Άμοιρο σώμα ασθενές, εκμαγείο, ξαπλωμένο στην πονεμένη κλίνη σου, καρτερείς την υπόσχεση μιας διαύγασης Βιώνεις την ευεργετική ανακούφιση σιμά Ατάραχο το φτερούγισμα των χεριών Σχολαστικές, ευγενείς οι κινήσεις Ένας καταρράκτης λυτρωτής Καθοδήγηση προς το κενό Χωρίς μεταλαβιά η θεραπεία Μια ολιγόλεπτη τελετουργία, αφανισμού αχρήστων Ξαπλώνεις Περιμένεις Αναπνέεις Παραδίδεσαι Σύμπτωμα η ελευθερία Θεραπεία η ανάγκη Υποκλυσμός! Ποιος αδειάζει άραγε ποιόν; Το κενό πάντοτε κατακλύ

Με το φως της ημέρας φώναξε δυνατά η ζωή είναι δικιά μου και αν σε γη ξερή καμένη περπατάω έχω ακόμη ανάσα να αντισταθώ να φωνάξω αέρα και ένα ΟΧΙ να πω.. Μια σκέψη περνάει απ το μυαλό μου ποιος άραγε να είναι ο εχθρός;....... Μες στην μαύρη μου σκέψη μια λευκή πεταλούδα γύρω μου πετάει τραγουδάει... ναι..τραγουδάει μια χαρούμενη ελπίδας σκοπό... Και μετά ένα μπάσο μελαγχολικό ..θέλει ανθρώπους με δώρο καρδιά θέλει πείσμα, θυσία θέλει , θέλει νέων κορμιά ... Βλέπεις τώρ

Γράμμα σε μια ψευδαίσθηση ...Θυμάμαι... Με κοιτούσες με βλέμμα στυλωμένο... Κάρφωνες τη ματιά σου στη ματιά μου, μα σαν να σε μαγνήτιζε κάποια οπτασία παρέμενες σιωπηλός... Ετσι, ακριβώς, σαν να 'σουν φωτογραφία σε κορνίζα στολισμένη πάνω σ' ένα κομό... Μα ήταν τόσο, μα τόσο εύγλωττη αυτή η ματιά σου που αποπλάνηζε την καρδιά μου, που σα μέλισσα άπληστα ρουφουσε την προσφερόμενη γύρη της και ριγούσαν τα φύλλα της, έτσι, όπως ριγούν τα φύλλα του ρόδου στο άγγιγμα μιας

Πες μου, τι είχαμε, τι χάσαμε• Γιατί οι γνώριμες των πεθαμένων φωνές περιδιαβαίνουν τη γειτονιά; Γιατί μόνο φθινόπωρο; Πες μου, έκοψες τα ξύλα; Ποιος θα ζεσταθεί; Όλοι λείπουν. Κι εκείνα ακόμη τα θεσπέσια χαμόγελα που μοιραστήκαμε με δόλο.. Τι να είχαμε, τι να χάσαμε; Φοβάμαι τα καλοκαίρια Ιδίως τον χειμώνα,τα τρέμω. Με χρήζουν ζωντανό και πρέπει να υπάρξω; Δεν θέλω. Αν δεν σε ακούω, μην απαντάς. Το παιδί στο βυθό στεριώνει τα ψάρια, τους αχινούς, προσμένοντας τις αναστάσιμ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ «Περί φθοράς και αφθαρσίας» Δεύτερη ποιητική συλλογή από τις Εκδόσεις Όστρια. Ο Χρήστος Παπαγεωργόπουλος επιστρέφει με τη δεύτερη ποιητική του συλλογή «Περί φθοράς και αφθαρσίας», που αποτελεί και δεύτερο μέρος της ποιητικής του τριλογίας και η οποία κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Όστρια, συνεχίζοντας την ποιητική διαδρομή που ξεκίνησε με την πρώτη του συλλογή «Στα χνάρια του Θεού και του Ανθρώπου». Αν στην πρώτη του ποιητική κατάθεση ο ποιητής αναζήτησε τη σχέση αν

Για όλον τον έρωτα που δεν πήρε πότε μορφή. Για όλα τα δάκρυα που χάραξαν αυλάκια. Για όλα τα ΠΡΕΠΕΙ, που ύψωσαν τείχη... Για όλα τα ΜΗ, που δεν μπόρεσαν να γκρεμίσουν. Για όλες τις αποστάσεις, που δεν βρέθηκαν γέφυρες να τις ενώσουν. Για όλες τις σιωπες που ούρλιαξαν. Για όλα τα μάτια που μίλησαν με ένα τίναγμα βλεφάρων Για όλα και για τίποτα να μην σκορπιζεσαι. Ρούλα Παγιαλάκη 🌹

29 Οκτωβρίου!Μέρα αφιερωμένη στους αγνοούμενους. Αγνοούμενος!μιά λέξη άγνωστη για μας πριν το 1974. Τώρα η λέξη αυτή έγινε ένα πυρωμένο καρφί, που τρυπάει καθημερινά για 52 χρόνια. Ψυχές που στερήθηκαν αγαπημένα τους πρόσωπα, κι ακόμα αναζητούν την εξακρίβωση της τύχης τους. Ψυχές που αιμορραγούν και το αίμα πνίγει την ψυχή τους, γίνεται κόμπος και περιπλέκεται βαθειά μέσα τους , σαν φίδι φαρμακερό. Το πιο δύσκολο κομμάτι της τουρκικής εισβολής.... Το πιο μεγάλο φορτίο...

