Σταγόνες της βροχής πως λούζουν τα μαλλιά σου του έρωτα τραγούδι βγαίνει απ' την καρδιά σου. Χορεύεις σαν παιδί στο φως,και στην βροχούλα δείχνεις κάλλος και νιάτα μικρή μου ομορφούλα. Του έρωτα ο φθόγκος κι οι στάλες σαν ρολόι χτυπούν όπως ο χρόνος σε χάντρες κομπολόι. Σου τραγουδάει η βροχή. αχ! της αγάπης η πηγή τα χείλη σου δροσίζει. ένα φιλί μια στιγμή κι ο έρωτας τετράφυλλο τριφύλλι. ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟ'Ι'ΛΗΣ

Το έρωτα δεν είναι απαραίτητο να τον βλέπεις, είναι; Τον έρωτα δεν είναι απαραίτητο να τον κρίνεις, μπορείς; Μην του φωνάζεις... Πληγώνεται,μην τον μαλώνεις... Μην του γκρεμίζεις το όνειρο. Είναι απαραίτητο να του λες «νιώθω». Είναι απαραίτητο να τον χαίρεσαι. Ο έρωτας δεν είναι συμβολαιογραφική πράξη. Δεν είναι συμβατός με οτιδήποτε άλλο, συγκρίσιμος. Τον κρατώ στην αγκαλιά μου, απλά σημαίνει ότι τον έχω φυλαχτό. Ότι τον φυλάω για πάντα στην ψυχή μου. Όσα ζήσαμε, ή όχι. Όσα

Έρωτας ή αγάπη;  Δέσιμο με νοιάξιμο. Ηχηρός χτύπος καρδιάς. Έρωτας, που τρέχεις να προλάβεις τις στιγμές. Βλέμμα γεμάτο από άγγιγμα ψυχής. Αλληλένδετα συναισθήματα με την αγάπη. Ποιος αντέχει την ανασφάλεια; Ποιος απαιτεί την πίστη; Λανθασμένες επιλογές. Ο έρωτας είναι καρδιά γεμάτη προσευχή και δεν υπόσχεται ανταλλάγματα. Ο δικός μου έχει γιορτή αφοσίωσης, φιλίας, αγάπης, πόθου και δέσμευσης. Έρωτα, κράτα γερά!!! Θοδωρής Πανούτσος 🌹

Θέλω τον έρωτά σου παρόντα Ενεστωτικό χωρίς ασαφείς Μέλλοντες και παρωχημένους Αορίστους Θέλω το άγγιγμα σου ουσιαστικό, χάδι ανάσας εκρηκτικό, δίοδο πόθου αυταπόδεικτο Θέλω την παραφορά του εναγκαλισμού αδάμαστα αντισυμβατική Θέλω της συνένωσης τον τελευταίο σπασμό μια πράξη παθιασμένα συμμετοχική... Αλίκη Πέϊκου 💕

Η μικρή Περσεφόνη και η λευχαιμία   «Υγιεία τίμιον αλλ’ ευμετάστατον. Η υγεία είναι πολύτιμη αλλά ευμετάβλητη.» Πλούταρχος, Αρχαίος Έλληνας ιστορικός  (47-120 μ.Χ.)   Θεσσαλονίκη Γενικό Νοσοκομείο Ιπποκράτειο, 15 Φεβρουαρίου 2012, 10:00   Οι πρωινές ακτίνες του ήλιου, περνούσαν μέσα από τα μεγάλα παράθυρα του δεύτερου ορόφου, του παιδοογκολογικού τμήματος του νοσοκομείου, όπου φιλοξενούνταν τα παιδιά που πάλευαν με τον καρκίνο. Στο μεταλλικό κρεβάτι αναπαύονταν ένα δεκατριάχρ

Στραμμένο το βλέμμα μου στο μέσα μου. Πόσο ερωτικός και ερωτεύσιμος; Πόσο γοητευτικός και η γητευτής; Πόσο υπέροχος, γεμάτος υπερηφάνεια για το είναι μου. Κοιτώ μπροστά μου και τριγύρω. Πόσοι έρωτες και δαίμονες στριφογυρίζουν. Ψάχνουν σώματα και ψυχές να εισβάλουν. Να κατοικήσουν εκεί. Σαν άποικοι και ντόπιοι. Το μέσα μου άρχισε να γερνά. Δεν είμαι ο ίδιος. Η ζωή προχωρά με τους έρωτες και τους δαίμονες. Αντιστέκομαι. Όσο μπορώ. Ο έρωτας ήταν και είναι η ψυχή μου. Οι λοιποί

Και όσο εσύ έχτιζες την ζωή στα ερείπια δακρύων, εγώ βροχή γινόμουν, ξέπλενα τα σοκάκια! Και όσο εσύ σιωπούσες, αργοπέθαινα και πάντα ευχόμουν η Παναγία μου, εσένα να χαϊδεύει. Και όσο εσύ ήσουν χαρούμενος ο ήλιος έκλεβε ένα χαμόγελο σου και έπειτα με αποχαιρετούσε με ένα φιλί στο μέτωπο! Και όσο εσύ χειμώνιαζες ... σκόρπιζες γκρίζα σύννεφα, εγώ μεταμφιεζόμουν σε άνοιξη, σε έπιανα από το χέρι! Και όσο εσύ απολάμβανες το δικό σου καλοκαίρι, εγώ ζωγράφιζα καρδούλες στην καυτή

