Οι λέξεις, τα λόγια που 'χουν ειπωθεί , τα όνειρα, οι όρκοι, οι υποσχέσεις, χωρίς ποτέ να γίνουν πράξεις , μοιάζουν με φάκελλα, ερμητικά κλεισμένα, , από την άφωτη του χρόνου τη θωριά, νεκρά, ωχρά, κιτρινισμένα, πάνω σε ράφια με ιστούς κι αράχνες ξεχασμένα... Από κάποια χέρια και καρδιά, που, ίσως, να νιώσαν προδομένα, μες στο ερμάρι του άστοργου καιρού, με πόνο ψυχής και θλίψης αφημένα .. Μοιάζουν με πύργους χάρτινους , με γρίφους, λόγου παραμύθια, αφού ποτέ δεν γνώρισαν

Η Σίμπιλ στεκόταν στη μέση ενός τετράγωνου δωματίου. Καθρέφτες κάλυπταν κάθε σπιθαμή των τοίχων. Εκατοντάδες είδωλά της τής ανταπέδιδαν το ίδιο απορημένο βλέμμα. Μέχρι που ένα απέκτησε δική του βούληση. Της έκλεισε το μάτι. Η κοπέλα πάγωσε. Το είδωλο ανοιγόκλεισε τα χείλη και μια ένρινη φωνή αντήχησε από παντού, λες και μιλούσαν όλοι οι καθρέφτες μαζί. «Πριν φτάσεις στο τέλος, κοίτα στον καθρέφτη. Μην το ξεχάσεις. Στον καθρέφτη». Η τελευταία λέξη δυνάμωσε τόσο, που ο αέρας άρ

Σαν φυλαχτό της μοίρας μου στους κόμπους σου οι ευχές μου, έτσι δημιουργήθηκες να ακούς τις προσευχές μου. Μαύρο γιουσούρι οι χάντρες σου στης μοναξιάς τα βάθη, στα καφενεία γνώρισες τα πιο μεγάλα πάθη. Προεστός της αρχοντιάς αρνήθηκες να γίνεις, την φούντα σου την έκοψα μόρτης να καταντήσεις. Στο χέρι κύλαγαν μονές οι άγιες οι ώρες, καμιά φορά τις σκότωνα στη ς μοίρας μου τις μπόρες. Τι κι αν πολλοί φοβήθηκαν μην χάσουν το μυαλό τους. αυτό ποτέ δεν πρόδωσε ούτε τον δάσκαλο τ

Του Σίμου Ιωσηφίδη Κάποτε, όταν ήμασταν παιδιά, κάναμε μακροβούτια στη θάλασσα αποδεικνύοντας, με ένα υπεροπτικό, γεμάτο καγχασμό χαμόγελο, πως ακουμπούσαμε το βυθό ανασύροντας ό,τι βρίσκαμε· άμεση απόδειξη μιας ακόμη επιτυχούς κατάδυσης. Άμμο, φύκια, βότσαλα δείχνοντάς τα με θαυμασμό. Τώρα πια, όταν συναντιόμαστε η παρέα, δεν κάνουμε μακροβούτια στη θάλασσα αλλά στο χρόνο. Κλείνουμε τα μάτια, όπως τότε, βουτώντας στο βυθό του παρελθόντος. Και όταν η άνωση του νερού μας

Δε σε περίμενα. Κι όμως σε αναγνώρισα αμέσως. Ήρθες μια συνηθισμένη μέρα, όταν τίποτα…δεν υποσχόταν τίποτα… Όταν η καρδιά μου είχε πάψει να αφήνει την πόρτα μισάνοιχτη. Κι όμως! Ένα βλέμμα σου ήταν αρκετό για να αλλάξει η γεωμετρία του κόσμου. Από αιχμηρά τετράγωνα να γίνει λείος κύκλος. Από τότε οι ώρες έχουν το άρωμά σου και τα απόβραδα κρατούν λίγο παραπάνω φως. Κι εγώ αναρωτιέμαι αν η ευτυχία είναι πράγματι προορισμός ή η στιγμή που μας βρίσκει απροετοίμαστους και μας εκπ

Άβγαλτα ήτανε παιδιά, τότε συναντηθήκαν, σκίρτημα μέσα νοιώσανε, και μονομιάς δεθήκαν. Αλλοιώτικη τότε εποχή, όλα απαγορευμένα, μα η αγάπη σαν θαρθεί, χώνεται επιτηδευμένα. Τα χέρια πιάνουνε σφικτά, κι αντάμα προχωράνε, με ζωγραφιά σφραγίζουνε, τα πρόσωπα γελάνε. Στα δύο τα κομμάτιασε, μιά μαύρη καταιγίδα, και τα παιδιά χαθήκανε, χάσανε κάθ’ ελπίδα. Η αγάπη τους σφραγίστηκε, μ’όμορφες αναμνήσεις, που κουβαλούνε στη ψυχή, και φέρνουν συγκινήσεις. Και τα παιδιά μεγάλωσαν, κάπου