Σε μια άγονη γωνιά της προσμονής, σε ένα δωμάτιο φτιαγμένο απ' τα ονειρά μου, κάθε ανάσα μου κεντά τα θύματά μου, στο αφιλόξενο υφάδι της καρδιάς μου, αναζητώ το επόμενό μου θύμα... Κάθε που ερχόσουνα βαθιά να κοιμηθείς, να δραπετεύσεις απ' την ίδια τη ζωή σου, παγιδευόσουν δίχως να το αρνηθείς, σε μια γνώριμη παγίδα της ψυχής σου. Το μεταξένιο μου κορμί μην φοβηθείς, δεν με πολέμησες τις ώρες που ήσουν ξύπνιος. Μία παράλυση το βλέμμα... αδημονώ, και με τα πόδια μου τον χρόνο

Το τέρας του Halloween 31 Οκτωβρίου, Νύχτα Halloween Ο δεκαπεντάχρονος Lance διέσχισε το μασκαρεμένο πλήθος. Τα τραγούδια ηχούσαν στα αυτιά του σαν ξεθωριασμένες μελωδίες, ενώ οι δυνατές φωνές έμοιαζαν με μακρινούς ψιθύρους. Κανείς δεν έδωσε σημασία στο καχεκτικό αγόρι που ήταν λουσμένο στο αίμα. Ένας μεταμφιεσμένος βασιλιάς σήκωσε το ποτήρι του προς το μέρος του, χασκογελώντας. Λίγο κόκκινο κρασί χύθηκε πάνω του κι ανακατεύτηκε με το πορφυρό χρώμα του θανάτου. «Ωραία στολή

Υπάρχουν μερικοί ουρανοί που βάφουν στο μπλε τον τρούλο της μνήμης μου.. Με υπερηχητικές γραμμές ταχυτήτων μου ταξιδεύουν τα όνειρα.. Με καλούν να μπω στον κόρφο τους,να κάνω μια στάση εκεί πάνω στα πούπουλα των σύννεφων.. Ουρανοί που με τις ακαθόριστες μακρινές γραμμές τις στεριάς χαράζουν ορίζοντες νοσταλγίας.. Πόσες αποχρώσεις του μπλε θα χρειαζόταν ένας έμπειρος ζωγράφος να συμπληρώσει τα χρώματα στο πορτραίτο του ουρανού?! Καλή μου,όσες φορές σε θυμάμαι ο ουρανός

Κεφάλαιο Ι: Το Αλάτι που Έλειπε Ο Στίλλβος έφτασε στη Ρεϊνία της Δραμάρκης τρεις μήνες νωρίτερα απ' όσο όριζε το Ημερολόγιο του Ζάρρας. Και μαζί του έφτασε η πείνα. Στις αγροικίες του νότου οι χωρικοί έσφαξαν πρώτα τα βόδια που τα χρειάζονταν για το όργωμα των αγρών. Έπειτα τα πρόβατα, μετά τα σκυλιά και τέλος τις γάτες. Όταν δεν έμεινε ζωντανό στις παγωμένες αυλές, οι Άνθρωσκοι άρχισαν να κοιτάζουν ο ένας τον άλλον στις φωτιές με μια προσεκτική, νηφάλια ματιά, της οποίας το

Καλημέρα σας Αγαπητοί/ές φίλοι και φίλες! Χρόνια πολλά και ευλογημένα από την επέτειο της σημερινής μέρας. Της ημέρας που οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες! Σαν σήμερα πριν 80 χρόνια οι Έλληνες και πολλοί συμπατριώτες μου Αναληψιώτες πολέμησαν ηρωικά στα χιονισμένα βουνά της Αλβανίας, αντιμετωπίζοντας στην Βόρειο Ήπειρο υπέρτερες δυνάμεις του Άξονα! Έφθασαν μέχρι την Κορυτσά και τη Χιμάρα, το Αργυρόκαστρο και το Καλπάκι. Η σημερινή επέτειος δεν μοιάζει με τις προηγούμενες... Λόγ

🇬🇷Κόρη της Ελλάδας 🇬🇷 Έμαθα να διαβάζω την πατρίδα εκεί που οι άλλοι βλέπουν μόνο πέτρες. Στις ρωγμές των παλιών τειχών, στις σιωπές των κοιμητηρίων, στα μάτια των μανάδων που αποχαιρέτησαν παιδιά και κράτησαν την ελπίδα ζωντανή με χέρια ματωμένα απ’ τον αποχωρισμό. Εκεί έμαθα ποια είμαι. Δεν μου την χάρισε κανείς τούτη τη γη. Την παρέλαβα σαν φλόγα από χέρια που έτρεμαν, μα δεν την άφησαν να σβήσει. Και τώρα τη φυλάω όχι σαν κειμήλιο κλειδωμένο, μα σαν χρέος που ανασαίν

