🌙Σελήνη της Φράουλας... Καρπός αρμονικός στη φωτεινή σου Πληρότητα που αιώνια ζ ω ή ευωδιάζεις... ✨️Κόσμημα εσύ... του άγρυπνου Ουρανού μου...✨️ 🌙Της Αφθονίας καρπός στο χρώμα της καρδιάς... Σαν αίμα που γλυκά κυλάς στου Έ ρ ω τ α τις φλέβες και καλπάζον Φως γεννάς... ✨️Λάβα μεθυσμένη του Ονείρου μου...✨️ 🌙Γεμάτη αστρόσπορους στο μελωμένο Σύμπαν

Και ξαφνικά μια μέρα ξύπνησε. Ξύπνησε και κοίταξε στον καθρέφτη. Κοίταξε τα άσπρα της μαλλιά,τα καφέ μεγάλα της μάτια...το πρόσωπο της δεν ήταν το ίδιο φρέσκο όπως άλλοτε. Ρυτίδες και γραμμές γεμάτο. Το δέρμα της έμοιαζε σαν διψασμένη γη. Το βλέμμα της χαμήλωσε. Τα χέρια της μαρτυρούσαν την ζωή της. Τίποτα δεν ήταν το ίδιο πια. Και ξαφνικά κοίταξε τον εαυτό της και είδε τη ζωή της να περνά σαν ταινία με πρωταγωνιστές άλλους και όχι εκείνη. Τα χρόνια που αφιέρωσε. Η ζωή που δε

Νύχτα μου μεγάλη νύχτα μου πλατιά σε ικετεύω ... έλα μου απόψε κράτα μου συντροφιά. Έλα μου Ψιθυρισέ μου .... λόγια τρυφερά αγάπης κι έρωτα ξελόγιασέ με ... πάρε μου τα μυαλά. Έλα μου, θυμησέ μου τα παλιά ... μέτρησε, τους χτύπους της καρδιάς πλάνεψέ με, παιδεψέ με, πάρε με αγκαλιά. Έλα μου, διώξε μου τον πόνο μου λύτρωσέ με ... σβήσε το καυτό μου δάκρυ απ 'του ματιού την άκρη. Έλα μου, σ ' έχω απόψε τόσο ανάγκη λιώνω απ ' τον καημό δεν αντέχω άλλο, πάω να τρελαθώ... Κι εσύ

Ετούτος ο κόσμος, αναλλοίωτος στη βαναυσότητά του, αιωρείται ανάμεσα στο κενό ζωής και θανάτου. Μαρτύριο. Θάβει τους καρπούς του, τον έναν μετά τον άλλον. Κρατά τη συμφορά στα στήθη, λατρεύει τα χρώματα, ληθεί τα χώματα. Άφοβα. Ύστερα θρηνεί. Παίρνει στο κατόπι την αιωνιότητα, λιθοβολεί τον θάνατο. Κι από τα κέρματα που έκρυψε κάτω απ' τα σύνεφφα, δύο κρατά. Ένα για κάθε μάτι. Τραυλίζει μέσα στην ενότητά του. Γεμάτος πλάνες αλήθειας και ανάγκης. Ωραίος σαν έρωτας. Ξέγνοιαστο

Τα μάτια μιλούν σ' όσους μπορούν ν' αποκρυπτογραφήσουν σιωπηλούς ψιθυρισμούς αόρατα νεύματα κι άηχες κραυγές Τους άλλους απλώς τους κοιτούν, διαφυλάσσοντας σκέψεις απόκρυφες και μυστικά ανείπωτα στα ωχρά των βλεφάρων παρασκήνια... Αλίκη Πέϊκου 🥀💕🥀

Μύστης του άρρητου φωτός, στεκόταν ανάμεσα σε χαλάσματα παλιών προσδοκιών, εκεί όπου το μύρο της μνήμης ανέβαινε ως πίδακας από αθέατες ρωγμές. Οι εσθήτες των ημερών –άλλοτε πάλλευκο μαγνάδι που έκρυβε τις πληγές –τώρα κρέμονταν ως απομεινάρια μιας εύθραυστης πορείας. Ολόπλευρα η ψυχή δεχόταν την κρούση των μύριων ανέμων · μια μείξη από αθέατη σιωπή και αναπόδραστη θλίψη που τον άφηνε ασυντρόφευτο στο μέσον ενός κόσμου, όπου τίποτα δεν έμενε απαράμιλλο, μονάχα η αντοχή της κα

Δε θα πεθάνω ποτέ αγαπημένη! Στον παράξενο αυτόν πλανήτη θα τριγυρίζει αιώνια το πνεύμα μου Τις πιο σπουδαίες σκέψεις μου θα σκορπίζει τριγύρω και ο άνεμος του διαστήματος στη μνήμη σου θα φέρνει τις πιο όμορφες στιγμές που ζήσαμε μαζί Δε θα πεθάνω ποτέ αγάπη μου! Θα είμαι ένα φωτεινό αστέρι μέσα στους λυγμούς της θλίψης σου Πέρα απ' το θολωμένο τζάμι της ζωής σου θ' αχνοφαίνεται πάντα το πρόσωπο μου Δε θα πεθάνω ποτέ έρωτα μου! Τα κύτταρα σου έχει διαπεράσει πια το φαρμάκι τ

