Άνοιξα το μπαούλο  Νάτο το πράσινο βελούδο  Αφράτο πάνω πάνω λάμπει! Το κοιτώ και ζαλίζομαι ελαφρώς,  μου θυμίζει εκείνη τη νύχτα της αποκριάς τη μυστηριώδη γυναίκα που πήγε στο πάρτυ ντυμένη λαίδη, αλλά χωρίς μάσκα  και έκατσε στην καρέκλα σε μιαν άκρη παρατηρώντας τους όλους.  Γύρω όλοι με μάσκες Σκεπαστά τα πρόσωπά τους  Χόρευαν σε τρελούς ρυθμούς  Χορός, καπέλα  όλοι με στολές κι εγώ εμφανίστηκα χωρίς μάσκα,  μόνο με το υπέροχο βελούδο μου φόρεμα   Πως είχες το θράσος να

Σε αυτό το νησί, εκείνο το φθινόπωρο, είχαν έρθει όλοι οι φίλοι μου. Κάτι σαν μια ρετρό φωτογραφία βγαλμένη με τρίποδο, ήμασταν όλοι μαζεμένοι γύρω από μια φωτιά.  Ήταν νύχτα και σκέφτηκα πως όλα έμοιαζαν σαν να βρισκόμασταν συχνά σε αυτό τον τόπο. Η Μαρία, ο Μπάμπης, ο Κυβετός, η Φώφη, η μικρή Γλυκερία και η Βασιλική Μ  κουλουριασμένη σαν γάτα με το κυπαρισσί φόρεμά της. Όλοι μονιασμένοι, μαυρόασπροι και αμίλητοι είχαμε σχηματίσει ένα ημικύκλιο. Με την βαριά αρρώστια στην πλ

Μην βγάλεις την μάσκα... Κρύβεις τα συναισθήματα σου πίσω της. Θολώνει την αληθινή σου εικόνα... Οι Αποκριές είναι δικαιολογία. Η ουσία βρίσκεται στα μυστικά που κρύβει η μάσκα της Βενετίας. Κοίτα το χαμόγελο της πορσελάνης. Διατηρεί τον χρόνο παγωμένο... Θαμμένος ο  πόνος που αισθάνεται... Οι γόνδολες συνομωτούν  στα κανάλια, προκαλώντας τα να   ξεπλύνουν  υποσχέσεις δοσμένες σε στιγμές πόθου. Πίσω από το χρυσό και το μαύρο βελούδο, τα μάτια σου επιβίωσαν, μιας αλήθειας που

Μέσα στον συρμό της ακυβέρνητης χαράς, στο πάντρεμα της σερπαντίνας και της λαμέ βραδιάς, στα πλάνα λόγια της καρδιάς, στο πολύχρωμο της αποκριάς, στο τρελό ξεφάντωμα, στην ασωτία της νυχτιάς, σε ψάχνω με κόκκινο φόρεμα τσιγγάνας Ρωμιάς, με εβένινο μαλλί, με μαντείες διφορούμενες μιλάς, με μια κοφτερή ματιά, λάγνας πράσινης σαϊτιάς, και μ΄ έναν χρησμό μου στον τοίχο κολλάς. «Θα ζήσεις όλα τα όμορφα, τα επιθυμητά, άρχοντά μου, τα λάγνα, τα βασιλικά μα και τ΄ απαγορευμένα, ένα

Η Βενετσιάνικη Μάσκα   Η βενετσιάνικη μάσκα έμενε κρεμασμένη στον τοίχο, μια θύμηση των όμορφων στιγμών του προηγούμενου αποκριάτικου χορού.   Ο σπανιόλης χορευτής με τα πράσινα μάτια, μια αέρινη, γλυκιά συντροφιά ολόκληρης της χρονιάς.   Φέτος θα ξαναπήγαινε. Με την ίδια μάσκα. Ίσως να τον συναντούσε ξανά.   Πήγε. Ο αποκριάτικος χορός βρισκόταν σε εξέλιξη. Πίσω από τη μάσκα, δύο μάτια σάρωναν τον χώρο.   Ο χρόνος περνούσε. Πουθενά ο Ισπανός χορευτής. Τα μάτια γέμιζαν αγωνία.

