Αν με ρωτήσετε ν' απαντήσω ποια είναι τα μεγαλύτερα κακά που συντελέστηκαν ποτέ στην γη, δεν θ' απαντήσω οι κατακλυσμοί, ούτε σεισμοί και καταποντισμοί, ούτε οι πόλεμοι και τα θανατικά. Άλλα είναι τα κακουργήματα για μένα, το συνεχές κάψιμο της πατρίδας μου, ένα έγκλημα συνεχές, έγκλημα με διαχρονικές συνέπειες που οι αίτιοι είναι άγνωστο αν πλήρωσαν ποτέ. Νίκος Ζαχαρόπουλος 🌹

Καλημέρα ψυχούλες μου αγαπημένες Καλό κι ευλογημένο μήνα Ιούλιο με όλα τα καλά του Θεού Σήμερα η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη των Αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού των θαυματουργών ιατρών που πρόσφεραν αφιλοκερδώς τις υπηρεσίες τους στον συνάνθρωπο, αποτελώντας διαχρονικό παράδειγμα αγάπης, προσφοράς και ανιδιοτέλειας. ❤️🌹Χρόνια πολλά σε όσες και όσους γιορτάζουν! Είθε οι Άγιοι Ανάργυροι να χαρίζουν υγεία, δύναμη και κάθε ευλογία. 🌹❤️ --- Ο μήνας Ιούλιος σηματοδοτεί την έναρ

Ιούλιος το κάλλος των Θεών, των θαλασσών, και των ανέμων. Του έρωτα ο μήνας ο καυτός εράσμιος και δυνατός μας πάει σε ακρωτήρια της αγάπης στα μαϊστράλια των χαρμόσυνων ειρμών. Ιούλιος ο μήνας των πανηγυριών και των παραμυθιών ο χάρτης, π' αποτυπώνει τους ανθούς των λουλουδιών. Χρυσές ακτές στα δειλινά του του πόθου σπάνε οι καρδιές, και στον καιρό του ολόφωτες του φεγγαριού οι πύλες καρτερούν σε μια Πανσέληνο να δώσουν την αγάπη, λαμπρός χαρμόσυνος και ζωντανός. Βασίλης Σαμο

Έναν ουρανό ανομολόγητα βαθύ άπλωσες στα βύθια της καρδιάς. Δάκρυ σταλαχτό από τον κόρφο μου σφραγίζει την αγάπη σου. Τ´όνειρο σφηνωμένο στην ερημιά κυλά σαν μια χούφτα άμμο. Όλα τα ρήματα της αγάπης ακόρεστα γλιστρώ στα χείλη σου να πιώ. Η ανάσα σου πύρινη να με τυλίγει. Η καρδιά ζεστή φωλιά, γιομάτη αγάπη, σαν λούλουδο της Άνοιξης στην ομορφιά της ν´ανθίζει. Κλείνω τα ματόφυλλα σαν νύχτα και μια απόκοσμη θλίψη παχνίζει σαν ίσκιος στου έρωτα την πίκρα. Σαν φαγωμένο δεντρί

Αργότερα, που αδειάζουν οι γραμμές. Στις δώδεκα, που οι φανοστάτες σβήνουνε, κλεινόμασταν στη στενή κάμαρη. Δεν έχουμε άλλες λέξεις ούτε τσιγάρο να μοιραστούμε. Μας είχε προσπεράσει ο καιρός κι εκείνες οι παλιές διαψεύσεις μάς είχαν στήσει από νωρίς στον τοίχο. Στο τραπέζι που ετοιμάζαμε να δειπνήσουμε παρέα με την νύχτα, μες στο σπασμένο φλιτζάνι, είχαμε πάντα εκείνα τα λουλούδια για παρέα. Τα άνθη των ονείρων. δεν τα παζάρεψε ποτέ κανένας έμπορος, δεν είχανε τιμή. Μονάχα

Μέσα από τα μάτια σου είδα το φως της ανατολής έτσι που απλωνόταν η ημέρα σκορπούσε ολόγυρα τραγούδια καλημέρας φύσαγε το αεράκι δροσερό και τα πουλιά γλυκόλαλα παρέα πρωί ήρθαν, φτερούγισαν σε κάθε σου κλαδί ,κέντουσαν πιο πολύ τη μέρα... χρυσές σταγόνες της βροχής χαθήκαν στα φύλλα ... Κι οι αχτίδες του ήλιου έτρεξαν να ρουφήξουν κάθε σταγόνα. Βγήκε ο ήλιος ποιο πολυ και σμήνος οι μέλισσες οι πεταλούδες μελωδικό ζουζούνιστικο το τραγούδι τους... Έφτασε μεσημέρι καίει ο

