Ήρθες κι εσύ.... Με μια γλυκιά μελαγχολία... Στάλες τα τζάμια και τα δάκρυα της βροχής,κάνουν σεγόντο.. Κάθε σταγόνα και ήχος ψυχής... Ερημιά, καταχνιά,δίχως αχτίδα φωτός... Με θλίβουν οι κακοκαιρίες. Οι μπόρες με λαβώνουν,δεν τις επιθυμώ... Δίνουν υποσχέσεις καθαρότητας, αλλά και ελπίδας, αιώνες κρατούν το έπαθλο... Μα εγώ κρυώνω... Είναι τα πρωτοβρόχια, που μοσχοβολά η φύση, μα γρήγορα νυχτώνει, Η χειμερία νάρκη θέλει να γιορτάσει... Ανυπομονεί να πάρει το στέμμα. Θα τελέψε

Μύρισε Φθινόπωρο..! Γύρισα το βλέμμα μου,και από την μισάνοιχτη πόρτα των εποχών είδα το καλοκαιράκι σιγά σιγά να τα μαζεύει και να φεύγει, και να το νέο φθινόπωρο να μπαίνει δροσερό με ζωηρούς αέριδες και δυνατό ψιλόβροχο .. μου φάνηκε πως χαμογελούσε λίγο αλλά στο βλέμμα του είχε μια γλυκιά αγριάδα σαν κάτι να ήθελε μου πει. Άρχισα να αναπολώ της ζωής μου τα φθινόπωρα και οι αναμνήσεις μου πλημμύρισαν την ψυχή. Θυμάμαι κάποια φθινόπωρα θλιμμένα με τα ξερά κιτρινισμένα φύλλ

Η ανάσα σου επιστρέφει μα το δάκρυ σου θωρώ που σαν πέσει να το σώσω δε μπορώ Κι έτσι σχεδόν αδειάζω και ποθώ να πάρω την ανάσα σου για να σωθώ Γιατί το δάκρυ είναι βαρύ με παρασέρνει πέφτοντας στη γη και μένω εκεί Θα ανοίξω στο δάκρυ δρόμο να ξεπεράσω τον τρόμο μα είναι κύμα θαλασσινό και με πάει στο βυθό Δώρα κρατώ κρυφά και θέλω να σου δώσω Έχω ανείπωτα πολλά ίσως κάποια στιγμή στα πω Πάρε θαλασσινό νερό φέρε να ξεκλειδώσω φωνή, ψυχή, καρδιά να πάρω και

Οι φωτογραφίες είναι από τον ερχομό της Βουλκανιώτισσας στο Νησί το 1960, από το ηλεκτρονικό αρχείο του Συλλόγου των απανταχού Μεσσηνίων" ο Πάμισος" και η δεύτερη είναι από το εξώφυλλο του ηλεκτρονικού βιβλίου του Δημοσιογράφου και Συγγραφέα Ηλία Μπιτσάνη Βέβαια τις φωτογραφίες τις έβαλα για να σας βάλω στο κλίμα του Πανηγυριού της Μεσσήνης. Όμως θέλω να μιλήσω ως φιλόλογος για τη λέξη " Μπεζεστένια" ,όπου ακριβώς κατεβαίνοντας το Μετόχι , άρχιζε παλιά ο χώρος που γινόταν η ζ

Απογραφή ενός στιγματισμένου έρωτα Μπλεγμένη ακόμα η καρδιά στα δίχτυα του έρωτα, θάλλουσα μεμψιμοιρεί αλύτρωτη τους στεναγμούς του στιγματισμένου αποχωρισμού. Παρηγοριά και θαλπωρή αναζητάει στους βοστρύχους του ήλιου με μια ολόθερμη αγκαλιά της μνήμης να ζεστάνει τις κρύες απαντοχες της και να εξαλείψει το φορτίο των στεναγμών και στων κυμάτων τον αφρό να εναποθέσει τους άληστους καημούς για να τους ταξιδέψει σε άξενα ακρογιάλια της λήθης και του μισεμού ... Ό,τ

Δεν είναι ο δρόμος δεδομένος. Ούτε κάθε βήμα είναι σίγουρο. Κι αν κοιτάζεις τον ορίζοντα, δεν μπορείς τη μοίρα ν’ αλλάξεις. Ο χρόνος είναι δεδομένος. Μα όχι το πώς θα τον γεμίσεις. Κι αν διαλέξεις τη θάλασσα, πρέπει ν’ αποφασίσεις πώς θα ταξιδέψεις μέσα της. Κι αν είναι δεδομένη η αρχή, είναι το τέλος άγνωστο. Μόνο ό,τι αφήνεις στις ψυχές των άλλων μοιάζει δεδομένο. Τίποτα δεν είναι πραγματικά δικό σου. Ούτε η ανάσα σου, ούτε η στιγμή, ούτε εκείνοι που αγάπησες και νόμιζε