Οι σχέσεις των ανθρώπων οδεύουν διάτρητες, σαν κουμπότρυπες πολυφορεμένου πανωφοριού και σε κάθε γωνιά καραδοκούν ανατροπές, και ενεδρεύουν παγίδες και αντιφάσεις. Έτσι πολυκαιρισμένα χαμόγελα και αγκαλιές, μετατρέπονται σε φυλακή με επίχρυσα κάγκελα και σου κόβουν την ανάσα. Αρκεί μια στραβοτιμονιά, να ταράξει τις ισορροπίες και στον ανέφελο ουρανό της ρουτινιάρικης καθημερινότητας, να ξεσπάσει καταιγίδα. Στην αρένα της ζωής λοιπόν κονταροχτυπιούνται οι πιο ιερές συγγένε

Ποιος είσαι Εσύ, Ποια είμαι Εγώ...... Αυτή η "Ανασφάλεια" Δαμόκλειος Σπάθη"! Επί της Κεφαλής Αιωρείται...... Κι εκείνο κει το "Απόθεμα" της Μακαρίτισσας της Μάνας μου Με ακολουθεί κατά πόδας.... Ποτέ δεν το απέβαλα... ποτέ δεν συμμορφώθηκα... Ποτέ δεν μέτρησα, όλο και πιο πολύ ήθελα να μαζεύω.... Να έχω "Απόθεμα", μήπως και έρθει Κατοχή... Και πούμε το Ψωμί "Ψωμάκι"! Κι όλο αγοράζω κι όλο μαζεύω, κι όλο ξοδεύω... Κι όλο μετράω... κι όλο δεν μου φτάνει το "Φαΐ "! Κι όλο ζ

Έλα, διείσδυσε παράνομα, ως κάτι που ήδη βρίσκεται μέσα μου, μέσα στο λούτρινο περιβόλι της απουσίας• να ξεδιψώ σαν πλαγιάζεις με τους λύκους. Ωμή ωπή στον χρόνο. Ο Γολγοθάς από τον έρωτα, ένα τσιγάρο δρόμος. Σου άφησα μιαν ακίδα• χολή στα χείλη. Ψίχουλο που ψιθυρίζει την έξοδο• Βασίλης Πασιπουλαρίδης 🌹

Αν η αρμονία σαν ανάγκη κατοικούσε στο απόλυτο, η επικοινωνία των αισθημάτων θα αντλούσε αποδοχές στης τέχνης το τέλειο που αφήνει ο έρωτας, οι λέξεις βιβλίο και θα διάβαιναν στο βλέμμα. Του κάλλους θα άνθιζε το μποστάνι. Και ναι αν οι αισθήσεις είναι ποίημα η μορφή σου ουσία και το φως όραμα ότι υπάρχεις είναι ζωή. Ίδια με σένα ίδια με μένα με μια αυγή που χαράζει, στο μελλούμενο μιας αλάνθαστης προσμονής. ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ 🌹

. Σ’ αποζητώ στου ορίζοντα τα πλάτη να σε βρω και δεν σε φτάνω, σε γυρεύω απελπισμένα, κατάμονος στ’ ανεμοβρόχι κόντρα στον καιρό, θλιμμένα βράδια, δειλινά λησμονημένα. . Τα πικροκύματα σε πήραν, δεν είσαι εδώ, γοργόνα του γιαλού, ποτέ δεν θα σε ξαναδώ. . Δεν είσαι εδώ, σου στέλνω με τον άνεμο φιλιά, δεν είσαι εδώ και παίρνουν το τραγούδι τα πουλιά. . Καράβι κοσμογυρισμένο σ’ αραξοβόλια μακρινά, σ’ άδειο λιμάνι σε προσμένω, σαν όνειρο τα δειλινά. . Τον άγριο άνεμο πώς να γλυκ

Μια ζωή μια περιπέτεια Άγρια πάλη με τ αφρισμένα κύματα Μια ανάσα σε δαντελωτό ακρογιάλι κι έπειτα καβαλάρης σε ασημένιο σύννεφο Οι πληγές στο στήθος και οι ουλές από αγάπη προδοσία συγχώρεση Τώρα με στολή στρατιώτη περιπλανιέται στα βουνά Ψάχνοντας τον ορίζοντα το επόμενο κύμα Κι όταν φτάσει η νύχτα θα βρει τον δρόμο του στο φως των άστρων Κι όταν πέσει η σιωπή θα ακούσει την ψυχή του να ψιθυρίζει Έζησα Λαμπρινή Ζαφείρη 🌹

Το βλέμμα σου γλίστρησε πάνω μου σαν ζεστό φως και ένιωσα τον χρόνο να σταματά ανάμεσα στις ανάσες μας. Με πλησίασες αργά, σαν να διάβασες τις πιο απόκρυφες μου σκέψεις. Η σιωπή μας, μαζί με τις φλόγες στις ματιές μας, έκαναν μόνες τους την πιο τρυφερή, σιωπηλή εξομολόγηση. Στεκόσουν τόσο κοντά που ένιωθα τη ζεστασιά σου κι ας μην με άγγιζες, μέσα μου υπήρχε μια θύελλα, που ηρεμούσε και μόνο που σε έβλεπε! Ένα κομμάτι μου ήθελε να αφεθεί και να δωθεί χωρίς σκέψη . Να αφήσει ό

