Σπαρταρώ στους σπασμούς του κορμιού σου, εμπύρετος πόθος ενορχηστρώνει  τον παράφορο έρωτα, τον φλογερό χορό. Η ερώσα καρδιά μου στροβιλίζεται περίρρυτη στα δυο σου χέρια, στα κλαδιά που ρίζωσαν στον άτρωτο έρωτα, στον σπόρο που ανθίζει το σ´αγαπώ! Σεργιανώ στο βλέμμα σου, ξέφωτα τα δυο σου μάτια. Καλπάζει του ίμερου η ορμή. Με κουρσεύεις ολάκερη μέσα στον δικό μας απόκρυφο κόσμο. Εσύ κι εγώ!  Εγώ η Αέλια κι εσύ ο Ίμερος, εσύ ο Έσπερος κι εγώ η Σελάνα, εγώ η Αέλια κι εσύ ο Αι

Τρεις και πέντε πήγε . Ο ατμός από την κατσαρόλα έβγαινε μανιασμένος. Η μάνα της πήγε στα αγγλικά τον μικρό. Τα πιάτα στοίβα ήταν μέσα στο νεροχύτη. Έσβησε το μάτι. Έβγαλε τη ποδιά και αναστέναξε. Είχε μία στη δουλειά και άλλη μια σπίτι. Έμαθε να ξυπνάει νωρίς. Έφτιαχνε καφέδες από δεκαεπτά χρόνων. Στην πορεία ήρθαν τα νύχια. Το δεύτερο μεροκάματο που ισορροπούσε τα έξοδα της. Βγήκε για τσιγάρο στη βεράντα. Το φροντιστήριο ήθελε πενήντα ευρώ τέλη του μήνα, το κολυμβητήριο ει

Ήρθε πάλι αποκριά, ήρθε καρναβάλι. Και ντυθήκαν τα παιδιά για να βγούνε στα στενά με τραγούδια και παιχνίδια πάλι.   Ήρθε πάλι αποκριά με χαμόγελα πολλά. Ο παππούς και η γιαγιά μας μιλάν για τα παλιά και μας δείχνουν τις στολές που είχαν βάλει.   Ήρθε πάλι αποκριά και η καρδιά μου φτερουγά. Σερπαντίνες, χαρτοπόλεμος και ζάλη.   Και στο τέλος της γιορτής, ένα θες να ευχηθείς:  Η αποκριά γοργά να ‘ρθει και πάλι !.                                Κωνσταντίνος Καραμπερόπουλος 🎀🎈

Από μικρός μεγάλωσα σε ορφανοτροφείο, τους γονείς μου δεν τους γνώρισα, δεν ένιωσα αγάπη  ούτε της μάνας μου την αγκαλιά, το μητρικό της χάδι. Μες τη καρδιά μου ρίζωσε μαράζι πικρό μεγάλο, μέχρι που άντρας  έγινα  δεν μπόρεσα να βγάλω. Το κουβαλάω με καημό, πονώ και τυρανιέμαι, να μη το νιώσει  ούτ' εχθρός τη μοίρα καταριέμαι. Η ζωή στο χρόνο προχωράει και την ακολουθάω κι όπου θέλει αυτή με πάει κι εγώ μαζί της πάω. Το ριζικό μου έγραφε από "Τα γεννοφάσκια μου" άτυχα να ν '

Τίποτα δεν καίει. Δεν υπάρχει καπνός. Κι όμως! Ο αέρας γύρω μας και ανάμεσά μας, θολώνει. Σκοτεινιάζει. Είναι οι λέξεις που δε λέμε; Που κόλλησαν στο χείλος του γκρεμού των χειλιών μας; Μια παγωνιά βγαίνει από μέσα μας και ανεβαίνει αργά και μας τυλίγει όπως ανεβαίνει ο καπνός από μια ανύπαρκτη φωτιά. Δεν υπάρχει φλόγα. Κι όμως κάτι πνίγει την ανάσα μας. Μήπως όλα όσα κρατάμε άκαυτα μέσα μας; Σιγά σιγά ο κόσμος μας γεμίζει σύννεφα. Μαυρίζει. Χωρίς να έχει προηγηθεί φωτιά. Ο

Το μικρό παλαιοπωλείο στη γειτονιά του Λονδίνου είχε μόλις ανοίξει. Η μέρα, αν και φθινοπωρινή, ήταν ασυνήθιστα ηλιόλουστη. Ο Βίνσεντ Μπόριτς, ο πενηντάρης ιδιοκτήτης, τακτοποίησε μερικά έγγραφα στο γραφείο του και έπειτα επιθεώρησε τον χώρο. Το βλέμμα του σκάλωσε στις δύο κατάλευκες πορσελάνινες μάσκες, που κρέμονταν ακίνητες στον γαλαζοπράσινο τοίχο, ακριβώς απέναντί του. Δεν θυμόταν ποιος του τις πούλησε, ούτε καν πώς κατέληξαν στο μαγαζί του. Πλησίασε αργά και τις περιεργ

Ένα δένδρο, ένα φεγγάρι, σύντροφοι στον δρόμο της υπομονής, αρκούν στον άνθρωπο! Ζούμε στα χρόνια που σκύβουν την ψυχή και γερνούν την καρδιά μας, ένα δένδρο, ένα φεγγάρι, να πλαγιάσει ο άνθρωπος, να ξεκουράσει την ελπίδα του, από την απανωτή καταχνιά της καθημερινότητας. Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Νομίζω πως με απορροφά το αποτέλεσμα δίχως έμφαση να δώσω στο γεγονός. Μια βόλτα για περπάτημα στην άκρη της πόλης. Σούρουπο ήρθε και έβγαλε αέρα ψυχρό πολλές φορές αυτό του Φλεβάρη μα δεν πειράζει ανοίγει ο νους, δίχως όρια να βάζει όρη και περιστάσεις μα περίεργα τοπία. Εκεί που η φαντασία μέσα τους θεριεύει εκεί που πρώτα λάτρεψες να υπάρξεις μύθους να πλάσεις να κλείσεις το μάτι. Ευγνώμων να νιώσεις για κάθε λεπτό που περνά. Πάνος Βαρνάβας 🌹

Τα πουκάμισά σου, σαν κρεμασμένα χρόνια, στη ντουλάπα του σπιτιού Οι ραφές των καιρών ξεφτισμένες Ό,τι απέμεινε- από σένα, δε φοριέται πιά Οι στιγμές κρεμάστηκαν σε λάθος ώρες Οι αόρατοι ένοικοι ακούν τους θορύβους, τις αντηχήσεις από τα κιτρινισμένα υφάσματα Δε βλέπουν πια τα μανίκια, που δε χαιρετούν πιά Ραμμένα φαντάσματα, σκιές στις κρεμάστρες και τα κουμπιά ραμμένα με σιωπές Έκλεισα την ντουλάπα Δεν την κλείδωσα Το φως πίσω από την κλειδαρότρυπα Δεν αφήνει το κλειδί να γ