Στάθηκε εκεί που μολύβιζαν οι στεριές, ξαρμάτωτη κι αφέγγαρη σαν το λιανό δρεπάνι, σε μια πετρόχαρη ακρογιαλιά, φαγωμένη από τα κύματα και τον ήλιο. Χοχλακούσε η θάλασσα, άρχισε να μπαμπακιάζει, κακοπίβουλη. Πηδοκοπούσε με τους αφράτους μαστούς της κι αντάριαζαν τα κύματα. Αλάργα η ζωή ξεμάκραινε, πνιχτικιά σαν το σκοτάδι. Σουραύλιζε το κρύο. Η καρδιά βρεχόταν, πάγωνε, χτυπιόταν, πετροκάρδισε. Πλάνταξε μια χούφτα πόνος. Ένα κουβάρι έγινε στο πετραδερό ακρογιάλι, άνεμος μέσα σ

Στην όμορφή μας την αυλή ώρες καθόμασταν μαζί μανούλα μου χρυσή. Ζεστός ο ήλιος πάνω μας, καθάριος μπλε ο ουρανός, φορτωμένος ρόδα οι τριανταφυλλιές όλα δικά μας. Να τους μιλάς να τους χαμογελάς και με απορία να ρωτάς Σαν φεύγει ο άνθρωπος απ ' αυτή τη ζήση, για ποιο κινάει να πάει ταξίδι; Και αφήνει αυτή την ομορφάδα, δέντρα, λουλούδια, γλυκόλλαλα πουλιά. Πρόσωπα πολυαγαπημένα  κι όλα τα λησμονά; Μανούλα μου άδικα ψάχνεις απάντηση να βρεις... Αφού κανείς δεν γύρισε πίσω για

Χαμόγελο στη χάση του στιγμάτισε τις μνήμες –θαμπές τώρα κι εκείνες – σ΄ορίζοντα γραμμή. Κει, στέκει αταξίδευτος σαν πρόκληση αγκαλιάζει ματώνει και ραντίζει με στάλες το κορμί. Αν στην πορεία μου πολλά στοιχειά κλείσουν το δρόμο και με ποτίσουν πόνο οι στράτες κι οι σταθμοί, ξέρω πως όλα έρχονται για κάποιο πάντα λόγο, η δύναμή μου είναι κίνητρο και ορμή. Πεθαίνω ν' αναγεννηθώ, χάνομαι να υπάρξω, φτερούγες να πετάξω σε όσα αγαπώ. Όλα αυτά που θα 'ρθουνε και θα 'χουν σημασία

(Αφιερωμένο σε όλους τους εκπαιδευτικούς)   Καημένε δάσκαλε, περνάς ταλαιπωρία και αγώνα για να πάρεις το πτυχίο σου, κι ύστερα τρέχεις σε κάθε γωνιά να μορφώσεις παιδιά που δε σε σέβονται, γονείς με ατέλειωτες απαιτήσεις κι ένα κράτος που σε απαξιώνει με μισθούς πείνας και με άπειρα καθήκοντα και υποχρεώσεις.   Καημένε δάσκαλε, μπαίνεις στην τάξη με όρεξη να προσφέρεις και βγαίνεις αφήνοντας όλο σου το είναι. Και πάνω απ' όλα τον αυτοσεβασμό σου. Σε μαθητές αδιάφορους, παραβ

Έχω ένα βάρος στο στήθος μου και ασήκωτο νιώθω το κεφάλι μου. Κατάματα δεν τολμώ να σε κοιτάξω. Φοβάμαι το βλέμμα σου μην αντικρίσω άδειο από αγάπη. Αρχή μου, μέση και φινάλε μου, χειμώνα, άνοιξη και θέρος μου, πρωί, μεσημέρι και βράδυ μου, είσαι τα πάντα, όλη η ζωή μου. Είσαι ο ήλιος στον ουρανό μου, είσαι το τραγούδι στη σιωπή μου. Γι’ αυτό τη συγχώρεσή σου δώσ’ μου και μη φύγεις ποτέ από δίπλα μου. Αδειανός θα μοιάσει ο δρόμος μου και χωρίς φεγγάρι η νύχτα μου. Δεν ξέρω πο

Μεταίχμιο Φως… Σκοτάδι… Κι εσύ ανάμεσα. Με τις σκέψεις σου να περπατούν ξυπόλητες. Κι όπου σε βγάλουν. Με το χρόνο να μην περνά. Σαν κύμα μοιάζει…που όμως διστάζει να φτάσει στην ακτή. Για να μη σπάσει. Πίσω σου, όσα κάποτε υπήρξαν. Μπροστά σου, μια υπόσχεση σαν ηχώ. Ένα σου βήμα, μια αποχώρηση και μια γέννηση αντάμα. Άλλα όνειρα κάθε βράδυ στου ύπνου το έρεβος. Σαν σύννεφα που αλλάζουν σχήμα. Κι εκεί! Κάτι σταθερό! Η ανάγκη να συνεχίζεις! Είσαι στο Μεταίχμιο. Ναι! Δεν ανήκει