Στου καρναβαλιού τη νύχτα στέκει σιωπηλή σαν σε πίνακα που κάποιος ξέχασε να τελειώσει Με το βλέμμα χαμένο  κοιτάζει στο σκοτάδι σαν μυστικό που ντύθηκε το κόκκινο βελούδο και το μαύρο το μετάξι. Το καπέλο πάνω στα χυτά της τα μαλλιά μυστικά βαριά κρατά φυλάγει φλόγα ανομολόγητη αθέατη κι ανείπωτη. Τα στήθη που πάλλονται  κάτω απ’ τις κορδέλες του κορσέ αναζητούν ερωτικούς ψιθύρους και αγγίγματα. Το άλικο της φούστας της στάζει σαν κρασί, γιορτή που καίει αργά μέσα στη μυρωμέ

Ο χαρακτήρας μας... Άνθρωποι που δεν έχουν αποτύπωμα χαραγμένο,και ξεκάθαρο από τη γέννηση τους, αλλά ένα ζωντανό μωσαϊκό εμπειριών, επιλογών και αξιών. Χαρακτήρας....και απορίες ... Από τις σχέσεις που χτίζουμε, τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε, και σίγουρα τις αποφάσεις που παίρνουμε όταν κανείς δεν μας παρακολουθεί, η δεν εστιάζει σε εμάς. Είναι ο τρόπος που αντιδρούμε σε διάφορες καταστάσεις, στην επιτυχία και στην αποτυχία. Στιγμές που αλλάζει η στάση μας απέναντι στους

Σήμερα η τέχνη μελαγχολική αποχαιρετά την Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ μια σπουδαία και εξέχουσα Ελληνίδα βυζαντινολόγο ιστορικό και σημαντική ακαδημαϊκή προσωπικότητα με διεθνή αναγνώριση. Η Ελένη Γλύκατζη -Αρβελέρ γεννήθηκε στις 29 Αυγούστου του 1926, στην Αθήνα. Έφυγε από την ζωή στις 16 Φεβρουαρίου του 2026, σε ηλικία 99 ετών. Η καταγωγή της ήταν από την Μικρά Ασία,με Έλληνες γονείς. Σπούδασε στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθην

Οι αναμνήσεις θα σε βρίσκουν πάντοτε και παντού Σε κάποια ξεχασμένη γωνιά της Γης αλλά και κάποιου άγνωστου πλανήτη στις εσχατιές του διαστήματος Μέσα στις μολυσμένες θάλασσες της υδρογείου αλλά και σε μονοπάτια του Σύμπαντος που ακόμη δεν αντίκρισες Δε είναι τυλιγμένες με το φως των αστεριών κι εσύ με χέρια μουδιασμένα θα παλεύεις να τις διώξεις για να μην πονάς με την απώλεια μου Αποκαμωμένη θα σταθείς στο κέντρο της επουράνιας αμμουδιάς που κάποτε διασχίζαμε με το αστρόπλο

Σπαρταρώ στους σπασμούς του κορμιού σου, εμπύρετος πόθος ενορχηστρώνει  τον παράφορο έρωτα, τον φλογερό χορό. Η ερώσα καρδιά μου στροβιλίζεται περίρρυτη στα δυο σου χέρια, στα κλαδιά που ρίζωσαν στον άτρωτο έρωτα, στον σπόρο που ανθίζει το σ´αγαπώ! Σεργιανώ στο βλέμμα σου, ξέφωτα τα δυο σου μάτια. Καλπάζει του ίμερου η ορμή. Με κουρσεύεις ολάκερη μέσα στον δικό μας απόκρυφο κόσμο. Εσύ κι εγώ!  Εγώ η Αέλια κι εσύ ο Ίμερος, εσύ ο Έσπερος κι εγώ η Σελάνα, εγώ η Αέλια κι εσύ ο Αι

Τρεις και πέντε πήγε . Ο ατμός από την κατσαρόλα έβγαινε μανιασμένος. Η μάνα της πήγε στα αγγλικά τον μικρό. Τα πιάτα στοίβα ήταν μέσα στο νεροχύτη. Έσβησε το μάτι. Έβγαλε τη ποδιά και αναστέναξε. Είχε μία στη δουλειά και άλλη μια σπίτι. Έμαθε να ξυπνάει νωρίς. Έφτιαχνε καφέδες από δεκαεπτά χρόνων. Στην πορεία ήρθαν τα νύχια. Το δεύτερο μεροκάματο που ισορροπούσε τα έξοδα της. Βγήκε για τσιγάρο στη βεράντα. Το φροντιστήριο ήθελε πενήντα ευρώ τέλη του μήνα, το κολυμβητήριο ει