Ήρθε το φως να με ξυπνήσει... πάνω στον ύπνο το γλυκό η πρωινή αυγή τρεχάτη. Λες και με είχε άχτι... δροσοσταλιές το πρόσωπο μου ραίνει ξυπνά και έστησαν οι μέλισσες χορό η πλάση έχει ξυπνήσει ανθούς να δεις να θαυμάσει. Στο ξερανέμι άντεξαν τώρα όμως με τις δροσοσταλιές δροσίστικαν και ανθούν έβγαλαν να ομορφαίνουν τον τόπο να προσφέρουν τροφή σε επίγεια πλάσματα ... Τούτα τα θαύματα σε ένα τόπο γίνονται που οι άνθρωποι δεν πίστεψαν ακόμα. Μυρίζει η κάθε μέρα θυμίαμα κα

Φυτρωμένο το δωμάτιο μέσα στα σπλάχνα σου Τούβλα ασβεστωμένα, κουρασμένα κοτσύφια Τα γύψινά του πασαλειμμένα εχθρούς, κοραλλιογενείς ύφαλοι, ανασυρμένοι από τον βυθό παλιών ωκεανών Σταλακτίτες κρεμάμενοι έτοιμοι να σπάσουν Άκουγες τους υπόκωφους κρωγμούς τους Και η καρδιά σου φοβισμένη και θαμμένη, κάτω από το τραχύ, λινό σεντόνι του δωματίου Σπαρταρά σα φυσαλίδα που προσπαθεί να σπάσει Μα έχει κλειδωθεί εκεί μέσα μονάχη Στροβιλίζεται, φαγωμένη Πονά, τρομαγμένη Ξεραίνεται, αι

Παιδιά του φωτός Εμείς είμαστε παιδιά της μουσικής και του φωτός. Ενίοτε, γινόμαστε Κυρηναίοι κουβαλώντας αιματοβαμμένους σταυρούς, αφουγκραζόμενοι εξασθενημένες ανάσες κακούργων. Μέσα από Πραιτώρια και Γολγοθάδες δίνουμε άφεση αμαρτιών σε ληστές και Ιούδες. Συνοδοιπόροι στον έρωτα του Πάρη, κραυγή στα δάκρυα της Ελένης, γονυπετείς ικέτες εν τω μέσω ναών για τα καταδυναστευόμενα δίκαιά μας. Αλαλαγμοί από παιδομαζώματα, θρηνοτράγουδα πάνω σε νεκροκρέβατα ηρώων, ιαχές στους παι

Ήθελε ν' αυγατίζει τ όνειρο να μην κυλιέται στην ασχήμια μα του δεσαν το όνειρο με ψεύτικα στεγνά φτιασίδια Πως να αφήσει λεύτερη ψυχή, κορμί καρδιά και πνεύμα ατέλειωτ' ήταν η σιωπή αλλά τριγύριζε το τέλμα -R- Κανένα δεν λογάριαζε μονάχα ο,τι αγαπούσε ανέβηκε στα σύννεφα Ελεύθερος τώρα πετούσε λύκοι επαραμόνευαν άγρια ξέσκιζαν τις σάρκες κι αυτός σκυφτός τους έδιωχνε ανήμπορος μικρός στις άκρες Η ηρεμία στην ζωή είναι τεράστιο παιγνίδι την μια σε κάν' ανατολή την άλλη την ψυ

Με το παρακάτω διήγημα που έχει τίτλο " Η Πεζοπορία" συμμετείχα στο φετινό διαγωνισμό διηγήματος του Ιανού με θέμα Φύση με Σπασμένα Φτερά και όριο λέξεων 400. Δεν απέσπασε κάποια διάκριση αλλά μου χάρισε ένα όμορφο ταξίδι δημιουργίας. Συγχαρητήρια σε όλους όσους συμμετείχαν κερδισμένους και μη για την υπέροχη προσπάθεια, που συνθέτει μικρά λιθαράκια δημιουργίας κι ενώνει σκέψεις κι ιδέες απανταχού μέσα στον πολυσύνθετο και μαγικό χώρο της γραφής. Εύχομαι να σας αρέσει και το

Να ´σουνα τρελοβάπορο στ´όνειρο το παράφορο κι εγώ το φτερωτό κύμα με την αγάπη πρίμα σαν η ψυχή το λαχταρά! Να ´σουνα σύγνεφο κι εγώ των φεγγιών σου το δάκρυ, σταγόνα να με καρτεράς με της αστραπής το χτυποκάρδι, μικρά ρυάκια χαρμολύπης απ´ τον λυγμό των πουλιών. Να ´σουνα κεραυνός κι εγώ το ηφαίστειο της καρδιάς κι ας καούμε από τη λάβα της αγάπης. Να ´σουνα παραμύθι για να πιστέψω στο Θάμα της αγάπης να ´ναι η ζωή παραδεισένια κι όχι άγευστη και άνοστη χωρίς την παραμυθία

