Είδα το ολόγιομο φεγγάρι να ανατέλλει. Είδα τον ήλιο μες την νύχτα να γυρνά Είδα τ’αστερια σιωπηλά και τρομαγμένα. Χάσαν τον δρόμο τους σαν νάτανε παιδιά Και είδα την θάλασσα με κύματα αφρισμένη. να σκαρφαλώνει σε απάτητα βουνά. Ενα καράβι να σαλπάρει για τ’αστερια, Είχε στα ιστία του κατάμαυρα πανιά Το ουράνιο τόξο είχε βγει να σεργιανίσει μέσα στο κύμα, στά αλμυρά του νερά. Κι’όλης της γης τα ίσια και τ’ανάποδα μες’του μυαλού μου όλα, της σκέψεις μου ολογραμματα. Μαρία Δ

Υψώθηκε η μαύρη νύχτα μου μέσα από το νερό Την πανσέληνο Η άγρια λίμνη που τρομαγμένη δεν κολυμπούσε, απόκρυφα άρχισε αργά να φουντώνει Αναρριχώταν στη στάθμη του σκοταδιού μου Το εμπιστευόταν χωρίς φόβο Βάζω το χέρι μου στο τρεμουλιάρικό της πέπλο Το νερό της ανατρίχιασε Κοιμισμένες ψυχές κάτω στο βυθό της Άνθρωποι που θεωρούσαν τον κόσμο φωτόλουστο, να εξακολουθεί να υπάρχει μοναχά την κάθε μέρα Βουτηγμένοι στις σκυθρωπές συνήθειες, με ασφυκτικές, κολλημένες επιθυμίες, σαβα

Έξι ποιητικές συλλογές έχουν ήδη περάσει από την ψυχή μου στον κόσμο. Έξι αληθινά παιδιά, με σάρκα, οστά και άδολη ψυχή. Έξι φορές και δεν γνωρίζω πόσες δημοσιεύσεις... Ασταμάτητα, γιατί είναι τρόπος και τόπος ζωής η ποίηση! Για εμένα είναι και ο μόνος λόγος που ήλθα στον κόσμο ετούτο. Άπειρες φορές άνοιξα τις πόρτες ενός εσώτερου τόπου, γνωρίζοντας πως από τη στιγμή που κάθε ποίημα που τυπώνεται, κάθε ποίημα που έρχεται σε κοινωνία, παύει να είναι δικό σου. Προσφέρεται σε

Μικρό κερί που λύγισες, ψυχή μου. Λιώνεις και στάζεις, σταγόνα σταγόνα, σαν ξεχαρβαλωμένη βρύση, χωρίς θόρυβο. Αντιστέκεσαι, πολεμάς, τεντώνεσαι να ορθωθείς ξανά. Βάζεις όλη σου τη δύναμη. Μάταια... Καις μόνη τα όνειρά σου, αφανίζοντάς τα στη δική σου φλόγα, πριν τα ποδοπατήσουν βρόμικα πόδια, μάταιες ελπίδες και φθονερά βλέμματα. Κι έτσι λυγισμένη, η φλόγα σου δεν καίει πια για δόξα, άπιαστη κι ανεπιθύμητη, μα καίει μόνο για να σε λιώνει σιγά σιγά. Κι απουσιάζεις α

Η ψυχή άβατο μου βιβλίο Πλήθος χρωμάτων,ήχος κανείς Σαν της μνήμης τραγούδι σε ηχείο Ουρανός μιας κρυφής χαραυγής . Ψίθυροι στις πνοές των ολίγων Ποιητές στεναγμών της ψυχής Ποιος φωνές ακούει των στίχων; Στεγνόι κρούνοι νερού παροχής. Σαν ο άθλος ενός μυστηρίου Να βρεις και να δεις μια ψυχή Να τη διαβάσεις σε φως του ηλίου Να ευωδιάζει σαν γιασεμί. Στη σιωπή της ψυχής μου ελάτε Στολισμένοι με χρώμα γιορτής Βουβοί στους ψιθύρους τις στράτες Η σφραγίδα να γράφει "σιγή"! Πιο ψ

Μες στα σκότη σεργιανάνε των παθών σου τα σαράκια πέντε φλέβες τού κορμού σου μαυρισμένες σαν κοράκια απαυδούν, με σένα θύμα μιας ταχείας ασφυξίας αν και χαίνεις μες στη δίνη ανεμόεσσα ζωή μας Μη παρακαλώ σε, μη μη κελεύσεις το Βορέα να σε εκδικηθεί μοιραία με άνομη αρπαγή Με διαμαντοπεριστέρας χάρη περισσή τους υγρούς καημούς, ασκέρι, στράγγιξε στη γη: Άρουρα αφυδατωμένη —με άροτρο άλλοτε οργωμένη σιδηράς φαλκός — στεγνωμένη προσδοκία τής ψυχής σου παροικία Αν είσαι έτσ