Ήρθε πάλι αποκριά, ήρθε καρναβάλι. Και ντυθήκαν τα παιδιά για να βγούνε στα στενά με τραγούδια και παιχνίδια πάλι.   Ήρθε πάλι αποκριά με χαμόγελα πολλά. Ο παππούς και η γιαγιά μας μιλάν για τα παλιά και μας δείχνουν τις στολές που είχαν βάλει.   Ήρθε πάλι αποκριά και η καρδιά μου φτερουγά. Σερπαντίνες, χαρτοπόλεμος και ζάλη.   Και στο τέλος της γιορτής, ένα θες να ευχηθείς:  Η αποκριά γοργά να ‘ρθει και πάλι !.                                Κωνσταντίνος Καραμπερόπουλος 🎀🎈

Από μικρός μεγάλωσα σε ορφανοτροφείο, τους γονείς μου δεν τους γνώρισα, δεν ένιωσα αγάπη  ούτε της μάνας μου την αγκαλιά, το μητρικό της χάδι. Μες τη καρδιά μου ρίζωσε μαράζι πικρό μεγάλο, μέχρι που άντρας  έγινα  δεν μπόρεσα να βγάλω. Το κουβαλάω με καημό, πονώ και τυρανιέμαι, να μη το νιώσει  ούτ' εχθρός τη μοίρα καταριέμαι. Η ζωή στο χρόνο προχωράει και την ακολουθάω κι όπου θέλει αυτή με πάει κι εγώ μαζί της πάω. Το ριζικό μου έγραφε από "Τα γεννοφάσκια μου" άτυχα να ν '

Τίποτα δεν καίει. Δεν υπάρχει καπνός. Κι όμως! Ο αέρας γύρω μας και ανάμεσά μας, θολώνει. Σκοτεινιάζει. Είναι οι λέξεις που δε λέμε; Που κόλλησαν στο χείλος του γκρεμού των χειλιών μας; Μια παγωνιά βγαίνει από μέσα μας και ανεβαίνει αργά και μας τυλίγει όπως ανεβαίνει ο καπνός από μια ανύπαρκτη φωτιά. Δεν υπάρχει φλόγα. Κι όμως κάτι πνίγει την ανάσα μας. Μήπως όλα όσα κρατάμε άκαυτα μέσα μας; Σιγά σιγά ο κόσμος μας γεμίζει σύννεφα. Μαυρίζει. Χωρίς να έχει προηγηθεί φωτιά. Ο

Το μικρό παλαιοπωλείο στη γειτονιά του Λονδίνου είχε μόλις ανοίξει. Η μέρα, αν και φθινοπωρινή, ήταν ασυνήθιστα ηλιόλουστη. Ο Βίνσεντ Μπόριτς, ο πενηντάρης ιδιοκτήτης, τακτοποίησε μερικά έγγραφα στο γραφείο του και έπειτα επιθεώρησε τον χώρο. Το βλέμμα του σκάλωσε στις δύο κατάλευκες πορσελάνινες μάσκες, που κρέμονταν ακίνητες στον γαλαζοπράσινο τοίχο, ακριβώς απέναντί του. Δεν θυμόταν ποιος του τις πούλησε, ούτε καν πώς κατέληξαν στο μαγαζί του. Πλησίασε αργά και τις περιεργ

Ένα δένδρο, ένα φεγγάρι, σύντροφοι στον δρόμο της υπομονής, αρκούν στον άνθρωπο! Ζούμε στα χρόνια που σκύβουν την ψυχή και γερνούν την καρδιά μας, ένα δένδρο, ένα φεγγάρι, να πλαγιάσει ο άνθρωπος, να ξεκουράσει την ελπίδα του, από την απανωτή καταχνιά της καθημερινότητας. Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Νομίζω πως με απορροφά το αποτέλεσμα δίχως έμφαση να δώσω στο γεγονός. Μια βόλτα για περπάτημα στην άκρη της πόλης. Σούρουπο ήρθε και έβγαλε αέρα ψυχρό πολλές φορές αυτό του Φλεβάρη μα δεν πειράζει ανοίγει ο νους, δίχως όρια να βάζει όρη και περιστάσεις μα περίεργα τοπία. Εκεί που η φαντασία μέσα τους θεριεύει εκεί που πρώτα λάτρεψες να υπάρξεις μύθους να πλάσεις να κλείσεις το μάτι. Ευγνώμων να νιώσεις για κάθε λεπτό που περνά. Πάνος Βαρνάβας 🌹

Τα πουκάμισά σου, σαν κρεμασμένα χρόνια, στη ντουλάπα του σπιτιού Οι ραφές των καιρών ξεφτισμένες Ό,τι απέμεινε- από σένα, δε φοριέται πιά Οι στιγμές κρεμάστηκαν σε λάθος ώρες Οι αόρατοι ένοικοι ακούν τους θορύβους, τις αντηχήσεις από τα κιτρινισμένα υφάσματα Δε βλέπουν πια τα μανίκια, που δε χαιρετούν πιά Ραμμένα φαντάσματα, σκιές στις κρεμάστρες και τα κουμπιά ραμμένα με σιωπές Έκλεισα την ντουλάπα Δεν την κλείδωσα Το φως πίσω από την κλειδαρότρυπα Δεν αφήνει το κλειδί να γ