Τι μέλι,τι κρασί στης αγάπης το ξέσπασμα Δικά σου φιλιά σαν τ'αθάνατο νερό Με ζάλη περισσή το ζευγάρι στο κέρασμα Σιωπά η λαλιά που κουβαλά πειρασμό. Τι τάση,τι ρεύμα, τηςμέθης σκιρτήματα Τι ηλεκτρισμός στην επαφή των χειλιών, Ρεμβάζει το πνεύμα και πλέκει αισθήματα Καυτός ελιγμός σ' επιστροφή των φιλιών. Σαν ρίγη δροσούλας, κεράσια θεόρατα, Σαν χούι συνήθειας στον εθισμό Τα χείλη τρεμούλας στο πάθος αχόρταγα, Τραγούδι σιγής σ' εναγκαλισμό. Τι θερμή στο χάδι φωνούλα σαν σ'ό

Ήρθες, και πήρες ό,τι λίγο είχε μείνει, δεν αντιστάθηκα, άφησα το βάθος να μιλήσει Κύμα που γυρίζει στον εαυτό του Δεν έγραψα για ό,τι δεν με καίει, Το φως δεν χρειάζεται λόγια Μόνο στο όνειρό μας ζω, έξω απ’ αυτό, η μέρα είναι κούφια, κι η νύχτα δεν ξέρει πού να σταθεί Όταν η ελπίδα χαμηλώνει, το τέλος έρχεται σαν παλίρροια Δεν υπάρχω δίχως εσένα, όχι από φόβο, από ύλη, αν φύγεις, σβήνω, αν μένεις, ανασαίνω Η ψυχή θυμάται πού ρίζωσε

Όταν σου δένουν τα χέρια να μη φτάσεις το φως . Όταν σου κλείνουν τα μάτια να μη δεις ουρανό! . Κι όταν η χαρά σωπαίνει, η αγωνία βαραίνει και το αύριο μοιάζει θολό και γκρίζο ναυάγιο . Τότε θες δύναμη που δεν λυγίζει . Θέληση που δεν σβήνει, μια ελπίδα μικρή να σταθεί και να μείνει . Γιατί αρκεί μια σχισμή, μια γρίλια μισάνοιχτη, να γλιστρήσει από μέσα μια κλωστή ηλιαχτίδα . Κι η κλωστή γίνεται δρόμος . Ο δρόμος γίνεται φως και τα δεμένα χέρια μαθαίνουν ξανά να αγγίζουν . Τα

🧡 Κι ο Ήλιος κουράστηκε να καίει... Κηρύττει παύση της πύρινής του ενέργειας... Στα φθινοπωρινά χρώματα θα απλώσει τις απαλές του αχτίδες Τις ανάσες του θα ενώσει με γλυκόπνοους ανέμους ανάμεσα στα χρυσοπράσινα φύλλα που ξεκινούν τη νέα τους χορογραφία... Πιο χαλαρός... το άρμα του θα οδηγεί με χαμηλή ταχύτητα στη μέρα που μικραίνει και βαθαίνει το Φως... 🍂 Βλέπεις...ακόμη κι ο βασιλιάς των Πλανητών δεν κυβερνά πάντα στο απόγειο... Ξέρει κι αυτός πως η δύναμη δε βρίσκεται σ

Η αγάπη δεν είναι μαθηματικά, μήτε και εξισώσεις, η αγάπη είναι συναίσθημα, που πρέπει να το νοιώσεις. Βρές τις λύσεις...πέταξες, και τόβαλες στα πόδια, κι άφησες πίσω την ψυχή, να δρασκελά εμπόδια. Κλείστηκες μέσ’ τη σιωπή, χωρίς να αντιδράσεις, η γνώμη σου ανύπαρκτη, θέλεις να αποδράσεις... Η αγάπη η αληθινή, δεν είναι ασκήσεις, που θα σκεφτείς με προσοχή, και θα μπορείς να λύσεις. Οι λύσεις είναι άπιαστες, το χ και ψ σκοντάφτουν, δεν βγαίνει η εξίσωση, και λύσεις δεν υπάρχ

Περαστική η ζωή μου σαν λευκό φτερούγισμα Πόσο αλλιώς φαντάζει τώρα ο ουρανός σου; Τα φτερά μου φοβούνται Δε σε αγγίζουν Η πιο νοσταλγική αυγή μου, λησμονήθηκε από τον αδαή άνεμο Θέλω να σε χάσω αληθινά Άφησέ με Θα αντέξω την πυρετική απουσία Χάσου στο απόκρυφο ουρανό, θα σε ψάξω Θα κοιτώ και χωρίς εσένα Το μάγουλό σου άγγιξε ο ίδιος άνεμος Τον συγχωρώ Άνεμε, γιατί μένεις τόσο πολύ Φύγε τώρα Κρατάς πολύ το άρωμα, ζηλεύω ακήρατες πνοές Στα χείλη σου κοιμήθηκε η μεθυσμένη νύχτα