Δεν κατοχυρώνεται η Ειρήνη. Δεν κατοχυρώνεται ο Έρωτας. Δεν κατοχυρώνεται το Δίκιο. Δεν κατοχυρώνονται οι Ιδέες. Δεν κατοχυρώνεται το Πνεύμα. Δεν κατοχυρώνονται τα Σύνορα. Δεν κατοχυρώνεται η Ελπίδα. Δεν κατοχυρώνονται οι Ενσυνείδητοι. Δεν κατοχυρώνεται η Υγεία. Δεν κατοχυρώνεται ο πλούτος. Δεν κατοχυρώνεται η Ελευθερία. Δεν κατοχυρώνεται η Ασφάλεια. Δεν κατοχυρώνεται η Πίστη. Δεν κατοχυρώνεται η Οικουμένη όλη. Ακόμη όμως και αν δεν κατοχυρώνονται όλα αυτά η Αγάπη μου για σέν

Καλημέρα Λευτεριάς. Καλό και ευλογημένο μήνα. Κύπρος μου – Ελλάδα μου – Αμμόχωστος μου – Κερύνεια μου – Κατεχόμενη γη μου. Ας είναι ο νέος μήνας μήνας ελπίδας, δύναμης και αγώνα. Ένας μήνας που να μας θυμίζει πως το πιο μεγάλο και αληθινό μας όνειρο παραμένει η λευτεριά της Αμμοχώστου και όλων των κατεχόμενων τόπων μας. Για όσους ζήσαμε τον πόλεμο και την προσφυγιά, οι πληγές δεν έκλεισαν ποτέ. Πενήντα δύο χρόνια μετά, η μνήμη δεν σβήνει. Συνεχίζουμε τη ζωή μας, χαμογελάμε γι

Ποιητή μου, από μια μοναξιά στην άλλη αγναντεύεις, αισθάνεσαι αλληλέγγυος, και αναβιώνεις μόνος Ανασαίνεις φλόγες, από όλες τις φλόγες, μονάχα ο έρωτας σε τρέφει, από ακόρντα σε ακόρντα, από φώτα σε σκοτάδια Ανάμεσα σε πέτρες σκούρες, το αλάτι της θάλασσας χαράζει τις πληγές, εκεί ζεις, η μούσα σου κι εσύ Ούτε φώτα, ούτε ίσκιους, φοβάσαι τη ζωή ... Έχει γεννηθεί στη θάλασσα, ενώ τα κύματα μάλωναν με το αλάτι τους, ζει στη θάλασσα Γλυκό νερό, η ποίηση, αγνή και άχραντη Ανάπλασ

Κόσμε γυάλινε πιες ένα ποτηράκι κρασί κόκκινο στην υγειά σου κ ό σ μ ε, θα πιω κι ε γ ώ ένα ποτηράκι άσπρο κρασί στην υγειά μου, ίσως καταφέρω να σε καταλάβω, να σε κατανοήσω ίσως και εσύ προσπαθήσεις να μπεις μέσα στην ψυχή μου, τα χρόνια φεύγουν και μένουν πίσω συννεφιές και κεραυνοί που πέρασαν και άφησαν ενόχους και ενοχές, ήλιοι κατάκοποι από εμπόδια για να φωτίσουν τις αλήθειες από τα ψέματα. Έλα α κόσμε να τσουγκρίσουμε τα ποτήρια μας, τα χρόνια φεύγουν γελαστά και γ

Κι ας έχουν περάσει χρόνια... Είσαι, ακόμα, της καρδιάς μου το άλικο χρώμα... και Θαρρώ, πως μέσα θα μείνεις αιώνια, κι ας τρυπάει την καρδιά της απουσίας τ' αγκάθι , να θυμίζει εσένα, στην ψυχή να σταλάζει της ψυχής σου το πικρό σταμναγκάθι... Έρχεσαι συχνά, στα όνειρα, στη ζωή μου.. Επισκέπτης...πότε σαν γαλήνη, πότε σαν μπόρα να θυμίζεις το χθες, να πληγώνεις το τώρα... Δεν μιλάς για το μέλλον, μήτε το τώρα.. Ξέρω ποτέ δεν θα γίνω για σε, ποτέ δεν θα λάχει, να γευτεί η

Θα σταματήσω να γράφω ποιήματα για χρυσοκέντητους ήλιους, για ήλιους ολύμπιους, μαγικούς, παραμυθένιους, καλόψυχους. Δεν υπάρχουν τέτοιοι ήλιοι. Αν δεις καλά ο ήλιος είναι μια μεγάλη πυρκαγιά, μια φωτιά που αν πέσει θα μας κάψει. Και αν τον κοιτάξεις κατάματα σου κλέβει το φως. Τον θαυμάζουμε από μακριά, τον θαυμάζουμε από τον θρόνο του ψηλά για τη ζέστα και το φως του. Αν όμως κατεβεί και σεργιανίσει ανάμεσά μας, ο ήλιος θα γίνει κόλαση, εμείς στάχτη, τα ποιήματά μου πλάνη.