Μνήμες κατακλύζουν σήμερα τον νου σε μια επέτειο στην πλατεία στο ηρώον μπροστά τιμή δοξαστική, το ΟΧΙ την 28η Οκτωβρίου 1940 γιορτάζαμε με ένα σκετς μετά την παρέλαση την μαθητική! Εγώ ντυμένη Ελευθερία με ολόλευκο μακρύ φόρεμα αγγελικό το νυφικό της μανούλας μου καμάρωνα την τιμημένη φορεσιά, ξέπλεκα σκέπαζαν τους ώμους και άστραφταν καθώς ανέμιζαν ριγμένα μέχρι την μέση τα ξανθά μου τα μαλλιά! Ένα στεφάνι από φύλλα ελιάς στόλιζε το μέτωπό μου που σαν ήλιος έλαμπε στο φως

Τις μέρες που τα σύνεφφα αντριεύουν, δεν θέλω να υπάρχω μήτε να είμαι. Αρκεί η πηγαία θλίψη μου• η πεντάμορφη του φθινοπώρου κόρη, που με βύζαξε με τόση αφθονία. Αναπολώ ζωές άλλων που μπόρεσα να ζήσω μες στο αχανές της ποίησης. Αγκαλιά - με Λαιστρυγόνες και Κύκλωπες, εμβολίζοντας τα τείχη του έρωτος στις πεδιάδες της θάλασσας, όσο κοινότυπα μπορώ. Γιατί, φορά τη φορά, πέθαινα στη μάχη ένδοξα κι άλλοτε, σαν ακόλουθος, χανόμουν μέσα στη μήτρα. Άτυχος ή ανεπιθύμητος• Σηκώνομαι

Μια σπίθα ανθρωπιάς μέσα στα χρόνια της κατοχής✨✨ Από τις ιστορίες που άκουγα ξανά και ξανά μέσα στην οικογένεια, μία έμελλε να με εντυπωσιάσει σε μεγάλο βαθμό και αυτό ίσως γιατί φανερώνει πόσο απρόβλεπτη μπορεί να είναι η ανθρώπινη συμπεριφορά ακόμη και στις πιο σκοτεινές εποχές. Ήταν αρχές Μαρτίου του 1944 στην οδό Μοργκεντάου στην Κοκκινιά. Η γερμανική κατοχή αποτελούσε για τη χώρα μας μια τραγική πραγματικότητα και η αγωνία καταδυνάστευε καθημερινά τις ανθρώπινες ψυχές.

Στα κύματα του αιγαίου με λόγια του βοριά σε γνώρισα μια μέρα με ολόλευκα φτερά. Του κόσμου ομορφιά μικρή δροσοσταλιά γλυκιά μου ζωγραφιά με,θαλασσινά πουλιά. Αγάπη σε φωνάζω στα βάθη χάνομαι κι αν φύγω από εσένα σε δίχτυ πιάνομαι. Αγάπη σε φωνάζω βράχος ακρογιαλιάς θα γίνω εγώ για σένα να σε έχω αγκαλιά. Το όνομα σου χάραξα στην άμμο μα ,είναι κρίμα γιατί έρχεται ολόλευκο το σβήνει κάθε κύμα . Νίκη Σιγάλα ❣️

Του καιρού γυρίσματα διάσπαρτες σταγόνες προσωρινοί θαμώνες που σε κάθε γιορτή υποκλίθηκαν Να φοβάμαι ; γιατί ; Εκείνα που θέλουν κόπο να ανακαλυφθούν εκείνα που δεν ήξερα που δεν φρόντισα να στηρίξω εκείνα που απαίτησα Ήλιος να γίνει η βροχή να μεταμορφωθεί σε φροντίδα και εκείνο το λίγο... εκείνο που έμελε να γίνει πολύ . Πάνος Βαρνάβας 🪽

ΚΛΙΜΑΚΩΣΗ ΣΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ Το πρόβλημα χρειάζεται επίλυση Αξιολογείται ως σοβαρό Η πρώτη προσπάθεια ναυαγεί Ο χρόνος με αργόσυρτη υπομονή δεν διευκολύνει Η επιμονή δύσκολο να το διαχειριστεί . Το πρόβλημα ? απρόσμενος έρωτας έρωτας ανεπίτρεπτος εξελίσσεται ταχύτατα με ένα χρόνο υπερκινητικό Δίνεται πλήρη αναφορά στο μυαλό η ετυμηγορία του ? η καρδιά πρέπει να αγνοηθεί Η καρδιά ατίθαση παρεμβαίνει Η ομορφιά της ζωής ο έρωτας πρέπει να βιωθεί Το μυαλό συσκέπτεται με όλες τις εμφ