Το κερί δάκρυσε πάνω σε μια κόλα χαρτί.. Μελάνι το περιέθαλψε με βελούδινη στοργή. Η σκέψη αποκοιμήθηκε μεθώντας, κάτω από τον ίσκιο του, που πάσχιζε την φλόγα να φυλά αναμμένη. Φλόγα δάκρυ αγκαλιάστηκαν, ακατάπαυστα η καρδιά πληκτρολογεί. Το βλέμμα του δαπέδου μυρίζει την ψυχή, ξάφνου ακούω στους τσίγκους , να ερωτοτροπεί η βροχή. Ψίθυροι και ανάσες που ακούνε μέσα στη βροχή, ελάχιστοι εναπομείναντες εραστές θνητοί... Το βλέφαρα ασφαλίσανε σκηνές πάθους και ηδονής των εραστώ

Θυμάμαι ακόμη εκείνο το απόγευμα στο παιδικό θέατρο. Τα αγόρια μου ήταν μικρά τότε, στην ηλικία που τα μάτια ανοίγουν διάπλατα μπροστά στη γνώση και η ψυχή πιστεύει πως το καλό πάντα νικά στο τέλος. Δεν θυμάμαι πια όλους τους ήρωες της παράστασης. Ο χρόνος σβήνει ονόματα και λεπτομέρειες. Θυμάμαι όμως ολοζώντανα κάποια πλάσματα με το όνομα «Γλιτσίνια». Τα Γλιτσίνια ζούσαν βυθισμένα στη σαπίλα τους. Δεν είχαν άλλον σκοπό από το να μηχανεύονται το κακό. Δεν δημιουργούσαν, δεν ο

Πήρα βελόνι και κλωστή, και τις ρωγμές να ράψω, για να σφαλίσω την ψυχή, κι ότι πονεί...ίσως το διαγράψω. Άλυκο αίμα ξεχύθηκε, ράβοντας με βελόνα, στάλα στάλα έσταξε, βάφτηκε ανεμώνα. Εκεί εις την εξώθυρα, θα την τοποθετήσω, το χρώμα το φανταχτερό, σημάδι για ν’ αφήσω. Να κλείσω πόρτες και οπές, έξω τον πόνο να κρατήσω, να μην μου κλέβουν την χαρά, για να μπορώ να ζήσω. Το γκρίζο ρούχο της ψυχής, με χρώμα θα το βάψω, πήρα πινέλο και μπογιές, την όψη του ν’ αλλάξω. Χρώματα χα

Περπάταγες πάντα αντίθετα στο ρεύμα Στο πρόσωπο σου ο βοριάς εκπλιπαρούσε Τα μαλλιά σου χορός άναρχος σε μουσική παροχυμένη Η ανάσα σου εκκωφαντική στην ησυχία της νύκτας Αναρωτιόσουν αν στην στράτα σου κυκλαμινα θα ανθίσουν Μάταια περίμενες την άνοιξη Μάταια τα πρωτοβρόχια Ποια θα ήσουν άραγε ,αν όλοι δεν γνώριζαν τον λύκο; Ρούλα Παγιαλάκη 🌹

Κι αρχίζεις να μαθαίνεις ότι τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια ..τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις... Κι αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου... Με το κεφάλι ψηλά και μάτια ανοιχτά..! Και μαθαίνεις να χτίζεις όλους τους δρόμους του σήμερα, γιατί το αυριανό έδαφος είναι αβέβαιο για σχέδια,και τα μελλοντικά έχουν τον τρόπο να καταρρέουν στη μέση της πτήσης ... Για αυτό υπάρχει το φθινόπωρο, για ένα δροσερό αεράκι και μια ανάσα ευτυχίας και συναισθημάτων που επιδεινώνονται.. Ψάξε για ανθρώπο

Σαν πεθάνουμε, θα ανταμώσουμε εκείνο το ομόκεντρο φως με τις διαδοχικές διακλαδώσεις, την πορφυρή θάλασσα, όσα μας αγάπησαν και δεν τα βρήκαμε, όσα ήταν για εμάς και διάφανα, δεν ήρθαν, εκείνα που είχαν Θεό και Διάβολο μα εμείς τα παζαρέψαμε για έναν κόκκο φθηνής ηδονής. ​Τα δάχτυλα που δεν εφάρμοσαν ποτέ στα δικά μας κι εκείνες τις μικρές ατέλειες που βλάψανε με χάρη το δόλιο ταιριαστό, τα χιόνια που κρύο δεν γνώρισαν, τα σπίρτα που άναβαν ξανά και ξανά, τα σύννεφα που αρνήθ