Σε προσμένω, αγάπη μου. Λικνισμένη στα όνειρά μας, σαν απατηλό χάδι, μες στης νύχτας το απέραντο, βαθύ της σκοτάδι να ξεπροβάλλεις. Να ανακαλύψεις πάλι απ’ την αρχή, τις πτυχές του κορμιού μου. Να απλώσεις το ουράνιο πέπλο σου επάνω στα ιριδίζοντα χρώματα της αστερόσκονής μου, για να σε ζεστάνω με το άγγιγμα των χειλιών μου. Τόσο κοντά. Σώματα ενωμένα, σαν δυο άστρα λουσμένα από το σεληνόφωτο που μάγεψαν με πάθος τον έναστρο ουρανό τους. Η λάμψη μας μοναδική. Πλημμυρισμένη απ

Με άφησες να τρώω τις σάρκες μου, γιατί με έντυσες για λίγο την φωτιά σου, κι εγώ τη χάρισα στις λέξεις δίχως άδεια. Αρνήθηκες το αγριωπό πτηνό να μου θερίζει το συκώτι κάθε μέρα. Ύστερα, εθισμένος στο ημερήσιο κώνειο, έγδερνα μοναχός το δέρμα που απέμεινε. Χρόνια το αφιέρωνα στην απουσία σου. Βαρύ σαν θεός να είμαι λεύτερος, δίχως δεσμά. Τι είναι η τιμωρία δίχως δεσμά; Ελεύθερη κόλαση. Ύστερα, περπατούσα μες τα σεντόνια βραδιές ολόκληρες, κρατώντας την ομίχλη της υγρασίας σο

Μια φαεινή ιδέα, αίφνης, πέρασε σαν αστραπή, ξυστά, από τη σκέψη... Με τις σκιές στο παρελθόν εζήτησε και με το φως κρυφτό στο νου να παίξει... Σε σκοτεινά κι ολόφωτα, της μνήμης μου, λοιπόν, διατρέχω χαμένα μονοπάτια... Σχεδόν, συχνά λοξοδρομεί η σκέψη. Σε μαύρα κι αδιόρατα σκοντάφτω, σε σκοτάδια. Λαβύρινθος μέσα στο νου αυτά που συναντάς.. Τα τούνελ, τ' αδιέξοδα, ρωγμές, εξόδοι... Τα ανοιγμένα χαρακώματα και βλαστημάς, τι ήθελες και πάτησες στο χάος σου το πόδι... Κι όλο

Πόσο αγαπώ τα νέα παιδιά! Αγόρια και Κορίτσια που είναι λεύτερα ν' ερωτευτούν... Να πάθουν ..... για να μάθουν.... Που δεν βάζουν"καλούπια" και "κλισέ" μες της ζωής τα μονοπάτια.... Πού δεν ψάχνουν απεγνωσμένα όταν νυχτο- περπατούν, να βρουν περίπτερο ανοιχτό με τηλέφωνο για το "κοινό", για να ενημερώσουν τους "Κέρβερους" γονείς ότι θ' αργήσουν.... Που δεν ντρέπονται ούτε φοβούνται να πειραματιστούν στη σχέση... στη συνύπαρξη στο γέλιο... και στο δάκρυ.... Πόσο αγαπώ τα νέα

Ζωγραφική: Κώστας Κούκας Μου είχες στείλει μια παλιά φωτογραφία. Με άσπρα σπίτια και γαλάζιο ουρανό. Με το φεγγάρι αναμμένο στην πλατεία. Να με κοιτάζει κατάματα βουβό. Ήρθες στο όνειρό μου για να διώξεις όλης της νύχτας, τον μαύρο πανικό. Εδώ που μύρισαν και πάλι τα σφαγεία με αίμα κόκκινο από τον πυρετό. Κρατώ στα χέρια μια παλιά φωτογραφία. Που είχες γράψει το όνομά σου με κραγιόν. Μα εγώ κοιμάμαι τις νύχτες στα χαλάσματα, μέσα στου χρόνου τα χλωμά φαντάσματα... Νομίζεις ε

✏️ Ο ήλιος σου μεσουρανούσε όταν στη σειρά τις λέξεις τοποθέτησες... Φωνήεντα και σύμφωνα του Νου στο λευκό σου χαρτί... Έμοιαζαν, είπες... Ίδιο μέγεθος Ίδιο πρόσημο... Συμμετρική δομή... ήσυχη πνοή... ρέουσα... ✍️ Τις τακτοποίησες στις κύριες προτάσεις των στιγμών σου... Χωρίς δευτερεύουσες... Βουλητικές... Χωρίς σκοπού υπόταξη... 📍 Κι ύστερα... βούτηξες το πινέλο σου στην έκρηξη του δειλινού... και με τα αχαλίνωτα χρώματά της έβαλες τελεία... Και μια παύλα τέλεια... 🥀 Αυτ

Απογραφή ενός στιγματισμένου έρωτα Μπλεγμένη ακόμα η καρδιά στα δίχτυα του έρωτα, θάλλουσα μεμψιμοιρεί αλύτρωτη τους στεναγμούς του στιγματισμένου αποχωρισμού. Παρηγοριά και θαλπωρή αναζητάει στους βοστρύχους του ήλιου με μια ολόθερμη αγκαλιά της μνήμης να ζεστάνει τις κρύες απαντοχες της και να εξαλείψει το φορτίο των στεναγμών και στων κυμάτων τον αφρό να εναποθέσει τους άληστους καημούς για να τους ταξιδέψει σε άξενα ακρογιάλια της λήθης και του μισεμού ... Ό,τ