Γέμισε το ποτήρι του νύχτες πανσέληνες και άστρα. Κλείνει σιγά σιγά τις κουρτίνες του και καταπίνει τις λέξεις που βγαίναν απ’ τους βράχους και γίνονταν στίχοι των βότσαλων. Καθώς φεύγεις, θυμάμαι αυτήν τη γλώσσα σου που τραγουδούσε αδιάκοπα έξω από το νερό. Τώρα, να την πάλι, ξαναπέφτει στο δίχτυ βουβή πριν πνιγεί στα σιωπηλά νερά σου. Πρέπει να τρέξω... Να προλάβω να σκεπάσω αυτήν τη σιωπή σου μέχρι τον επόμενο Αύγουστο. Μην την κάψεις, ήλιε μου, και εξατμιστεί, ήχος μείνει

Σε γνώρισα να προσπαθείς τον μύθο του Αισώπου να αλλάξεις. Να αλλάξεις το αφήγημα... Με γουρλωμένα μάτια τη σκιά μου να κοιτάζεις, φουσκώνεις... να της μοιάσεις. Στηλιτεύεις τον τρόπο που το σήμερα αλλάζω. Ερμηνευτής της μιζέριας απ' τον βάλτο σου κοάζεις και με δικάζεις. Ποτέ δεν ζήτησα το νούφαρό σου. Κι όσο η γλώσσα σου πασχίζει να ακουμπήσει τον ουρανό μου... Βάτραχε, πνίγεσαι στον κόσμο τον δικό μου. Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🔥

Κοιτάζω μια ξερολιθιά που αγναντεύει τ’ άπειρο. Αφέντρα σε μια θάλασσα που υποκλίνεται στο πόδι της. Και τη νοτίζει, να γιομίσει πράσινο, δέντρα, λούλουδα και χόρτα. Μα εκείνη, στέρφα Γη. Γροικά το πέλαγο κι’ ακουμπηγμένη στη στεριά ξεπλένει όλων τα κρίματα. Αυτά που γίνανε κι’ αυτά που θα ‘ρθουν. Κ.Γ.Κ. 2026

Πήρες κόκκινες κλωστές Το βασικό ερυθρό σου χρώμα Αποφάσισες να πλέξεις μια αγάπη, χωρίς βελόνια Αυτή που σου ΄λειπε σθεναρά και ήθελες Αυτή που δε προδίδει Φλογοβόλα, πορφυρένια αγάπη, περιχαρακωμένη κι απόρθητη με άπλεκτα πέταλα, έτοιμα να γλιστρήσουν ρίχνοντας πόντους, και να σε εναγκαλίσουν αδιόρατα Πρόθυμα να προασπίσουν Ώριμα να κυνηγήσουν όποιο όνειρο κι ελπίδα Βουβοί πόντοι απ’ την καλή, βουβοί κι απ’ την ανάποδη Αγέρωχη εσύ με ανδρειωμένο βλέμμα, ατενές, μπερδεύεις τ

Ποίηση είναι να γράφεις. Να ρωτάς. Γράψε. Ζωγράφισε. Τραγούδα. Ερωτεύσου. ´Εχεις τις απαντήσεις ποιητή μου. Γράψε,δώσε εσύ τις απαντήσεις με την χρυσή σου πένα. Από που έρχεται το χρώμα; Από που έρχεται ο άνεμος ; Από πού κατάγεται ο ήλιος; Που γεννήθηκε η αγάπη; Που ξεκινάει και που τελειώνει ο ουρανός; πού ξεκινάει και πού τελειώνει η θάλασσα..; Παντοδύναμε εσένα ρωτώ..! Και απάντησε ο Παντοδύναμος. -Έκεί που ξεκινάει και τελειώνει η θάλασσα, Εκεί αρχίζει ο ουρανός. Η αγάπη

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, από τότε που τα μάτια μου ξεθόλωσαν και μπορούσα να αντιληφθώ το περιβάλλον μου που με κατέκλυζε με τόσες πληροφορίες, σε έβλεπα εκεί δίπλα μου να υπάρχεις. Όλοι σε αποκαλούσαν άψυχο εγώ όμως σε είχα πιάσει πολλές φορές να μου γνέφεις! Μου έδινες το νέκταρ της ζωής! με γέμιζες ζωή! μου χάριζες χαμόγελα, την φύση που αντέγραφες, ακόμα και τα δάκρια της βρύσης μου φαινόντουσαν πιο γευστικά. Έβλεπα τον εαυτό μου μέσα να με χαιρετά και αισθανόμ

Κάστρο Αγίου Ιλαρίωνα! Παράθυρο της Ρήγαινας.... Παράθυρο των στεναγμών.... Τις ευαίσθητες χορδές, με τρέμουλο αγγίζει, κάθε ματιά από ψηλά, το πέλαγο αντικρύζει. Μιά θέα πανοραμική, φτάνει ως τ’ ακρογιάλι, όσο να ψάξεις δεν θα βρείς, παρόμοια της...άλλη. Ανατριχίλα στο κορμί, την θέα σαν αντικρύζεις, βουβό το κλάμα της ψυχής, σούρχεται να δακρύζεις... Πράσινο και μπλέ, τα δυό σαν ζευγαρώνουν, εξαίσια η ομορφιά, τα μάτια καθηλώνουν. Μάστορας ,πρωτομάστορας, του Αη Λαρκού το κ