Ζούμε σε μια εποχή που οι αλλαγές μας ακολουθούν ραγδαία. Η τεχνολογία εξελίσσεται με τέτοια ταχύτητα που πλέον ξεπερνά τη σφαίρα της φαντασία μας.  Οι υπολογιστές, τα έξυπνα κινητά, τα ηλεκτρονικά παιχνίδια, ακόμη και τα ηλεκτρονικά τσιγάρα, η τεχνητή νοημοσύνη ή αλλιώς AΙ, η πρόσβαση στο διαδίκτυο, μας έχουν μεταμορφώσει, τόσο νοητικά όσο και επικοινωνιακά. Η αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο εργαζόμαστε ή μαθαίνουμε, είναι προβληματική. Την ίδια στιγμή, η λογοτεχνία βάλλεται.

Τι κι αν είναι χειμώνας, ο ήλιος θυμάται κάποιες μέρες να λάμψει και να ζεστάνει τη μέρα, πιο πολύ από ό,τι θα περίμενε κανείς για Φλεβάρη. Και μαζί με τη ζέστη της μέρας, αρχίζει να πλάθει ο νους, ευφραίνει η σκέψη, την ζεσταίνει και αυτήν ο ήλιος του Φλεβάρη. Και μένει λίγο περισσότερο από όσο θα έπρεπε. Εκεί σε σένα. Πλάθει παραμυθένια ταξίδια σε πράσινα δάση και ατέλειωτες θάλασσες. Τέτοιες μέρες σε σκέφτομαι πιο εύκολα… Ίσως επειδή μου ζεσταίνεις τη σκέψη μου και με κάνε

Η νύχτα αφοπλίζει κάθε ενοχή. Γενναιόδωρα τα μάτια σου αγκαλιάζουν τα δικά μου. Έλα κοντά μου... Οι λέξεις γδύνονται όσο η ανάσα ελκύεται απ' το κορμί σου. Αδημονούν οι σκέψεις να σε αγγίξουν. Κάθε συναίσθημα πυρπολείται στον άλικο πόθο των χειλιών μας. Εραστές της ηδονής, σε μία πάλη που τα σώματα εξατμίζουν τις κραυγές μας. Σε θέλω... Τα χέρια άγαρμπα αιχμαλωτίζουν τις πιο βαθιές επιθυμίες. Παρασυρθήκαμε στα ροδοπέταλα της νύχτας, μα το ξημέρωμα σε βρίσκει απούσα. Η μυρωδ

Γρατζουνάει απόψε ο έρωτας τους λεπτοδείκτες της καρδιάς. Στης απουσίας τα σπλάχνα ραγίζουν τα σώματα. Σκύβει απόψε το φιλί στου έρωτα την παλάμη. Κραυγή και θάνατος το σ'αγαπώ στο απύθμενο της ψυχής. Γδέρνει τους ουρανούς στις λεωφόρους των λυγμών, στις πνοές χωρίς ένδυμα, στη γλώσσα χωρίς συλλαβές. Σ'αυτόν τον λεπτοδείκτη της καρδιάς σταμάτησα απόψε. Σωτηρούλλα Τζιαμπουρή Χατζηκωσταντή 🌹

Οι έρωτες, στη ζωή ενός αληθινού ανθρώπου, είναι δύο: ένας από αφέλεια κι ένας από ξάφνιασμα. Όλοι οι άλλοι είναι ανακύκλωση των δύο ή αποτυχημένη προσπάθεια ανεύρεσής τους. Έτσι καταλήγεις σε συμβιβασμούς άνευ καρδιάς, με μόνο σκοπό να μη θυμάσαι. Να μη θυμάσαι και να προσπαθείς γι' αυτό. Έχοντας πάντα την αυτεπάγγελτη ανάγκη να μειώνεις ή και να σκοτώνεις τους πραγματικούς έρωτες. Κι αυτό πάντα σε κάνει να νιώθεις καλύτερα μέσα στο βαθύ σκότος που σε κρατά γερά. Κάθε πότε τ

Η δική μου φαντασία δημιουργεί μια ανταρσία, με φαντάζομαι ντυμένη στις Απόκριες στραμμένη! Θέλω να γινώ μια άλλη με στολή κρασί και ζάλη να χαρώ την μέρα αυτή να πετάξω κομφετί! 🎊 Να φορέσω την στολή Πειρατίνας λαμπερή; Κρόσια ζώνες και φουρά Και τα αγόρια στη σειρά!! Μήπως είμαι πιο ωραία με του κλόουν την ιδέα; Μήπως να ντυθώ γιατρίνα να χορεύω στη Ραφήνα; Άντε τώρα να διαλέξω Με ποιο τρόπο θα καλέσω τα χαμόγελα να δείξουν, την χαρά να αποδείξουν! Μπα ... πριγκίπισσα θα γ