Ταξιδεύω στο αχανές σύμπαν Το μυαλό μου αστρόπλοιο Σκότωσα τ’αστέρια Μου κλείσαν τον δρόμο Μου κλέψαν τον χρόνο Κλέψαν την λάμψη μου Όνειρα με ασημένια πέπλα Κεντούν τις ανησυχίες μου με αόρατη κλωστή Χορό θα στήσω στο φεγγάρι Την αστερόσκονη κεντώ στο πλουμιστό μου νυφικό Δίχως αστέρια ο ουρανός μου Ψάχνω στο φως να σε βρω Πώς ν’αρνηθώ της ψυχής τον γαλάζιο ουρανό Μάνα μου Γη σ’αγαπώ Να σε κρεμάσω στολίδι στον λευκό μου λαιμό φυλαχτό στης καρδιάς τον βυθό Να ξεχάσω του ανέ

Κουράστηκα να καρτερώ να 'ρθείς χαρά μου πάλι , στο σπίτι μου το αδειανό η ζωή μου στο σκοτάδι. Ακούω στα δέντρα πένθιμα να πέφτουνε τα φύλλα έφτασε το Φθινόπωρο τα σύννεφα τα γκρίζα. Τα πρωτοβρόχια πέφτουνε ποτίζουνε το χώμα κι εσύ χαμένη μου χαρά δεν φάνηκες ακόμα. Βαρύς ο χειμώνας μέριασε με κρύα και με χιόνια όλα τα δέρνει παγωνιά και την καρδιά μου ακόμα. Ασάλευτα κι αμίλητα στέκουν μαρμαρωμένα τον ήλιο νά βγει καρτερούν να λοιώσει τ' ασπρισμένα. Μα εσύ αργείς χαρά μου,

Το βιβλίο της ζωής του καθενός έχει διαφορετική πλοκή διαφορετικό βάθος σκοτεινές και φωτεινές πλευρές. Η σκοτεινή πλευρά του ανθρώπου έχει την γοητεία της αν και πολλοί προτιμούν να παραμείνουν στην ασφάλεια της φωτεινής πλευράς Οι καλλιτέχνες οι συγγραφείς οι μουσικοί δεν μπορούν να αντισταθούν στην έλξη της σκοτεινής πλευράς Ανοίγουν πύλες μιας άλλης πραγματικότητας που παραμένουν έκτοτε ορθάνοιχτες Βλέπουν και ακούνε πράγματα που η λογική χλευάζει Η μη γνώση είναι η πρακ

Στα πουρνάρια πνιγμένα για αιώνες κατοικούν, ογκόλιθοι που σήμερα το νησί μας κοσμούν. Κάποτε θέλησαν οι Κύκλωπες την ιστορία τους να χτίσουν, να καρπωθούν τα εύσημα χωρίς να τους αγγίξουν. Μα η αλήθεια πάντα κατοικεί στην ερημιά, εκεί που τέσσερα αδέρφια δεν μιλήσανε ξανά... Με του μυαλού το πείσμα, με ξύλα και σκοινιά, άνθρωποι ύψωσαν τη ραχοκοκαλιά μιας ολόκληρης γενιάς. Στον Κούταβο ο λόφος καθρεφτίζει με ορμή... Λευκά τα όνειρα της Κράνης αντηχούν στη δωρική σιωπή. Σε πε

Σε περιμένω να 'ρθεις. Αργείς. Γιατί αργείς; Το έργο θα ξεκινήσει σε λίγο κι εσύ πουθενά. Κοιτάζω γύρω μήπως και σε δω μα δε φαίνεσαι. Η θέση δίπλα μου παραμένει κενή. Στρέφομαι ξανά και ξανά προς την πόρτα. Όπου να' ναι θα φανείς και θα καθίσεις κοντά μου. Μα τα λεπτά περνούν βιαστικά και αδιάφορα. Η αίθουσα γεμίζει από άγνωστους ανθρώπους. Τα φώτα σβήνουν... Η θεατρική παράσταση αρχίζει. Το βλέμμα μου παραμένει καρφωμένο στην πόρτα. Η άδεια θέση δίπλα μου ένα παγερό κεν

Μαύρο δωμάτιο Σκοτεινή πράσινη τσόχα Τέσσερις άσοι άνευ βασιλείου Προσευχές σαβανωμένες στα κενά αέρος Και εσύ κάθεσαι με μια τράπουλα στο χέρι Μήπως είσαι δυνατός ή αδιάφορος; Γελοίος, αθώος, ο τέλεια ένοχος; Σκαλίζεις ιδρωμένος τον καπνό του τσιγάρου σου Ψαχουλεύεις το άδολο παιδικό όνειρο που ξεγλίστρησε Ένα χέρι που σου δόθηκε απλόχερα να πιαστείς και το έδιωξες Την συγνώμη που δεν ζήτησες στις λιποταξίες σου Φοράς αμέριμνος την κουκούλα σου Μεταμφιεσμένος νομίζεις πως κρ