Το μόνο που μου προσέφερες ήταν σκοτάδι, χάος και ένα αβέβαιο παρόν. Ούτε καν ένα θετικό μέλλον. Αυτή ήταν η προσπάθεια σου; Αυτή ήταν η ζωή που θέλησες να μου προσφέρεις; Τόση φασαρία για μια στιγμή σκότους; Τόση προετοιμασία για δευτερόλεπτα ηδονής; Σε λυπάμαι. Δεν έχεις τίποτα καλό μέσα σου. Είσαι σάπιος μέχρι τα κόκκαλα. Δεν έμαθες ποτέ να προσφέρεις. Μόνο να αρπάζεις. Μοιάζεις με αρπακτικό πουλί που παλεύει να βρει το θήραμα του κι όταν το βρει το κατασπαράζει σε χρόνο μ

Στη ζωή, δίνεις και παίρνεις. Ωστόσο δεν παίρνεις πάντα ό,τι δίνεις. Κάποιοι σού χρεώνουν τη γνώμη τους ενώ εσύ τους χαρίζεις τον χρόνο σου. Και τα δύο τινά, ακριβοπληρωμένα σε αυτήν τη ζωή. Μα αδιάλλακτη ψυχή εσύ τής ζωής σου διαλέγεις και παίρνεις, με γνώμονα, τα δικά σου "πειστήρια" φυλαγμένα στο σκληρό πετσί τής άχρονης ανιδιοτέλειας χωρίς να επιβαρύνεσαι με περγαμηνές ακριβοπληρωμένών ρητών. Και εκεί που υποκλίνεσαι ταπεινά στα μαργωμένα ρόδα τής αυλής σου ξεπετιούνται α

Φωτόρρυτα ανθόκρινα βλαστάρια της άμμου της ξανθιάς, γεννήματα της Παναγιάς, της ζωής μαργαριταρένια ανθοϊάματα στις αμμοθίνες θαλασσόκρινα, των ονείρων ξάρτια του Αυγούστου στην καυτή, ανάματη άμμο. Στέμμα εξαπέταλο φορεί η Γοργόνα Παναγιά. Στόλισε τις πλεξούδες της με τους θαλάσσιους ασφόδελους. Τα αμμολούλουδα λιάζονται στα μαλλιά της. Με την αρμύρα των μελτεμιών αγιάζει τα κύματα. Θα ταξιδέψει, ν´αγγίξει την άκρη του ορίζοντα με την Ιμμακολάτα, την ψυχή της πιο δοξ

Τη θάλασσα εδιάβηκα πολλές φορές. Ταξίδι αέναο στα κύματα τ’ ανέμου. Αφρώδεις κορυφές αγγίζουν την παλάμη μου, στιγμές ερώτων του νερού. Στέγες ολόλευκες του ήλιου απαύγασμα. Λάτρης κορφών και των διχτυών τρανεύει η σύναξη. Πορφύρα το ηλιόδυσμα κατακαίει τη σκέψη μου και χάνεται στης νύχτας το ασήμωμα. Στου πέλαγου το όραμα η γραφή μου. Και στων ερώτων τη ροή. Κ.Γ.Κ. 2026

Πες μου πως θα ανθίσει η καρδιά Να ξεχαστεί στο μαξιλάρι Πες μου πως θα ανοίξ' η μοναξιά σαν γιασεμί στην παραζάλη -R- Κλείνω τα μάτια και θαρρώ πως σ έχω στην αγκάλη πως να αντέξω το κενό που με τυλίγει πάλι Πόσο θέλω να σ' αγγίξ' αγάλι ν' αποκοιμηθώ ως την αυγή έκπτωτος άγγελος σ' αυτή τη γη να κρατήσ' αιώνι' ανατολή Από το χέρι σου να κρατηθώ Όλο ουρανό να κυβερνώ Και όταν κάτω πέφτω και κτυπώ δίχτ' εσύ στις κλωστές σου να σωθώ Αντριάνα Περικλέους 🌹

Επέστρεψα και το μαγιό μου μυρίζει ακόμη θάλασσα και αλμύρα. Επέστρεψα και στο καπέλο μου το ψάθινο κρυμμένους ήλιους βρήκα. Το φόρεμά μου φουσκώνει ακόμη απ’ του αγέρα τον τρελό χορό, στου κάστρου την κορφή. Και στα σανδάλια μου είναι ζωγραφισμένα όλα τα μονοπάτια που περπάτησα. Επέστρεψα και μαζί μου έφερα στιγμές. Στιγμές που θα γεννούν χαμόγελα, κάθε φορά που στο άγχος θα πνίγομαι. Γιατί το καλοκαίρι συναίσθημα είναι. Βρίσκεται στο τραγούδι που μουρμουράς κάθε πρωί και στ