Γεννήθηκες το Σάββατο του μήνα Ιουνίου, ένα μωρό πανέμορφο με ζωηρά τα μάτια. Χεράκια τόσο δα σφιχτά, πάλεψαν για να ζήσουν. Ήσουν ο πρώτος ήλιος μου, ο μαγικός αυλός μου, θριάμβευσες και κέρδισες και νίκησε η ζωή σου. Πέρασαν χρόνια όμορφα στη παιδική ψυχή σου, ένα χαρούμενο παιδί, με όνειρα και ελπίδα για ένα μέλλον λαμπερό μες τη ψυχή σου είδα. Έφτασες όπου ήθελες με ήθος και με πείσμα. Κάτω ποτέ δεν το 'βαλες, ποτέ δεν σε νικάει...η θλίψη, κάθε τι κακό εσέ δεν ακουμπάει.

Μέσα στη ζάλη των καιρών σε αναζήτησα. Η παλάμη σου τραχιά άρπαξε τον λεπτό καρπό μου. Κοίταξέ με… μου πες Κοίταξέ με… τώρα. Φλόγες είδα στο βάθος των ματιών σου. Βυθίστηκα μέσα τους και διέκρινα το πάθος σου για τη ζωή. Γίνε ένα με τη φλόγα του, άφησέ το να σε δυναμώνει. Μέσα του θα σταθείς όρθια μην το φοβηθείς, μην το προδώσεις γίνε η ανάσα του, η συνέχεια του. Μην το αφήνεις να διαλυθεί εξαϋλώσου μαζί του. Μου έσφιξες τον καρπό κι ένιωσα δύναμη να κυλά στις φλέβες μου. Μ’

Νωχελικές οι ψυχές ακροβατούν στου Αιγαίου τα βράχια τριγυρνούν οι εφτά πληγές αιμορραγούν τις ψυχές που κρυώνουν στ’ άγονα μέρη πολλά χρόνια. Γυμνές οι ψυχές από αληθινά αισθήματα θα τις ζέσταινε η γλυκιά αγάπη αν ήταν ειλικρινείς κι είχαν μπέσα. Σημάδεψα με κόκκινο στον χάρτη την έκρηξη του ηφαιστείου για να αποφύγω το τσουνάμι της αμαρτίας. Οι μορφές των ερινυών οπλίζουν τους μοιχούς με βαρίδια για μια αιώνια αιχμαλωσία. Την αξιοπρέπεια και την αγάπη να προσέχεις. Η μια υφ

Ζωγραφισμένο από δάκρυα, πλατύ της θάλασσας πεζούλι, κόρη του βασιλιά της θάλασσας, φορά για φυλακτό το δείλι Ήρεμο σκαμπανέβασμα του κύματος ονείρου πρόσωπο φωτίζει, μενεξεδένιο σαν σκιρτά το λιόγερμα και τη μορφή της καθρεφτίζει Αγάπησε όλα τα κύματα του αρχιπελάγους τ’ ακρωτήρι, χαλί απέραντο η θάλασσα, κοράλλι κόκκινο η καρδιά της Απόψε μια σειρήνα σαν πνίγεται στο δάκρυ μετρά τις μέρες που η θάλασσα σε πήρε, γλυκιά αγάπη πρωινή καθώς τινάζει τα μαλλιά τη χαραυγή στάχτη χ

Ποιος νοιάζεται για την πανσέληνο, σαν ανταμώσουν ίριδες τής ψυχής, μια διαρκής πανσέληνος, κάτω απ'το βλέμμα του Ουρανού, Εμείς… Καθηλωμένη μέσα στο βυθό τής αγκαλιάς με φόντο την πανσέληνο καρδιάς, τ' αστέρια υποκλίθηκαν στο φως με κόκκινο βερνίκι βάφηκε το γκρίζο, ο γενναιόδωρος Ουρανός! Οι ανάσες μας ταξίδεψαν, δραπέτευσαν απ'την φυλακή, Χάιδεψαν τη πανσέληνο, έγραψαν μουσική ! Παπαδόπουλου Φωτεινή 🪽

Άνοιξαν λένε τα σχολεία! Ε, και λοιπόν; Ήμουν κι εγώ εκεί, μα δεν είδα κανένα νέο δρόμο να ανοίγεται για μένα. Δεν ένιωσα να φωτίζεται το παρόν ,να αποκτά αξία ελπιδοφόρα, να γίνει σταθερή αναφορά να ακουμπήσει αισιόδοξα το μέλλον. Αισθάνομαι μόνος, μια αόρατη μονάδα σε ακαθόριστη μάζα που πασχίζει να επιβεβαιωθεί κοινωνικά στο σχολικό περιβάλλον της Βαβέλ. Περιβάλλον που επιδιώκει να επιβληθεί με μανία στις αδυναμίες των άλλων, να υπερτονίσει την άκαρπη υπεροχή στην μικρή