Το ρόδο κάηκε Η φωτιά που το 'καψε ξεκίνησε σαν αχνό μουρμούρισμα από παλιά Μια μικρή γλώσσα πυρός έκαιγε τα γράμματά σου Κύρτωναν, μαύριζαν, σιώπησαν Αυτά τα γράμματα, που πάνω στο χαρτί έγερναν κουρασμένα και ακουμπούσαν στον τοίχο σου Οι λέξεις σε περίμεναν Τώρα η φλόγα τις κατακαίει μία - μία Οι λέξεις κάηκαν Το ρόδο κάηκε μαζί τους Οι στάχτες τους απαλές σαν χιόνι αθόρυβα τύλιξαν τις προσευχές μου Οι καπνοί ανασηκώθηκαν από τον τάφο τους, όπως σηκώνεται η ζέστα του καλοκ

Έτρεχες λαχανιασμένος στον πέρα κάμπο μ'άδειο πανέρι στο κεφάλι και πιάστηκε η ζωή σου απ'τη χειρώνιο λαβή του κάματου της Ανατολής Εκείνο το κλέφτικο τραγούδι , έλυνε αργά τους κόμπους των παρθένων μίσχων ευωδιάζοντας τη ζωή σου, με την εσάνς του λεμονανθού όσο η ανάσα του αγέρα λυτρωνόταν με τα χαρμόσυνα εμβατήρια της αξιοσύνης σου! Το πανέρι ειν' τώρα φορτωμένο με τη λευκή αρματωσιά μα εσύ νιώθεις ξαλαφρωμένος ενατενίζοντας την παστρική πλάση που λευκοστόλισε με το φυλαχτό

Ξυπνάς και ελπίζεις να μην κοιμηθείς ποτέ ξανά... Ολόκληρη η μέρα εμφανίζεται μπροστά σου, Βασανιστική... Γνέφει το φως στα μάτια σου. Σου δίνεται με ανιδιοτέλεια... Μάταια προσπαθεί να σε κερδίσει. Γυρίζεις την πλάτη, εξαφανίζεσαι. Κι ύστερα περίλυπος, το σούρουπο εύχεσαι να είχες ακόμη μία χαμένη ανατολή,σαν αυτή που άφησες να σου ξεφύγει... Υπόσχεσαι στον εαυτό σου να του χαρίσεις ένα πιο αισιόδοξο σενάριο. Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹

Όλα τελείωσαν λοιπόν το πόθο μου δε θες να μεταλάβεις, κάποιες φορές η αλήθεια είναι οδυνηρή, τόσο στεγνή σαν το ξεραμένο χώμα. Της ηδονής τα βράδια αναπολώ, κάποια ορμητικά ταξίδια, τα πέλματα σου πια δε θα γευτώ του κορμιού σου δε θα νιώσω την ανατριχίλα. Άγονο ποίημα είναι τελικά το μέλλον μου δίχως ψυχή και σώμα και συ μια οπτασία τόσο παλιά χωρίς υπόσταση και αίμα. Νίκος Μητρόπουλος 🌹

Σπουργίτι λαβωμένο ήταν, χωρίς φτερά. Της τα πήραν ένα βράδυ μαδώντας την. Γυμνή, χωρίς φωλιά, κούρνιασε να ζεσταθεί στη φωλιά της ψυχής της. Μιας ψυχής με άδειες τσέπες, λαβωμένες απ' τη βροχή. Χάραζαν στα βλέφαρά της τον πόνο και τον έριχναν στα δάκρυα να ξεπλύνει τις πληγές της. Έψαχνε κάπου ν'απλώσει τα χέρια της. Νανούριζε τις στάχτες της ζωής της πριν σκορπιστούν στη θάλασσα. Χωρίς ήχο, να πατούν μονάχες, ανάλαφρες στο κλάμα τους. Σωτηρούλλα Τζιαμπουρή Χατζηκωσταντή 🌹