Πόσο απρόβλεπτη είναι η ζωή... Εκεί που η αγάπη χωροστατεί και κυλάει ήσυχα, αρμονικά σαν ένα ποτάμι και νιώθεις πόσο τυχερός είσαι που έχεις έναν άνθρωπο, μια ψυχή πλάι σου, που σε σ' αγαπάει όσο κι εσύ, με μιαν ανυπέρβλητη αμοιβαιότητα που σε στηρίζει, και λες, ότι έχουμε χέρια αγάπης να πιαστούμε στα κακοτράχαλα μονοπάτια της ζωής... Να γείρομε με γλυκιά άφεση ο ένας στον ώμο του άλλου να πούμε το παράπονο της καρδιάς... Να βγάλουμε το σαράκι που μας τρώει η καθημερ

Μες τ ' άστρα η θολή της ματιά ξεστράτισε, στου φεγγαριού το φως. Ξέφρενος ο λογισμός της ανιχνεύει τις σκέψεις της, τη νοσταλγία της καρδιάς της γλυκαίνει. Σε μεταξένιο δίχτυ φυλακίζει την ψυχή της, την ξεμοναχιάζει , την πλανεύει ... και όλα της τ ' ανατρέπει. Το πιο μεθυστικό άρωμα της φορά κατάσαρκα, ηδονικά τη μεθά στου έρωτα την γλυκιά αγρύπνια. Στης ζωής της την χειμωνιά , τ ' ανείπωτα ξεκλειδώνει η ματιά κρυμμένα συναισθήματα ονείρατα τρελά .... Μελίχια μιαν αύρα . φτ

Βαστώ ένα μικρό χαρτί στο έρμο μου χέρι Αναμεσίς αντίχειρα και δείκτη Πάνω του λέξη μικρή δισύλλαβη το ΟΧΙ Σαν κάποτε που ένα ΟΧΙ έγινε μοίρα Το χαρτί τρεμουλιάζει επί των επάλξεων Η πόλη μουγκά αναριγώντας ξυπνά Κανείς δε γνωρίζει πόσοι θα πεθάνουν Πόσοι άραγε θα προδώσουν Πόσοι τάχατες θα αγαπήσουν Πόσοι αλήθεια θα επιζήσουν Πόσοι ακόμη εν γνώση τους θα ψεύσουν Πόσοι αρνητές θα επαναστατήσουν Ποιοι θα χάσουν και ποιοι θα κερδίσουν Ποιοι απ’ όλους θα πουν ένα ΟΧΙ σήμερα; Όχι

ΟΧΙ! Μια επανάσταση που συμβαίνει στα βάθη της συνείδησής σου. Μια πράξη αρχιτεκτονικής όπου ορίζεις τα σύνορα του «είναι» σου. Όταν ο κόσμος σε πιέζει για μια εύκολη υποταγή, το «ΟΧΙ» ορθώνεται σαν οχυρό σου. Με το «ΟΧΙ» προστατεύεις την εσωτερική σου αλήθεια. Αρνείσαι να γίνεις το σχήμα που οι άλλοι σχεδίασαν για σένα. Η ηχώ ξένων επιθυμιών. Το αντίγραφο των δικών τους προσδοκιών. Ένα πιόνι στη ροή τους. Αρνείσαι να γίνεις η συγκατάθεση στη δική σου ανυπαρξία. Λέγοντας «ΟΧΙ

28 Οκτωβρίου 1942, όταν τα ελληνικά φτερά βομβάρδισαν το ιταλικό στρατηγείο στην Λιβύη «Ετούτος δω ο λαός δε γονατίζει παρά μονάχα μπροστά στους νεκρούς του.» Γιάννης Ρίτσος, Έλληνας ποιητής (1909-1990) Έλ Αλαμέιν, 05:45, Τετάρτη 28 Οκτωβρίου 1942 Δώδεκα μονόπλανα Χαρικέιν, χαμηλής πτέρυγας, πετάνε χαμηλά πάνω από την αχανή Σαχάρα. Η σκόνη και η άμμος σηκώνονται πίσω από τις προπέλες τους. Σχεδόν αγγίζουν την κινούμενη καυτή έρημο, καθώς προσπαθούν να αποφύγουν τα επίγεια ρα

«Ἐδῶ μένουμε τώρα, αἰώνιοι φρουροὶ μὲς στοῦ μέσα πελάου τὴ γαλήνη, κ᾿ ἐδῶ πιά, χαλινοὺς σὰ νὰ βάζουμε στὰ ἴδια τὰ κύματα ποὺ μαίνονται ἀπάνω, θὰ ὡριμάζουμε πάντα μία σκέψη λυτρωμοῦ γιὰ τὴν ἅγια μας θάλασσα ἀπ᾿ τὸ κόκκινο μάταιο πανὶ τῶν Λατίνων» Άγγελος Σικελιανός, Έλληνας ποιητής (1884,1951) Η καταρρακτώδης βροχή δεν είχε σταματήσει εδώ και ώρες στα στενά του Οτράντο. Μέσα από τα θηριώδη κύματα της αφρισμένης θάλασσας της Αδριατικής, ξεπρόβαλε το περισκόπιο του ελληνικού υπ