Νέοι εμείς,οι δύο αντάμα Ταίρι φρέσκο, ζήλιας η φουρνιά Σαν ο καβαλιέρος με τη ντάμα Στα,δίχτυα του έρωτα φονιά. Μέναμε στο ακρινό τραπέζι Λέγαμε σοφά λόγια λογικής Πίναμε κρασί σαν πετιμέζι Δικός μας ουρανός κι' όλη η γη. Που να θυμάσαι τα ωραία γλέντια Τότε που χορεύαμε αγκαλιά Έγιναν εφιάλτες, γίνανε ντέρτια, Γίναν διαβατάρικα πουλιά. Πήγα και πάλι σ' αυτό το στέκι Βγήκαν αναμνήσεις και σπαραγμοί, Άδεια η καρέκλα και το τραπέζι Συντροφιά καρδιάς οι στεναγμοί. Πείσμωσα είπα

Ήθελε λέει τα πρωινά, που ανοίγει τα μάτια του, το πρώτο πράγμα που θα αντικρίζει, να είναι ένας καυτός πεινασμένος ήλιος. Ήθελε λέει, όταν τις νύκτες ξαπλώνει στο μαξιλάρι του, να φεύγουν όλες οι έννοιες από το μυαλό του και να μένει μόνο η μορφή της χαραγμένη ζωγραφιά από ταγμένο χαράκτη. Ήθελε λέει, όταν οι φόβοι του χείμαρροι απλώνονται στην καρδιά του, αυτός να ακουμπά στην δική της και να ξαποσταίνει σαν παιδί που παίζει κρυφτό, μέσα στο λιοπύρι. Ήθελε λέει όταν απλών

Παραβιάστηκε η σιωπή μου Ακατόρθωτη η πειθώ του διχασμένου εαυτού μου Δεν είμαι άθικτη στο έλεος της επιθυμίας Στέκεται παντού Στις δειλιασμένες λέξεις μου Και σε αυτές τις αδέξιες και ασυγκίνητες, που δεν σκέφτηκα ακόμη Στις ανταριασμένες ομίχλες μου Ακόμα και σε αυτές, που δεν κατοίκησα, ακόμη Στις κραυγάζουσες πέτρες μου Και σε αυτές τις θαρραλέες, που δεν τόλμησα να ρίξω, ακόμη Στις πεισμωμένες ψευδαισθήσεις μου Ακόμα και σε αυτές τις ουρλιάζουσες, που δεν παγίδευσα ακόμη

Είναι κάτι στιγμές, που σε αναζητώ σαν μια λαμπίδα φωτός στα βαθύ της καρδιάς. Ακόμη να σε αγγίζω σαν ρούχο καθαρό, μέρας Κυριακής στην γιορτή σου. Μα πιο πολύ στον κάματο μιας μέρας, που το κορμί ακουμπά βαριά να ηρεμήσει από την άχνα ενός φιλιού σου. Στιγμές ακόμη, να χαράζω, το όνομά σου, στις πρώτες αχτίδες φωτός, με χρυσά γράμματα. Και εκεί,στα βαθιά πέπλα της νύχτας, στον βαθύ στοχασμό του μυαλού,τα όνειρα, ακουμπούν την μορφή σου. Και όπως η νύχτα, καλεί το φεγγάρι να

Το νερό κυλάει ήρεμα στο μικρό ρυάκι. Σιγοτραγουδάει χαρούμενο, πιάνοντας κουβεντούλα με τα φυτά της όχθης, μα πριν καλά καλά γνωριστούν έχει κυλήσει πιο κάτω. Ξεμυαλίστηκε με τα χρώματα ενός λουλουδιού, με την υπέροχη μυρωδιά του. Ίσα που πρόλαβε να το χαϊδέψει γλυκά κι είχε ήδη φύγει. Μια φευγαλέα ματιά προς τα πίσω πριν χαθεί στη στροφή. Η μοίρα του είναι να μην μένει πουθενά, να ροβολάει χωρίς σταματημό. Και όλο νοσταλγεί τις στιγμές που δεν πρόλαβε να απολαύσει. Κα

Μια όμορφη γαλάζια θάλασσα στα μάτια μου ξεπρόβαλε τα πρωινά…! Κάθε πρωί τα μάτια μου χαϊδεύουν τα κύματα σου. Άλλοτε μικρα και άλλοτε μεγάλα. Στα μεγάλα κύματα γελούσα στα μικρά σιγοτραγουδούσα. Θάλασσα μου εσύ είσαι τα καλοκαίρια μου. Στο όμορφο νησί Θάλασσα μου εσύ είσαι ο χειμώνας μου και άνοιξη μαζί. Φύκι και βότσαλο στο σώμα μου σεντόνι χάιδεμα υγρό η μελωδία του αφρού. Πώς να ξεχάσω την γαλάζια αγκαλιά σου πώς να κουρνιάσω μες’τον βράχο τον καυτό. Αχ θάλασσα μου μου θυ