Άνθρωπε, ζήσε καλύτερα εσύ στον κόσμο σου και άφησε τους άλλους να ζουν μέσα στον δικό τους κόσμο, μην απομακρύνεσαι από τις μέρες σου, αλλά και ούτε από τις νύχτες σου, ο καθρέφτης της ψυχής σου είσαι εσύ, μην τον ξεπλένεις κάθε και λίγο, είναι ο καθρέφτης σου, έχει τα φτερά τα δικά σου, μην αγγίξεις τον καθρέφτη του άλλου, γιατί τάχα τον ξεχώρισες, γιατί ένιωσες πως είναι "άγιος" άνθρωπος, είναι καύσωνας και παγετώνας μαζί! Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Καθε φορά που περιηγείσαι  με το σκαρί της έγνοιας σου,  τις ακτογραμμές της καρδιάς μου,  ανασύρεις όλον τον ενάλιο πλούτο  των συναισθημάτων μου. Τίποτε ομορφότερο κι ακριβότερο  απ' την αγάπη μου για σε..! Όταν ακούω τη φωνή σου,  χτυπά η καμπάνα τη ζωής, σαν τύμπανο γιορτινό καθεύδεις  και πάλλεται βαθιά μου...  Παίρνει τα ύψη το ακοίμητο όνειρό μας,  σαν τρελαμένος χαρταετός  κι ακάθεκτο καλπάζει στις ανοιχτές σέρες  του αχανούς ορίζοντα των αισθήσεων... Τίποτα δεν με κρ

Βούτηξα στους χτύπους της καρδιάς, μήπως και ανταμώσω μια πνοή σου... Ήρθες στο όνειρο, άγγιζες τα μαλλιά και μου ψιθύρισες: -Αγάπη μου κοιμήσου. Οι ψίθυροι με οδήγησαν σε απέραντο ωκεανό ζωής … Διάφανο διαμαντάκι κύλησε, από την κόρη του ματιού, ως παρακαταθήκη, που άφησε ανάμνηση στην κλεψύδρα του χρόνου. Το υποσυνείδητο φανέρωσε ότι έθαψε το συνειδητό. Το πρώτο χάδι της αυγής δεν με συντρόφευε όπως η υπόσχεση σου. Πάλεψε το σκότος με το φως στην χαραυγή... Μια πάλη άνισ

Λίγο ο χρόνος που δεν βρέθηκε. Λίγο η ζωή που έφυγε. Λίγο εγώ. Λίγο εσύ. Λίγο και οι δύο μαζί. Λίγο λίγο με σκοτώνει η δήθεν παρουσία σου. Λίγο λίγο με απομακρύνει η αδιαφορία σου. Μαζεύω εγώ. Τα σημειώνω όλα. Λίγο λίγο τα συναισθήματα πεθαίνουν. Το τέλειο σχέδιο εξόντωσης. Στρατηγική συνεργασία μυαλού και καρδιάς. Λίγο λίγο έφυγες. Λίγο λίγο μ' άφησες. Μ' άφησες να ελπίζω. Με γέμισες φειδωλές υποσχέσεις. Όνειρα. Όνειρα που δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ. Έρωτα το βάφτισες αυτό

Σαν ήλιος άνοιξης, μέσα μου έλαμψες. Σαν χελιδόνι πέταξες, και ήρθες μέσα στη φωλιά μου. Τον δρόμο που’χασες ξαναθυμήθηκες, πάλι και κούρνιασες, στην αγκαλιά μου. Σου το’χα πει εδώ θα περιμένω, Πότε δεν έπαψα να σ’αγαπω. Τα φώτα μου άναβα σαν να’μουν τραίνο, που σε περιμενε ν’ανεβεις, σε κάθε επόμενο σταθμό. Δροσια στα χείλη μου, τα διψασμένα. Μέσα απ’τα χείλη σου , δως’μου να πιω. Φωτιά στα στήθια μου, τα παγωμένα Κύμα η λάβα σου, μπες’μες στο σώμα μου, να γινουμ’ενα. Σου το

Αν σ' έβρισκα θα ήταν ο ήλιος ουρανός Θα πνιγόμουν στων ματιών σου τα πηγάδια Και σαν ένας θεούλης μικρός και ταπεινός Θα έπινα απ' τα χέρια σου νεράκι από χάδια. Αν μια μέρα σε βρω θα είναι θεϊκή μαγεία, Στα μάτια τα γραμμένα θα βουτήξω να χαθώ , Να σβήσω πυρκαγιές, να πνίξω νοσταλγία Και να βροντοφωνάξω παντού: "Σ' ευχαριστώ." Από τότε με δάκρυα σαν κουνούσες εσύ Του αποχαιρετισμού και της θλίψης μαντίλι Εσύ, του νου μου έγνοια, εικόνα της ψυχής Νέκταρ που μασώ και πι

Οι λέξεις ξεχύθηκαν απ’ το σεντούκι του νου και πλησίασαν με χορευτικά βήματα. Προσπαθείς να βάλεις τάξη στην έξαρση των συναισθημάτων και ξεκινάς τον έρημο, φιδίσιο δρόμο σου. Μιλάς με ψίθυρο στα δέντρα, στα λουλούδια, στα αδέσποτα ζώα, στις απέραντες βουνοκορφές, στον καταπόρφυρο ήλιο. Παίρνεις τις απαντήσεις και η έμπνευση γεννιέται. Χωρίς απορίες, χωρίς φόβο. Επικοινωνείς με σένα, με τον καταγάλανο ουρανό, με το απέραντο σύμπαν. Σώζεις τη φλόγα που τρεμοσβήνει. Καλοπιάνει