Τακτικά με τους φίλους παρέας Αστεία και πικρές φέρνουν οι καιροί Μέρες αργίας στου μπάρμπα Αντρέα Έρρεε άφθονο το κρασί. Στους αιθέρες μας χανότανε τα λόγια Στην οθόνη αγώνας μπάσκετμπόλ Γλώσσα λυμένη απ' τα εμπόδια Έτσουξαντα μάτια στο αλκοόλ. Μια ανάμιξη της σκέψης με τ' όνειρο Καταγής της διαύγειας η μάντρα Σαν τα ήπιαμε μαζί με τον Διόνυσο Μπερδέψαμε τη νύχτα με τ' άστρα. Η τρέλα του κρασιού και η ζάλη Μας κατάντησε πίτα και φέσι Σαν μια παλίρροια στο ακρογιάλι Ουράνιος

Του Σίμου Ιωσηφίδη Με την Μουσική άγουσα σκέφτομαι πόσο όμορφα θα μπορούσε να εκδραματιστεί συμβολικά ο παράδοξος εκείνος αποχωρισμός που βρίσκεται στη ρίζα κάθε αληθινού έρωτα. Όχι μόνον αυτό: συνολικά με την Τέχνη ο θάνατος κυοφορεί το ίδιο το νόημα της ζωής, κάτι σαν ένα πανάρχαιο ζήτημα της κυριαρχικής θυσίας. Και είναι αυτό το σχήμα που ανιχνεύοντας ενδελεχώς βρίσκει, επιτέλους, σε έναν εύθετο χρόνο την έκφρασή του στην αθεράπευτη μελαγχολία. Η διαχείριση του πένθους

Εκεί φτάσαμε να είμαστε ξένοι. Εμείς που κάποτε ζούσαμε ο ένας για την ανάσα του άλλου. Τότε που λαχταρούσε η καρδιά σου να με συναντήσει. Τότε που η φωνή μου είχε εκείνο το παράξενο τρεμούλιασμα. Η ζωή μας μαζί έτσι λέγαμε. Τα χρόνια πέρασαν και το μαζί έγινε καθημερινότητα. Ήρθε η φθορά. Εμείς που τόσο αγαπηθήκαμε κόντρα στους φόβους και στους ενδοιασμούς μας. Εμείς που σκίσαμε τον ουρανό για να είμαστε μαζί. Ο χρόνος. Ο Χρόνος δεν ήταν ποτέ φίλος. Ο Χρόνος δεν μαλάκωσε την

Όταν ήμουν παιδί, οι καλοκαιρινές Τρίτες ήταν γεμάτες προσμονή. Καθόμουν στη βεράντα, που την έκαιγε ο καυτός ήλιος, και με ανυπόμονο χτυποκάρδι, αδημονούσα ν’ ακούσω το βουητό και να δω να ξεπροβάλλει, στη βαθιόστρατα, αγκομαχώντας, το λεωφορείο. Κι όταν φαινόταν, πεταγόμουν πάνω κι αντίκριζα τον μπαμπά μου να κατεβαίνει με τα χέρια γεμάτα σακούλες, καλούδια από το βδομαδιάτικο παζάρι. Μα εκείνο που με μάγευε ήταν τα παραμύθια Γι’ αυτά ανυπομονούσα. Έκοβα τα κολλημέν

Μιας και το καλοκαίρι έχει φτάσει σχεδόν στο τέλος του , θα ήθελα να σας αφηγηθώ κάποιες απρόσμενες περιπέτειες που έγιναν φέτος… Πρέπει να ήταν δεύτερο ή τρίτο μπάνιο, δεν θυμάμαι καλά, είχαμε πάει για μπάνιο και ήμουν πολύ ενθουσιασμένη! Το περίμενα πως και πως, -παρ' όλο που δεν ξέρω κολύμπι και μπορεί να με έτρωγε κανένας λαγοκέφαλος! Εκεί που καθόμουν, ήταν κοντά μας ένα πολύ φιλικό ζευγάρι Σέρβων. Εγώ όντας ένα άτομο αρκετά φιλικό, ήθελα να τους μιλήσω...Που να 'ξερ

Φάγαμε ήπιαμε τραγουδήσαμε χορέψαμε! Λουστράραμε και τις αγωνίες μεθώντας τη λύπη που ήρθε σε συνουσία με την αλεγρία. Για λιγα λεπτά —στο φευγιό τού χρόνου— σαν να εξαλείφθηκε στο σύμπαν η μυρωδιά τού θανάτου. Έτσι νομίσαμε, ενατενίζοντας μετά χαράς μες στο γυάλινο πρίσμα τής ουτοπίας μεγαλειώδη ουράνια τόξα Γυρίσαμε τρελά παιδιά, συνεπαρμένη και η καρδιά μας με το βαλς των πολύχρωμων ονείρων! Η γιορτή τελείωσε! Τώρα ώρα να ανασκουμπώσουμε τα μανίκια για την τέλεσ