Στο πιο όμορφο μου όνειρο με την ζωή σου ενώθηκα κι όταν η τρικυμία ξέσπασε στ´άλμπουρο μα δε σώθηκα. Από κοντά μου σε έβλεπα να φεύγεις λίγο λίγο, τα αδύνατα έκανα δυνατά τον σκόπελο ν´αποφύγω. Το κάτασπρο πανάκι σου φούσκωσε στον αγέρα η πλώρη σκίζει τα νερά δεν στρίβει η λαγουδέρα . Γι άλλα ταξίδια κίνησες να πας σ´άλλα λιμάνια ούριος νάναι ο καιρός ξάστερα τα ουράνια. Άσε με εμένα στη στεριά την πρύμνη ν´αγναντεύω να προσκυνώ την Παναγιά μήπως και σε ξαναέβρω. Σταύρος Συ

Συνεπιβάτες στο ταξίδι του χρόνου, με σημάδια πόνου χαραγμένα φανερά Στα σακίδια λίγες αναμνήσεις, λίγες χαρές, κι οι θλίψεις βαριές να μας γέρνουν Η σιωπή σου εύγλωττη, κι η αντοχή μου εύθραυστη Φαντάσματα περνούν, ευκαιρίες χαμένες, σε λάθος συγκυρίες, σε λάθος καιρούς Κι όμως προχωράμε, χέρι με χέρι, με τ' αγέρι της αγάπης και της υπομονής Στις στάχτες του χρόνου φυτρώνει ένας ανθός Κι ο δρόμος γίνεται γλυκός, ποθητός Όσο κι αν πονά, το ταξίδι μας φέρνει πιο κοντά Τις αποσ

Ένα γλυκό μειδίαμα, στα χείλη τρεμουλιάζει, και της ψυχής το μέσα της, μέσα βαθειά μουλιάζει. Λέξεις ψυχής που δεν τολμούν, λέξεις φυλακισμένες, χρώμα να δώσει φωτεινό, μα είναι μπερδεμένες. Ψάχνει τρόπο για να βρεί, αυτές να κατευνάσει, αμίλητες να προσπερνούν, κι αυτή να ησυχάσει... Παίρνει πινέλο και μπογιά, λευκό σαν περιστέρι, βάφει τους τοίχους της ψυχής, γαλήνη για να φέρει. Όνειρα που μαράθηκαν, κάπου βαθειά κλεισμένα, μ’ ένα γλυκό μειδίαμα, να βγούν αναστημένα. Ωσάν

Του Σίμου Ιωσηφίδη Ο Charles Allan Gilbert (1873-1929), γνωστός ως C. Allan Gilbert, ήταν ένας εξέχων Αμερικανός εικονογράφος/ζωγράφος. Το έργο του 'All Is Vanity' εκφράζει, δίχως άλλο, την εφημερία και τη θνητότητά μας. Σημειωτέον πως αυτός ο πίνακας δημιουργήθηκε όταν ήταν 18 ετών. Charles Allan Gilbert, 'All Is Vanity' Άπαντα, εδώ, λειτουργούν διπλά. Με την πρώτη ματιά βλέπουμε μια ευγενική φυσιογνωμία, μια εκλεπτυσμένη γυναίκα "βικτωριανής" εποχής, αρκετά καλλιεργημένη, ν

Τοποθεσία: Opole, Πολωνία/ Ώρα: 18:30… Είχα φτάσει, μόλις, στο θέατρο. Περίμενα πως και πως να τον δω. Η φωνή του μάγευε πάντα, αυτός ο τροβαδούρος είχε πάντα τον τρόπο του όταν τραγουδούσε, είτε κάποιο πιο θεατρικό κωμικό τραγούδι είτε κάποιο μελοποιημένο ποίημα. Η αίθουσα μύριζε παλιό ξύλο, βελούδο και κάποιο ακριβό άρωμα. Βρήκα την θέση μου κάθισα περιμένοντας να αρχίσει... Η καρδιά μου άρχισε να χτυπάει σαν τρελή, δεν πίστευα ότι θα τον έβλεπα ποτέ από κοντά. Τα φώτα χαμ

Απόσπασμα, από το βιβλίο μου "Ανώ" αναζητώντας ουρανό .. "Οι Πυθίες" Τι προετοιμασία,τί αναβρασμός, οργασμός ακατάσχετος κατείχε μάνα και κόρη. Από βραδύς χύσανε το καλάι και το πρωί περιμένανε εναγωνίως να το δούνε, να μαντέψουνε τα μελλούμενα. Τί τέλος πάντων, είχε αποφασίσει το καλάι-προφήτης. Τα σχέδια, που όλη την νύχτα κατασκεύαζε, ήτανε πολύπλοκα, περίτεχνα, αποκυήματα του πολύωρου βρασμού. Το πρωί, αλλόκοτες, φιγούρες κάνανε παρέλαση μπροστά στα περίεργα μάτια τους.