Αποκριά κι η Βακχική γιορτή ξεκινά αλάργα σαν χαρταετός η καρδιά πετά. Μασκαράδες μικροί μεγάλοι αριβάρουν, νεράϊδες, μαρκησίες, πειρατίνες σουλατσάρουν, φαντάσματα, πειρατές, πιερότοι κι ιππότες, χαρτοπόλεμος, κέφι τρελό να φάνε κι οι κότες!  Βγαίνει ο κλόουν της παντομίμας κωμικός, νέοι, γέροι, παιδιά τρέχουν, να γίνει πανικός. Γελωτοποιός σκαμπρόζος, με σκέρτσο παιγνιδιάρης, παρδαλός, σαλός, αντιήρωας και ζαβολιάρης. Με το χτυπητό μακιγιάζ και το μαλλί καούκα, με τη στρογγ

Ένα άδειο κουτί κουβαλάω. Το συνήθισα αναγκαστικά. Είμαι πολλά χρόνια μ’αυτό. Δεν βγαίνει από πάνω μου.   Φαγητό δεν γεμίζει το κενό. Επιμένω, προσπαθώ, θέλω. Βάρος πλακώνει το κουτί. Μεγαλώνει περισσότερο.   Πώς να αναστήσω ψυχή! Να χρωματίσω τα μάτια! Κενό μα ασήκωτο φορτίο. Πρέπει να προχωρώ, γιατί;   Τι θα πει πρέπει να το ένα. Να το άλλο και όχι έτσι. Χρειάζεται να κάνεις κάτι. Δεν θέλω. Δεν μ αρέσει.   Ξαπλωμένη στο πάτωμα. Με ένα πιάτο πλάι μου. Να παλεύω με το κενό. Κ

Χιόνι κέρινο ομοίωμα, παγερό,ανέκφραστο, μια ματιά θα σ έλιωνε, ένα νεύμα θα σ απογείωνε, ένας ξερός λόγος θα έσβηνε τ αλησμόνητα. Στο ύψος του, αλάνθαστος θεός, αλύγιστος από συγνώμες. Μέχρι να μάθει. πως οι βασιλείες αυτοεξορίζονται. Κατερίνα Καρασούλα 🌹

Ανατρέχοντας στις Απόκριες των παιδικών μου χρόνων, νιώθω μια ιδιαίτερη νοσταλγία. Τι είναι τελικά αυτά τα έθιμα που ξορκίζουν το σκοτάδι του χειμώνα κι υποδέχονται την Άνοιξη;  Ποιος αρχαίος νους τα εφηύρε; Δεκαετία ’70 και ’80, του προηγούμενου αιώνα, όπως τονίζουν τα παιδιά μου, η μάνα μου ήταν που έραβε τις στολές μας. Περίτεχνα, με ατόφιο ύφασμα και τούλι αληθινό. Μια φορά μόνο, στην εφηβεία, αποφάσισα να βάλω το κοστούμι του παππού μου, με την τραγιάσκα και ρεμπέτικο μο

Δυο πράσινα μάτια ξεπρόβαλλαν μέσα από τα μαύρα σχέδια της μάσκας, σαν πουλιά, έτοιμα να ανοίξουν τις φτερούγες τους και να πετάξουν μακριά.   'Εριξαν μια ματιά γύρω, προσπαθώντας να εντοπίσουν το στόχο τους, το επόμενο εφήμερο θύμα.   Στάθηκαν πάνω σε μια αιθέρια ύπαρξη. Εκείνη μαγεύτηκε από τη γοητεία του. Σε λίγο ήταν μαζί. Η βραδιά ονειρική.   Οι Απόκριες τελείωσαν. Τα φτερά ξεβάφτηκαν. Τα σμαραγδένια μάτια, ψυχρά, πέταξαν μακριά, αδιάφορα για τις ελπίδες που άφηναν πίσω.

Εφάνηκαν ραφτάδες τού μέλλοντος, αγγίζοντάς με, αθέλητά μου, προβάρουν στο κορμί μου το λευκό ένδυμα τής φουρτούνας. Στην είσοδο τού κελιού, επιτοίχια φωτιζόμενη μαρτυρία: "Μην ενοχλείτε" " Επισκεπτήριον " π.μ. - μ.μ." "Αυστηρώς" Κορτάρουν οι βίδες, πότε με τον ήλιο, πότε με τους δημόσιους φανοστάτες, και η δική μου λάσκα. Είναι οι ώρες που οι μπιστικοί, κουνώντας τα ραβδιά τους, επιθυμούν να ελέγξουν την δική μου σκέψη, καθώς, εγώ, με