H θάλασσα δε σε αγαπά Δε σε συγχωράει Το φόρεμά σου αποφάσισε εν λευκώ, να επιβιώσει δίχως φορεμένο το σώμα σου Τα πυρακτωμένα μαλλιά σου, τραβούσε ο μανιακός αγέρας, ολούθε Προσπαθούσε να ξεριζώσει από πάνω σου, την πυρκαγιά σου Ήθελε να την πνίξει στη θάλασσα Έπνιξε πρώτα το όνομά σου Τα βράχια δειλά αυτοκτόνησαν Η ακτή χάθηκε Τα κύματα κουκούλωσαν την μέση σου Το λευκό κόλλησε στο δέρμα Τα γόνατά σου λύγισαν μπροστά, στην θρησκευτική προσκόλληση του υφάσματος, στο ανώνυμο

Τέτοιες μέρες, οι ίσκιοι γίνονται φόβοι Πέρα από τη θάλασσα, υπάρχει ένας ορίζοντας, όπου το φεγγάρι αναδύεται Βραδινός περίπατος ο Αύγουστος, αφήνει γλυκιά μελαγχολία Δειλινά της αβεβαιότητας, που σκεπάζουν τα πάντα στο διάβα τους Μικραίνουν οι μέρες, και χάνονται οι αγάπες Τα χέρια χαϊδεύουν, σελίδες ημερολογίων, ξεθωριασμένες μολυβιές του χρόνου Κι ο άνεμος, ξεφυλλίζει όσα δεν ειπώθηκαν Τα μάτια κοκκινίζουν, από σκονισμένες χαρακιές, στεγνωμένων ηλιαχτίδων Ψυχές εκτεθειμέν

Θα είμαι εκεί, κι ας μην έχει τελειώσει ακόμη η νύχτα Μου είπες πως τα όνειρα σε τυραννούν σαν φαντάσματα Μα πριν χαράξει το φως, πριν πιει η αυγή το πρώτο της χρώμα, θα ’ρθω να σκορπίσω γαλάζια και χρυσά στους ώμους σου Να σβήσω με τα δάχτυλα το σκοτάδι απ’ τα μάτια σου, και να σε πάρω ένα ταξίδι Εκεί που κοιμούνται τα σύννεφα Πάρε μαζί σου το χαμόγελο, δίπλωσέ το προσεκτικά σε μια βαλίτσα από μετάξι Γέμισέ την με όνειρα που δεν πρόλαβες να δεις, και με μια αγκαλιά αστέρια π

Κοιτάζω το ημερολόγιο, και τα μάτια θολώνουν. Ανέκφραστα,ψυχρά. Αναζητώ εκείνες τις σελίδες, που με κοίταζαν με απορία. Κάποιες αλήθειες πικρές, που έλειπαν από τις σελίδες. Οι γραμμές άρχισαν να μετακινούνται Λές και ήθελαν να με προλάβουν. Θυμήσου και γράφε, μου είπε η πρώτη γραμμή. Κοίταξα θυμωμένη την πένα μου… Εκείνη άρχισε να τρέχει γρήγορα πάνω στις σελίδες. Τέσσερα καλοκαίρια νεκρά. Μια θυμωμένη πένα γράφει, όσα δεν ήθελα να δω. Η επιλεκτική μνήμη ανοίγει το σκοτεινό

Καλό βράδυ και όμορφο ξημέρωμα φίλες και φίλοι μου αγαπημένοι. 🏵️Ένα αφιέρωμα στα λιοντάρια του Facebook 🏵️ Αύριο κλείνει ο αστρολογικός κύκλος του αστερισμού του Λέοντα κι έχω διαπιστώσει ότι οι περισσότεροι φίλοι και φίλες μου είναι λέοντες και λιονταρίνες . Επίσης έχω διαπιστώσει ότι τα λιοντάρια όπου βρεθούν, δεν χρειάζονται λόγια πολλά. Αναγνωρίζουν τη φιλία στο βλέμμα, την αγάπη στην καρδιά και τη φλόγα στη ψυχή τους. Δεν ανταγωνίζονται· δεν ζητούν να αποδείξουν

Ω, Παναγιά μου Καλαμιώτισσα! Πέλαγο που η ματιά μου δεν μπορεί να σταματήσει… Θάλασσα φουρτουνιασμένη! Όταν σε θωρώ, με σαγηνεύεις… Κι όταν των κυμάτων σου τους ήχους ακούω να σκάνε πάνω στους ακούνητους βράχους με ορμή, λες και αυτοί φταίνε που είναι εκεί και θέλεις να τους διώξεις. Και σε λίγο, τρυφερά, ήρεμα, γαλήνια, να τους κρατάς στην αγκαλιά σου, να τους νανουρίζεις γλυκά! Λες και θέλεις να τους μαγέψεις, να τους σαγηνέψεις, να τους πλανέψεις, να μένουν εκεί και να μην