Γράφω για να με ξεδιψώ. Γράφω για να σε ξεδιψώ.. Γράφω για να μας ξεδιψώ... Χθες μια μαγική μέρα για μένα! Νιώθω ενθουσιασμένη και πολύ συγκινημένη!! Ευσυγκίνητη μεν αλλά πάντα με ενδιαφέρει η ουσία και η λεπτομέρεια πίσω από το φαίνεσθαι! Τι κέρδισα χθες; Αυθεντική και αληθινή συγκίνηση από νέα παιδιά,φοιτητές που με τίμησαν και έζησαν μαζί μου το κάθε λεπτό! Ένιωσα πως επιβεβαιώθηκε η βλέψη μου , η αισιόδοξη θεώρηση και η εμπιστοσύνη μου προς τους νέους μας....

Μέσα στην πόλη τριγυρνώ, μες του κόσμου το χαλασμό. Αλάνι μόρτικο παιδί που έχεις πάει που έχεις χαθεί, τούτη την ώρα το ξεριζωμού να σε βρω ψάχνω εγώ παντού. Όποιον κι βλέπω το ρωτώ, μην σε είδε μην πέρασες από δω. Αλάνι μόρτικο παιδί είσαι στην πρώτη τη γραμμή γελάς, φεύγουμε από τον τόπο μας και εσύ ακόμα πολεμάς. Η πόλη όλη καίγεται καπνός είναι γεμάτη, από την πόλη φύγετε.. πίσω να μη γυρνάτε. Αλάνι ανημόρτικο παιδί εσύ κάτω δεν το βάζεις" σημαία ελληνική κρατάς ζήτω όλ

Έφτασε η νύχτα που ο Θεός πέθανε Κανείς δεν το πήρε χαμπάρι Ένας βραδύγδουπος, αμετάκλητος θάνατος, ανταριασμένος σε κουρασμένα σάβανα ενός ταλαίπωρου, άμοιρου κόσμου Συνέβη άπειρες φορές Μέσα μου, εντός σου Στον μαθημένο να ζει δίχως θάματα Στα ερειπωμένα νεφελώματα του ουρανού, με τις νεκρές τροχιές Εκτελεσμένες επί τόπου υπομονές Οι σημασίες, άνευ σημασίας Πέπλα γεμάτα παλμούς ψεύτικους Ψευδαισθήσεις άνευ νοημάτων Μια αχανής διάφανη κατάρρευση, χωρίς παραδείσους Όλα μαζί Κ

Κι ήρθες εσύ και μου φύτεψες με σφοδρότητα κατάστηθα τον έρωτα. Κι ήρθες εσύ και μηνούσες σαν μελτέμι του καλοκαιριού, αντιδονούσες στα σώψυχα με τον έρωτα να θαλασσίζει σαν αφρισμένα κύμα να τριγουνίζει τον μεγάλο αναλασμό. Κι αυτός ο έρωτας έχει τόσο δυνατά φτερά, πετάει τόσο ψηλά… Με του αγέρα το φιλί θρύβει την καρδιά. Σκιρτημός σφηνωμένος στα σπλάχνα κι ο ίμερος, περιπλανωμένο αρμενάκι μαυλίζει τη ζουρλοπερήφανη ορμήνεια του μυαλού. Σαν παιγνιδιάρης ήλιος διάχυτος

Χτυπούσε την πόρτα. Ήτανε καλοκαίρι, μα αυτός φώναζε: «Κρυώνω!». Κρατούσε το πουκάμισό του ψάχνοντας το κορμί της να ζεσταθεί. Γονάτισε, σαν έμβρυο τυλίχθηκε στο γυμνό του κορμί. Τίποτα δεν περίμενε. Σηκώθηκε και ζωγράφισε με τα δάκρυά του τη μορφή της. Μετά δε δάκρυσε άλλο, μην τυχόν και σβηστεί. Τον σκότωνε αυτή η αναμονή... Ήταν ποιητής. Πέθανε πριν την αγγίξει. ΣΩΤΗΡΟΎΛΑ ΧΑΝΤΖΗΚΩΣΤΑΝΤΉ ΤΖΙΑΜΠΟΥΡΉ 🧡

Πώς να βολέψω το κενό, που σέρνει η σιωπή σου; Και πώς να ζέψω τον καημό, που στέργει η αντοχή σου; Είναι οι ώρες απουσίας, που κλέβουν την πνοή μου... Είναι οι ώρες ανταρσίας, που φθίνει η ύπαρξή μου... Είναι οι ώρες μου χλωμές, σε κύμβαλο ζωσμένες, σ’ ανίας κρύπτη θολερές, σπονδές αφορισμένες... Ώρες ανίατες, στυγνές, ώρες σε λήθη αφημένες... Σ’ ένα θαλάμι ορφανές, σε μοναξιά φυλακισμένες... Μετρώ της ζήσης το φευγιό, τ’ αλάθητο βάδισμά της, κι ωσάν τα κρόταλα ριγώ, στ’ αδι