Ο Έρωτας πρέπει να γιορτάζεται κάθε μέρα, γιατί είναι η ίδια μας η ζωή. ΕΡΩΤΑΣ ΕΙΝΑΙ Έρωτας είναι η στιγμή που σταματά ο χρόνος και νιώθεις όλη την ομορφιά του κόσμου, χωρίς φόβο. Είναι η χρυσή ανατολή που στέλνει την ίριδα των ακτίνων της στο μπαλκόνι μου, λέγοντας ''καλημέρα''. Είναι η αγάπη δύο καρδιών που χτυπούν μαζί στον ίδιο ρυθμό, σε ένα όνειρο, στο πάντα. Είναι η μυρωδιά του καφέ, το τραγούδι των πουλιών, το χαμόγελο ενός ξένου, το γέλιο των μικρών παιδιών. Είναι το

. Θα τραγουδήσω μα δεν ξέρω να σου πω, να σου μιλήσω για το πόσο σ' αγαπώ. Πόσο σε θέλω δεν το φτάνει ο λογισμός, δεν έχει μέτρο κι' είναι αγιάτρευτος καημός. . Γλυκιά πνοή γίνε πουλί, γίνε αεράκι να 'ρθεις ένα βράδυ της αγκαλιάς μου χάδι τρυφερό να φτερουγίσεις, στοργή να μου χαρίσεις. . Για σένα ζω για σένα ανασαίνω, σε κάθε μου λέξη εσένα μαθαίνω κι αν δεν μπορώ όσα νιώθω να πω σε αγαπώ, σε αγαπώ, σε αγαπώ! . Να' ρθει η γλυκιά αγάπη μου κοντά της να με πάρει να ζω μ' αυτή

Πίσω από τους μασκαράδες τις πολύχρωμες βασίλισσες και τους δράκους, τις θαυμάσιες χορεύτριες, τους φανταχτερούς μάγους, τις έξυπνες τσιγγάνες και τους πειρατές, τις αλυσιδωτές σερπαντίνες, τα κομφετί, τα πολύβουα γέλια και τα ξεφαντώματα, τις δυνατές τυμπανοκρουσίες, τα ξεφωνητά, κρύβομαι σαν γαλαζολαίμης σ΄ ένα αμπάρι με παραμυθένιο θησαυρό ενός φανταχτερού άρματος. Παριστάνω έναν μελωδό σε κλειστό φάκελο, δίχως προορισμό, μα μ΄ οδηγό ένα παλικάρι, και βασίλισσα μια ντυμένη

Κοίτα τα φώτα της πόλης, πάνω απ’ τη γέφυρα. Εκεί ανασαίνει η ζωή που ονειρεύτηκες. Κλείσε τα μάτια. Ζήσε. Τα όνειρα στα μαξιλάρια δεν ανθίζουν. Στα φώτα της πόλης θα τα βρεις. Εκεί είναι η γυναίκα που ποθείς: κόκκινα μαλλιά, πράσινα μάτια, στήθη αγαλματένια. Αυτή, η επιθυμία σου. Πόλη λουσμένη στο φως, πόρνη λατρεμένη, γεμάτη υποσχέσεις και ψευδαισθήσεις, γεμάτη θαύματα και πληγές. Εκεί είναι η αγκαλιά που σε περιμένει, να θρέψει της νιότης σου τον πόθο. Μη φοβάσαι. Μην ξεχν

Μάσκα λευκή φοράς την αυγή... Την καρδιά σου να κρύψεις πριν βγεις στην αρένα Εκεί που λέοντες θαρρείς τη θωριά σου αναμένουν... 🪅Λιποψυχείς! Μάσκα σκουρόχρωμη όταν ο ήλιος μεσουρανεί... Πώς να τον δεις κατάματα μες απ' της υποταγής τις άδειες φλέβες; 🪅Λιποτακτείς! Αδιαπέραστη μάσκα φοράς τον φόβο σου μη δουν... που σαν καρφί τρυπά το απεγνωσμένο βλέμμα κι επώδυνα αιμορραγεί... Μ ά σ κ α - παγερό χαμόγελο όλων των "πρέπει" που υψώνουν τη φωνή... Μάσκα - αδιάφο

Αγάπη επί αγάπη διαιρεμένη με το χρόνο Ισούται με την τετραγωνική ρίζα στιγμών στο άπειρό της κάλλος Παρένθεση κυμάτων εσύ, παρένθεση αφρών εγώ μαζί στο άθροισμα της απόλυτης ένωσής τους Και στο τέλος; Όποιοι κι αν είναι οι αριθμοί όποια κι αν είναι τα σύμβολα η απάντηση θα είναι πάντα μία: Αγάπη, αγάπη Αγάπη μου! Χάδι μου που δεν έχεις χέρια, Άφοβη αναμονή μου Δόσιμό μου χωρίς αντάλλαγμα Θολώνεις τη θάλασσά μας Φοράς την κόκκινη χλαμύδα σου Ρουφάς τη δροσιά του ηλιοβασιλέματ