Μοιάζεις με άγαλμα ανήμπορο να κινηθείς .. Ένα αντικείμενο μόνιμης στάσης Που δεν τολμάς να τείνεις χειραψία ... Εθελοτυφλείς δίχως φως... στο νου σου η μελωδία ψαλμών Εκείνο το πέρασμα στον χρόνο... Μα εσύ βολεύεσαι στο τίποτα... Σε ψάχνει ακόμη ο ουρανός Που αρνείσαι να κοιτάξεις... Αλλάζεις στάση ξαφνικά Με δέος πια κινείσαι... Ω ναι άνθρωπος είσαι... Ταπεινός...ανάσα έχεις ακόμη Ένα ταξίδι είν'αρκετό Μα δεν ήρθε η ώρα... Εύα Αλιβιζάτου 🌹

Μέσα στην δική μας Ιονιότητα ζειδωρείτε και προσεύχεστε, απολαμβάνετε την γαλήνη του σύμπαντος, το μεγαλείο. Ανάβετε κερί στο εικονοστάσι των δικών μας Αγίων. Ανάβετε το σκοτάδι δεν είναι ανίκητο. Ο τόπος μας έγινε τρόπος σκέψης, όραση και θέαση, προορισμός. Σπύρος Ζαχαράτος 🌹

Την μοίρα της πολιορκεί, εκείνο το μαύρο μάτι, όπου γυρνά το βλέμμα της, το συναντά...στο ίδιο μονοπάτι. Απόμεινε στο πάτωμα, και με σκυφτό κεφάλι, τα χέρια κόμπο έδεσε, πόνος και παραζάλη. Αμυδρό στο τοίχο το φώς, το πνίγει το σκοτάδι, ψάχνει τον τρόπο για να βρεί, ένα καλό σημάδι. Με του μυαλού της την θωριά, βλέπει μιά χαραμάδα, ελπίζει και προσεύχεται, μιά στάλα ήλιου λιακάδα. Την χαραμάδα έκλεισε, μια μαύρη σκοτεινιά, κι η θλίψη της καρφώθηκε, μαχαίρι στη καρδιά. Τριζοβ

Ξημέρωσε! Μια φθινοπωρινή ημέρα. Άφησα στο κρεβάτι τη μελαγχολική μου διάθεση, φόρεσα ένα χαμόγελο πρόχειρο, άνοιξα την καρδιά μου και κίνησα για το δάσος με τις καστανιές. Μια αχτίδα γλίστρησε απ’ τον χλωμό ήλιο και φώτισε τον χρυσό καπνό της ανάσας μου. Με υποδέχτηκε το δρομάκι με κείνη τη βαριά, σιωπηλή υγρασία του φθινοπώρου. Άκουγα τους ρυθμικούς θορύβους των βημάτων μου πάνω στο χαλί από τα πεσμένα φύλλα. Στάθηκα! Δεν ήθελα να προχωρήσω. Δεν ήθελα να γυρίσω πίσω. Μπροστ

Όλη μου τη ζωή σε ψάχνω, να γλυκάνεις την πληγή μου, να γίνεις χάδι στη σιωπή της ψυχής Ο καιρός ξεθωριάζει, νυχτερίδες στις στέγες της πόλης, κι ένα φεγγάρι χλωμό αγρυπνά πάνω απ’ τη μοναξιά Στης αγάπης το λημέρι έσβησε απόψε τ’ αστέρι Πώς διαβαίνει η αγάπη, σαν αστέρι που αργοσβήνει, κι αρχίζει η βροχή στα μάτια Σε προσμένω στο άγγιγμα της θάλασσας, εκεί που τα κύματα φιλούν την άμμο, κι οι αναμνήσεις γίνονται κοχύλια στα χέρια του ανέμου Νεκρή πολιτεία, έρημοι δρόμοι, σβησ

Η γη 'κάθεται' όπου βρει σκιά γιατι ο ήλιος την καίει και δεν χορταίνει το νερό. Ο ουρανός σαν ένας Θεός με μάτια που ανοιγοκλείνουν δεν βρίσκει ηρεμία, τα σύννεφα τα γκρίζα μια τα άσπρα, τα μαύρα σύννεφα όταν ανοίξουν τον χιτώνα τους βροχές ρίχνουν στην γη και όλο φωνές γεμίζουν, η θάλασσα η πλανεύτρα ξεχνάει τα βαθιά της τα νερά και αγγίζει την ακτή, την χαιδεύει και βγαίνουν όμορφα κοχύλια της αγάπης ,το κέλυφος ανοίγουν και γράφουν ονόματα αγάπης στην άμμο με τις φωτιές