Υπάρχουν όνειρα που ταξιδεύουν στον χρόνο, ώσπου να βρουν το μελάνι που τους αξίζει. Το ταξίδι τους ξεκινά ασπρόμαυρο, σαν όραμα μιας νύχτας· έτσι δειλά όπως ξεκινά και η αγάπη. Ένα μεσημέρι του Αλωνάρη ο ήλιος λαμπάδιαζε με μάτια πυρωμένα, κάνοντας τα τζιτζίκια στα κλώνια να ξεφαντώνουν ασίγαστα. Στις θάλασσες των αμπελιών φούσκωναν και μέλωναν αργά οι αγουρίδες και ένα τσαμπί ακάματες μέλισσες ρουφούσαν λαίμαργα των λουλουδιών το νέκταρ. Στου ουρανού τους δρόμους, ταξίδευ

Οι άνθρωποι επιλέγουν ακόμα να συνεχίζουν να παίζουν με το ίδιο βιολί; Αρνούνται να ψιθυρίσουν ένα καλό λόγο στον διπλανό τους, Ο δικός τους λόγος έχει την πρωτιά αυτοθαυμάζονται και κολακεύονται στο χειροκρότημα; οι άνθρωποι προδώνουν τον εαυτό τους προσφέροντας πλαστό πρόσωπο, πλαστές ευαισθησίες και ενδιαφέρον, εξελίσσονται με ασχήμια και μάσκες στα πρόσωπα, πλαστογραφούν την ταυτότητα και πιστεύουν ότι γλιστράνε στην αθανασία, δεν υπάρχει αθανασία και όμως πολλοί ζουν με

Όταν το εμείς αγωνίζεται συνεπαίρνει η ευωδιά του αγώνα Πλουτίζει με αισθήματα η δράση Το εγώ πετιέται πτώμα άψυχο στο περιθώριο Η αλληλεγγύη γίνεται σκοπός Η ζωή με μάτια μακρύθωρα πλησιάζει τον στόχο με έντονες συναισθηματικές φορτίσεις Η απαισιοδοξία ξεστράτισε και πρόσπεσε στο φως στολίστηκε με διάθεση αισιόδοξη. Χωρίς καταναγκασμούς και πειθαρχίες η ζωή φοράει το αέρινο της φόρεμα χωρίς στιλιστικές απαγορεύσεις Με την καρδιά μέσα στην ευχαρίστηση από την συμμετοχή αι

Δυο Μάνες, δυο Σκέπες, δυο Φάροι πίστης στο Ιόνιο και στο Αιγαίο Η Παναγία η Δραπανιώτισσα της Κεφαλονιάς και η Παναγία η Μυρτιδιώτισσα των Κυθήρων στέκονται σαν δυο μεγάλες μορφές της Ορθοδοξίας, δυο Μάνες που προστατεύουν και σκεπάζουν τα νησιά τους, αλλά και όλους τους πιστούς που τις επικαλούνται. Η Δραπανιώτισσα, που βρίσκεται στο Δράπανο του Αργοστολίου, έγινε παρηγοριά των Κεφαλλονιτών. Κάθε χρόνο, στις 24 Σεπτεμβρίου, η εικόνα της κατεβαίνει σε λιτανεία στο Αργοστόλι

Σαν απο ταινία πολύ ταξιδεμένη που από μέσα της περνούμε διεκδικούμε συχνά κλαίμε και γελούμε με άγνοια κινδύνου ρετρό.. ρομαντική όμορφο , που από την πτώση ξανά σηκώθηκες . - Και τα παιδιά ;; - Ναί , τα παιδιά ! Εκείνα που σχεδόν ποτέ απόφαση σωστή δεν πήραν στην ώρα τους όλα αποπληρώθηκαν - Και με τις σχέσεις ;; Με τις σχέσεις ... Εκείνες που κλειδώνουν δύό ζευγάρια μάτια που κοιτάνε χαζεμένα και ένα χαμόγελο μέσα στη μέρα να περισσεύει και όταν έρθει η στιγμή την

Την πρώτη φορά που τον είδα, ήταν τρεις και δεκαεπτά το πρωί. Δεν ξέρω γιατί θυμάμαι την ώρα. Ίσως επειδή από εκείνη τη νύχτα και μετά, κάθε φορά που κοιτάζω το ρολόι και βλέπω 3:17, νιώθω πως κάποιος στέκεται πίσω μου. Εκείνο το βράδυ καθόμουν μόνος στο σαλόνι. Το σπίτι ήταν σκοτεινό. Μόνο το φως από τον δρόμο περνούσε μέσα από τις γρίλιες και έκοβε το πάτωμα σε λεπτές, γκρίζες λωρίδες. Δεν μπορούσα να κοιμηθώ γιατί τη σκεφτόμουν. Πάλι. Δεν την ήθελα πίσω · αυτό έλεγα στον ε