Κοίτα με επίμονα στα μάτια Φάροι μαγείας και φωτιάς Της γοητείας τα διαμάντια Που σπεύδουν χτύπους της καρδιάς. Μάτια πετράδια με αχτίδες Πηγές ορμής, φέγγος αυγής Ριξ' τα μου ,μην τα' χεις ασπίδες Λιώσε τους πάγους μιας ψυχής . Ας γίνουνε οι πάγοι λίμνες Φύωντας πάνω τους νούφαρα ροζ Να πλέουν σήματα μ' ελπίδες Και ανθοδέσμες του φωτός. Οι ροζ ματιές βέλη φαρέτρας Φωνούλες μοίρας και σιωπής Σπίθες μιας μάγισσας πλανεύτρας Πόνοι και γλύκες μιας πληγής . Κοίτα με μ' ύφος λατρ

Μου ζήτησαν ένα ποίημα για τη φετινή αποκριά να ναι ωραίο, με γέλιο, με χάρη να χει και μπρίο, να χει και μπόι μα τι με πέρασαν καλέ Μιχάλη του Αινστάιν δεν είμαι σόι! Άντε λοιπόν ας σχεδιάσω κι όλους να τους ζωγραφίσω, μα δεν ξέρω από πού ν αρχίσω και τι δεν θα έδινα για να λακίσω. Κάθε πρωί την πύλη διαβαίνω τον Βασίλη πρώτο συναντάω μια καλημέρα τον κερνάω κι ύστερα στο γραφείο μου ανεβαίνω. Ευθύς την υπογραφή μου κοπανάω μπροστά στην κυρία Ιωάννα που πολύ την αγαπάω γιατί

Μη μ’ακουμπάς μ αυτό το βλέμμα, πονάει το χάδι της ματιάς σου. Γίνεται ο κόσμος μου κομμάτια κι’ακούω τους χτύπους της καρδιάς σου που ψιθυρίζουν και μου λένε μη με πιστεύεις είμαι ψέμα. Μπές μεσ’τον κόσμο τον δικό μου μεσ’τα σκοτάδια της ψυχης μου. Γίνε ο ήλιος μου και λάμψε… γίνε φιλί κι αναπνοή μου να ξαναβρώ την ύπαρξη μου..! Σαν σφαίρες γύρω μου γυρνάνε και με ματώνουν με πονάνε τα λόγια αγάπης τα κρυμμένα που απο την σκέψη σου περνάνε. Με σιωπηλά λόγια γλυκά στην φα

Ποίηση είναι μια νύχτα σπουδής στο κενό μια στιγμή υπέρβασης στην ένστικτη παρόρμηση της ψυχής ένας βάλτος σκιών στο απόλυτο σκοτάδι της σιωπής. Ποίηση είναι μια νύχτα ακροβασίας στο τεντωμένο σκοινί του νου μια πάλη ανάμεσα στο πόνο και τις ανυπέρβλητες αγάπες που σημαδεύουν τη ζωή και δίνουν τη δυνατότητα της ύπαρξης. Νίκος Μητρόπουλος 🌹

🌿Σε παθητική φωνή έμαθες τα ρήματα να γράφεις... Κι αυτά, λες, κλίνονται ορθά... Με καταλήξεις πρέπουσες... Νομίζεις! Ως τα άκρα τους χρόνους με ένταση τραβούν... Κι ένα ποιητικό αίτιο αναζητούν... για τις πληγές τους... 💕Μα με φωνή ε ν ε ρ γ η τ ι κ ή σου μιλά η ψυχή!!! Δεν την ακούς; Αυτή είναι το κύριο Υποκείμενο!!! Το δονούμενο!!! Άχρονα και φ ω τ ε ι ν ά τα ρήματά της... Χωρίς εγκλίσεις κι αριθμούς! Ούτε κρατούν την αύξηση μπροστά... μα γλυκά την κεντούν στην κατάλ

Αγαπητοί συνοδοιπόροι, το "Ποίημα του Θεού" είναι πλέον διαθέσιμο! Δίγλωσση, αριθμημένη έκδοση περιορισμένης κυκλοφορίας αντίτυπα. 78 σελίδες ενός έργου ποιητικής καινοτομίας, όπου ο λόγος δεν αφηγείται αλλά ενεργοποιείται και ο αναγνώστης δεν παρακολουθεί αλλά συμμετέχει. Τιμή διάθεσης: 20€ Τα έσοδα από την παρούσα έκδοση θα διατεθούν για κοινωφελή σκοπό. Το έργο δεν ολοκληρώνεται στις σελίδες! Για πληροφορίες και διάθεση, στείλτε μου προσωπικό μήνυμα. Βασίλης Πασιπουλαρίδη