τα καλοκαίρια απο τον Ιούλιο/ Αύγουστο του 1974 δεν χόρεψαν ξανά καλαματιανό με το άσπρο μαντήλι στο χέρι να πετάει με χαρά και μαζί με τις φιγούρες της νιότης να χαρίζουν το ζωηρό χαμόγελο γεμάτο ήλιους και φεγγάρια! τα χρόνια από τότε βάλανε μαύρα μαντήλια στο κεφάλι , στην ψυχή , μπαινοβγαίνουν από πόρτες άγνωστες, ανοίγουν παράθυρα που κοιτάζουν σε τοίχους, φυτεύουν γιασεμιά και ξεραίνουν, άτοπα, ξένα, χώμα σκληρό, τάφοι που κλείνουν αλλά η γη δεν φυτεύεται, τα καλοκαίρια

Τα πάντα στην απόλυτη τάξη και ξεκίνησαν… Η νοσταλγία της Άνοιξης… Η συνάντηση της εποχής με τους ανθρώπους που δεν περπατάνε σκυφτοί, δεν φοράνε σκουφιά… και έχουν ανοικτά αυτιά για να ακούνε τα τραγούδια τους. Μοναδικοί ταξιδιώτες χ ω ρ ί ς β α λ ί τ σα.. Κρατάνε στο χέρι μονάχα μια ευχή.. να βρουν ξανά τη φωλιά τους στα μπαλκόνια! Τα έντονα τιτιβίσματα, μας έκαναν να κοιτάξουμε σήμερα ουρανό. Μαυρόασπρο με γαλάζιο αυτή η χρωματική αρμονία της φύσης, ανεπανάληπ

Πως ήταν δυνατόν να χωρέσουν ... ύστερα , τα όνειρά μας σ'ένα στενό κρεβάτι... Κι ύστερα έγινε ελαστικό το κρεβάτι έτσι που να μεταμορφώνει την αρετή μας σε...αμαρτία.. Κι ύστερα έγινε πάλι ελαστικό το κρεβάτι έτσι που να μεταμορφώνει την αμαρτία μας σε αρετή.. Κι ύστερα ανακηρύχθηκε η αρετή κι η αμαρτία σε "ιδέα "... Το ακούσαμε στο πρωινό ξεκίνημα της εθνικής ραδιοφωνίας και θα εορτάζεται λέει κάθε Αύγουστο, με ζέστη , θάλασσα κι αρμύρα. ΝΙΚΟΛΑΣ ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ ♥️

Αυτοπεποίθηση Αυτοπεποίθηση λέξη σύνθετη, περίπλοκη, απαιτητική, μοιάζει γυναίκα ξελογιάστρα... Σε υποδέχεται με αγκαλιές,με νάζια... και καπρίτσια..... Βγαίνει σεργιάνι και ξελογιάζεται από τα γιατροσόφια της Μοίρας.... Πλέκουν μαζί σαν Δίδυμες αδελφές συνωμοσίες... πάσης φύσεως τελετές και πολλές ραδιουργίες... Καιροφυλακτούν να σε μειώσουν, να σου θυμίσουν χρόνια πέτρινα, ασβεστωμένα με τη γύρη των λουλουδιών που μάζευες στον κάμπο..... Αμέσως μετά από τον Έβδομο ουρανό π

Πριν τη λέξη… Βλέμμα που καρτερεί το θαύμα. Χέρι που αναζητά άλλο χέρι. Καρδιές που χωρίς χάρτες περιφέρονται μοναχές, νομίζοντας πως η μοναξιά είναι πατρίδα. Κι ύστερα… Έρχεται η λέξη! Μικρή εύθραυστη, αλλά κόσμους μετακινεί! Ατέλειωτος δρόμος προσφοράς, μοίρασμα απλόχερο χρόνου, φόβου και ονείρων. Για την Αγάπη μιλώ. Που δε ζει στη λέξη. Ζει, πριν να ειπωθεί, στα μάτια που χωρίς εξηγήσεις καταλαβαίνουν. Και συνεχίζει…συνεχίζει…συνεχίζει κι όταν δεν υπάρχουν λέξεις. Και μένε

Αν ζούσες στην εποχή μας, Ηρακλή, και στο σταυροδρόμι ανάμεσα στην Αρετή και την Κακία είχες βρεθεί δεν θα΄ταν ξεκάθαρη η επιλογή. Θα μπερδευόσουν σαν εμάς σε αμέτρητες επιλογές και δαιδαλώδεις διαδρομές. Σαν σε λαβύρινθο να' χες βρεθεί, χωρίς να γνωρίζεις αν τη σωστή διαδρομή ακολουθείς ή σε αδιέξοδο θα βρεθείς. Η Αρετή μπερδεύεται με την Κακία, το καλό με το κακό. Κι άλλοτε, σαν να φορούν μάσκες σε ξεγελούν και σε παραπλανούν. Δεν υπάρχει Αθηνά να σε βοηθήσει στις επιλογές.