Δεν έχεις όνομα γλυκιά μου πώς να σε φωνάζω χρυσοκόκκινη κλωστή λαμπρό αστέρι ή μήπως θάλασσα χρυσόσκονη των άστρων Η φθινοπωρινή βροχή χαράζει μοναξιά στο χώμα το φεγγάρι κρύβεται σε καταφύγια πώς να σταθώ τώρα πώς να μιλήσω στο σκυθρωπό πρόσωπο του δειλινού Κάθε σιωπή σου με μαθαίνει και κάθε απουσία σου με φωτίζει Όταν μου λες το σ’ αγαπώ η μέρα γίνεται απέραντη ζωντανή πανέμορφη στολισμένη με άνθη σε βλέπω σε αγγίζω σε ακούω είσαι όσα υπάρχουν γύρω μου Των ερώτων όλων οι

Το μόνο αίμα που θα' θελε μάνα να δει να ρέει, είναι αυτό που ακολουθεί την έλευση του σπλάχνου της στη Γη, της μήτρας συνοδευτικό σαν καλωσορίσματος "σ' αγαπώ"... Ποια μάνα θα' θελε να δει το εκ σαρκός δημιούργημά της, θυσία προσφερόμενη στο βάρβαρο βωμό αιμοσταγών πολέμων, ματαιότητας ανθρώπινης προσάναμμα για μιας ισχύος την επιβολή...; Πώς να' ταν άραγε ο κόσμος αν το νοιάξιμο της μάνας έμπαινε οχύρωμα στην πρώτη γραμμή...; Αλίκη Πέϊκου 💔

Άσωτος ο ήλιος του Αυγούστου γυμνός στον κάμπο τριγυρνά, του σταφυλιού ροδίζουν οι ρώγες, κι ο τζίτζικας με νότες μας μεθά. Ανάλαφρο στα χείλη το τραγούδι που τρυφερά νοτίζει την καρδιά, του έρωτα το σπάνιο λουλούδι της νιότης κεντάει τα κορμιά. Κόκκινο αίμα στάζει το καρπούζι , τα χείλη μας ποθούνε τη δροσιά, ολόγιομο κι απόψε το φεγγάρι στήνει χορό στην ακροθαλασσιά. Σεργιάνι στο φως είν´η ζωή μας, ταξίδι στο λυκόφως της αυγής· πριν ξεκινήσει έρχεται το βράδυ, μια δρασκελιά

Αδέσμευτο Σύμπαν, απάγκιο της θλίψης μου καίγεσαι από φλεγόμενα αστέρια που ξεψυχούν στους ανηφορικούς δρόμους της σκλαβιάς μου Ελεύθερα πνεύματα των προγόνων μου εμφωλεύουν μέσα σου, καταδεικνύοντάς μου την τρομερή όψη του δικού μου ανείπωτου βίου Οι ελπίδες μου για μια νέα απελεύθερη ζωή ματωμένες αργοπεθαίνουν Καταπτοημένη μένει η ουράνια θάλασσα του φωτός που δε με φωτίζει τόσους πολλούς αιώνες Δούλη είμαι ακόμη άπληστων και σκληρών εμπόρων γεμάτων με άνομους πόθους κέρδο

Καθώς θα ψάχνεις τον τοίχο γύρω απ' την τσιμινιά θα είμαι. Μιας κι είναι νύχτα χειμώνα , θα ρίχνω φύλλα ελιάς στ' αναμμένα κάρβουνα να βγάζουν φλόγα να βλέπεις και σπίρτα θ' ανάβω φως για να έχεις , καθώς θα ψάχνεις τον τοίχο , ...κι εγώ θα προσπαθώ να μαντέψω... Το ρολόι του ηλεκτρικού δεν δουλεύει , απλήρωτο το' χω. Κάτω από το ρολόι βάλαμε ένα ντενεκέ με ένα φυτό που φέρνει γούρι , μας το' φέρε η κυρά Σμαρώ, σ' αυτήν δεν έφερε γούρι, ούτε και στον γιο της που ήταν παντρε

Σήμερα γιορτάζει η γυναίκα, οχι η φιγούρα της. Γιορτάζει ως ίση απέναντι στο άλλο φύλο,όσο άπιαστο όνειρο και αν είναι μιας και οι ρόλοι της, ξεπερνούν κάθε προσδοκία. Γιορτάζει ως ευφάνταστο πλάσμα, οχι ως αρωματικό σε μπαρ. Γιορτάζει ως άνθρωπος με ενσυναίσθηση, συναίσθηση και αίσθηση για ολα. Γιορτάζει ως το κορίτσι με τα πυκνά μακριά μαλλιά που το μόνο που αλλάζει μέχρι το τέλος της, είναι το χρώμα που θα γίνει Βαθύ γκρι. Γιορτάζει ως αέρινη ύπαρξη που φέρνει σοφία εκει π