Αυγή. Ξυπνάω και βλέπω από το κάδρο του παράθυρου την ανθοστόλιστη φύση.. Μεσα σε αυτή σαν ζούνε οι ψυχούλες γοητείας και μαγείας. Μια πυκνή αύρα ευωδιών χαϊδεύει της αισθήσεις,τις μεθάει, ένας πολύχρωμος ίλιγγος,μια πανδαισία χρωμάτων που σε ζαλίζει.. Και ο αέρας έχει βαφεί με το άσπρο του γιασεμιού,το μπλε της ορτανσίας ,το ροζ της φούξιας το μοβ του νυχτολούλουδου,το κίτρινο της καλέντουλας και το κατακόκκινο του ιβίσκου . Καθε πρωι και η σκέψη μου βάφεται με χρώμα ζωή

Μαζί με τους φθινοπωρινούς ανέμους όρμησε ξαφνικά η παγωνιά από παντού. Τα δέντρα τεντώνουν νυσταγμένα τα κλωνάρια τους έτοιμα να κοιμηθούν, να ξεκουραστούν ως την άνοιξη. Κι από κάτω τους τα φύλλα κίτρινα, κόκκινα, καφετιά, πορτοκαλιά, όλα μαζί τα χρώματα. Και άλλαζαν συνεχώς μορφή οι σωροί ανάλογα με των ανέμων τους στροβιλισμούς. Μα ένα φύλλο κρατιέται ακόμη γερά. Κοιτάζει γύρω του. Αγωνιά, τεντώνεται. Μήπως του γλυκοτραγουδήσουν τα πουλιά για μια τελευταία φορά. Μα εκείνα

Οκτώβρης. Τα χρώματα αλλάζουν. Το πράσινο δίνει τα σκήπτρα στο καφέ,το κίτρινο,το πορτοκαλί. Η ζεστασιά του ήλιου σιγά-σιγά αποδυναμώνεται. Τα βουνά,οι πεδιάδες,τα λαγκάδια φορούν το φουστάνι του φθινοπώρου. Μια εποχή γεμάτη από εικόνες. Ταξιδεύοντας. Εκδρομή. Ένα ξύλινο σπίτι στο βουνό. Δύο κούπες ζεστό καφέ με άρωμα φουντούκι. Εσύ.... Εγώ..... Ένας αόρατος έρωτας για τους άλλους. Ένας ορατός έρωτας για εμάς. Αλήθεια... Τι ερωτεύτηκες σε εμένα; Τι σε κάνει να θες να μου μιλά

Ένα κενό ανάμεσα τους, βαθύ φαράγγι εμπροστά τους, το διάβα απροσπέλαστο, πονάει η καρδιά τους. Τεντωμένο το σχοινί, κρατάνε κάθε του άκρη, τα μάτια τους θολώνουνε, στάζει πικρό το δάκρυ. Σε λάθος σημεία βρέθηκαν, δεν μπορούν ν’ ανταμώσουν, στο χέρι παίρνουν το σχοινί, αδύνατο όσο και να τεντώσουν. Κόκκινο φώς τυλίγεται, στη μορφή εκείνου, κι εκείνη περί λούζεται, λευκό χρώμα του κρίνου. Γεννήθηκε η αγάπη τους, σε λάθος τόπο,χρόνο, έγινε η απόσταση εχθρός, τους βύθισε στο πόν

Στο παραθύρι ξενυχτώ για σένα έρωτά μου , ένα φιλί σου λαχταρώ στα χείλη μου να στάξει, ένα σου βλέμμα τρυφερό τα φυλλοκάρδια να μου κάψει. Στου φεγγαριού το φως αναστενάζω με καημό βαθειά με τρώει σαράκι, η αγάπη μου ωκεανός... το δάκρυ μου ποτάμι... κι ο κάθε μου λυγμός μαχαίρι που με σφάζει. Ωχ , απελπίστηκα , απόκαμα ολονυχτίς να περιμένω σβήσαν τ ' αστέρια τ ' ουρανού κοντεύει πια να φέξει , το αίμα στις φλέβες πέτρωσε το δάκρυ έχει στερέψει. Ωχ , Κι εσύ κοιμάσαι ήσυχ

ΕΝΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ Ήταν Halloween. Το μικρό χωριό του Μέλβιλ έμοιαζε να έχει ξεπηδήσει από κάποιο σκοτεινό παραμύθι. Φωτισμένες κολοκύθες χαμογελούσαν από τα περβάζια και μικρά φαναράκια τρεμόπαιζαν στις αυλές, καθώς το φως της μέρας υποχωρούσε αργά. Τα ξερά φθινοπωρινά φύλλα θρυμματίζονταν κάτω από τα παπούτσια των αδελφών Μπάμπστοκ. Ο επτάχρονος Τζίμι και ο δεκαεπτάχρονος Τζον έπαιζαν μπάλα στο πάρκο. Ο Τζίμι σούταρε. Ο Τζον απέκρουσε εύκολα. «Πάλι!» «Φτάνει για σήμερ