Ξύπνησα στην πόλη αιώνιου αποχωρισμού. Στις φλέβες αναβόσβηναν φώτα ηλεκτρικά, κι ο άνεμος επέστρεφε, σκληρός, πάγωνε το στήθος, το γεμάτο βαθιές, ανίατες πληγές. Ένα πολύχρωμο πουλί με κοιτάζει με την άγνοια εκείνου που δεν διάλεξε την εφηβεία του. Το είδωλο μιας γυναίκας στέκεται στην άκρη της ζωής . Από συνήθεια κοιτάζω αλλού τα φιλιά της, έγιναν δρόμοι που χύνονται σε θάλασσες ανοιχτές. Το σούρουπο καθημερινά αργεί, το ρολόι μετράει βήματα λαθραία, κι εγώ, με πόδια

Πατέρα μου, Το περιβόλι της καρδιάς μου τράνεψε, άνθισε καρποφόρησε, γιατί με μεράκι τους σπόρους σου φύτεψες με υπομονή και να το ""ιδείς λαχταρούσες Όμως τι κρίμα , έφυγες πολύ νωρίς... μόλις που πρόλαβες να το ποτίσεις... δεν πρόκανες αλλο να το δεις καλέ μου πατέρα ούτε τη συγκομιδή του να χαρείς Θυμάμαι ..... την αγκαλιά σου μοσχοβολούσε τριαντάφυλλα και γιασεμιά.... οι ευχές σου μέσ ' απ ' τη καρδιά σου στα χείλη προσευχές μου , νότες μελωδικές στ ' αυτιά ... Μοσχοθ

Βιάστηκες πολύ, ανθέ της πρόωρης άνοιξης! Σκόρπισες χρώματα και αρώματα πριν δυναμώσουν οι ρίζες σου. Δίχως δύναμη για τα φτερουγίσματα της νιότης! Έλυσες τις πλεξούδες σου με τα πρώτα πεταρίσματα στο στήθος σου. Δρόμοι και πλατείες στολίστηκαν απ' το χρυσαφί των μαλλιών σου! Κολακεύτηκες απ' του ήλιου τα χαμόγελα, απ' τους πόθους που γεννούσε η νεανική σου αύρα. Άγουρη η σκέψη σου ακόμα. Δεν γνώριζες τι σημαίνει "προορισμός". Η πανσέληνος νίκησε τον ήλιο, με τα μυστικά που

Αχ... βάσανο που είν ' η αγάπη.... δεν μπορείς να κλείσεις μάτι ξάγρυπνους νους σου μένει σαν το φάρο στο σκοτάδι την αγάπη να προσμένει.. όλη μέρα , κάθε βράδυ. Η ματιά χαμένη στο αγνάντι μες στη ζέστη, μες τ ' αγιάζι ν' αργοκυλάει ....το δάκρυ. Αχ , Βάσανο που είν ' η αγάπη , Ποτέ δεν της χορταίνουμε ... τα τόσα θέλγητρά της... τον έρωτα , την αγκαλιά , τα τρυφερά τα χάδια της , τα ολόγλυκα φιλιά της κι όλα της ... τα καπρίτσια της ,τα χούγια της, τ ' αγκάθια της καρ

Τα τρία κορίτσια είχαν μόλις φτάσει στον τερματικό σταθμό ΚΤΕΛ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ υπεραστικών λεωφορείων, ένα επιβλητικό κτίριο σε σχήμα ενός τεράστιου θόλου, το οποίο ήταν γεμάτο με κόσμο που πηγαινοέρχονταν προς διάφορες κατευθύνσεις. Κατευθύνθηκαν προς τον γκισέ των εισιτηρίων προσπερνώντας τα διαφορά καταστήματα που υπήρχαν εντός του κτιρίου και προσέφεραν στους επισκέπτες μια ποικιλία προϊόντων όπως καφέ, νερό, χυμούς, αναψυκτικά, σάντουιτς, γλυκά και κάθε λογής αναμνηστικά και

Δε συγκλονίζει τόσο το λευκό μάρμαρο της τετελεσμένης μοίρας όσο η μυρωδιά τού παιδικού θανάτου στο σφοδρό σίφωνα τής ουρανοσύνης. Μα συγκλονίζει πιότερο η άπνοια των ονείρων του λιλιπούτειου αοιδού αντίκρυ στο μνήμα τής χαρμοσύνης Φαντάσου τη ζωή σαν ένα γιγάντιο κέλυφος που προφυλάσσει τον τρυφερό βλαστό από τα πολλαπλά φυσίγγια του συγγενούς εχθρού Και τι μέλλει γενέσθαι από τα χέρια τού ανίκητου "αδερφού" της, θανάτου στο παιχνίδι τής ουρανούπολης με τα πιόνια τού ολέθρο

Αν καταφέρεις να λύσεις τους κάβους ίσως φτάσεις σ 'εκείνα τα λιμάνια που η μοναξιά έχει φτερά. Που η λησμονιά ζητά κόκκινο φιλί ζεστό για να τραφεί. Που τα σχοινιά είναι μεταξωτές κλωστές, στα φλεφαρα σου αργαλειός υφαίνει κάθε βράδυ. Αν καταφέρεις να σπάσεις τους κάβους ίσωςνα βρεθώ κοντά σου, λευκό πανί το φορεμα μου, χωρίς επιστροφή. Ποιος θα το λεγε στους ερμους κάβους ότι δεν υπήρξαν ποτέ ατσάλινοι; Ποιος θα φανταζόταν από τους δύο μας ότι ενα "ίσως" αρκεί... Ρούλα