Άκουσα το ψιθύρισμα της, όμως δεν στάθηκα ούτε ένα λεπτό, να την ακούσω προσεχτικά, την αγνόησα,την έβαλα στην άκρη, και είπα.... Η ζωή τρέχει,οι προτεραιότητες τρέχουν... η βιασύνη να προλάβω,δεν με άφησε... Με κοίταζε περίεργα,με θλιμμένο βλέμμα, με τσιμπούσε να νοιώσω , την ανάγκη της να μου μιλήσει... Σκλήρυνα στο ψιθύρισμα της, την προσπέρασα ωσάν μία ξένη κι έμεινε πίσω να με κοιτάζει.... Ψιθύριζε πότε σιωπηλά πότε δυνατά, την άκουγα,την παραμέριζα , για πιό μετά, για α

Κλείσαμε χωρίς ένα σ΄ αγαπώ Μου΄ πες τάχα: «-θα τα πούμε» Και ψάχνω τώρα στο κενό Τυχαία στον δρόμο να συναντηθούμε! Έρημο το δρομάκι το στενό Και φως το παραθύρι σου δεν έχει -Που βρίσκεσαι, ρωτάω και πονώ Χωρίς εσένα η καρδιά μου δεν αντέχει! Ξεχάστηκαν οι όρκοι, που μου έδωσες Μάγισσες σου σβήσανε την μνήμη κι η αγάπη σβησμένο κρασί, που νέρωσες, διαμάντι, που το πέταξες σε λίμνη.. Πόσο κρατάει αυτή η άρνηση; Χρόνια μπορώ να περιμένω Αρκεί να ξέρω, πως θα΄ρθεις και το κομμ

Η θέληση του καθενός,γίνεται φθόνος των πολλών. Γίνεται ζήλια,και παράκρουση. Αρχίζεις μαζεύεις στα δάκτυλα του ενός χεριού τους εκλεκτούς αληθινούς που παραμένουν. Αυτούς που δεν σου χαμογελούν και σου ρίχνουν με το έσω τους μπινελίκια. Ρωτάς τον εαυτό σου τι είναι αυτό που ενοχλεί ακόμη και ανθρώπους που σε γνωρίζουν ελάχιστα ή καθόλου. Απάντηση δεν παίρνεις. Το σίγουρο είναι ότι δεν έχεις πράξει ποτέ εναντίον τους,αλλά εισπράττεις την τοξικότητα σε όλο της το μεγαλείο!!! Κ

Αρχίζει αχνά να ξημερώνει η μέρα με ευλάβεια πάλι καρτερεί, τ' αδύνατό του το βλέμμα, παντέρημο γέρικο σκαρί στ' ακροθαλάσσι αραγμένο με την ανάσα αρμυρή... Ν' αναρωτιέται άλλη φορά, σε πια ταξίδια αλλαργινά θα ταξιδέψει και τρέχουν απ ' τα μάτια του τα δάκρυα καυτά. Αχ , Άγκυρα είναι ο καυμός κι ο νους θαλασσοδέρνεται βουβός.... Θυμάται την αγέρωχη , την άφοβη ψυχή του , που μίλαγε.... με τις βροντές , τις θύελλες , τους τυφώνες , με τους σεισμούς , τους

Εντός της άφωνης αβύσσου Ξημερώνει! Ιούλιος... Κι η θάλασσα ρίχνει ζάρια απόψε στα χέρια της. Βουλιάζουν οι μοναξιές στο αλάτι. Ουρλιάζουν τα πάθη στου μυαλού τα συρτάρια. Κράτησα δύο στιγμές που δε ζήσαμε στης μνήμης τα χαλάσματα. Ράψαμε τα λόγια. Ιούλιος... Ξημερώνει... Σωτηρούλλα Χατζηκωνσταντή Τζιαμπουρή 🪽

Βαστούσες στο χέρι το τέλος βρυχώμενου ανέμου Έχασες το όνομά σου ανάμεσα σε ξερά, άφυλλα δέντρα Γυμνή από βεβαιότητες, παράφορα ερωτευμένη Ένας έρωτας που σου αφαίρεσε τα δόλια ψέματα, που φορούσες για ρούχα Σε άφησε γυμνή πληγή, κατακόκκινη Το μαύρο κρύβει τους νεκρούς και το λευκό αγγέλους Μα εσύ απέμεινες, ένα τίποτα απ’ τα δυό Μιά που επέζησες, είσαι Ερωτευμένη με τα θνητά φώτα κι όχι με τις καλπάζουσες σκιές Βαστούσες στο χέρι το τέλος του ατίθασου ανέμου Μα έχασες τον

Στο πλαίσιο της καμπάνιας #StolenMemory, ο Κωνσταντίνος Γ. Καραμπερόπουλος δημιούργησε ένα τραγούδι με στίχους και μουσική που προσπαθούν να αγγίξουν όλη αυτή την προσπάθεια της δράσης, κάνοντας αναφορά και στα αντικείμενα που ταυτοποιήθηκαν και αποδιδόμενα στους απογόνους των κρατουμένων, αποτελούν τη συνέχεια της ζωντανής ιστορίας. Απόσπασμα από "ΤΑ ΝΕΑ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", της 20ης Ιουνίου 2026 "ΈΛΑ ΕΜΦΑΝΙΣΟΥ!" Σ΄ αναζητώ, μεσ' απ’ τις μνήμες που χαθήκανε στο διάβα σου κι