Πάντα ζεστή η μνήμη και η καρδιά γεμάτη αγάπη και ευγνωμοσύνη, για τις γυναίκες, που μας στήριξαν στην ζωή, που μας ανάθρεψαν, μας διδαξαν ήθος και αρχές, που ονειρεύτηκαν μαζί μας και στάθηκαν δίπλα μας και μας συμπαραστάθηκαν Ευχαριστώ τον Θεό, που μου έδωσε την μάνα μου Μαρία και την γιαγιά μου Φανή!!! Απέραντη ευγνωμοσύνη ΝΑ ΠΩΣ ΜΕΓΑΛΩΣΑΜΕ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ σε όλες τις ηρωϊδες γυναίκες, τις αγωνίστριες της ζωής. Θεοφανώ Θεοχάρη 🌹

Αγαπημένοι μου φίλοι. Σήμερα είναι η ημέρα που είναι αφιερωμένη στη γυναίκα. Μα η γυναίκα δεν χωρά σε μία μόνο ημέρα. Δεν είναι μια γιορτή στο ημερολόγιο. Η γυναίκα είναι κάθε ημέρα. Είναι δύναμη, υπομονή, αγάπη, θυσία και ψυχή. Η γυναίκα κρατά μέσα της πολλούς κόσμους. Είναι εργαζόμενη, μητέρα, σύντροφος, φίλη, στήριγμα για όλους. Μέσα της υπάρχουν τόσα κομμάτια που συχνά την τραβούν σε διαφορετικές κατευθύνσεις. Κι όμως, βρίσκει τη δύναμη να στέκεται όρθια. Να ισορροπεί. Ν

«The Kiss» – Gustav Klimt (1907–1908 Φιλήδονη σκιά, άγουρη ερωμένη πανσέληνη πλημμύρα μου γυμνή και ορειχάλκινη τίγρη στη καρδιά μου. Έμμονη οπτασία μου αστόλιστη παρθένα μελίρρυτα τα χάδια σου μελτέμι στο κορμί μου. Σε ζέστανα με ενός κεριού την φλόγα αναμμένη μεθώντας απ’ τις ρώγες σου στου Διόνυσου το αμπέλι. Ποτάμι αφανέρωτο βαπτίστηκα εντός σου ατίνακτος κρεμάστηκα στον ήλιο να στεγνώσω. Εξάντλησα τον θάνατο που χτύπησε τη πόρτα, με τη σιαγώνα ανοικτή περιπαθούς επαίτη.

Ριζωμένη βαθιά στη μνήμη μου σε κράτησα για μένα. Στα σαρκώδη χείλη σου τα κρίνα των ελπίδων έσπειρα. Πάνω στο μεταξένιο σου κορμί τον πόθο μου σεργιάνισα. Κι από τα πέλματα ως την καρδιά σε μούσκεψα με το μέλι των Αγγέλων. Με της ψυχής μου την ορμή σ' αγκάλιασα σε λάτρεψα σ' αγάπησα σε φώναξα. Μέχρι που οι νότες των επιθυμιών μου στους τέσσερις τοίχους φυλακίστηκαν. Κι ένα απόβραδο στης θλίψης τη λεωφόρο μες τη χούφτα σου, τους αστείρευτους λυγμούς μου εναπόθεσα. Τουλάχιστον

Εκεί, στα ριζά του δάσους, εκεί που στέκουν περήφανες οι λεύκες και οι άνεμοι ηχούν μέσα από τα φύλλα σαν μυστικές εξομολογήσεις της γης, εκεί κοντοστάθηκα. Το φως έσπαζε απαλά πάνω στους κορμούς, κι ο αέρας μύριζε υγρό χώμα και άνοιξη. Όλα έμοιαζαν να αναπνέουν αργά, σαν να περίμεναν κάτι. Και τότε άκουσα το κλάμα χαμηλό, λεπτό, σχεδόν ερωτικό, σαν ανάσα που χάνεται μέσα σε φιλί. Γύρισα και κοίταξα. Εκεί μπροστά στα πόδια μου μια ανεμώνη έκλαιγε μόνη της, με τα πέταλά της να

Athens city ( ελαιογραφίες) 1) 2) 3) 4) Ίνα Μελίδου 🌹

Δεν είσαι απλώς ζωή. Είσαι η αρχή της. Είσαι εκείνη που μαθαίνει στον κόσμο τι σημαίνει αγάπη, πριν ακόμη ειπωθεί η πρώτη λέξη. Εκείνη που κρατά φως μέσα στα χέρια της, ακόμη κι όταν η ίδια περπατά μέσα στο σκοτάδι. Μέσα στην καρδιά σου χωράνε περισσότερα απ’ όσα αντέχει ο κόσμος. Όνειρα που δεν πρόλαβαν να γεννηθούν, δάκρυα που κρύφτηκαν πίσω από ένα χαμόγελο, και μια δύναμη που μόνο εσύ ξέρεις από πού βρίσκεις. Είσαι καταιγίδα και γαλήνη μαζί. Φωτιά που καίει για όσους αγαπ

