Δεν μου χτυπάς την πόρτα για να έρθεις αλλά την πλάτη. Έρχεσαι σχεδόν ύπουλα και σιωπηλή. Πάντοτε καλοντυμένη και λαμπερή. Γίνεσαι πειστική με το αφοπλιστικό σου μαγικό χαμόγελο. Η δική μου ευκολία να σε εμπιστευτώ δημιουργεί μπελάδες. Οι φράσεις που θα χρησιμοποιήσω απλές: ",Πως δεν σε κατάλαβα; πώς μου διέφυγες; Ήταν λάθος μου..." Οχι δεν ήταν. Οι προδότες σε ξεγελούν. Οι προδότες παριστάνουν πως σε αγαπούν, πως συμπάσχουν μαζί σου. Οι προδότες σε ξεπουλάνε για λιγότερα από

Δώσε αγάπη,και μην νοιαστείς για τίποτε άλλο. Πάρε τον πόνο από το σώμα και την ψυχή των ανθρώπων δίχως ανταλλάγματα. Νοιάξου για όσους υποφέρουν. Μπορεί να είσαι ο επόμενος που κάποια στιγμή θα υποφέρει,θα πονέσει. Την αγάπη μην την τρομάξεις, άστην να απλωθεί παντού, και που ξέρεις ίσως να έρθει κι αυτή να σε βρει. Όταν δίνεις δίχως να περιμένεις νιώθεις ότι ελευθερώνεται η ψυχή σου. Πάρε το βάρος του άλλου από πάνω του, να ξεκουραστεί. Μην ακούς τι λένε οι "πανεπιστήμονες

Το κινητό έκαιγε στο χλωμό χέρι της. Το ποσοστό της μπαταρίας έμενε στάσιμο. Το χι πάνω στη γωνία περίμενε. Πότε θα πέρναγε από κάτω ο … Ένα καλησπέρα του να σχηματιζόταν. Ακόμα δούλευε. Ήταν εξωτερικό και εκείνη Ελλάδα. Είχαν χρόνια φιλία. Πενηντάρηδες και χωρισμένοι με παιδιά είχαν κοινά πολλά. Έπαιζε μουσική τις νύχτες. Την είχε συντονίστρια. Οπότε έμπαινε μέσα, η καρδιά της κέρδιζε χρόνια μπροστά. Η ώρα πήγαινε πέντε παρά δέκα. Ακριβώς θα έκλεινε. Τα παράθυρα της είχαν αδ

Τι να σκεφτώ ! αφού ο άνθρωπος απέναντι είναι "άδειος". Ένα μπουκάλι αδειανό... Ένα ποτήρι ραγισμένο. ένα στόμα κλειστό! Τα μάτια θολά... Δύο χέρια "σπασμένα" ένα μειδίαμα που ρημάζει... Μια παρουσία κενό... Ένα κοίταγμα λυπηρό. Άδειος και ανήμπορος, με κλειστά χαρτιά.. Φτωχά λόγια και φθηνά.. Μια σιωπή αχαριστίας μια παρουσία ανυπαρξίας! Ο άνθρωπος έχει τέλος. Κι όμως παραμένει μόνος, δεν χωράει πουθενά... Η σιωπή μόνο τον ζυγώνει! Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Μην ανησυχείς για την αγάπη που σου έχω. Είναι ταλέντο η πίστη κι η αφοσίωση μου για σένα.. Τα χρόνια μαρτυρούν την ύπαρξη των συναισθημάτων μου. Οι λέξεις γίνονται παγίδες και οι στιγμές μας υπηρετούν τα αισθήματα μου. Μην φοβάσαι μήπως χάσω τη μνήμη μου. Γράφω κάθε μέρα,τόσο που το μυαλό μου δεν θα με προδώσει. Σε περιγράφω σε όλα μου τα ποιήματα... Περπατώ τον χρόνο,απαλά στους κροτάφους σου,με τα νύχια μου να αγγίζουν το μέλλον μας. Το έχω φυλακίσει, ποτέ να μην βαδίσει σ

Μια πεταλούδα ακουμπά απαλά, στις βλεφαρίδες της σιωπής σου, με φτερούγες από λεπτεπίλεπτα όνειρα, που ψιθυρίζουν τις σκέψεις σου στον άνεμο Άγγιγμα εύθραυστο και βαθύ, το νιώθεις Σαν μια ζωή που φτερουγίζει στο κενό αναζητώντας νόημα στη φθορά και διάρκεια στη στιγμή Και εσύ ακινητείς Φοβάσαι να αναπνεύσεις, μήπως και τρομάξει το όνειρο και χαθεί Μη σβήσεις τον ψίθυρο, που γλιστρά στη σιωπή σου Μη μείνεις γυμνός μπροστά στη μνήμη Μα η πεταλούδα φεύγει, γιατί αυτή δεν αιχμαλω

Δεν χάθηκαν στο πέρασμα του χρόνου τα αληθινά λόγια αγάπης των εραστών Στων ποιητών κατέφυγαν τις αγνές ψυχές, τις ευάλωτες Αιώνια ξεχειλίζουν λουσμένα  στο φώς τους σαν αυτόφωτα αστέρια Σαν θάλασσες ζωγραφισμένες με πολύχρωμα συναισθήματα Σαν ιερά αφιερώματα των αγγέλων σε έναν χαμένο παράδεισο που αρνήθηκε ο άνθρωπος , για ένα ψέμα Ψεύτικος ο κόσμος, περαστικές σαν λευκά σύννεφα οι ψυχές των ποιητών               Αγλαΐα Κεφαλά

Έλα ,Έλα να πάμε μια βόλτα έτσι, χωρίς λόγο, χωρίς προορισμό, να αφήσουμε το μέσα μας να μας οδηγήσει, εκεί που ο νους σωπαίνει και μιλάει η ψυχή. Έλα, να γίνουμε παιδιά ξανά στη στράτα, με βήμα αργό, αμέριμνο και δροσερό, να δούμε το φως που φιλντίσι σπέρνει πάνω στο φύλλο, στο νερό, και στο όνειρο. Έλα, Ελα να σε αγκαλιάσω εαυτέ μου, για όλα τα όμορφα που μου χαρίζεις κάθε μέρα, για τη σιωπή, το δάκρυ, το χαμόγελο, που με κρατούν αληθινό και μες στην ώρα. Να γείρω το κεφάλι

Ζούμε σε μια εποχή, όπου η τεχνολογία δεν είναι πια ένα εργαλείο που ξεκουράζεται σε κάποιο συρτάρι· μια αόρατη συνοδοιπόρος στην καθημερινότητά μας. Από το πρώτο φως της μέρας, όταν το ξυπνητήρι του κινητού διακόπτει τον ύπνο μας, μέχρι τα τελευταία λεπτά, πριν κοιμηθούμε, όπου μια οθόνη μας κρατά ακόμη ξύπνιους, οι συσκευές μας έχουν μάθει τις κινήσεις μας, τους ρυθμούς μας, τις συνήθειές μας. Η τεχνολογία μας προσφέρει κάτι σαν δεύτερο βλέμμα στον κόσμο: ένα βλέμμα πιο γρή