Όλα σιωπηλά, κάθε σπίτι κι ένας καημός, κάθε καημός και δίκτυ είναι η ζωή ανατολή μαζί κι ένα ταξίδι, χωρίς τον άνεμο, χωρίς τον ήλιο, να βλέπει θάλασσα να αναστενάζει, να νοσταλγεί λίγη ειρήνη, να αγκαλιάζει λίγη αγάπη! Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Ποιος είπε πως δεν σε αγάπησα; Σε αγάπησα με μια λαχτάρα ατέλειωτη και μ΄ ένα καρδιοχτύπι... Ανάσα μου! Τρέμει από πόθο η ψυχή στο άκουσμά σου. Σαν φλόγα στ΄ αγέρι σβήνω... Χάνομαι στο αγκάλιασμά σου, Ψάξε με αγάπη μου. Μη σταματάς να με ζητάς... Μοσχοβολιά του κρίνου, λαχτάρα μέθης, προσμονή γλυκόπιοτου οίνου... Αργήσαμε αγάπη μου... Έρχεται πάλι η άνοιξη! και θέλω να είμαστε αγκαλιά σαν τα πουλιά. Θέλω αμέτρητα να μετρώ φιλιά, κάτω απ΄ την ανθισμένη κερασιά. Γέμισε με χαμό

Συνέχεια της αισιοδοξίας,η συνέπεια. Υποφερτά συναισθήματα αντοχής. Αιχμηρές οι ανθρώπινες σχέσεις... Σαν σπασμένα γυαλιά στο πάτωμα. Περπατάς με τόση προσοχή, από φόβο μην ματώσουν οι φτέρνες σου. Οι άνθρωποι δεν συγχωρούν εύκολα. Μα η λύση δεν είναι στα δικά μας προσεκτικά βήματα. Είναι στο βλέμμα μας. Γιατί όταν κοιτάς χαμηλά δεν ελευθερώνεσαι ποτέ. Δεν ματώνεις από τα γυαλιά που πάτησες, αλλά από αυτά που κρατάς στα χέρια σου σαν σκύψεις. Κοίτα ψηλά τον κόσμο,εκεί θα σε β

Ο πατέρας μου "ο μπάρμπα- Κώστας". Κάθε άνθρωπος στη ζωή με τη γέννηση του ανοίγει έναν κύκλο. Αυτός ο κύκλος θα κλείσει με το φευγιό του από τον μάταιο τούτο κόσμο... Άλλος τον κλείνει γρήγορα κι άλλος πλήρης ημερών. Ο δικός μου ο πατέρας άνοιξε τον κύκλο της ζωής σαν σήμερα πριν εκατό χρόνια στις 8 Φεβρουαρίου το 1924. Έκλεισε τον κύκλο 23 Αυγούστου το 2006. Επειδή ακριβώς σήμερα έχουν περάσει εκατό χρόνια από τη γέννηση του θέλησα να κάνω αυτό το μικρό αφιέρωμα στη μνήμη

Τα γηρατειά δεν έρχονται μόνα τους. Στην αρχή εμφανίζονται οι ρυτίδες, ο ρυθμός του βαδίσματος επιβραδύνεται και τα μάτια αρχίζουν σιγά σιγά να θαμπώνουν. Μέρα με τη μέρα, η σιωπή παρασέρνει την ψυχή. Η μνήμη ταξιδεύει συχνά πίσω, σε ιστορίες χαραγμένες στην καρδιά και στο σώμα. Τα χέρια, πάντα ανοιχτά, έχουν μάθει το δόσιμο, το κράτημα και την απελευθέρωση. Τα μάτια έχουν βιώσει τη γέννηση και τον θάνατο της αγάπης, την άνθιση και τον μαρασμό των ονείρων. Η σιωπή εκτιμάται π

Να μην σας πτοούν οι ολισθήσεις κάποιων πεθυμιών σας. Μιλώ για κείνες τις πεθυμιές της καρδιάς, τις ουτοπικές, που δεν βρίσκουν πρόσβαση στους δρόμους της προσμονής τους και έτσι, όπως τρέχουν ονειροβαμμένες και αιθεροβάμονες προσκρούουν πάνω σε υψωμένα τείχη... Τείχη απρόσμενα κι απροσπέλαστα με τα αδιάβλητα "οχι" της ζωής ορθωμένα, αντιστεκόμενα σθεναρά, φρουροί αμείλικτοι να βάζουν φραγή στις ανεφάρμοστες, ουτοπικές παρορμήσεις της...  "Η πεθυμιά" Νυχτιά... νοτιάς τρελαμέν

Το κείμενο που θα διαβάσετε αποτελεί μια δική μου προσωπική  εμπειρία  για τη βαλβίδα του εγκεφάλου με την οποία ζω. Είναι μια προσπάθεια να εξηγήσω τι κάνει η δική μου βαλβίδα, αλλά δίνοντάς της όνομα, Ψυχή!     Ο ΦΥΛΑΚΑΣ ΤΟΥ ΦΡΑΓΜΑΤΟΣ     Καλησπέρα σε όλους σας! Το όνομά μου είναι Walerij Mózgowek  Zastawkawicz και η δουλεία μου είναι να φυλάω το φράγμα που περνάει κάθε μέρα από τον εγκέφαλο. Ρυθμίζω την κυκλοφορία του ΕΝΥ (Εγκεφαλονωτιαίο υγρό). Πρέπει να είμαι σε εγρήγορ