Φθινοπωρινή η νύχτα ψαλιδισμένη κραυγάζει Το στερνό σπίτι ντραπαρισμένο εν θέσει Οι καρφωμένοι τοίχοι δεν άνοιξαν Ο εραστής ουρανός δεν κατέρρευσε Η ζωή αδιάκριτα αβάσταγη ακκίζεται Οι σελίδες της γιομάτες λεπτομέρειες Τα σώματα τις αναγνωρίζουν Κλείνουν τα εκρηκτικά τετράδιά της Ακούγονται κλάματα Ανεβαίνουν νωχελικά τις σκάλες, χωρίς χρεία φωτός Μέσα τους ανθίζουν χρυσάνθεμα Μωβ οίστρος, πένθιμος, βασιλικός Άυλα δίχως ονόματα Επίμονα ανθισμένα στα μπακίρια του Οκτώβρη Ζητού

Τι σιωπή είναι αυτή σπαράζει μέσα της, ξερνάει το φως ρουφάει το σκοτάδι αφήνεται στην γωνιά της, Τι βαριά σιωπή είναι αυτή δεν την ρωτάει κανείς, κρατάει την αναπνοή της και περπατάει γυμνή, σταυρώνει τα πόδια της κάνει το Σταυρό της, γέρνει το κεφάλι πίσω στον τοίχο, ανοίγει η αυλαία μπροστά της με το ίδιο έργο θεατής με τον τίτλο <"έχει ο Θεός αύριο" ! Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Σ'αγαπούσα σαν τα άστρα Και της μέθης ευωδιές Θα τα σώριαζα τα κάστρα Να με γυρίζες στο χθες. Τι να πρώτοθυμηθούμε Στη ζωή που αντηχεί Ξαφνικά θα ξάγρυπνούμε Σ' αναμνήσεις χαραυγής. Γλύκα έχει, μέλι στάζει Πλήθος δώρα των χαδιών Η αγάπη σαν κοχλάζει Μες στις κόρες των ματιών. Μάγια είχες ,δίνες ζάλης Μες στο χρώμα των ματιών , Ζηλευτό φιλί και χάδι Μες τη γεύση των φιλιών. Οι ματιές πετούσαν σπίθες Τρικυμίες μαγικές Μείναν πόθου οι αλήθειες Σαπιοκάραβα στο χθες. Της μανούλας

Προχωρούσε στον δρόμο σέρνοντας ένα καρότσι, και διαλαλώντας: "Ωραία κυκλάμινα! Ωραία ροζ κυκλάμινα!" Το βήμα του αργό, κουρασμένο, από το βάρος και τα χρόνια. Πού και πού σταματούσε. Έτριβε την πονεμένη του μέση, έπαιρνε μια βαθιά ανάσα και συνέχιζε αγκομαχώντας, καθώς οι ώρες περνούσαν και οι διαβάτες πηγαινοέρχονταν βιαστικοί και αδιάφοροι. Ώρα με την ώρα η φωνή του ξεθώριαζε όλο και πιο αδύναμη. Τα κυκλάμινα έχασαν τη ζωντάνια τους κι έγερναν νυσταγμένα τα κεφαλάκια

Συχνά το προσωνύμιο που προσάπτουμε του Χρόνου, "αδυσώπητο" τον λέμε ! Όμως, φορτωμένος καθημερινά, με όσα οι μοίρες, Λάχεσις, Κλωθώ και Άτροπος, τον έχουν επιφορτίσει, θαρρείς και του 'χουν τυφλά τα μάτια της ψυχής του, αδυνατώντας να αφουγκραστεί τις επιθυμίες και τις λαχτάρες κάθε ανθρώπινης ψυχής, ό,τι λάχει στο δισάκι του, εν λευκώ, αφήνει στο κατώφλι κάθε καρδιάς κατά το διάβα του... Απρόσμενες λύπες ή χαρές, πύρινα δάκρυα μα και άφθορο γέλιο, αναπάντεχες μεγαλειώδεις

Θωπεύοντας το πρώτο πούσι αναμασώντας φύλλα δάφνης αφουγκράστηκε κραυγή πολέμου. Κοντοστάθηκε η Σελήνη σώπασε στη ρεματιά τ' Αϊδόνι ταράχθηκαν οι νεκροί τ'Αγώνα. Μα μες τη ζάλη της έκστασης με κατακόκκινα μάτια κι αινιγματικό μειδίαμα είπε: "Μεριάστε τώρα τα σύννεφα, να λάμψει τ' Απολλώνιο φως για να στεριώσει η Ειρήνη. Γρηγορείτε στέρεψε ο χρόνος μην στρέφετε αλλού το βλέμμα, ορθώστε τοίχος τα κορμιά σας οι Βάρβαροι να μην διαβούν ". . . ΑΘΗΝΑ 17 - 10

Σαν το κύμα που γλείφει τα βράχια. Σαν τον αέρα που τριβελίζει τις κρύες μέρες του χειμώνα. Σαν την δίψα για γνώση. Έναν τέτοιο έρωτα έζησα μαζί σου. Όλη η ποιητική συλλογή των μεγάλων ερωτικών συγγραφέων πέρασε από μπροστά μου. Τι έρωτας ήταν αυτός που σου είχα.. Τι έρωτας. Θυμάμαι τα βράδια που μούσκεμα από τα δάκρυα γινόταν το μαξιλάρι μου από την απουσία σου. Θυμάμαι τα συναισθήματα μου να ουρλιάζουν στην σιωπή. Θυμάμαι την ψυχή μου να κραυγάζει. Καμία χαρά. Μόνο δάκρυα.