Πάντα ήταν μόνος ο Ιάσωνας. Ήταν οδυνηρά μόνος. Τόσο που το έχει συνηθίσει. Οι περίοικοι, χαριτολογώντας, τον αποκαλούσαν Τζέησον. Γλιστρούσε αθόρυβα στα δωμάτια του μικρού σπιτιού του, σαν σκιά. Αναζητούσε στους μοναχικούς του περιπάτους να πιάσει ξανά το χαμένο νήμα της ζωής του. Μικροπωλητής σε μια κεντρική στοά. Την δεκαετία του ’90, τότε που ήταν όλα μπορετά, οι γειτονιές έτειναν να εξαφανιστούν και οι αλάνες σώζονταν μόνο σαν ένα ντεκόρ του περασμένου αιώνα. Ήταν βράδ

Ναι...ήταν όλα γλυκά και μαγεμένα. Μα και πικρά σαν φλούδα πορτοκάλι. Σαν ένα σύννεφο που πέρασε το βράδυ. ...Μια αστραπή που πέφτει στο σκοτάδι. Και φόρεσα τα χάρτινα φτερά σου. Που είχαν γεύση φράουλα και μέλι. Χάθηκα μέσα στα άγνωστα νησιά σου. Στον ουρανό σου...σπαρμένο από αστέρια. Τώρα οι νύχτες δεν έχουν το άρωμά σου. Μόνο η βροχή που πέφτει λυπημένα. Πάνω στο τζάμι να θυμίζει τη ματιά σου. Όταν μου είπες ...φεύγω...μην με ψάξεις. Πόση βροχή... Κώστας Κούκας 🪽

Σαν λήξει η γιορτή Σαν λήξει η γιορτή και σβήσουν τα φώτα, εσύ, θα γίνεις σιωπή θα μείνουν τα χνώτα...! Σαν θα βγει η νυχτιά, θα γίνεις δάκρυ νοτιά. Αέρας, σύννεφο, σκόνη εγώ, υποχείριο άχτι, στου χρόνου τ' αμόνι... Θα ζήσεις κοντά μου για λίγο και μετά, όπως πάντα, θα πεις: "Θα φέξει... πρέπει να φύγω...! ...λυπάμαι.. το φως μόνη θα δεις...!" Κι εγώ λύπες υφαίνω, σκιές, σέ, να προσμένω... Θαρρώ είμαι παιχνίδι! Δικό σου; της μοίρας; Τριχιά, παραγάδι, στα χέρια σας σφύρα...!

Εκεί που,ξεμπουμπούκιαζε, το άνθος της ζωής μου, βελόνι με χρυσοκλωστή, κέντησες στην ψυχή μου. Όμορφη σταυροβελονιά, κέντησες τ’ όνομα σου, άπλωσες το χέρι σου, μούδωσες την καρδιά σου. Ανατροπές κάνει η ζωή, αλλάζουν τα δεδομένα, μένουν μοναχά στη ψυχή, γράμματα κεντημένα. Χρυσοκέντητα τα γράμματα, δεν τα φθείρει ο χρόνος, σαν σκιά μ’ ακολουθούν, αναμοχλεύει ο πόνος. Σαν σκιά που οδηγεί, σ’ απάτητα μονοπάτια, πέφτει και αιμορραγεί, και γίνεται κομμάτια. Μιά σκιά πάντα άπιασ

Ανώνυμο το νερό που σ΄ άγγιξε Κι εσύ μουσκεμένη με το σώμα σου να νοσταλγεί, ένα χέρι στον σιωπηλό αλαβάστρινο αυχένα σου Μια ανάσα στο τρεμάμενο διψασμένο στόμα σου Ένα βλέμμα στην θίνα της αργόσυρτης θλίψης σου Ένα άγγιγμα στον θαμμένο άσβεστο πόθο σου Και τούτο το ύδωρ που ηδονικά σε θώπευσε, δεν θυμάται τους σκουριασμένους νεκρούς του Αγνοεί το λειμωνάριο μαρτύρων Θυμάται μονάχα αυτή σου την γυμνή αφή Κι εγώ τα χέρια μου βυθίζω στο νερό σου Λες να μου μάθει πώς θα΄ ταν ν

Σε λαβύρινθο έρωτα πάνε να σε μπλέξουν, Εσύ εκβρόντητους τους άφησες... Επινόησαν κάποιοι να σε ελέγξουν, Δίκαια έρωτα σκληρά τους τσάκισες. Επιχείρησαν σε σένα να ρίξουν κάβους Να σου βάλλουν δεσμά κάποιοι τόλμησαν.. Τους κατάντησες πιόνια,άτολμους σκλάβους, Πού τελικά αυτοβούλως αυτοκτόνησαν. Είχαν μοίρα αυτόδικη όσοι σ' αρνήθηκαν Και όλοι το μετάνιωσαν σκληρά.. Ολιγόψυχοι "κυριοι" που σένα αρνήθηκαν, Είναι όντα με όνειρα νεκρά. Λευτέρης Σιώμος 🌹