Σαν το βελούδινο θρόισμα των φύλλων της Λεύκας φτάνει στ' αυτιά μου, η ηχώ της ψυχής σου. ----------------------------------------------- Και οι ακτίνες του φεγγαριού, μη αντέχοντας στον πειρασμό, αντικατοπτρίζονται απάνω στο κρύσταλλο της θάλασσας, προσφέροντας στον ορίζοντα την αιωνιότητα. ----------------------------------------------- Τι κι αν δεν σου χαρίζεται η στιγμή; Μπορείς να την φτιάξεις. Αντριάννα Περικλέους Ονουφρίου 🌹

Ακροβατούν απόψε οι σκέψεις μου μετά από μια νύχτα πανσελήνου. Σκοτεινά τα κυνήγια της ψυχής μουσκεμένα τα μάτια απ' τα ενδόμυχα δάκρυα ως τα πιο απόκρυφα φυλλοκάρδια μου. Σε ποθώ και σε μισώ ταυτόχρονα που αναγκάζομαι να ψάχνω την ποθητή αλήθεια της ζωής ανάμεσα σε χώματα νύχτα πανσελήνου για τις νεκρές ψυχές. Γρίφος τα ουρλιαχτά της αβύσσου κυνηγώντας ένα πτώμα χωρίς ταμπέλα όνομα ή αριθμό γένους θηλυκού μέσα σε μια μαύρη σακούλα που κρύβει τη θλίψη της μεταθανάτια ώρα μετα

Κι αν, σε άπατα βρέθηκα νερά άμαθη να κολυμπώ, δεν φοβήθηκα. Τα μάτια είχα ορθάνοιχτα στον κίνδυνο μπροστά, μονάχη να παλεύω, να σωθώ με μόνη μου βοήθεια, την βαθειά μου πίστη στο Θεό . Προσεύχομαι ... στο Θέλημά Του ευελπιστώ. Την δύσκολή μου ώρα, φωτίζεται ... η ψυχή μου σαν ήλιος, η απελπισία μου γίνεται ελπίδα, η ταραχή μου ηρεμία. Οι φόβοι μου.... Δύναμη , λύτρωση , αισιοδοξία . Απλώθηκαν ολούθε μου ... φεγγάρια μες την σκοτεινιά κι ολόκληρη στρατιά, απ' αστρα, αναμμένα

Βρίσκομαι μακριά αυτή τη στιγμή, μα η απόσταση είναι ανύπαρκτη όταν η μνήμη φωνάζει Στις 27 Ιανουαρίου 2026 μπήκα στο λιμάνι του “ΛΟΓΩ ΤΙΜΗΣ” Σήμερα 27 Ιουνίου 2026 κλείνω πέντε μήνες ταξιδεύοντας στα καθάρια και ήσυχα νερά του Ένα καραβάκι στην αποβάθρα του, στοιβαγμένο δίπλα-δίπλα και με άλλα, έτοιμα να ταξιδέψουμε Με πλοηγό την αγαπημένη ΕΥΑ ΑΛΙΒΙΖΑΤΟΥ, αυθεντική, στιβαρή, μα και τόσο ανθρώπινη, ψελλίζουμε, διαβάζουμε, ακούμε, κρατάμε, αφήνουμε…Πάντα. Εκεί. Όλοι μαζί, μαζί

Ξάγρυπνη, ψάχνω στο υπόγειο της σπασμένης μου ψυχής μιαν αγάπη πεθαμένη Κλειδωμένη στου ανέμου την πόρτα. Το σώμα της ακροβατεί, σπασμένο, γυμνό σε μιας θάλασσας το βυθό που μυρίζει θάνατο. Σιωπές στην ομίχλη

Όλοι μού λένε είναι αργά στα πέλαγα να φτάσω. Να αφήσω πίσω μου καιρούς, κύματα να μεριάσω. Όλοι μού λένε είναι αργά για χάρτινες βαρκούλες. Μα εγώ σηκώνω άγκυρες αβυσσαλέες ψυχούλες. Με ένα μολύβι συντροφιά γράφω για την αγάπη, που πυρπολείται στο βυθό στης λησμονιάς το δάκρυ. Γράφω για αυτά που δεν αρκούν σε μια ζωή να γίνουν, για όλα τα εφήμερα στα χέρια σου σαν σβήνουν. Για όσους είχαν μια καρδιά σεντούκι από χρυσάφι. Μα μες στα έφαλα της γης έχασαν την αγάπη. Κανείς πο