Ο χρόνος σκουριάζει τα σίδερα, τρώει τα μάρμαρα, παλιώνει τα κτίσματα. Τα μαυρίζει τα γκρεμίζει, μαραίνει τα λουλούδια της καρδιάς κι αποκαμωμένη γηράζει... Λένε ότι ο Πανδαμάτωρ Χρόνος, τα πάντα ορίζει, τα πάντα εξουσιάζει.  Όχι μην πλανάσθε Φ ί λ ο ι  μου, την καρδιά μας δεν μπορεί  να την αγγίξει όταν την θωρακίζουμε με Αγάπη και Έρωτα. Τότε χτυπά ρυθμικά, μελωδικά  με νότες βελούδινες σαν χάδι, στις χορδές της ψυχής μας και το περιβόλι της καρδιάς μας είναι ολόδροσο, ολάν

Μέσα μου βαθιά βρυχάται Θεριό έτοιμο για μάχη Έξω μου χιλιάδες κάγκελα, Με σταματούν από τον κόσμο Δεν αργοπεθαίνω, μόνο περιμένω Η αύρα μου μαύρη γεμάτη μυστήρια Το βλέμμα καρφώνει αλήθειες Τα βήματά μου πάνω στη φωτιά Σκόνες τυλίγουν την άγρια δύναμή μου Με κοιτάς; Τί κοιτάς; Μόνο του ματιού μου, ανοίγει το παραπέτασμα! Δε βλέπεις το θεριό που μέσα μου, κοιμάται; Μπορείς άραγε να το σκοτώσεις; Λύτρωσέ με! Πάρε το όπλο Να εδώ κατάστηθα, σημάδεψέ με Σκότωσέ με! Πάρε την γομολ

Μα ποιους δρόμους θα διάβαινες αν δεν ήμουν το ταίρι σου αν τις νύχτες δεν ξάπλωνα περιστέρι στην στέγη σου. Αν ματιά σου δεν ήμουνα και δροσιά που ζυγώνει μα ποιους δρόμους θα διάβαινες σε μια πόλη που λιώνει. Μα ποιους δρόμους θα διάβαινες αν δεν κρατούσα το χέρι σου στης στροφής το οδόστρωμα μακριά απ τα μέρη σου. Αν τα μάτια δεν έκαιγαν να σε κοιτάξουν κατάματα Μα ποιους δρόμους θα διάβαινες αν τα φτερά δεν σου άνοιγα. Αντριάνα Περικλέους Ονουφρίου 🌹

Ραφήνα , σήμερα είχα καλεσμένη την κα Άννα να πιούμε ένα κρασάκι να φάμε ένα ψαράκι και να μιλήσουμε για διάφορα. Η κα Άννα δέχθηκε, είχε δει κάποιο φωτογραφικό μου έργο,( που δεν πιστεύω ότι ποτέ θα δημοσιευθεί ) ανοίχτηκε και μου είπε λίγο την ιστορία της, κάτι ήξερα, κάτι είχα ακούσει σε κάποιες άλλες συναντήσεις κι ήθελα να βρεθούμε λίγο κάπου σε ένα ταβερνάκι στην θάλασσα να ....την ξεψαχνίσω, αλλά ποτέ δεν φαντάστηκα μια τέτοια ιστορία ζωής. Η κα Άννα 76 χρόνων σήμερ

Ακλόνητη από αγέρες μακρινούς, αειθαλής μέσα στους χρόνιους δεσμούς. Φράχτες υψώνεις στις νησίδες που περνώ, βιαστικός κάθε φορά σε προσπερνώ. Ανεκπλήρωτος ο έρωτας αυτός... Κάτω από ακτίνες της ατέρμονης σιγής, ανθοφορείς δώρα του πάθους της Πυθίας καρτερείς. Μέσα στις φλέβες σου, λευκός ο θάνατος κυλά. Με ξεγελάς... Χρησμός πικρός η μοναξιά που κουβαλάς, σε μια ευχή εναποθέτεις μια σκιά. Το δηλητήριο στα χείλη που φοράς, να γίνει αγάπη, να χορτάσει η καρδιά. Χρήστος Παναγιω

