Κερί αναμμένο μες στη χούφτα μου Πίστη εσύ και αγάπη μου Ποιος τάχατες από μας τ΄ άναψε πρώτος; Το χέρι μου λεπτεπίλεπτο, νεανικό, ένας ήλιος γυμνός Κατάντησε ένα κουρασμένο, ροζιασμένο, γεροντικό, ντυμένο ξέφτιες νταντέλες γεμάτες απουσία Η χούφτα μου όμως ορθάνοιχτη για να χωρά εσένα Κανέναν ουρανό Μα το κερί ακόμα πάνω της καίει Δεν επέτρεψα να αλλάξει χέρι Άφησα το πρόσωπό μου έξω από τη φλόγα του Μα η καρδιά μου, ο απρόσωπος καθρέφτης του Κι αυτή ζωντανή, λαμπερή, καυτή

Πόσο θα 'θελα να χορέψω μαζί σου! Έστω, ένα φοξ, ένα μπλουζ, ένα τάνγκο! Δεν με μέλει αν είναι μέρα ή νύχτα, φτάνει να είμαι η ντάμα στης ψυχής σου την πίστα! Δεν με μέλει αν έχει ήλιο, βροχή ή φεγγάρι, φτάνει να με κρατάς αγκαλιά, να μου σφίγγεις το χέρι!! Δεν με μέλει αν είναι βράδυ, δειλινό ή πρωί, σαν καίει λιοπύρι ή κροκάτη αυγή, μια Τρίτη ή Κυριακή χειμωνιάς μεσημέρι, ούτε πο

Πορτοκαλί Απομεσήμερο στην άκρη της αβύσσου Κι εκείνο το πορτοκαλί να χύνεται από παντού μέσα μου ξυπνώντας μια πίκρα ξεθυμασμένη Πάθος και Πόνος παλιός Κόκκινο και Κίτρινο και λίγο καφετί των αναμνήσεων στο χρυσάφι του καλοκαιριού που έσβηνε στα μάτια σου «Τα πάντα ρει» Ηράκλειτος Το νερό κινείται ασταμάτητα σε πορεία ατέρμονη Δανείζεται τη μυρωδιά των λουλουδιών Σκοντάφτει στην πέτρα Αναριγά στο χάδι του ανέμου Φουσκώνει κάθε που ανοίγει ο ουρανός Ενδύεται τη σιωπή του βυθο

Βαδίζοντας σε εκείνη την παραλία του ακριτικού νησιού, όπως κάθε βράδυ, μπορούσα να διακρίνω εικόνες και ιστορίες που, για να λέω την αλήθεια, ίσως να μην συνέβησαν ποτέ. Άλλωστε πως να εξηγήσει κανείς την παραδοξότητα των εννοιών που, αυτές καθαυτές, εντυπώνονταν σχεδόν ακαριαία με την αχνότητα του μη συμβαίνοντος. Ήταν ένας ήρεμος κολπίσκος περιστοιχισμένος από αυτοφυή δενδρύλλια που μετέτρεπαν ονειρικά τον υδάτινο ορίζοντα. Τα γκρίζα κλαδιά τους ήταν λεπτά και τα φύλλα τ

Εκείνο το βροχερό πρωινό του Μάη θυμάμαι... Η ώρα ήταν έξι το πρωί. Είχαμε κοιμηθεί μαζί το προηγούμενο βράδυ. Ήρθες αργά ...Περασμένες δώδεκα ήταν. Ήσουν κουρασμένος απ' τη δουλειά. Ξεντύθηκες και ήρθες να ξαπλώσεις δίπλα μου. Όλο το βράδυ θα μου έκανες έρωτα. Δεν ήταν όμως σαν τις άλλες φορές. Δεν ήσουν ο εαυτός σου τελευταία. Έδειχνες στεναχωρημένος. Το ξυπνητήρι δυναμίτης. Εγώ ήθελα λίγο ακόμα να κρατήσω την μυρωδιά σου επάνω μου δεν σηκώθηκα απ' το κρεβάτι. Εσύ... Είχες

Μην παρασυρθείς απ’ το τραγούδι των πολλών στους δρόμους τους άγνωστους εκεί που στήνεται το πανηγύρι της πλάνης ύψωσε το βλέμμα κι ας είναι τα βλέφαρά σου σφαλιστά, σαν φύλλα νυχτερινά άσε τη σιωπή σου να μιλήσει με φωνή που δεν πληγώνει θα σε γδάρουν εκείνοι που πρώτα γεύτηκαν τη δική τους σάρκα πεινασμένοι για ό,τι λάμπει, κι ας μην είναι χρυσός θα σε πατήσουν εκείνοι που σκαρφάλωσαν με δόλο στα σκαλιά του ουρανού με χέρια λερωμένα από υποσχέσεις που δεν άνθισαν ποτέ θα σε

Πάλευα να βρω τον εαυτό μου πολύ καιρό τώρα ανάμεσα σε ερείπια ανάμεσα σε άχρωμους τοίχους! Έφτιαχνα με το νου ανάγλυφους βράχους βουνά που επάνω περπατούσε ο ήλιος πειράζοντας τα δέντρα. Προσπαθούσα να ακούσω το γλυκό κελάρισμα ποταμού και το τιτίβισμα των πουλιών ελεύθερα να πετάνε! Με κράταγαν με αλυσίδες σκουρασμένες που τώρα έσπασαν... Και πάλι ελεύθερη μπορώ να ανασαίνω, εκεί που η ψυχή παίρνει ζωή!. Νίκη Σιγάλα 🌺

Υπάρχουν άνθρωποι που έρχονται και αλλάζουν τις εποχές. Δεν αφήνουν κανένα φύλλο φθινοπώρου να πέσει κάτω και κανέναν βοριά να εμφανιστεί στην σχέση τους. Έτσι ήρθες και εσύ... Στην άνοιξη της αγάπης, γεράνια τα λόγια σου ομορφαίνουν του έρωτα τον χτύπο. Κόβω στιγμές και σε μυρίζω... Το χρυσαφένιο περιδέρεο του καλοκαιριού μου φοράς στο λαιμό. Στην άμμο χαράζω της ευτυχίας το όνομα, καθώς κοιτάζω τα μάτια σου. Δύο θάλασσες από ρευστό κρύσταλλο που ραγίζουν στην υφή των χειλιώ

Μέσα μου έχω, ένα χώρο μικρό αυτούς που χωράει, μετράω τόσα χρόνια αλήθειες που φύγαν, μικρές περιπλανήσεις στου νου τις σελίδες, γλυκές αναμνήσεις η καρδιά πάντα ανοίγει, τα χρυσά φυλλοκάρδια το αίμα της μελάνι, αγάπη ζωγραφίζει δική μου η ευθύνη, γι’ αυτούς που έχω χάσει ταξιδιάρικα πουλιά, που δεν έχω λησμονήσει κι αυτούς τους φευγάτους, τους τόσο ωραίους στην τρέλα τους ήμουν, απάγκιο λιμάνι που ήρθαν κι άφησαν, το δικό τους μελάνι για κάποιους σπουδαίους, ταπεινό λιθαράκ