Ώρα του δειλινού, ώρα περισυλλογής Ώρα, που τα νυχτολούλουδα γέρνουν προς τον δυτικό ουρανό Ώρα, που ένας κατακόκκινος δίσκος, χάνεται πίσω από τα βουνά, βάφοντας μενεξεδί τα λίγα σύννεφα Ώρα που η ματιά βυθίζεται σε μαγικές εικόνες και η καρδιά σε ψάχνει Πού είσαι, αγαπημένε μου; Μου λείπεις! Ώρα που ο ήλιος δεν χάνεται στ’ αλήθεια, απλά πάει να ανάψει άλλον ουρανό για μας Ώρα, που τα νυχτολούλουδα χαμηλώνουν, για να ξυπνήσουν πιο όμορφα αύριο Ώρα που η απόσταση μικραίνει με

. Κύμα στη βροχή θα γίνω στη συννεφιά, σαν αγέρι στ’ ακρογιάλι Δάκρυ στην αυλή θα μείνω σαν ζωγραφιά, μέσα σ’ ένα παραμύθι . . . Σαν βροχή στον άνεμο θα χαράζω τ’ όνομά σου, σαν τη ζωγραφιά στο μικρό αμμόλοφο στην ακρογιαλιά, στάλα της βροχής σιμά σου . .

Ο κόσμος είναι αλλιώτικος... Χάνεται ο ένας στον μικρόκοσμο του άλλου. Κοιτάς τους δρόμους και συναντάς τους ίδιους... Κοιτάς να καλύψεις τα συναισθήματά σου πίσω από τη σκιά σου... Σου λείπουν οι μυρωδιές που κρατούν την ψυχή σου αιχμάλωτη... Την αφορμή ψάχνεις να το βάλεις στα πόδια... Αδυνατεί το είναι σου να συνυπάρξει με τους αλαζόνες... Όσες πυξίδες κι αν σου χαριστούν οι επιλογές σου είναι οκάδες πιο ισχυρές. Κι εκείνες οι γνώριμες παρουσίες που χαμογελούν, σου επιβεβα

Στο πεζοδρόμιο κουνιστά σαν περπατάς Φλόγα μου,λαύρα μου πως με καρδιοχτυπάς , Κοιτώ όρθιος σαν άγαλμα όλο λαχτάρα Τ' άσπλαχνα μάτια σου δεν δίνουνε δεκάρα. Φτάνει ο ύπνος σαν πόθου ηλιαχτίδα Αγάπη κι' έρωτας βουτάνε στην ελπίδα Μου κρατάς σφιχτά της χαμένης τόλμη χέρι Σ' έκστασης ώρες,στου παραδείσου λημέρι. Μα τ' όνειρο έγινε μια φρούδα ευτυχία Μόνο με άφησες σε μοναξιάς τρικυμία Ξύπνησα άγρια,σαν στου φωτός τ'αστροπελέκι Άπονη γκρέμισες και του ονείρου στέκι. Λευτέρης Σι

Μια βόλτα η επιθυμιά μου στις ξεχασμένες γειτονιές Ο χωματένιος δρόμος κάποτε διψούσε για βροχή. Τώρα με πέτρα από τον ήλιο γυαλισμένη καμαρώνει. Στις άκρες του απάτητα χορτάρια ξεραμένα Τα βήματα βαριά, διστακτικά θυμηθήκαν την ανηφοριά . Το πέτρινο σπίτι σημαδεμένο Εκεί στις τρύπες απ´τα βόλια ακόμη εκεί κουρνιάζουν τα πουλιά Ο γέροντας καθισμένος στο σκαλί με τα πόδια λυγισμένα αγναντεύει τον πέρα μαχαλά. Εικόνες του μυαλού ξυπνήσαν Γέλια, φωνές, ξέγνοιαστα παιδιά Δυνατά τ

Τα δάκρυά της ... χρυσή βροχή, κυλούν στα μάγουλά της. Μικρή παιδούλα ορφανή, στης ζωής τη βιοπάλη τα λουλούδια της πουλάει. Άδικη, σκληρή η μοίρα της έχει γράψει μες στους δρόμους να γυρνάει, πουλώντας βιόλες, γιούλια το ψωμάκι της να βγάζει. Τι κι αν της τάζουνε παλάτια ζωή χλιδάτη να περνάει με αντάλλαγμα το λυγερό της κορμί , τα μελένια της τα μάτια. Την "Τιμή" και την Αξιοπρέπειά μου δεν πουλώ, ούτε τα λουλούδια μου που απ ' αυτά ζω. Ανεκτίμητοί μου Θησαυροί , που δεν έχ