Οι πράξεις και τα λόγια μας, καθρέφτες της ψυχής μας, σαν βγούν απ’ το καβούκι τους, στίγματα της ζωής μας. Τα λόγια θέλουν προσοχή, σαν απ’ το στόμα βγαίνουν, να στάζουν μέλι στη ψυχή, και τη χαρά να φέρνουν. Σαν βγαίνουν κακοπροέραιτα, και με σκοπό να θίξουν, γίνονται δηλητήριο, και την ψυχή θα πνίξουν. Ανοίγουν μέσα χαρακιές, που δύσκολα επουλώνουν, φάρμακο ανύπαρκτο, τα λόγια αυτά πετρώνουν. Τα λόγια τα κακεντρεχή, σαν νύχια που ξεσκίζουν, την άϋλη μας την ψυχή, σκληρά τη

Σεργιανούν οι σκέψεις απόψε μαγεμένες χάνονται, ονειρεύονται στις σιωπές στων αστεριών το χάιδεμα, μες σ ' άγνωστα μονοπάτια, στη μαγεία της νυχτιάς , στ ' ολόμπλαβά της θαύματα... Ω !!!!!! Θ ε έ μου, τούτη τη βραδυά ανοίγει η ψυχή φτερά στης φαντασίας την ευτυχία πετά ....χορεύοντας βάλς κάτω απ' την αστροφεγγιά με την Πανσέληνο να της χαμογελά ... σε λημέρια παραδεισένια που μοιάζουν ζωγραφιά. Τριανταφυλλιά Παπανδρέου 🌹

Κοιτάζοντας αυτό το έργο μου σκέφτηκα να κάνω ένα πάντρεμα στα πινέλα μου με την πένα μου.... και να βγει στην επιφάνεια και η ρομαντική μου φύση !!!! ❤️❤️❤️ Δεν υπήρχε τίποτα που να το προδίκαζε. Ούτε η μέρα, ούτε το μέρος, ούτε καν τα βλέμματα τους πριν συναντηθούν . Κι όμως όταν οι ματιές τους διασταυρώθηκαν, ο κόσμος πάγωσε. Όλα όσα ήξεραν μέχρι τότε, όλα όσα νόμιζαν ότι είναι αγάπη, έσβησαν μονομιάς σαν σπίθες στο σκοτάδι. Ήταν αυτό... Αυτό το ανεξήγ

Η κοπέλα τούτη είναι λατρεμένη. Υπέροχη κι πονεμένη από το σπίτι που την είχαν. Είναι 10 μηνών. Έμεινε αδέσποτη και φιλοξενείται από μια κυρία που έχει είδη τρία και η συγκατοίκηση είναι πολύ δύσκολη. Θα δοθεί εμβολιασμένη και τσιπαρισμένη. Παρακαλώ βοηθήστε διότι κινδυνεύει στο δρόμο. Τηλ επικοινωνίας:6971835498 κυρία Ασπασία Βασιλάτου.

Πες μου τί ήσουν πριν γενείς πέτρα; Πριν ο σεισμός σου σημαδέψει το σώμα; Πριν το ρήγμα λαξεύσει την δόλια ψυχή; Βρύα και άνθη μαζί ενωμένα, πληγές και φιλιά αντάμα Κάτω από τη λαξεμένη σου πέτρα, η γης ερωμένη και εσύ εραστής, με τη θέρμη ανυπομονησίας Το μάρμαρο άθικτο, τέλειο, νεκρό Το σπάσιμό σου κατοικήσιμο, θερμό Τα ριζώματα είναι τα ΝΑΙ Η αμετάβλητη ομορφιά σου τα ΟΧΙ Και βλέπω στο σαρκίο, εσένα Ταυτόχρονα και κάτι ολόιδιο που δεν σου μοιάζει Και ο έρωτας μας κυλά Και

Απέμεινε μόνο, σκονισμένο σε ένα ράφι. Κάποτε έλαμπαν πάνω του περίτεχνα σχέδια από φίλντισι. Ξεκολλούν κι αυτά καθώς σκεβρώνει με τα χρόνια και πέφτουν ένα ένα, σβήνοντας την ομορφιά του, σαν να μην υπήρξε ποτέ. Μα η μνήμη του άφθαρτη απ' τον καιρό. Θυμάται κάποια χέρια που σε κάθε γιορτή και γλέντι το αγκάλιαζαν τρυφερά. Και τότε ξεχύνονταν από μέσα του γλυκόλαλες μελωδίες ντύνοντας πονεμένους στίχους ή μελώνοντας λόγια αγάπης, που παρέσυραν τους χορευτές σε χορούς γεμάτους

Λένε πως οι άνθρωποι κάνουν τους μεγάλους απολογισμούς της ζωής τους σε λιμάνια, αεροδρόμια και σταθμούς τρένων, γιατί εκεί βρίσκονται μπροστά σε μια μεταιχμιακή στιγμή, σε κατεξοχήν τόπους μετάβασης. Οι δικοί μου απολογισμοί συμβαίνουν σχεδόν κάθε μέρα και σε ανύποπτο χρόνο. Εν όψει ενός ταξιδιού, αφήνομαι στην ήρεμη προσμονή του και στη χαρά όσων πρόκειται να συναντήσω, με το βλέμμα στραμμένο προς τους ορίζοντες που ανοίγονται μπροστά μου. Η ζωή –τελικά– δεν αλλάζει μόνο στ