Φωτογραφία Μαρία Μαρμαρά 🌹 Πόση θάλασσα έζησες... Πόση θάλασσα θυμωμένη σου έπνιξε τα όνειρα άδειασε τις ελπίδες σου! Νέα κορη που γεννήθηκες και μεγάλωσες στην γη σου, έγινες γυναίκα... τώρα μεσήλικη! Κάθεσαι στην εξώπορτα.. το βλέμμα στην αυλή σου.. όλη σου η περιουσία! Πόσο όμορφη είναι.. πόση χαρά με γεμίζει.. πόσο έντονα μυρίζουν τα ματσικόρυδα μου! μονολογεί.. Σηκώνεται και κόβει δύο... τα μυρίζει και τα μάτια της μιλούν! σήμερα γιορτάζεις... υποκλίνομαι σε σένα γυναί

8 Μάρτη Δεν είναι απλώς μια ημερομηνία. Είναι μνήμη. Είναι φωνές γυναικών που δεν φοβήθηκαν να υψωθούν μέσα σε έναν κόσμο που τις ήθελε σιωπηλές. Είναι οι δρόμοι που περπατήθηκαν με θάρρος, οι αγώνες που γράφτηκαν με επιμονή, τα όνειρα που αρνήθηκαν να μικρύνουν. Η 8η Μάρτη δεν ζητά λουλούδια. Ζητά σεβασμό. Δεν ζητά λόγια. Ζητά ισότητα. Τιμούμε τις γυναίκες που πάλεψαν πριν από εμάς, εκείνες που συνεχίζουν σήμερα, και εκείνες που θα γεννηθούν για να πάνε τον κόσμο πιο μπροστά

Κάτω από τη σκιά σκέψης ψαχουλεύω με γούστο Αφουγκράζοντας να πιάσω την ηχώ της ερήμου Ονειροπαρμένος μες του οίστρου το ναίσκο , Νοιάζομαι τις ζυμώσεις στης ποίησης το μούστο, Θέλω να νιώσω την ατόφια μοναξιά της ψυχής μου. Κρυφόκοιμούνται μέσα μου βαθιά ψίθυροι και στεναγμοί, Του άγριου μου λήθαργου λάβες σκέψεων πληθώρα Θαλερές μπουμπουκιασ- μένες άφατες σιωπές Τεχνοσμηλεμένες στροφές με ιδέες τρωτές Τρεμοδονούνται ένα σωρό διλήμματα σεισμοί Τραγούδια σεργιανόπουλα στης

Νόμιζα ότι η καρδιά μου τα είχε νιώσει όλα, ότι είχε δοκιμάσει το πιο γλυκόπικρο φιλί και είχε κουρνιάσει στην πιο τρυφερή αγκαλιά. Στα ταξίδια μου πίστεψα πως είχα δει το πιο ρομαντικό ηλιοβασίλεμα, την πιο ήσυχη και υποσχόμενη ανατολή. Κοίταζα πάντα τη θάλασσα, στεκόμουν pμπροστά της και νόμιζα πως καταλάβαινα τα μυστικά της. Τώρα ξέρω πως δεν τα ήξερα όλα ! Πάντα κάτι έλειπε,ένα λιμάνι που να μοιάζει «δικό μου». Περιπλανιόμουν σαν κύμα. Πότε ήρεμο, πότε άγριο, πάντα όμως σ

Ήρθε και πάλιν η Άνοιξη, με βουρκωμένα μάτια, φωτιά βάλαν στη στράτα της, βόλια στα μονοπάτια. Έσκυψε το κεφάλι της, ματώνει στο πέρασμα της, αντί λουλούδια και ανθούς, ντρόουνς βλέπει μπροστά της. Σκιάζουνε την όψη της, θολώνουν την θωριά της, γκριζόμαυροι είν’ οι καπνοί, πνίγουν την ευωδιά της. Μιά Άνοιξη αλλοιώτικη, χωρίς πολύχρωμο φουστάνι, σκούριασε απ’ τους καπνούς, ρέει θολό ποτάμι... Πνίγεται η μέση Ανατολή, κι η Άνοιξη σκοτεινιάζει, στην Κύπρο μας σαν σεργιανεί, σκέψ