Αχ , πως νοιάζομαι τα μάτια σου που σαν τον ήλιο λάμπουν μου φυλακίζουν την καρδιά σαν με γλυκοκοιτάζουν.... Δεν θέλω να τα ειδώ να κλαίνε , την καρδούλα σου να καίνε , γλυκιά μου αγάπη , έλα μου αγκαλιασέ με έλα μου σφίξε με και φίλησέ με , Νώσε το αίμα μου στις φλέβες να κυλάει, τον έρωτά μου ν ' ανάβει . Είσαι ο ήλιος μου , είσαι το λουλούδι μ

Τόσο κοντά Με διαφορά κάποια βήματα. Παιδικά ή ενήλικα, δεν ξέρω. Αρκεί που είναι βήματα. Να χορεύεις λες και δεν χόρεψες ποτέ, να πνίγομαι λες και δεν πνίγηκα ποτές. Τι σου είναι η απόσταση; Αποσύνθεση του χρόνου, αναδόμηση του πόνου, ανακύκλωση του πόθου κι αναδιάρθρωση του φόνου. Ναι, όλα ετούτα. Φθινόπωρο κι απόψε... Τόσο κοντά. Μυρίζουν οι γειτονιές πρωτόκαυτες ψυχές. Ο θάνατος, κουρασμένος, κλείνει τα μάτια κι έτσι ξαναέρχομαι με τριαντάφυλλα και ρόδια, γαβγίζοντας γοερ

. Χάθηκα, μέσα στους δρόμους του ουρανού, αναζητώντας το δικό μου αστέρι 🌟 . . Περιπλανήθηκα, παραπλανήθηκα, ξοδεύτηκε πολύτιμη ζωή Κανείς δεν ήρθε να μου πει πώς είναι εδώ, πάνω στη γη, και κατοικεί μες στη δική μου την ψυχή . . Κι ύστερα φάνηκες, Εσύ Όχι με στεντόρεια φωνή, μα με σιωπή Όχι με ρούχα φανταχτερά, μα με χιτώνα λευκό Μέσα στο φως το ιερό, δεν σε άγγιξα, μα σε προσκύνησα . . Σαν εικόνα σε τέμπλο χρυσό Κι έγινες φλόγα μες στο αίμα μου Ένας ψίθυρος προσευχής χωρίς

. Στην πλατινένια σου σκιά προσφεύγω μ’ ένα ήσυχο τραγούδι να ’ναι η αγάπη της ποίησης η αύρα . Παρακαλώ τη θάλασσα που έρχεται και φεύγει σμίγοντας τους ανθρώπους να φέρνει το ρυθμό σ’ εσένα . '' Ζητά τραγούδια λυπημένα η αγάπη μου '' . Απ’ των κυμάτων το δάκρυ το θολό την αρμύρα φόρεσα και μέσα στην ερημική αμμουδιά σε νανουρίζω . ''Τα μαλλιά σου έγιναν κοράλλια δώσ’ μου το πικρό σου χέρι βάναυση η νύχτα'' Τα μάτια σου κρυμμένα στο σκοτάδι στου γιαλού την κόψη μια μουσική χ

Επί ευκαιρία της αυριανής Παγκόσμιας ημέρας Αλτσχαιμερ ένα πεζό μου γραμμένο για την Ανοια. Η μοίρα της Άνοιας Τις γέννησε η ίδια μοίρα Δύο ψυχές ολόιδιες σε διαφορετικά σώματα...μαζί μέχρι το θάνατο. Δύο πανέμορφα κοριτσάκια ήρθαν στο κόσμο την ίδια μέρα στο ίδιο νοσοκομείο, την ίδια ώρα από ξεχωριστές μητέρες. Μεγάλωσαν μαζί από το πρώτο λεπτό της γέννησης τους . Έζησαν τα ποιο όμορφα παιδικά χρόνια. Πάντα χαμογελαστες και χαρούμενες. Έκαναν όνειρα.....έδωσαν όρκους..... Η

Νέα τη φοράς όσο η μόδα το απαιτεί, σου πάει τόσο... θα ακούσεις στην αρχή. Μετά το χρώμα της στο βλέμμα τους θα αλλάξει, θα ξεθωριάσει θα ντραπείς, θα την πετάξεις. Κάτι καινούργιο θα βιαστείς να δοκιμάσεις, με ρίγες νέες μέσα στο πλήθος να ταιριάξεις. Ενώ θα ράβεις, θα μπαλώνεις καταστάσεις, τον κύκλο της τρέλας λογική θα ονομάζεις, μέχρι η μόδα του μυαλού σου να περάσει. Μα η καρδιά δεν είναι ρούχο να φορέσεις, ούτε μια λέξη έμμετρη να την χωρέσεις σε ένα ποίημα που μεταπο