Μη μου μιλάς για θύελλες θάλασσα στα φύλα σου Κύμα θ αρπάζω να βουτώ μέσα στην αγκαλιά σου. Κι όταν μερεύεις και κυλάς σαν μέλι στο ψωμί μου θα γράφω για τα όνειρα αλήτισσα ψυχή μου Έρχομαι, φεύγω, έρχομαι και μπαίνω στην καρδιά σου σαν το παιδί αναζητώ τα γαλανά νερά σου. Την Άνοιξη σε χαιρετώ με κρίνα στο κεφάλι φθινόπωρο σε προκαλώ να φουρτουνιάσεις πάλι Το Καλοκαίρι χάνομαι στην πιο γλυκιά σου αγκάλη Κι όταν βαρέσ' η χειμωνιά σηκώνω το κεφάλι, Έρχομαι, φεύγω, έρχομαι με

Αποφθεγμάτων συνέχεια... Η Ανθρώπινη ζωή είναι "είδος προς εξαφάνιση' κοστίζει όσο η γόπα αποτσίγαρου. Η νύχτα με αστροφεγγιά μοιάζει παραμυθένια. Κι εκείνη η αντανάκλαση πάνω στης γης τη σφαίρα, σχεδιάζει όνειρα απατηλά με γνώμονα τ' αστέρια... Κι όλο καρτερώ με λάγνο βλέμμα να έρθει η χαραυγή, μήπως και φέξει "καλοκαίρι" Παραδέχομαι - Αποδέχομαι: Δύο ρήματα Μέσης Φωνής και ενεργητικής σημασίας! Μην τα εκλάβετε ως μεμψιμοιρία... Είναι Αυτογνωσία!! ( Η φωτογραφία είναι από τη

Τα πουκάμισά σου, ωσάν κρεμασμένα χρόνια, στη ντουλάπα του σπιτιού Οι πολυκαιρινές ραφές ξεφτισμένες Ό,τι απέμεινε από σένα δε φοριέται πιά Τα καρέ κρεμάστηκαν σε λάθος ώρες Οι αόρατοι ένοικοι αφουγκράζονται τους θορύβους, τις αντηχήσεις από τα κιτρινισμένα υφάσματα Δε βλέπουν τα μανίκια, που δε χαιρετίζουν πιά Ραμμένα φαντάσματα, σκιές στις κρεμάστρες και τα κουμπιά ραμμένα με σιωπές Έκλεισα την ντουλάπα Δεν την κλείδωσα Το φως πίσω από την κλειδαρότρυπα, δεν αφήνει το κλειδ

Αν δεν τσαλακωθείς, τη δύναμη δεν θα τη βρείς...... Ψάξε βαθειά μέσ’ τη ψυχή, μέτρησε τα σημάδια, κι όσα πληγώνουν και πονούν, ρίξε τους παραγάδια. Μ’ αγκίστρι ελευθέρωσε, όσα μέσα σαπίζουν, ρίξε στο κάδο σκουπιδιών, να μην σε αφοπλίζουν. Κουρέλι γίνεται η ψυχή, σφίγγεται χίλιους κόμπους, αναπνοή εξασθενεί, νοιώθεις φρικτά τους πόνους. Ψάχνεις σημάδια για να βρείς, ίσως να βάλεις τάξη, ποιά αντέχει η ψυχή, και ποιά, θε να πετάξει. Ψάχνεις να βρείς β

Μεγάλη γιορτή σήμερα.! Παναγιά μου Μεγαλόχαρη, Γλυκοφιλούσα Παναγιά. Προστάτευε και δίνε μας, Υγεία,Ευλογία και Αγάπη στην καρδιά. Κάτω απ’την σκέπη σου Θεοτόκε Παρθένε να μας φυλάς από κάθε κακό. Ευλογία Κυρίου και Έλεος Προστάτευσον ημάς. Μαρία Δασκαλάκη 💕

Πολύ τις αγαπώ τις Κυριακές, που μυρίζουν λιβάνι και βασιλικό ανεμελιά και ψητό φούρνου. Πολύ τις αγαπώ τις Κυριακές τις γιορτοντυμένες ,που φορούσαμε τα καλά μας και μετά την εκκλησιά ,αράζαμε στη σκιά της αυλής με μυρωδάτο καφέ, γλυκό του κουταλιού και ατέλειωτο κουβεντολόι . Τις λατρεύω τις Κυριακές αργίες ,της χαλάρωσης και της μάζωξης!!! Το ραδιόφωνο να εκπέμπει στα σοκάκια ερωτικό σεβντά, το γιασεμί να ζαλίζει τη ζωή με τη μοσχοβολιά του και εμείς να αρμέγουμε στάλα στ