Κορυφαίος ηθοποιός του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου. Γεννήθηκε στις 9 Μαρτίου του 1921 στην Αθήνα.  Γεννημένος σε ένα περιβάλλον βαθιά καλλιτεχνικό, ήταν γιος του σπουδαίου θεατρικού συγγραφέα Παντελή Χορν. Ο ίδιος σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Βασιλικού Θεάτρου, κάνοντας το ντεμπούτο του το 1940, στην οπερέτα του Στράους «Η Νυχτερίδα». Κατόπιν πετυχημένη ήταν η εμφάνιση του στο «Θέατρο Ρεξ» της Μαρίκας Κοτοπούλη, ως πρωταγωνιστής σε έργα, όπως «Ο πρωτευουσιάνος»,

Στο ένα χέρι κρατάς τον πάγο, αντέχεις... στο άλλο τη φωτιά... Με αγκαλιάζεις σφιχτά... Καίγεται το σώμα, ενώ παγώνουν οι σκέψεις. Τα χείλη σου ...ασυγκράτητα μου προκαλούν έντονα συναισθήματα... Σε φιλώ σαν να τελειώνει το σήμερα και να φοβάμαι το αύριο. Μου χαρίζεις την Κόλαση και τον Παράδεισο μαζί... Η ανάσα σου μυρίζει άγριο τριαντάφυλλο, εκρήγνυται μέσα στο στόμα μου, υγρό πυρ του έρωτα,του πόθου. Κάθε στιγμή, πεθαίνει και ανασταίνεται μέσα στην άβυσσο των ματιών σου. Λ

Λόγια και τιμές, Λέξης και αγωνία, Πείσμα και τόλμη, μπροστά στο αγώνα, μπροστά στη ζωή , Μάνα, Γυναίκα, αγάπη,Αδελφή, στοργή. Χορεύει ο χρόνος κι εσύ γελάς, μέσα στο σπίτι,στη δουλειά, Πόνος και θλίψη, μελάνι στεγνό, με άγραφος νόμος με νοτισμένο φτερό, αρχαία γραφής. Γυναίκα μπροστά στον αγώνα, μπροστά στη ζωή, Γυναίκα δύναμη με ψυχή. Μάνα,αγάπη,Αδελφή. Νίκη Σιγάλα 🌹 🌹 🌹

Ο πίνακας στη φωτογραφία είναι έργο Judith Slaying Holofernes και η δημιουργός του είναι η Ιταλίδα ζωγράφος Artemisia Gentileschi.🌹 Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας είναι μια σπουδαία ημέρα αφιερωμένη σε αυτή,  και τον ρόλο της στην κοινωνία.  Κάθε χρόνο στις 8 Μαρτίου έρχεται να μας υπενθυμίσει τους αγώνες που έχουν δώσει για ισότητα, δικαιώματα και σεβασμό. Είναι η μοναδική αληθινή δύναμη της οικογένειας και της κοινωνίας.  Έχει μέσα της αγάπη, δύναμη, υπομονή, επιμονή,θάρρο

Εύχομαι η "Ελπίδα" που πάγωσε ψυχές και σώματα γρήγορα ν' αλλάξει τη φορεσιά της απέλπιδας και να φορέσει την παλιά της! Το απωθημένο Μια ολόκληρη ζωή, είπες, κυοφορούσες συναισθήματα για μένα! Θαύμασα το μεγαλείο της απαντοχής σου! Και ήλθες και σε δέχθηκα και σου χάρισα όλα τα αντίδωρα της καρδιάς μου, για την περιούσια προσφορά τόσων χρόνων αφειδούς προσμονής... Έρωτα, εκτίμηση, θαυμασμό, έγνοια, αφοσίωση, Αγάπη! Όλα τα κατέθεσα εν λευκώ! Τόσο υψηλά και απόλυτα, ισάξια της

Μες σ ' ανθισμένα γιασεμιά στην όμορφή μας γειτονιά με τ' άσπρα της σπιτάκια, με τρέλαναν με μάγεψαν δυό σμαραγδένια μάτια. Έκρυβαν τόση ομορφιά, τα πλάνα εκείνα μάτια, σε θάλασσες ακύμαντες θαρρούσα κολυμπούσαν. Την  ευτυχία ζούσαν, Τα ζήλευα από μακριά και τα  φιλούσα νοερά, σαν ρόδα, σαν τριαντάφυλλα, τα θαύμαζα τους χαμογελούσα. Κι αλάφρωνα στον ουρανό, πετούσα... Ήταν ότι πιο όμορφο ζούσα... Αποθυμιά; πάθος; αγάπη; έρωτας; ο ήλιος μου; Το φεγγάρι μου; Το φως; Ριγούσε

Χαράκια της παλάμης μου κοιτώ. Ψάχνω να βρω αν η μοίρα ξανά κοντά μου θα σε φέρει. Κι όπως στάζει το φεγγάρι στης θάλασσας τ´απάνεμα, το χρώμα κλέβω και βάφω τον δικό μου ουρανό. Το σάπιο κουφάρι μιας βάρκας αναποδογυρισμένης απαντώ στο περιγιάλι. Ξεφλουδισμένη από το λιοπύρι η λαδομπογιά στο κύτος της, το τέλος που έρχεται κραυγάζει. Δεν είναι ο φόβος του θανάτου που την τρομάζει. Τρέμει πως το ξεφλούδισμα την ψυχή της πρώτα θα ξεκάμει. Τα χέρια προσεκτικά πάνω της ακουμπώ,