Ελκόμενες μοναξιές ερωτικά σημαδεμένες σε κοινή καταδίκη Φιλιά, υποσχέσεις, επιθυμίες Ανερμήνευτα σώματα Κλειδιά να ξεσφραγίζουν μονάχα φυλακές Πληγές, ουλές, άλικες ντροπές, αγγίγματα στους λαιμούς των ονομάτων Σαβανωμένα μάτια για να μην βλέπουν τα κελιά τους στον κήπο των τυφλών εραστών Κλειδωμένοι κι οι δυό από μέσα τους Επιπλέουσα, μυρωμένη ερωτική χλωρίδα Λαχτάρα για αίμα από γιασεμιά Μα πώς να στραγγίσεις κόκκινο απ΄ άσπρο; Ακατανόητος κόσμος Δύο ξένοι Δυό φυλακές Σαθρ

Ειρήνη, η πιο ηχηρή του κόσμου η σονάτα, Το αιώνιο χαμόγελο στα χείλη παιδιών, Την πλάσης ολης τ'ονειρο,η ελαφριά ανάσα Ουλές που κλείνουν αιχμηρές στο σώμα των καιρών. Αγώνας είναι ανθρωπιάς,το αίμα και ο μόχθος, Στο πάγιο μας όραμα ειρήνης σταθερής, Μανάδων είναι προσευχή των μαχητών ο πόθος Μες στην καρδιά γαλήνης οι λέξεις συνοχής. Στης έριδος πλοκάμια γίνου σιγής στολίδι, Σε ήρωες βασίσου,στα μπράτσα εργατιάς, Γιατί ποτέ η Ειρήνη δεν γίνεται παιχνίδι, Ζητάει τόλμη η λευ

Δαντελένια ομορφιά των Κυκλάδων Ανάφη του αιγαίου ζωγραφιά της καρδιάς χρυσάφι! ..Που η ματιά να σταματήσει,στο απέραντο γαλάζιο! Σεμνά να σκύψεις να φιλήσειτην εικόνα στο εξωκλήσι, Και το τραχύ χώμα που μυρίζει φασκόμηλο και θυμάρι! Εκεί που ο αέρας με ορμή σε αγκαλιάζει, σε ξαφνιάζει,σε μαγεύει, Εκεί που ο ήλιος από το πρωί παίζειμε τα σύννεφα, με τις βουνοκορφές.. Και χρυσοκεντάει τις αμμουδιές, την θάλασσα! Και κάθε σπιθαμή Αναφιώτικη γη! Και στο πέρασμα του ήλιου ,πυ

Σώπασε ο αχός των κυμάτων κανείς δεν άκουσε το κλάμα του Μπροστά στην προβλήτα τα πλοία άραξαν βουβά Ο ούριος άνεμος γοργά ξεστράτισε κατάπιε την κόκκινη σκόνη θελει να κοιμηθεί στην αγκαλιά της ξεραμένης γης γυρίζουν τα ρολόγια των ναυτικών Στη τρελή πορεία της μαρμαρένιας θάλασσας ακου τα καΐκια..! τραγούδι λυπημένο ψιθυρίζουν Οι χάντρες οι θαλασσιές πλουμιστές αγέρωχες Χτυπιούνται πάνω στα βράχια Σου χαρίζω τα μαργαριτάρια των λαμπερών στρειδιών αφού εσένα έχω Θαλασσινή

Ήλθε ο πατέρας εψές άσπρο κοστούμι φορούσε μ' ένα λουλουδάκι κόκκινο στη μπουτονιέρα και ψάθινο καπέλο - Παναμά - " Κάθισε " του είπα " να φάμε μαζί " - " Όχι " μου λέει " με περιμένει η μαμά " " Μην την αφήσω μόνη και της κακοφανεί " Έσκυψα κι απόθεσα ένα αγάπης φιλί σε χέρι που κράτησε σθεναρά τη ζωή Να τύχω μια ευχή πατρική την περπατησιά μου στα κακοτράχαλα να ευλογεί Γύρισε με κοίταξε υπομειδιώντας με στοργή Κι έφυγε ευθυτενής τους ουράνιους δρόμους να διαβεί κοντά στο

Βαθιά μέσα σου το ήξερες, ότι ο ήλιος δεν φέρνει την ανατολή. Βαθιά μέσα σου το ήξερες, ότι ένα κύμα δεν μπορεί να γίνει θάλασσα. Βαθιά μέσα σου το ήξερες, ότι τα καλοκαίρια δεν μετριούνται από την άμμο. Βαθιά μέσα σου το ήξερες, ότι κάθε πεταλούδα δεν παίρνει πάντα φτερά. Βαθιά μέσα σου το ήξερες, ότι όλοι οι Άγιοι δεν φορούν φυλαχτό. Βαθιά μέσα σου το ήξερες, ότι όλοι οι στίχοι δεν έχουν μουσική. Βαθιά μέσα σου το ήξερες, ότι η αγάπη έχει δεσμά. Βαθιά μέσα σου το ήξερες, ότ