όταν τέλειωσαν οι έρωτες, γύρισαν να πάρουν κι ό,τι είχε μείνει από εμένα.. όμως εγώ είχα απομείνει πιά λίγο μελάνι, λίγο φεγγάρι και μια καρδιά, μισή. τότε τα ποιήματα σήκωσαν τα μάτια τους και με ονόμασαν αργά… μια λέξη για κάθε πληγή, μια σιωπή για κάθε αγάπη, μια κραυγή για κάθε σιωπή... ώσπου πλέον, θυμήθηκα πως κάποτε, υπήρξα και ολόκληρος. Σακελλάρης Καμπούρης https://lykavgi.blogspot.com/2026/08/blog-post_09.html

Υ Γ Ι Ε Ι Σ Κ Α Ι Α Ρ Ρ Ω Σ Τ Ε Σ Ι Σ Τ Ο Ρ Ι Ε Σ Ιστορία 3η -Γαβ,γαβ,γργααβ! Ένα άτονο άκουσμα από την αυλή -Νιάουουτς! Νιάουουτς! Παραπονιάρικο άκουσμα από το μπαλκόνι. -Άααχ! Ούουχ! Ιιιχ! Ωχ!Ωχ!Ωχ! πονεμένα ακούσματα απ’ την κρεβατοκάμαρα. -Τι έγινε ρε παιδιά; Ρωτάω μπαίνοντας στο σπίτι, διασχίζοντας τη μικρή μπροστινή αυλή. Τι πάθατε όλοι; Αρρωστήσατε; -Γργααβ, νιαουουτς, ωχ, ωχ,ωχ, όλοι μαζί. (-)Στο σπίτι μου μπήκα ή στο νοσοκομείο, σκέφτηκα. Τώρα θα δείτε. -Ωρα

Η Αθανασία κοίταξε γύρω της. Βρισκόταν στο σπίτι της γειτόνισσάς της. Το αναγνώρισε αμέσως, παρόλο που δεν μπορούσε να θυμηθεί ούτε πότε είχε πάει εκεί ούτε πώς είχε περάσει την πόρτα. Στεκόταν στον μικρό διάδρομο που οδηγούσε στο σαλόνι και από μέσα ακούγονταν φωνές. Άνθρωποι μιλούσαν όλοι μαζί, μα όσο κι αν προσπαθούσε, δεν μπορούσε να ξεχωρίσει τι έλεγαν. Έκανε να προχωρήσει, όμως σταμάτησε απότομα. Στο πάτωμα, ακριβώς μπροστά στα πόδια της, βρισκόταν μια εικόνα της Παναγί

Κυανόπεπλη, Ζωοδόχος, Παναγιά μου Ανάσα της έρμης ψυχής μου Χάραξε ονόματα στους δρόμους που πατώ Στάλαξε δροσιά στις πέτρες το κατακαλόκαιρο Άσβηστη φλόγα κάψου στο κερί μου, για να υπομείνω το σκοτάδι μου Μη χάσεις το δάκρυ σου Παναγιά μου Στάλαζέ το για να ενθυμούμαι τους πολέμους, τους φόβους, τους άπιστους Εσύ, Πανένδοξη, Αειπάρθενος, Οδηγήτρια Ανέσπερε άνεμε που διασχίζεις τα στάχυα, χωρίς να σφίγγεις στην άμωμη χείρα σου, τίποτα από το χρυσάφι τους Απέλιπε τον αμείλικτ

❣️ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΕ, Πλατυτέρα των Ουρανών, ΜΗΤΕΡΑ της Ζωής και του Φωτός... Μεγαλόψυχη Μάνα όλων των ανθρώπων... ✨️ΕΣΥ...Κυρά της Ψυχής... που βίωσες ανείπωτη θλίψη και οδύνη... και αναδείχθηκες Ηρωίδα της Υπομονής, της Αντοχής, της Καρτερίας... ❣️ΕΣΥ... η ΑΡΧΗ της ΑΓΑΠΗΣ... που αγκαλιάζεις τα πάντα με τις φτερούγες της Στοργής Σου... που δεν κρίνεις... δεν απορρίπτεις... αλλά ευωδιάζεις Αποδοχή, Τρυφερότητα, κι ΕΛΠΙΔΑ... ✨️ΕΣΥ που είσαι το ασφαλέστερο αντίδοτο σε κάθε σκοτάδ

Στου Βορκά τη θάλασσα , τα κρίνα αυτά βλαστούσιν, εις του γιαλού την αμμουδιά, εκεί ευδοκιμούσιν. Άγγελοι τα φυτέψανε, μ’αγγελικό τους χέρι, και σαν σκορπά η ευωδιά, η φύσης όλη χαίρει. Λουλούδι καλοκαιρινό, της Παναγιάς τα κρίνα, τις ομορφιές τους σμίγουνε, με του γιαλού το κύμα. Πάνω στην άμμο την καυτή, βγαίνουν και την στολίζουν, μέσ´τον Δεκαπενταύγουστο , την ομορφιά χαρίζουν. Κρίνα της Παναγίας, είναι τ´όνομα τους, άσπρα θαλασσόκρινα, σκορπούν το άρωμα τους. Εξαίσια η μ