Τις νύχτες περπατάς πάνω στο σώμα μου, πάνω στο σώμα που αγάπη προσκυνούσες. Μέσα απ’τα χείλη σου φιλί ροδόσταμο, καυτή η ανάσα σου τον έρωτα τρυγούσε. Φύλακας άγγελος μες’τα σκοτάδια μου, γλυκο νανούρισμα η προσευχή σου. Σαν άγιος έρωτας σαν φως ξεπρόβαλες, σαν αστραπή μέσα απ’το βάθος της αβύσσου. Φύλακας άγγελος μες’τα σκοτάδια μου, γλυκό νανούρισμα η προσευχή σου. Ένας παράδεισος μέσα απ’τα μάτια σου, κι’εγινε κόσμος μου ο κόσμος ο δικός σου. Μαρία Δασκαλάκη 💦

Κι αυτή η Μαγεία μιας Νύχτας... Του καλοκαιριού με σημάδεψε... Εκείνα τ' άγουρα τα χρόνια Τα μπερμπάτικα.... Τότε που η Νύχτα άπλωνε τα πλοκάμια της! Με τύλιγε στη Σκιά της. Με συνεπαιρναν τ' αστέρια της.... Κι έκανα τρισάγιο στο φεγγάρι. Τότε που η νύχτα έμοιαζε ημέρα, και ποτέ δεν πρόδωσα τα μυστικά της! Τα κράτησα βαθιά μες την ψυχή μου... Φυλαγμένα. Ήταν τρόπος ζωής, σημείο αναφοράς Για μένα... Πηγαίναμε με τη γιαγιά μου τη Χρυσούλα στην αγορά της Καλαμάτας... Πρωί πρω

🌙Σελήνη της Φράουλας... Καρπός αρμονικός στη φωτεινή σου Πληρότητα που αιώνια ζ ω ή ευωδιάζεις... ✨️Κόσμημα εσύ... του άγρυπνου Ουρανού μου...✨️ 🌙Της Αφθονίας καρπός στο χρώμα της καρδιάς... Σαν αίμα που γλυκά κυλάς στου Έ ρ ω τ α τις φλέβες και καλπάζον Φως γεννάς... ✨️Λάβα μεθυσμένη του Ονείρου μου...✨️ 🌙Γεμάτη αστρόσπορους στο μελωμένο Σύμπαν

Και ξαφνικά μια μέρα ξύπνησε. Ξύπνησε και κοίταξε στον καθρέφτη. Κοίταξε τα άσπρα της μαλλιά,τα καφέ μεγάλα της μάτια...το πρόσωπο της δεν ήταν το ίδιο φρέσκο όπως άλλοτε. Ρυτίδες και γραμμές γεμάτο. Το δέρμα της έμοιαζε σαν διψασμένη γη. Το βλέμμα της χαμήλωσε. Τα χέρια της μαρτυρούσαν την ζωή της. Τίποτα δεν ήταν το ίδιο πια. Και ξαφνικά κοίταξε τον εαυτό της και είδε τη ζωή της να περνά σαν ταινία με πρωταγωνιστές άλλους και όχι εκείνη. Τα χρόνια που αφιέρωσε. Η ζωή που δε

Νύχτα μου μεγάλη νύχτα μου πλατιά σε ικετεύω ... έλα μου απόψε κράτα μου συντροφιά. Έλα μου Ψιθυρισέ μου .... λόγια τρυφερά αγάπης κι έρωτα ξελόγιασέ με ... πάρε μου τα μυαλά. Έλα μου, θυμησέ μου τα παλιά ... μέτρησε, τους χτύπους της καρδιάς πλάνεψέ με, παιδεψέ με, πάρε με αγκαλιά. Έλα μου, διώξε μου τον πόνο μου λύτρωσέ με ... σβήσε το καυτό μου δάκρυ απ 'του ματιού την άκρη. Έλα μου, σ ' έχω απόψε τόσο ανάγκη λιώνω απ ' τον καημό δεν αντέχω άλλο, πάω να τρελαθώ... Κι εσύ

Ετούτος ο κόσμος, αναλλοίωτος στη βαναυσότητά του, αιωρείται ανάμεσα στο κενό ζωής και θανάτου. Μαρτύριο. Θάβει τους καρπούς του, τον έναν μετά τον άλλον. Κρατά τη συμφορά στα στήθη, λατρεύει τα χρώματα, ληθεί τα χώματα. Άφοβα. Ύστερα θρηνεί. Παίρνει στο κατόπι την αιωνιότητα, λιθοβολεί τον θάνατο. Κι από τα κέρματα που έκρυψε κάτω απ' τα σύνεφφα, δύο κρατά. Ένα για κάθε μάτι. Τραυλίζει μέσα στην ενότητά του. Γεμάτος πλάνες αλήθειας και ανάγκης. Ωραίος σαν έρωτας. Ξέγνοιαστο

Τα μάτια μιλούν σ' όσους μπορούν ν' αποκρυπτογραφήσουν σιωπηλούς ψιθυρισμούς αόρατα νεύματα κι άηχες κραυγές Τους άλλους απλώς τους κοιτούν, διαφυλάσσοντας σκέψεις απόκρυφες και μυστικά ανείπωτα στα ωχρά των βλεφάρων παρασκήνια... Αλίκη Πέϊκου 🥀💕🥀