Πρωινό ξύπνημα και η πύρινη καρδιά σηκώνει ψηλά όλα τα σκορπίσματα της, κόκκινη καυτή θερμαίνει τα περάσματα της! Μαζί και το αίμα που βράζει από συναισθήματα και ανεβαίνει το ίδιο δρομολόγιο, και με σφίγγει και κρέμομαι σαν το εκκρεμές του φουκώ! Μοναχικό το εγώ φεγγίζει τα είδωλα τριγύρω καθισμένη στην παλιά πολυθρόνα, κοιτάζω τα τζάμια μαχαίρια που γδέρνουν την επιφάνεια του προσώπου. Την αλλοιώνουν και αλλάζουν το πρόσωπο της νεκρής σάλας, άσπρες αθώες φυλακές ανεμίζουν έ

Σε απόλυτη γαλήνη, τη μοναξιά μου έχω συντροφιά μου... Μες τη νυχτιά να σε προσμένω αδερφέ μου. Στο τραπέζι έχω μισογεμάτα τα ποτήρια μας, κόκκινο κρασί, όπως το ήθελες να το πίνουμε μαζί. Τριαντάφυλλα στα βάζα με χρώματα κι αρώματα φανταιζί ροδοπέταλα απλωμένα σ' αναμμένα μοσχοκέρια. Στο πικάπ ο δίσκος του Μπετόβεν να παίζει μουσική, εκείνη που αγαπούσες κι χορεύαμε μαζί. Όλα σε προσμένουν, αδερφέ μου, λίγο χρόνο να ξεκλέψεις σ α ν σε ό ν ε ι ρ ο, πεφταστέρι να μας έρθεις

Βαραίνει ο ουρανός και χαμηλώνει, η ψυχή σε δαιδαλώδεις διαδρομές με κομμένη ανάσα ζητά διέξοδο. Προσευχές δακρυσμένες σβήνουν τα φώτα κι ανάβουν, θαρρείς, τα σκοτάδια. Λέξεις συλλαβιστές —ποιο ταξίδι ακολουθούν; Στον ορίζοντα σβήνει το τελευταίο αστέρι, τάμα μιας μοίρας, απομεινάρι της μνήμης. Μόνο μια κλωστή κρατά τις σκέψεις, η γνώση μάταιη, πριν το φεγγάρι χαμηλώσει κι άλλο. Στο λίγο της αγάπης, σκέψεις ξενιτεμένες,ποιαν όραση να δοξάσουν τα μάτια ... Αδίδακτη, νικημένη,

Άπλωσε τα αγκάθια του Να αγκαλιάσει ήθελε την όμορφη νύφη Να τη πιάσει και να την κρατήσει εκεί, ακίνητη στην ακτή, όπως και εκείνος Κάθε αγκάθι του έμοιαζε με μαύρο καρφί έτοιμο να μπει στη καρδιά της, να την αιχμαλωτίσει Μαύροι φρουροί την ψυχή της έχουν ζώσει Να σταματήσει ήθελε τη ροή της Ο βυθός της να γίνει ο καθρέφτης του Να σταματήσει ήθελε το χρόνο, που ραγίζει στο βάρος του πόνου Ήθελε τους ανέμους της να μερέψει Τον Σορόκο με τις φουρτούνες και τις θύελλες, τα μπου

Πολλοί με αγάπησαν από ανάγκη. Ήθελαν να πιούν από το ίδιο ποτήρι που έπινα και γω. Διψούσαν για την ψυχή μου που έβλεπαν. Άδειοι άνθρωποι με τρύπιες τσέπες στη ψυχή τους. Με μια ψυχή κενή στα σκοτάδια, χωρίς χρώματα, χωρίς φως. Ανάπηροι ήταν...με δεκανίκια περπατούσαν στη κόλαση του μυαλού τους. Καίγονταν με τα παντζούρια κλειστά. Στα πεζοδρόμια έπεφτε η αυλαία τους. Σε μια καταιγίδα με ξεβαμένους ρόλους, πατημένους στη μιζέρια που κουβαλούσαν. Φθαρμένη μιζέρια που σκάλιζε ν

Και ήρθαμε όλοι εμείς οι "λογοτέχνες",να αποδείξουμε την αξία μας. Να κορδώνουμε ωσάν παγώνια για την γνώση μας και την αξία των λέξεων. Σπουδή και ταλέντο! Ταυτόχρονα όμως κι έμπνευση. Μαζώχτηκε το είναι μας μέσα σε αράδες απελπισμένες,που τηρούν πούθε, θα ξεφύγουν, πνιγμένες στους τόνους,στα θαυμαστικά και στα πολύπλοκα ουσιαστικά. Επίρρημα,και αγωνία για την στήριξη της παύλας,και του "εισαγωκικού". Συγκινούνται οι ποιητάδες, πιο πολύ από τους αναγνώστες. Και να αρχίσουν