Όμορφα τα κυκλάμινα, στου βράχου την σχισμάδα, τροχοδρομώ τις σκέψεις μου, να βάλω σε αράδα. Ξέφρενες κι απλησίαστες, μέσ’ τη ψυχή ανταριάζουν, συγκρούονται,παιδεύονται, ποτέ τους δεν μονιάζουν. Άλλα τα θέλω της ψυχής, κι άλλα η λογική προστάζει, οι σκέψεις μου λογομαχούν, και η ψυχή τρομάζει. Μέσα πετρώνει η καρδιά, οι σκέψεις πεταλουδίζουν, μιά χαραμάδα αναζητούν, οπή να ξεστρατίζουν. Ζηλεύουν τα κυκλάμινα, που πάντα βρίσκουν τρόπους, και μέσα απ’ τα πετρώματα, γλυκαίνουν ά

Πόσοι θάνατοι βουλιάζουν μέσα μου… Και ο σπαθισμός της αγάπης συντρίβει τη νύχτα. Η καρδιά σαν καράβι με τον καιρό τραβέρσο πελαγοδρομεί στα κύματα, με του βορκά την ντελιριακή κραυγή στην ομηρία του χρόνου. Αναστορώ το όνειρο στην αθιβολή, θρυαλλίδα αναμμένη στη μισεμένη πεθυμιά κόβει τετάρτια την καρδιά, κόμπος ο πόνος που τον στράγγιξε η νύχτα!!!❤️ Όλγα Τρυφωνίδου Ζώγλη 🌹

Οικογένεια!!! Σαν δέντρο μοιάζει φουντωτό, που τα κλαδιά του απλώνει, στις ρίζες του στηρίζεται, στο χώμα και ριζώνει. Σαν δέντρο απλώνει την σκιά, κι όλους τους σκεπάζει, μέσα στις αγκάλες της, και στοργικά τους βάζει. Στοργή,αγάπη,αφοσίωση, όλα αυτά προσφέρει, μέσα στην οικογένεια, κανείς μην υποφέρει. Το δέντρο ανοίγει τα κλαδιά, συνέχεια μεγαλώνει, κάθε ένα ξεχωριστά, ψηλά να σκαρφαλώνει. Όσο ψηλά κι αν ανεβεί, και δρόμο αν έχει αλλάξει, στην ρίζα της οικογένειας, πάλιν ξ

Δεν θα με βρεις... στους ολόφωτους δρόμους μιας πόλης που φυλλορροεί Αποφεύγω την ψευδεπίγραφη συνάφεια Στις στάλες της βροχής θα με βρεις, να ξεπλένω τα κρίματα των αθετήσεών μου Στο προσκεφάλι ατλαζένιων ονείρων θα με βρεις, να προσμετρώ το ανελέητο ξήλωμα των ελπίδων Πάνω στις κοφτερές πέτρες μιας κοίτης ξεραμένης θα με βρεις, σπαρασσόμενη ύλη ν' απαρνιέμαι τη βαρβαρότητα της προδοσίας Εκεί θα με βρεις... Αλίκη Πέϊκου 🌹

Ομιχλώδης ο δρόμος δίχως πυξίδα, απονήρευτος Η ομίχλη λαξεύει ανθρώπους Αόρατοι οι άνεμοι ή αθέατοι; Φυλλομετρούν αόρατα βιβλία σαν οκνηροί θεοί, που μασουλάνε παραγράφους εσφαλμένα γραμμένους εξ αρχής Η ζωή μια αργοπορημένη, ωμή εξάτμιση βεβαιοτήτων Μια άσκηση εξαΰλωσης Τα βέβαια εγκαταλείπονται Οι επιθυμίες αφαιρούνται αναπόδεικτα Οι άνθρωποι τσακίζονται σταδιακά Οι έρωτες επιορκούν θανάσιμα Νυχτώματα με φτηνές αυταπάτες Εγκαταλελειμμένα σπίτια με δίχως πόρτες και παράθυρα

Τι δίνει στα αντικείμενα την δύναμη να μαγεύουν και κάνει το άτομο να επιθυμεί τόσο πολύ? Οι επιθυμίες είναι σχεδόν ακόρεστες όταν ικανοποιείται μια ανοίγει χώρο για μια άλλη. Ένα απέραντο πεδίο με νέες που θα ανοίγουν τον δρόμο αενάως για νεότερες Η σκέψη αγωγός μέσω του οποίου ταξιδεύουν για λίγες στιγμές ευτυχίας. Το σημείο κορεσμού χαλαρώνει χωρίς ενέργεια Αν υπήρχε κάποιο όριο στην επιθυμία για το περισσότερα το επαρκές θα έβρισκε έδαφος και η ευτυχία καταφύγιο. Ουρ

Μια αναζωογονητική ανάσα στη Βυτίνα Αρκαδίας «Τα κοινά συστατικά της καλής υγείας και της μακροζωίας είναι: Καλή διάθεση, καθαρός αέρας, όχι βαριά εργασία, λίγο άγχος.» Φίλιπ Σίντνεϊ – Άγγλος ποιητής (1554-1586) Βυτίνα Αρκαδίας, 1 Οκτωβρίου 2025, 16:40 Η εικοσιπεντάχρονη ξανθιά Χλόη, είχε μόλις σηκωθεί από τον απογευματινό υπνάκο της. Χασμουρήθηκε και περπάτησε ξυπόλυτη, πάνω στα ξύλινα πατώματα του ενοικιαζόμενου διαμερίσματος