Μύστης του άρρητου φωτός, στεκόταν ανάμεσα σε χαλάσματα παλιών προσδοκιών, εκεί όπου το μύρο της μνήμης ανέβαινε ως πίδακας από αθέατες ρωγμές. Οι εσθήτες των ημερών –άλλοτε πάλλευκο μαγνάδι που έκρυβε τις πληγές –τώρα κρέμονταν ως απομεινάρια μιας εύθραυστης πορείας. Ολόπλευρα η ψυχή δεχόταν την κρούση των μύριων ανέμων · μια μείξη από αθέατη σιωπή και αναπόδραστη θλίψη που τον άφηνε ασυντρόφευτο στο μέσον ενός κόσμου, όπου τίποτα δεν έμενε απαράμιλλο, μονάχα η αντοχή της κα

Δε θα πεθάνω ποτέ αγαπημένη! Στον παράξενο αυτόν πλανήτη θα τριγυρίζει αιώνια το πνεύμα μου Τις πιο σπουδαίες σκέψεις μου θα σκορπίζει τριγύρω και ο άνεμος του διαστήματος στη μνήμη σου θα φέρνει τις πιο όμορφες στιγμές που ζήσαμε μαζί Δε θα πεθάνω ποτέ αγάπη μου! Θα είμαι ένα φωτεινό αστέρι μέσα στους λυγμούς της θλίψης σου Πέρα απ' το θολωμένο τζάμι της ζωής σου θ' αχνοφαίνεται πάντα το πρόσωπο μου Δε θα πεθάνω ποτέ έρωτα μου! Τα κύτταρα σου έχει διαπεράσει πια το φαρμάκι τ

Γεννήθηκες το Σάββατο του μήνα Ιουνίου, ένα μωρό πανέμορφο με ζωηρά τα μάτια. Χεράκια τόσο δα σφιχτά, πάλεψαν για να ζήσουν. Ήσουν ο πρώτος ήλιος μου, ο μαγικός αυλός μου, θριάμβευσες και κέρδισες και νίκησε η ζωή σου. Πέρασαν χρόνια όμορφα στη παιδική ψυχή σου, ένα χαρούμενο παιδί, με όνειρα και ελπίδα για ένα μέλλον λαμπερό μες τη ψυχή σου είδα. Έφτασες όπου ήθελες με ήθος και με πείσμα. Κάτω ποτέ δεν το 'βαλες, ποτέ δεν σε νικάει...η θλίψη, κάθε τι κακό εσέ δεν ακουμπάει.

Μέσα στη ζάλη των καιρών σε αναζήτησα. Η παλάμη σου τραχιά άρπαξε τον λεπτό καρπό μου. Κοίταξέ με… μου πες Κοίταξέ με… τώρα. Φλόγες είδα στο βάθος των ματιών σου. Βυθίστηκα μέσα τους και διέκρινα το πάθος σου για τη ζωή. Γίνε ένα με τη φλόγα του, άφησέ το να σε δυναμώνει. Μέσα του θα σταθείς όρθια μην το φοβηθείς, μην το προδώσεις γίνε η ανάσα του, η συνέχεια του. Μην το αφήνεις να διαλυθεί εξαϋλώσου μαζί του. Μου έσφιξες τον καρπό κι ένιωσα δύναμη να κυλά στις φλέβες μου. Μ’

Νωχελικές οι ψυχές ακροβατούν στου Αιγαίου τα βράχια τριγυρνούν οι εφτά πληγές αιμορραγούν τις ψυχές που κρυώνουν στ’ άγονα μέρη πολλά χρόνια. Γυμνές οι ψυχές από αληθινά αισθήματα θα τις ζέσταινε η γλυκιά αγάπη αν ήταν ειλικρινείς κι είχαν μπέσα. Σημάδεψα με κόκκινο στον χάρτη την έκρηξη του ηφαιστείου για να αποφύγω το τσουνάμι της αμαρτίας. Οι μορφές των ερινυών οπλίζουν τους μοιχούς με βαρίδια για μια αιώνια αιχμαλωσία. Την αξιοπρέπεια και την αγάπη να προσέχεις. Η μια υφ

Ζωγραφισμένο από δάκρυα, πλατύ της θάλασσας πεζούλι, κόρη του βασιλιά της θάλασσας, φορά για φυλακτό το δείλι Ήρεμο σκαμπανέβασμα του κύματος ονείρου πρόσωπο φωτίζει, μενεξεδένιο σαν σκιρτά το λιόγερμα και τη μορφή της καθρεφτίζει Αγάπησε όλα τα κύματα του αρχιπελάγους τ’ ακρωτήρι, χαλί απέραντο η θάλασσα, κοράλλι κόκκινο η καρδιά της Απόψε μια σειρήνα σαν πνίγεται στο δάκρυ μετρά τις μέρες που η θάλασσα σε πήρε, γλυκιά αγάπη πρωινή καθώς τινάζει τα μαλλιά τη χαραυγή στάχτη χ