Στο βλέμμα σου… Ανέγγιστο… Κοντά σου δεν ψυχνιάζουν οι αγέρηδες. Κουρνιάζω στη λιαρή σου φλόγα, στην καρδιά τη μαραζιάρα ναζλίδικα τα μάτια φλέγουν και φλέγονται, κουβάρι γίνεται του έρωτα ο σταλαγμός. Μακριά σου η αγάπη σιωπή στάζει. Αντηλαρίζουν οι υγρές ματιές… Ποτέ να μη μιλήσεις, να σφραγίσεις τη σιωπή να μη γενώ κομμάτια, φωτιά μη ρίχνεις στην καρδιά. Ανάμεσα στις σκιές η θλίψη σαν σύγνεφο βροχής λιώνει την αγάπη στον ασυνόριστο ουρανό. Εκατάλησα όλο το δάκρυ σαν φιλί,

Το χώμα λίγο νοτισμένο τις ρίζες μου δροσίζει Στον βράχο φύτρωσε μια ανεμώνη Αποκαμωμένη, κουρασμένη άπλωσε τα διψασμένα φύλλα Ξεράθηκε αναμένοντας σταγόνες μιας μικρής βροχής Καψαλισμένο το δεντρί σκιάζει τον βράχο Χαμόδεντρο εγώ Κάποτε θα ψηλώσω Μα κι’έτσι με τις ρίζες μου βαθειά γερά στέκομαι κι’αγναντεύω Προσμένω τα πουλιά να τους χαρίσω μια φωλιά Σαν έρθει πάλι η άνοιξη θα στολίσω την αυλή μου Με χρώματα κι’αρώματα θα περιμένω τις μέλισσες Πάνω απ’το σώμα μου την γύρη

Δρόμοι της αρμύρας. Ένα καράβι που ταξιδεύει με των γλάρων το φτερό στο γαλάζιο των ονείρων νερό. Σε ψάχνω στους βαθιούς συλλογισμούς σαν θαλάσσια πνοή ακουμπισμένη στης κουπαστής το γερό στήριγμα. Πελαγώνει η ματιά σου. Πεπρωμένο ο έρωτας θα πω. Ύστερα σε φαντάζομαι ιέρεια του πόθου,να αφήνεσαι στην ορμή των αναμνήσεων να χαιρετάς α;έρινη σαν μια γυναίκα που σε πόθησε η μηδαμινή μας στιγμή. Οι σχέσεις του νου αμοιβαίες. Ολάνοιχτα τα παράθυρα υποδέχονται την έλξη των εκφράσε

Θεωρούν ότι λέω την αλήθεια. Δεν είναι ακριβές. Εγώ δείχνω μονάχα ό,τι στέκεται απέναντί μου. Την αλήθεια την κουβαλάει ο καθένας μέσα του. Εδώ και δεκαετίες βρίσκομαι κρεμασμένος στον ίδιο τοίχο. Κάθε πρωί υποδέχομαι πρόσωπα βιαστικά, πρόσωπα κουρασμένα, πρόσωπα ερωτευμένα με τον κόσμο ή απογοητευμένα από αυτόν. Παρατήρησα κάτι παράξενο όλα αυτά τα χρόνια. Οι άνθρωποι κοιτούν τα μάτια τους ελάχιστα. Στέκονται μπροστά μου αναζητώντας μια ρυτίδα, μια λευκή τρίχα, ένα σημάδι πο

Παράλογη καμπύλη σε σχήμα καρδιάς Τεράστια ρημαγμένη, αιμάτινη, από πηλό προσμονής φτιασιδωμένη Και το κορμί μου πιεσμένο ασφυκτικά πάνω της Σα να προσπαθεί να αναθερμάνει κάτι νεκρό Σα να προσπαθεί να της σφύξει χτύπους Σα να προσπαθεί να ζεστάνει λιγάκι τον θάνατο Σκύβω Ένα τικ ακούστηκε Ένα χτύπημα και ύστερα παύση Ύστερα ένα τακ Απόλυτη σιωπή και παύση μεγίστη Η καρδιά ασβεστωμένη γονάτισε Δεν υπάρχει χρεία επιστροφής Αμπάρωσε τα ανάγλυφα πέταλά της Το πάθος συνετρίβη Το

Δάκρυ.....λύπης ή χαράς.... Δάκρυ ,το ξεχείλισμα της ψυχής, σαν τα συναισθήματα κοχλάζουν. Δακτυλίδια ατμών ξετυλίγονται, κύκλους γράφουν και αιωρούνται. Της ψυχής οι ατμοί υγροποιούνται, και ψάχνουν δίοδο να δραπετεύσουν. Σταγόνες ωσάν βροχή πλημμυρίζουν, και ρέουν ακατάπαυστα, και φτάνουν στων ματιών την άκρη. Κόμπος γίνεται μα καθώς το μέσα κοχλάζει, ρέει ασταμάτητα και το δάκρυ στάζει. Αλμύρα έχει η γεύση του σαν από λύπη βγαίνει, να το κρατήσει η ψυχή ποτέ δεν καταφέρνει