Ζωή είναι όταν γελάς ενώ υπάρχει περιθώριο να κλάψεις. Λόγος παράταιρος που χαίρεσαι να συναντάς στην πράξη. Όταν τα μάτια θα πονούν σε ότι αντικρίσουν, κι εσύ φωνάξεις το "παρών" και τα αφήσεις πίσω. Ζωή γλυκιά είναι η καρδιά που γίνεται κομμάτια, όση κι αν δώσεις γύρω σου θα περισσεύει πάντα. Ξέχνα τα "πως" και τα "γιατί" που σπαταλάνε χρόνια, όσα λιγότερα ρωτάς στιγμές θα ζεις αιώνια. Έλα να την χορέψουμε πιασμένοι απ' το χέρι, κλεψύδρα είναι η ζωή που είναι γεμάτη μέλι. Χ

Κλείνεις τα μάτια κι αφουγκράζεσαι, της ψυχής σου...της αμίλητης σιωπής, τον πόνο δέχεσαι με περηφάνεια, σκύβεις το κεφάλι χωρίς λέξη να πείς... Το στόμα κλείνεις ερμητικά, άχνα να μην σου φύγει, τον πόνο σπρώχνεις πιό βαθειά, γίνεται κόμπος που δεν λύνει... Μιά λίμνη αλμυρόπικρη, εντός σου πλημμυρίζει, με δάκρυα που χύνονται, και η ψυχή δακρύζει. Δάκρυα που δεν φτάνουνε, στα μάτια να ξεχειλήσουν, μέσα βαθειά βυθίζονται, τον πόνο για να σβήσουν. Καυτερά ,αλμυρόπικρα, πόνο ψυχ

Του έφτιαξε φτερά από κερί στους ώμους να δραπετεύσει απ' τη φυλακή του. Πετάξανε μαζί προς την ελευθερία · δεν έπαψε να συμβουλεύει το παιδί του, να μην πετάει ψηλά στον ήλιο να μην λιώσουν οι δυο φτερούγες απ' τον ενθουσιασμό του. Ούτε στα χαμηλά, μην βρέξει τα φτερά του και κλάψει ο γονιός του το χαμό του. Ο Ίκαρος παιδί με απερισκεψία, αγνόησε του Δαίδαλου τα λόγια. Επέταξε ψηλά καήκαν τα φτερά του και βρέθηκε στου Άδη τα υπόγεια. Ο τάφος του υγρός στη μέση τού πελάγους α

Σαν θροίζουν τα φύλλα στα δέντρα Τα κοιτώ με περιέργεια συχνά Κάτι λείπει στη φύση αφέντρα Που ο χρόνος κυλάει σιγά. Πιο μακριά ψόφια θάλασσα σε κώμα Χωρίς πλοία ,καϊκια, ψαράδες Μα ποιον έλκει μια τέτοια εικόνα Που βυθίζει σε άγχος,βραχνάδες; Ήλιος βγαίνει μαζί με τους ανθρώπους Η καρδιά γεμίζει ζεστασιά Τρένα,τραμ,γεμίζουν τους δρόμους Ποιος χρονομετράει την ξεγνοιασιά; Όλα όταν νεκρών εμβατήριο Κάνεις όταν να μη σε περιμένει Ασφυκτιά του χρόνου το ελατήριο Σταματά κι' απ

Ο Χρήστος και η Χρήσταινα! Οι γονείς μου! Ευδοξία ήταν το όνομά της,μα πώς τα λόγια του παππά να νικήσουν την εθιμοτυπία; Πέντε δικά τους παιδιά είχαν και δύο της μάνας μου ανήψια,που ορφάνεψαν λίγους μήνες μετά τον γάμο τους,επτά στο σύνολο αδέλφια, ενωμένοι όλοι με ισχυρούς δεσμούς, επιβεβαιώναμε τα βράδια τον θεσμό της οικογένειας, γύρω απ' το σοφρά με το μεγάλο σινί στην μέση και η αχνιστή πίτα, να σπάει την μύτη όλης της γειτονιάς! Ο μικρότερος εγώ, ο πιο τυχερός και..

Η μάσκα σου, γεμάτη χρώματα, κρύβει τον πόνο και τη χαρά, γίνεται εικόνα, γίνεται μορφή, για μια νύχτα, τα πάντα μεταμορφώνονται.!! Ανθισμένα χαμόγελα, μάτια που λάμπουν, πίσω από το πανί, μια αλήθεια σωπαίνει και κάθε λέξη, κάθε βλέμμα, είναι μια μάσκα που δεν θες να πέσει. Μα όταν ο ήλιος σιγά σιγά ανατέλλει, η μάσκα αρχίζει να βαραίνει, σου ψιθυρίζει πως δεν είναι αλήθεια, αυτή η εικόνα που τόσο λατρεύεις. Πέφτει αργά σαν πέπλο στον αέρα, και αφήνει το πρόσωπο να αναστεναξ