Βυθίστηκε ο ήλιος, στον γκρίζο ουρανό, σκοτάδι απλώνεται, κλίμα μαύρο και θαμπό. Κρανίου τόπος η γής, σαν και την καρδιά της, το πρόσωπο της έκρυψε, στα χέρια τα δικά της. Πονεί μέσα η ψυχούλα της, κι όλα τα βλέπει μαύρα, ο ήλιος της θαμπώθηκε, χωρίς φωτιά και λαύρα. Ένα ρολόι ανέκφραστο, με στάσιμους τους δείκτες, μετρά στιγμές ανύπαρκτες, μέσ’ της ψυχής τις κρύπτες. Σκυφτή μέσα στο άγνωστο, με το μυαλό στραμμένο, και μιά καρέκλα αδειανή, σπίτι εγκατελειμμένο. Μπροστά στον

Πέρασαν χρόνια… Σιωπή… Ζείς εκεί που νιώθεις ζωή Κάποιες φορές δεν νιώθεις να ζεις Οι μέρες γερνούν μαζί σου Να ζεις εκεί που σ’ αγαπούν Να ζεις μ’αυτούς που αγαπάς Κι’αν η αγάπη σου γυρίζει την πλάτη Μην κοιτάς τα μάτια Τα μάτια αδιαφορούν Αποστροφή Τι φταίει..; Κάποτε το αντιλαμβάνεσαι Η απόσταση..! Αυτό το παγωμένο συναίσθημα Τα γέλια λιγοστεύουν Η χαρά εξανεμίζεται Τα λόγια μισά, αδιάφορα Στο κρεβάτι δεν χωράν οι σκιές Σιωπή…. Τελείωσε..; Ναι…κοιτάζω τον καθρέφτη Λέει

Στην εποχή της ευρείας προσφοράς και της συνεχούς ζήτησης, στον καιρό της έκπτωσης ζωής και συναισθημάτων, εκεί που η φθήνια και η προκλητική προχειρότητα φλερτάρουν με την κάκιστη ποιότητα και το αβασάνιστο ξεπούλημα σε εκθέσεις ελεϊνών, κακοστημένων πάγκων λαϊκής αγοράς χυδαία εκτεθειμένων με κάθε λογής σαρκίο προς αγορά και κατανάλωση, πακτωλοί χρημάτων χάνουν την αξία τους, γεμάτοι κορβανάδες σωπαίνουν ερυθριώντας υποτιμημένοι μπροστά στη θλιβερή διαπίστωση πως κάποια συν

25 ΟΚΤΩΒΡΗ 2026 Παγκόσμια Ημέρα κατά του Καρκίνου του Μαστού ΘΕΤΙΚΗ ΒΙΟΨΙΑ Έλα σε περιμένω Καυτό σίδερο στη φωτιά μου Αγκάθι μέσα στο δέρμα μου Νύχτα στον γαλανό ουρανό μου Σκουριά που χαράζει τα κάτασπρα πέταλά μου Υπογραφή στο χαρτί της βιοψίας μου Έλα θα πολεμήσω Ανθρωπινή η δύσπνοιά μου Αγγελική η αναπνοή μου Τα φτερά μου καήκαν στις άκρες τους μα και καμένα, υπάρχουν Ακόμα και οι άγγελοι αρρωσταίνουν στον κόσμο Έλα κι αν δεν σε νικήσω, μην το γιορτάσεις! Έ

Στο οροπέδιο των Ομαλών απομονώθηκες. Στα σαράντα πηγάδια, διψασμένες ψυχές καρποφόρησες. Στους αμπελώνες της μοναξιάς, τσαμπιά την πίστη έκοψες και πρόσφερες. Άγιος έγινες στο νησί που μεγαλούργησες, ξέρω πως κόπιασες...ξέρω πως πόνεσες... Το χάσιμο μυαλού χιλιάδων ανθρώπων συναντάς στη λιτανεία σου,στο διάβα σου ελπίζουν να σωθούν. Στους ίσκιους που φύτεψες βρίσκουν οι πονεμένοι γιατρειά και καταφύγιο. Στο ασκητήριο στενό το κελί, μα απομονώνει την κάθε αλήθεια σου... Ά

Οι σταγόνες της βροχής σε έφεραν στη μνήμη μου. Τότε, θυμάμαι, αμέσως μετά, έλαμψε ο ήλιος και φωτίστηκε η πόλη. Ένα ουράνιο τόξο στόλισε γιορτινά τον ουρανό. Οι αντανακλάσεις του στα νερά χρωμάτισαν τους δρόμους. Σήμερα η βροχή συνεχίστηκε ορμητική. Τα σύννεφα πύκνωσαν. Το νερό γλιστρά από το μέτωπο, κυλά στο πρόσωπό μου, μουσκεύει τα ρούχα μου. Τίποτα δεν με προστατεύει πια. Στάζω ολόκληρη και κρυώνω. Τα χέρια μου δεν έχουν πού να ζεσταθούν. Παρέμεινα παγωμένη να λαχτ