Λιθώδης τρίβος με ήλους και τάφρους Γονυπετής φιλάς τα ματωμένα πόδια του λαβωμένου Ασήμαντος μες στη σημαντικότητά Σου Εσύ ο δικός μου Θεός! Στεγνή υπερώα με ουλές και άλγη Αλτρουιστής ραίνεις με το δικό Σου νάμα τα αναιμικά αποθέματα του ασθενούς Εσύ ο δικός μου Θεός! Φτερά στους πέντε ανέμους τα σπασμένα μου κατάρτια, συνεσταλμένο κυπαρισσάκι κρατώντας χαλαρά το σβησμένο αγιοκέρι, καντηλανάφτισσα των φουντωμένων κριμάτων που σαν εξαγριωμένα κοράκια σχίζουν το

Μια απρόσωπη βουβή φιλοσοφία, Μα πόσο άραγε να αξίζει; Τι διδάσκει η ανθρώπινη σοφία Όταν δεν μπορεί να δακρίσει; Τους πολέμους, την πείνα και πόνους Ποιος τους βαφτίζει σαν ανθρωπιά Όταν όλοι οι τρανόι αυτού του κόσμου Πρωτίστως αγνοούν τα παιδια; Λευτέρης Σιώμος Κ/104 δ.π.ελ.

Καθάριος ο καθρέφτης σου, καθάρια κι η μορφή σου, αντανακλά το μέσα σου, το είναι της ζωής σου. Εμπιστοσύνη κτίζεται, λιθαράκι,λιθαράκι, μα σαν γκρεμίζεται, σε τρώει το σαράκι. Εμπιστοσύνη στη ζωή, με τον καθρέφτη μοιάζει, σαν θα ραγίσει το γυαλί, κι αυτή στα δύο σπάζει. Κόλλησε ,ξανά κόλλησε, να γίνει όπως πρώτα, αδύνατον για να στηθεί, αλλάζει πια η ρότα. Εμπιστοσύνη αν κλονιστεί, και θρύψαλα σαν γίνει, βοτάνι τρέχα γύρευε, και η πληγή δεν κλείνει. Ένας καθρέφτης με ρωγμές,

Παρθενώνας Ω, Παρθενώνα! Στο βράχο σου, αιώνες, ίστασαι αγέρωχος, στητός! Άχραντος, λαμπερός, απέριττος κι επιβλητικός! Με δέος σε θωρώ και κλίνω μ' ευλάβεια το γόνυ! Κι αιώνες τώρα, σε, προσκυνούν όλοι της γης οι γόνοι! Δίχως φειδώ, οι πιστοί για να σε καλλωπίσουν, από χώρες ξέμακρες ό,τι πολύτιμο για σένα προσκομίζουν. Ξυλεία, ελεφαντόδοντο, πλουμιά, χρυσάφι, απ' Αίγυπτο, Λίβανο, Λιβύη κι από Θράκη κι από Πεντέλης μάρμαρα, λευκά αστραφτερά, μ' αγάπης έργα, προ

Να με σκέφτεσαι άγρια σαν την θάλασσα που υπηρετείς. Να με σκέφτεσαι άγρια σαν τον απύθμενο ωκεανό. Να με σκέφτεσαι άγρια όπως ο καρχαρίας ποθεί το θήραμα του. Άγρια μαύρη θάλασσα. Αυτό κρύβει το βλέμμα σου. Σκοτεινός υδάτινος κόσμος η ψυχή σου. Να με σκέφτεσαι άγρια όπως τα κύματα χτυπούν τα βράχια. Φάρος θα είναι το βλέμμα μου και φως η προσευχή μου. Χρυσάνθη Σεργίνη 🌹

Να μ' αναζητάς θα πει πως λείπω, πώς έλειψα, πως έλειπα. Να μ 'αναζητάς, θα πει πώς με χρειάζεσαι, πως με φαντάζεσαι, πως αφουκράζεσαι ψιθύρους. Να μ 'αναζητάς θα πει το σώμα είναι μετέωρο, το μυαλό παγιδευμένο, το κορμί αδειανό. Να μ αναζητάς... Ρούλα Παγιαλάκη 🌹

Τον γνώρισε ένα απόγευμα του Οκτώβρη, σ’ ένα μικρό καφέ κοντά στη θάλασσα. Η βροχή είχε αρχίσει απότομα. Μπήκε μέσα βιαστικά, κρατώντας την τσάντα πάνω απ’ το κεφάλι της, περισσότερο από συνήθεια παρά από χρησιμότητα. «Έχεις γίνει μούσκεμα», της είπε ο σερβιτόρος. «Το παρατήρησα.» Κοίταξε γύρω της. Όλα τα τραπέζια ήταν πιασμένα εκτός από ένα, δίπλα στο παράθυρο. Κάθισε. Άφησε το παλτό στην πλάτη της καρέκλας, είδε έξω τον γκρίζο ουρανό και αναστέναξε. Άνοιξε το βιβλίο που είχ