Ποιος νοιάζεται για την πανσέληνο, σαν ανταμώσουν ίριδες τής ψυχής, μια διαρκής πανσέληνος, κάτω απ'το βλέμμα του Ουρανού, Εμείς… Καθηλωμένη μέσα στο βυθό τής αγκαλιάς με φόντο την πανσέληνο καρδιάς, τ' αστέρια υποκλίθηκαν στο φως με κόκκινο βερνίκι βάφηκε το γκρίζο, ο γενναιόδωρος Ουρανός! Οι ανάσες μας ταξίδεψαν, δραπέτευσαν απ'την φυλακή, Χάιδεψαν τη πανσέληνο, έγραψαν μουσική ! Παπαδόπουλου Φωτεινή 🪽

Άνοιξαν λένε τα σχολεία! Ε, και λοιπόν; Ήμουν κι εγώ εκεί, μα δεν είδα κανένα νέο δρόμο να ανοίγεται για μένα. Δεν ένιωσα να φωτίζεται το παρόν ,να αποκτά αξία ελπιδοφόρα, να γίνει σταθερή αναφορά να ακουμπήσει αισιόδοξα το μέλλον. Αισθάνομαι μόνος, μια αόρατη μονάδα σε ακαθόριστη μάζα που πασχίζει να επιβεβαιωθεί κοινωνικά στο σχολικό περιβάλλον της Βαβέλ. Περιβάλλον που επιδιώκει να επιβληθεί με μανία στις αδυναμίες των άλλων, να υπερτονίσει την άκαρπη υπεροχή στην μικρή

Νέοι εμείς,οι δύο αντάμα Ταίρι φρέσκο, ζήλιας η φουρνιά Σαν ο καβαλιέρος με τη ντάμα Στα,δίχτυα του έρωτα φονιά. Μέναμε στο ακρινό τραπέζι Λέγαμε σοφά λόγια λογικής Πίναμε κρασί σαν πετιμέζι Δικός μας ουρανός κι' όλη η γη. Που να θυμάσαι τα ωραία γλέντια Τότε που χορεύαμε αγκαλιά Έγιναν εφιάλτες, γίνανε ντέρτια, Γίναν διαβατάρικα πουλιά. Πήγα και πάλι σ' αυτό το στέκι Βγήκαν αναμνήσεις και σπαραγμοί, Άδεια η καρέκλα και το τραπέζι Συντροφιά καρδιάς οι στεναγμοί. Πείσμωσα είπα

Ήθελε λέει τα πρωινά, που ανοίγει τα μάτια του, το πρώτο πράγμα που θα αντικρίζει, να είναι ένας καυτός πεινασμένος ήλιος. Ήθελε λέει, όταν τις νύκτες ξαπλώνει στο μαξιλάρι του, να φεύγουν όλες οι έννοιες από το μυαλό του και να μένει μόνο η μορφή της χαραγμένη ζωγραφιά από ταγμένο χαράκτη. Ήθελε λέει, όταν οι φόβοι του χείμαρροι απλώνονται στην καρδιά του, αυτός να ακουμπά στην δική της και να ξαποσταίνει σαν παιδί που παίζει κρυφτό, μέσα στο λιοπύρι. Ήθελε λέει όταν απλών

Παραβιάστηκε η σιωπή μου Ακατόρθωτη η πειθώ του διχασμένου εαυτού μου Δεν είμαι άθικτη στο έλεος της επιθυμίας Στέκεται παντού Στις δειλιασμένες λέξεις μου Και σε αυτές τις αδέξιες και ασυγκίνητες, που δεν σκέφτηκα ακόμη Στις ανταριασμένες ομίχλες μου Ακόμα και σε αυτές, που δεν κατοίκησα, ακόμη Στις κραυγάζουσες πέτρες μου Και σε αυτές τις θαρραλέες, που δεν τόλμησα να ρίξω, ακόμη Στις πεισμωμένες ψευδαισθήσεις μου Ακόμα και σε αυτές τις ουρλιάζουσες, που δεν παγίδευσα ακόμη

Είναι κάτι στιγμές, που σε αναζητώ σαν μια λαμπίδα φωτός στα βαθύ της καρδιάς. Ακόμη να σε αγγίζω σαν ρούχο καθαρό, μέρας Κυριακής στην γιορτή σου. Μα πιο πολύ στον κάματο μιας μέρας, που το κορμί ακουμπά βαριά να ηρεμήσει από την άχνα ενός φιλιού σου. Στιγμές ακόμη, να χαράζω, το όνομά σου, στις πρώτες αχτίδες φωτός, με χρυσά γράμματα. Και εκεί,στα βαθιά πέπλα της νύχτας, στον βαθύ στοχασμό του μυαλού,τα όνειρα, ακουμπούν την μορφή σου. Και όπως η νύχτα, καλεί το φεγγάρι να