Κυκλοφορώ  στην ακόρεστη λεωφόρο όπου τα πεζοδρόμια δεν μιλούν γι' απεργίες  και τα συναφή επαγγέλματα λανσάρουν ποιότητες ναρκωτικών και της σαρκός την φτήνεια. Κυκλοφορώ  στην αποχαυνωμένη πολιτεία όπου σε κάθε παγκάκι στην  πλατεία άλλοι συνταξιούχοι ζουν τον καιρό τους σε οπτασίες παραδομένοι, κι άλλοι γυαλίζουν σκουριασμένα μετάλλια ηρωικού παρελθόντος. Κυκλοφορώ   από στάση σε στάση, κι άλλη στάση κι έχω φτάσει στον λόφο, κατεβαίνει βοριάς με νιφάδες και κρύο απ' τα δάσ

Όχι, δεν είσαι ο Κανένας. Μη συστήνεσαι ως τέτοιος σε γίγαντες τυφλούς που έτσι κι αλλιώς αδυνατούν να σε δουν. Μην κάνεις ένα στρατήγημα τρόπο ζωής. Έχεις όνομα. Είσαι παιδί μιας μάνας. Υπηρέτης ενός ανώτερου σκοπού. Είσαι κάτι. Είσαι κάποιος. Έστω άλλος ένας μες στους πολλούς. Ένας και μοναδικός όμως. Όπως κι εγώ. Όπως όλοι μας. Δε μας πρέπει ο εκμηδενισμός. Απέχουμε κατά πολύ από το τίποτα. Μπορούμε να κάνουμε τη διαφορά. Μπορούμε να αφήσουμε πίσω μας  όχι κενό και χάλασμ

Ψάχνω να βρω το βλέμμα σου... Μα τυρανιέμαι άδικα. Αρνείται το σύμπαν να σταθεί πλάι μου. Εντάσσονται τα συναισθήματα μου στα απολεσθέντα... Ανίκανα να νιώσουν. Ανόητα δρουν ενάντια στην ψυχή μου. Και εσύ; Ακόμη κοιτώ με απόγνωση σε κάθε γωνιά της γης. Απλώνω τα χέρια μου γυμνά στον αέρα,δεν μπορεί,ίσως σε αγγίξω. Νιώθω πως ακούω την ανάσα σου. Προσπαθώ να χτίσω αναμνήσεις... Μα η μνήμη μου ασθενεί. Η αναζήτηση μου παίρνει θλιβερό τέλος. Μα δεν παύεις να κατοικείς μέσα μου. Ε

Δεν κρατούσαν χάρτη στα χέρια τους, μήτε πυξίδα. Μονάχα κάτι σπασμένα κομμάτια φωτός , μνήμες που τρεμόσβηναν σαν καντήλι σε νυχτερινό αγιάζι, κι εκείνο το πείσμα που δε γεννιέται από τη λογική, μα από την καρδιά που πονά και δε λυγά. Μια καρδιά που θυμάται και προχωρά. Ο κόσμος γύρω τους έμοιαζε θρυμματισμένος. Σαν καθρέφτης παλιός, που τον έχουν ραγίσει οι καιροί και το βλέμμα του ανθρώπου που κάποτε έψαχνε σ’ αυτόν τη μορφή του. Μα κάποιοι συνέχιζαν να περπατούν. Ήσυχα.

Φτερωτέ θεέ... Κλέφτη! Έριξες τα βέλη σου ξανά. Γιατί σε μένα; Γιατί εμένα; Δεν τα είπαμε πριν χρόνια ότι δεν είσαι για μένα; Τι θέλεις από μένα και γιατί με τυραννάς; Άσε με στην ησυχία μου. Άσε με στην μοναξιά μου. Φύγε απ' εδώ δεν σε θέλω. Σταμάτα να με πολιορκείς. Σταμάτα. Δεν είναι αυτό κομμάτι που μου ταιριάζει. Μάζεψε τα και φύγε. Μάζεψε τα βέλη σου και μην μου σκουπίζεις τα δάκρυα. Εκείνος που ερωτεύτηκα πέθανε. Και μαζί του πέθανα κι εγώ. Τίποτα δεν είναι για πάντα.

Το έργο είχε ξεκινήσει προ πολλού. Σαράντα χρόνια πριν, στις απαρχές της εφηβείας, τότε που έμοιαζαν όλα μπορετά, δίχως σπαράγματα και γρίφους. Τότε που τα συμβαίνοντα έκαναν το αιώνιο έμβλημα του νοήματος μια ονειρική παραίσθηση. Θυμάμαι καλά εκείνο το μέρος, αρκετή απόσταση από το πατρικό μου. Αρκούσε να διασχίσεις την ανηφόρα της οδού Μικελίου και να κόψεις αριστερά στον τραχύ ανώνυμο χωματόδρομο. Ποτέ δεν είχα ολοκληρώσει αυτή την διαδρομή. Στην εγκαταλελειμμένη εκκλησί