Έχω την αίσθηση πως θα με βρουν κάποια στιγμή να με φονεύσουν. ​Ως ατυχές παράδειγμα που λίμναζε καιρό στα σπλάχνα τους. ​Όσοι πήραν μια γεύση θέλησαν για μένα λαιμητόμους. ​Κι όσοι πέρασαν και δεν προσπέρασαν, είδαν φως και μπήκαν, σαν σκοτάδι σε δρόμο φοβικό. ​Αν γνώριζαν πως του μετά είμαι νοσταλγός, δεν θα ακουμπούσαν ούτε τη σκιά μου. ​Κι όταν κρύος κι άκαμπτος θα στέκω, τις λέξεις μου θα έχουν μανταλάκια να στεγνώνουν την αχρειότητά τους. ​Έχω την αίσθηση πως θα με βρου

Έρχομαι στο κρεβάτι σου όταν εσύ κοιμάσαι. Δε σε ξυπνάω. Ξαπλώνω δίπλα σου. Με τα χείλη μου κάνω επικίνδυνες, χαμηλές, αναγνωριστικές πτήσεις μόλις λίγα εκατοστά πάνω απ’ τα βαμμένα σου χείλη. Ηχογραφώ την ανάσα σου, τον χτύπο της καρδιάς σου, φωτογραφίζω το κορμί σου, κατασκοπεύω τα όνειρά σου, εισπνέω τις επιθυμίες σου, ελπίζοντας κρυφά ότι σαν ξυπνήσεις να μ’ αφήσεις να προσγειωθώ στο ελικοδρόμιο των πορφυρών χειλιών σου… George Kastrounis Εκδόσεις 24 Γράμματα 🍁

Σε περιμένω κι απόψε όπως κάθε βράδυ, σε ονειρεύομαι δεν κλείνω μάτι. Στ ' απόκρυφα ταξίδια του μυαλού μου, να ταξιδεύουμε στ ' όνειρο μαζί κάτω απ ' το φεγγάρι. Οι πόθοι μου τρελοί φλογίζουν το κορμί μου κόβουν την ανάσα στ' χείλη αίμα το φιλί σπασμένο η καρδιά γυαλί. Σ ' Αγάπησα πολύ !!! Από την πρώτη ματιά, από εκείνη τη στιγμή καίει ... στα στήθεια φωτιά, της αγάπης πυρκαγιά. Ένα γλυκόπικρο κεντρί ένα λεπτό βελόνι με χρυσοκλωστή, κεντάει την μορφή σου ανεξίτηλη στην ψυχή.

ΚΟΡΩΝΑ Ή Γράμματα Η Σίμπιλ θυμόταν μόνο ένα πράγμα πριν αρχίσουν όλα: τον παλιάτσο. Η φίλη της είχε σταματήσει λίγα μέτρα πιο πίσω για να φωτογραφίσει την παρέλαση, όταν εκείνη τον πρόσεξε. Στεκόταν στην άκρη του πλήθους, εκεί όπου τα φώτα των δρόμων δεν έφταναν καλά, και την κοιτούσε. Όταν τα βλέμματά τους συναντήθηκαν, άνοιξε τη χούφτα του. Ένα νόμισμα γυάλισε πάνω στην παλάμη του. «Κορώνα ή γράμματα;» τη ρώτησε. Η Σίμπιλ γέλασε αμήχανα. «Γράμματα». Ο παλιάτσος χαμογέλασε

Όπως κοιμόσουν έσκυψα τις αχνίζουσες νότες της ανάσας σου να φυλακίσω Στο ανόθευτο χειρόγραφο της μνήμης πόθων αναφλέξεις, ενστίκτων συνωμοσίες και στιγμές παλίρροιες ν' αθροίσω Με ληγμένων όρκων κατασχεμένες λέξεις ένα όνειρο να συλλαβίσω Απ' τη χιμαιρική περιδίνησή του ιδία βουλήσει ν' αποπλανηθώ... Αλίκη Πέϊκου 💞

Κι είναι ένα πλοίο που με παίρνει. Και με φέρνει. Μες στου κορμιού σου τον άγριο βυθό. Σε έναν κόσμο που φλέγεται και λιώνει. Κραυγές στην νύχτα. Κραυγές στον ουρανό. Εσύ γυμνή στο όνειρο δεμένη. Με φύκια υγρά μέχρι τον λαιμό. Κι εγώ φωτιά στα πόδια σου αφημένη. Με καίει η νύχτα... Μου καίει το μυαλό. Και είναι οι φλόγες που γεννιούνται κάθε βράδυ μες στην κοιλιά σου ένα κόκκινο θεριό. Κρυφά τα αστέρια τρεμοπαίζουν στο σκοτάδι. Να μην χαλάσουν της γιορτής το σκηνικό... Κώσ