Το νερό κυλάει ήρεμα στο μικρό ρυάκι. Σιγοτραγουδάει χαρούμενο, πιάνοντας κουβεντούλα με τα φυτά της όχθης, μα πριν καλά καλά γνωριστούν έχει κυλήσει πιο κάτω. Ξεμυαλίστηκε με τα χρώματα ενός λουλουδιού, με την υπέροχη μυρωδιά του. Ίσα που πρόλαβε να το χαϊδέψει γλυκά κι είχε ήδη φύγει. Μια φευγαλέα ματιά προς τα πίσω πριν χαθεί στη στροφή. Η μοίρα του είναι να μην μένει πουθενά, να ροβολάει χωρίς σταματημό. Και όλο νοσταλγεί τις στιγμές που δεν πρόλαβε να απολαύσει. Κα

Μια όμορφη γαλάζια θάλασσα στα μάτια μου ξεπρόβαλε τα πρωινά…! Κάθε πρωί τα μάτια μου χαϊδεύουν τα κύματα σου. Άλλοτε μικρα και άλλοτε μεγάλα. Στα μεγάλα κύματα γελούσα στα μικρά σιγοτραγουδούσα. Θάλασσα μου εσύ είσαι τα καλοκαίρια μου. Στο όμορφο νησί Θάλασσα μου εσύ είσαι ο χειμώνας μου και άνοιξη μαζί. Φύκι και βότσαλο στο σώμα μου σεντόνι χάιδεμα υγρό η μελωδία του αφρού. Πώς να ξεχάσω την γαλάζια αγκαλιά σου πώς να κουρνιάσω μες’τον βράχο τον καυτό. Αχ θάλασσα μου μου θυ

Στο πιο όμορφο μου όνειρο με την ζωή σου ενώθηκα κι όταν η τρικυμία ξέσπασε στ´άλμπουρο μα δε σώθηκα. Από κοντά μου σε έβλεπα να φεύγεις λίγο λίγο, τα αδύνατα έκανα δυνατά τον σκόπελο ν´αποφύγω. Το κάτασπρο πανάκι σου φούσκωσε στον αγέρα η πλώρη σκίζει τα νερά δεν στρίβει η λαγουδέρα . Γι άλλα ταξίδια κίνησες να πας σ´άλλα λιμάνια ούριος νάναι ο καιρός ξάστερα τα ουράνια. Άσε με εμένα στη στεριά την πρύμνη ν´αγναντεύω να προσκυνώ την Παναγιά μήπως και σε ξαναέβρω. Σταύρος Συ

Συνεπιβάτες στο ταξίδι του χρόνου, με σημάδια πόνου χαραγμένα φανερά Στα σακίδια λίγες αναμνήσεις, λίγες χαρές, κι οι θλίψεις βαριές να μας γέρνουν Η σιωπή σου εύγλωττη, κι η αντοχή μου εύθραυστη Φαντάσματα περνούν, ευκαιρίες χαμένες, σε λάθος συγκυρίες, σε λάθος καιρούς Κι όμως προχωράμε, χέρι με χέρι, με τ' αγέρι της αγάπης και της υπομονής Στις στάχτες του χρόνου φυτρώνει ένας ανθός Κι ο δρόμος γίνεται γλυκός, ποθητός Όσο κι αν πονά, το ταξίδι μας φέρνει πιο κοντά Τις αποσ

Ένα γλυκό μειδίαμα, στα χείλη τρεμουλιάζει, και της ψυχής το μέσα της, μέσα βαθειά μουλιάζει. Λέξεις ψυχής που δεν τολμούν, λέξεις φυλακισμένες, χρώμα να δώσει φωτεινό, μα είναι μπερδεμένες. Ψάχνει τρόπο για να βρεί, αυτές να κατευνάσει, αμίλητες να προσπερνούν, κι αυτή να ησυχάσει... Παίρνει πινέλο και μπογιά, λευκό σαν περιστέρι, βάφει τους τοίχους της ψυχής, γαλήνη για να φέρει. Όνειρα που μαράθηκαν, κάπου βαθειά κλεισμένα, μ’ ένα γλυκό μειδίαμα, να βγούν αναστημένα. Ωσάν

Του Σίμου Ιωσηφίδη Ο Charles Allan Gilbert (1873-1929), γνωστός ως C. Allan Gilbert, ήταν ένας εξέχων Αμερικανός εικονογράφος/ζωγράφος. Το έργο του 'All Is Vanity' εκφράζει, δίχως άλλο, την εφημερία και τη θνητότητά μας. Σημειωτέον πως αυτός ο πίνακας δημιουργήθηκε όταν ήταν 18 ετών. Charles Allan Gilbert, 'All Is Vanity' Άπαντα, εδώ, λειτουργούν διπλά. Με την πρώτη ματιά βλέπουμε μια ευγενική φυσιογνωμία, μια εκλεπτυσμένη γυναίκα "βικτωριανής" εποχής, αρκετά καλλιεργημένη, ν