Ασθμαίνοντας έφτασα κοντά στην κορυφή. Λίγο ακόμα και θα αντίκρυζα τον κάμπο της Θεσσαλίας από ψηλά. Η ανάσα μου κομμένη, Όμως, έφτασα στο στόχο μου. Ένα βήμα ακόμα, άλλο ένα. Έφτασα  στην κορυφή. Στο κάθισμα του Δία. Πως να ένιωθε ο Πατέρας των θεών του Ολύμπου;  Πως είναι να βρίσκεσαι στο θρόνο σου; Ο δρόμος, δύσκολος. Η ανάσα κομμένη.  Η χαρά, ανείπωτη!                                                                         Κωνσταντίνος Καραμπερόπουλος 🍁

Δε θα φύγω. Θα μείνω. Και θα σε βλέπω. Έτσι φεύγω ’γω…   ΚΥΤΤΑΡΑ Εγκέφαλος είν’ αυτός… κύτταρα!…  και μετά θέλουμε να επικοινωνήσουμε!… George Kastrounis 🌹 Ε κδόσεις 24Γράμματα

Ίσως μας ακούσει, όλα φαντάζουν αποκαρδιωτικά, όλα φωνάζουν και οι φωνές ακραίες δίνουν χαστούκια δυνατά. Λιμνάζοντα νερά το παρόν, το αύριο, βρυχάται ο ουρανός, πνίγεται ο βυθός, η μνήμη της γης ξεσπά σηκώνει όπλο την γροθιά. Η ευσπλαχνία σου Κύριε, να αδράξει το μίσος ως ποιητής ουρανού και γης να απαγγείλεις στίχους να σε ακούσει το πλήθος, να κτιστούν φωλιές αγάπης χελιδόνια να πετάξουν, να διδάξουν, να δοξάσουν το επί γης ειρήνη! Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Όταν σιγήσει η αγάπη και η καρδιά δεν μπορεί ν' αποδεχτεί το μοιραίο τέλος της, μια ελπίδα της απομένει..... Το αντάμωμα Δεν ακούω πια το πρώτο λάλημα της φωνής σου, αυτό που με κρατούσε σε υπερδιέγερση στο ακουστικό της προσμονής, κι αχάραγα ξυπνούσε τα μάτια, τ' αφτιά, τους ανυπόμονους χτύπους της καρδιάς, τις ξέπνοες αισθήσεις, για ν' ακούσουν σύσσωμες το πρώτο ποθητό "σ' αγαπώ" στο αγνάντεμα της μέρας, την πρώτη ζωογόνο "καλημέρα" ζωής... Από σένα!!........ Μα τι σιγή...

𝚻𝚶 𝚨𝚴𝚬𝚳𝚶𝚲𝚶𝚪𝚰𝚶 𝚻𝛀𝚴 𝚳𝚼𝚯𝛀𝚴🌊🌊💦 Στην αμμουδιά άπλωσε η καρδιά τις φλέβες της, καταλαμβάνοντας την άκρια γαλήνη της θάλασσας, όπου οι εσθήτες της μαργιόλας γοργόνας χορεύουν στον άνεμο ηδυπαθείς. Το καΐκι – αλκυονική εστία – σιγοτραγουδά μύθους, απλώνοντας το ανεμολόγιο στα αρχαία νησιά κι η αλυκόχρωμη έρημος με αρτηρίες λευκού και μπλε συνοδοιπορεί με το λιοπύρι, σε κάθε δρολάπι του ήλιου. Ο θαλασσοκράτητος άνεμος, ανεβάσταγος κι ανιματάρης, χαϊδεύει τον ψίθ

Λιόγερμα μαγικό, στο Παλαιό το Φαληράκι. Ο Έρωτας το τόξο του στοχεύει τη θάλασσινή καρδιά, το βόλι σημαδεύει. Ανυπόμονος και φλογερός ο πόνος του γλυκός με φλογερό φιλί  στα χείλη της να καίει... Ολοτρέφυρα , λάγνα τα λόγια του πλανεύουν την ματιά της της Αγάπης αίματα κυλάνε στην καρδιά της. Χρυσοπόρφυρα γιορτάνια κι ολόχρυσα φλουριά ... Στον κύκνειο λαιμό της δένει. Κι εκείνη λιγωμένη, στην αγκάλη του αμαχητί παραδομένη. Τρέμει, χάνεται μεθάει   απ' τα μελιά φιλιά τους κι

Ένα λεπτό είναι η ευτυχία και αν χαθεί το κάλεσμα της έχει ακυρωθεί Η σκέψη την δικαιολογεί ίσως η θλίψη, η μετατόπιση για άλλη ώρα, ο προγραμματισμός το πέταγμα από το γήινο το ξύπνιο όνειρο, το ταξίδι μέσα από το βιβλίο το όργιο της φαντασίας και  το λεπτό γέρασε Κουράστηκε η υπομονή Βαρέθηκε η προσμονή Η επιμονή όμως αντέχει. με τα χρόνια γίνεται εμμονή και αυτοσκοπός Το πνεύμα σε κίνηση Η όραση συγκροτείται Η παρατήρηση  σκανάρει Το μυαλό αναλαμβάνει την περιφρούρηση της

