυχής, κι άλλα η λογική προστάζει, οι σκέψεις μου λογομαχούν, και η ψυχή τρομάζει. Μέσα πετρώνει η καρδιά, οι σκέψεις πεταλουδίζουν, μιά χαραμάδα αναζητούν, οπή να ξεστρατίζουν. Ζηλεύουν τα κυκλάμινα, που πάντα βρίσκουν τρόπους, και μέσα απ’ τα πετρώματα, γλυκαίνουν ά

Πόσοι θάνατοι βουλιάζουν μέσα μου… Και ο σπαθισμός της αγάπης συντρίβει τη νύχτα. Η καρδιά σαν καράβι με τον καιρό τραβέρσο πελαγοδρομεί στα κύματα, με του βορκά την ντελιριακή κραυγή στην ομηρία του χρόνου. Αναστορώ το όνειρο στην αθιβολή, θρυαλλίδα αναμμένη στη μισεμένη πεθυμιά κόβει τετάρτια την καρδιά, κόμπος ο πόνος που τον στράγγιξε η νύχτα!!!❤️ Όλγα Τρυφωνίδου Ζώγλη 🌹