Οκτώβριος είναι και φοράει το γαλάζιο βλέμμα της χαμένης μου φίλης. Αγναντεύει πάνω από τα σοκάκια των δυτικών συνοικιών, σαν παράθυρο ανοιχτό στον άνεμο, με άφατη περιέργεια για τις καινούριες εικόνες που ξετυλίγει η διαδρομή. Παρακολουθεί τις ριπές των κίτρινων φύλλων, που στροβιλίζονται πάνω στα παγκάκια της πόλης σαν μικρά, ξεχασμένα γράμματα. Κρυφοτραγουδά έναν παλιό σκοπό, θαμμένο στη σκόνη του χρόνου, μα γνώριμο και αγαπημένο του πατέρα. Οκτώβριος είναι. Παίζει με τρελ

Πες μου γιατί κάθε φορά που σε σκέφτομαι εμφανίζεσαι μπρος μου δίχως να σε φωνάξω. Δίχως να σε πάρω τηλέφωνο. Δίχως να σου στείλω ένα μήνυμα. Αυτή η παράξενη σύνδεση που έχω μαζί σου. Κάποιος το είπε έρωτα. Κάποιος το είπε χημεία. Κάποιος το είπε τυχαίο γεγονός. Κάποιος το αποκάλεσε λατρεία. Αν με ρωτήσεις πως το αποκαλώ εγώ,θα σου αποκαλύψω πως αυτό είναι αγάπη. Σε νιώθω. Σε αισθάνομαι. Σε επιθυμώ. Το βλέμμα μου στραμμένο προς την θάλασσα. Ο ουρανός. Τα θαλασσοπούλια. Τα καρ

Καθημερινά σε γιορτάζω και υμνολογώ την ανεκτίμητη αξία σου καρδιά! Και τώρα,κλείνω τα μάτια και σε βλέπω μπροστά μου, σε αγγίζω με τα μάτια της ψυχής! Τεράστια, κατακόκκινη αίμα στάζεις και ένα περίεργο φως διαχέεται γύρω σου! Σε νιώθω να χτυπάς ακανόνιστα και αναλογίζομαι με ποια καλολογικά στοιχεία μπορώ να σε στολίσω και να σε χαρακτηρίσω.! Να σε πω χρυσή καρδιά, ρομαντική, μάλαμα καρδιά, διαμάντι ατόφιο αλλά και περιβόλι ολάνθιστο; Ή μήπως τάχα είσαι και χαρακτήριστη, σ

Ένωνα τα χείλη και το σ 'αγαπώ έβγαινε άηχο, δίχως φωνήεντα, δίχως συναίσθημα. Μια καρδιά που ξέμεινε απο ανάσες και φιλιά που έκλεβαν την αγάπη από τα χείλη. Λέξεις που έπαψαν να αγκαλιάζουν το κορμί μου, έμειναν χωρίς ταίρι - πληγώθηκαν. Όχι γιατί σταμάτησαν να αγαπούν αλλά γιατί κουράστηκαν να πονούν. Να γυρεύουν απαντήσεις στους γρίφους των χειλιών σου... Οι λέξεις, χόρευαν ανάμεσά μας σαν ταξιδιάρικα πουλιά, μακρινά, μα συνάμα ξυπνούσαν πάντα ανθισμένες στα γλυκά μας πρ

Λένε όσοι δεν ξέρουμε πως είσαι ένας αλήτης ένα ρεμάλι της ζωής ένας δειλός ξενύχτης Μα γω κρατώ τα χάδια σου τα καθαρά σου μάτια τον ουρανό που κουβαλάς στης μοίρας τα κατάρτια Ξέρω πως μέσα σου φυλάς δαίμονες και σκοτάδια γω θα μιλώ με τα δεσμά μέχρι να γίνουν βάγια Κι αφού δεν γίνετ' ουρανέ ν' ανάψουνε τα άστρα με την καρδιά θα σε κοιτώ να φέξουνε τα κάστρα Αντριάνα Περικλέους Ονουφρίου 🌹

Ερειπωμένος ο διάδρομος καταϊδρωμένος, από την κάφτρα του κεριού που τρεμούλιαζε, πλαγιασμένο δίπλα στο μαύρο πλαίσιο του καθρέφτη, στην παλαιά σερβάντα Το γυαλί του γόγγυξε γοερά Κανείς δεν άκουσε το κροτάλισμά του Κάθε τέτοια ώρα σκοτεινή, εξαίσια αλυχτάει Ο καθρέφτης καταπίνει όλα όσα είδε στο φως Αυτήν την ώρα είναι πάντα κατηφής Φορτωμένος όντα, σιωπές κι αγγίγματα Μια υπερπλήρωση στο κουρασμένο του μάτι Και μετά πιστεύουμε ότι οι καθρέφτες μόνο βλέπουν Απατώμεθα οικτρά