Ξέμαθα το όνομά μου σήμερα Γλίστρησε από πάνω μου σαν πέταλο Αρνήθηκε να περιμένει το λουλούδι να πεθάνει. Παραμένει το άρωμα της βροχής στο μίσχο μου Ξεγελά, πέφτει και χτυπά την καυτερή τη πέτρα Και να! Η αιχμηρή αρχιτεκτονικής μιας αναπνοής στα πρόθυρά της να γίνει προσευχή. ΑΝΝΑ ΚΛΑΡΙΤΗ 🌹

Αν ήταν όλα τώρα αλλιώς θα ερχόσουνα το βράδυ. Να διώξεις το σκοτάδι στην κάμαρα πηχτό. Και το πρωί θα σου έφερνα χίλια μικρά λουλούδια. Θα σου έγραφα τραγούδια για κόσμο μαγικό. Για τον κρυμμένο θησαυρό και την μικρή γοργόνα, πως πέρασαν τα χρόνια καράβια στο γιαλό. Ύστερα θα άναβα με μιας όλα τα αστέρια. Με ιδρωμένα χέρια να καίω στον πυρετό. Εσύ θα κοίταγες ψηλά εκεί στην Ανδρομέδα. Θα σου ζωγράφιζα νησιά και ένα μεγάλο Ωμέγα... Αν ήταν όλα τώρα αλλιώς θα ερχόσουν κάποιο β

ΠΟΙΗΜΑ ΑΦΙΕΡΩΜΈΝΟ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΟΥ ΣΥΖΥΓΌ ΒΑΛΙΑ. Ανάμεσα στ' αστέρια έψαχνα να σε βρω Αναζητούσα εκείνο το κορμί που κρυβόταν στις σκοτεινές γωνιές του διαστήματος φοβούμενο να μην κλέψει το φως απ' τον ήλιο Αναζητούσα το κορμί το κρυμμένο απ' τα αδηφάγα βλέμματα άπληστων, ουράνιων πλασμάτων Ήξερα πως κάπου θα ήταν κουλουριασμένο να περιμένει τους διψασμένους ουρανούς της αγάπης μου Περιδιάβαινα στο στερέωμα με την ελπίδα της προοπτικής μιας δυνατής συγκίνησης κι ενός τεράσ

Λίγο πριν τον Άγιο Βαλεντίνο, σκέφτομαι ότι δεν είναι όλοι οι έρωτες ευθυγραμμισμένοι. Κάποιοι κοιτάνε αλλού σκοντάφτουν... Μπερδεύουν...δεν κοιτάζουν ποτέ ίσια... είναι αλληθωροι..!! Κι όμως, ακόμα κι έτσι, παραμένει έρωτας. Γι’ αυτόν τον αλλήθωρο έρωτα γράφτηκαν οι σκέψεις που ακολουθούν..!! Μερικοί έρωτες δεν σε χάνουν...απλώς δεν σε κοιτούν ποτέ ολόκληρο. Το σκέφτηκα καθώς τον είδα, με το φως να πέφτει μισό στο πρόσωπό του και μισό να χάνεται στις γωνίες του δωματίου. Η σ

Τώρα που ζεις στη μοναξιά άστρα τον ουρανό κεντάνε δάκρυα από βαρύ καημό δεν θέλω να κυλάνε Λες κι η ζωή βασίλεψε η ανάσα σου τελειώνει αυγή δεν θα ξαναδείς το τέλος σου ζυγώνει Απ' το σπίτι σου θα 'ρθω στο μπαλκόνι λίγο έβγα με τη δική μου την ευχή τα δάκρυα σου ξέχνα ... Λουλούδια στον ύπνο σου να μυρώνουν την σκέψη απ' την καρδιά η αγάπη μας ποτέ να μην βασιλέψει. Θα 'μαι πάντα στη ζωή φύλακας κι οδηγός σου σε κάθε βήμα πλάι σου θα' μαι ο άνθρωπος σου ©Ελένη Λούκ

Μη τον κοιτάς και απορείς πως ένας άνθρωπος μπορεί να κρύβει την μορφή του. Κάποτε είχε ονειρευτεί να έχει αγάπη στην καρδιά του, να έχει νεράιδες στην αγκαλιά του. Μα μες στο χρόνο τον τρελό και στου καρναβαλιού τη ζάλη, έτυχε να δει μια ματιά που του τάξε μόνο χαρά, μα ήταν μάγισσα τόσο τρελή,που είχε ντυθεί φανταχτερά χρώματα είχε η φορεσιά. Ήταν η νύχτα με αστέρια κι άνθη είχαν τα γιασεμιά μια νύχτα ονειρεμένη μόνο μία. Μέσα στη ζάλη του ποτού και του καπνού