Η Μελίνα Μερκούρη γεννήθηκε το 1920 και έφυγε από την ζωή το 1994. Μια σπουδαία εμβληματική παρουσία του 20ού αιώνα με διεθνή αναγνώριση, καριέρα ως ηθοποιός, τραγουδίστρια, σπουδαία πολιτικός. Σύμβολο του ελληνικού πολιτισμού,και αγωνίστρια υπέρ της Δημοκρατίας. Η Μελίνα Μερκούρη υπήρξε θεατρική ηθοποιός και γρήγορα έγινε διεθνής σταρ του κινηματογράφου. Άφησε το στίγμα της με την ταινία Never on Sunday (1960), - Ποτέ την Κυριακή,σε σκηνοθεσία του Jules Dassin, που ήταν

Απόψε, μέσα στο απαλό φως των κεριών, οι ψυχές γονατίζουν σιωπηλά μπροστά στην Παναγία. Οι Β’ Χαιρετισμοί υψώνονται σαν θυμίαμα προς τον ουρανό και κάθε " Χαίρε " γίνεται προσευχή που αγγίζει τις πιο κρυφές πληγές της καρδιάς. Μέσα στους κόπους, στις αγωνίες και στις σιωπηλές δοκιμασίες της ζωής, στρέφουμε το βλέμμα μας σε Σένα Μητέρα.🙏🙏 Σε Σένα που γνωρίζεις τον πόνο του ανθρώπου και απλώνεις τη στοργική σου σκέπη πάνω από τον κόσμο. Παναγία γλυκιά, γίνε φως στα σκοτάδια μ

Στη μέση του πεζόδρομου, πάνω σ' ένα κομμάτι χαρτόνι, ένας γέρος ζητιάνος βρώμικος, γερμένος ως το έδαφος.   Άνθρωποι περνάνε γύρω του βιαστικοί, αφηρημένοι, αδιάφοροι, δεν τον βλέπουν καν. Αντρικά πόδια, γυναικεία, παιδικά. Κανείς δε σταματά κι εκείνος όλο και λυγίζει προς τη γη.   Δυο γυναικεία πόδια μειώνουν ταχύτητα. Δυο χέρια ψάχνουν στην τσέπη. Λίγα κέρματα κουδουνίζουν στο πιατάκι. "Νά' σαι καλά", ψιθυρίζει εκείνος. Η κυρία προχωρά γρήγορα σκουπίζοντας τα δακρυσμένα τη

Έσπασε κόρη η καρδιά μου, σαν είδα λάβα και φωτιά να καίγεται μες τη νυχτιά, το τραίνο που σ' φερνε κοντά μου. Τους δρόμους πήρα παγανιά, άγνωστα μονοπάτια και στενά Ψάχνω παντού για να βρώ τα όμορφα μάτια που αγαπώ. Ρωτάω τους περαστικούς, τα λούλουδα, τα δέντρα, τα πουλιά μην είδαν πέρδικα να περπατεί, πεντάμορφη και λυγερή... Ρωτάω και τον ουρανό που είναι μαυρισμένος ρωτάω τον άγριο βορριά φυσάει δαιμονισμένος. Ο ήλιος κι αυτός εκρύφτηκε μες το θλιμμένο δείλι και η ν

Με συνοπτικές διαδικασίες και αφόρητο άλγος, στο ικρίωμα της άνοιξης η μια μετά την άλλη απαγχονίστηκαν οι λέξεις οι ανείπωτες –το άλας της ζωής– και καταδεικνύοντας τοιουτοτρόπως τη θνητότητά τους, ξεψύχησαν αργά στα κλειδωμένα χείλη. Αδίστακτοι δήμιοι οι αναβολές τις εκτέλεσαν γράμμα γράμμα ως την τελευταία, πνιγηρή συλλαβή. Τα λευκά φτερά τους απλώθηκαν, έτριξαν στον αέρα γυρεύοντας το δρόμο του ουρανού να πάρουν, εγκαταλείποντας τα παράπονα του γήινου ρεαλισμού. Τα αδηφάγ

Γυναίκα, πελαγίσιο αγέρι, σπιθοφεγγιά των άστρων, γάργαρο φεγγάρι των αναστεναγμών, κεντί του φλογερού έρωτα, λυχνάναμα του ήλιου, Μαγιά, ψυχορμησιά, το χαμόγελο της ζωής, το πιο γλυκό τραγούδι. Ωκεανίδα, ενάλια Νύμφη, γιόμισε νερό τους ποταμούς και τις θάλασσες. Δώσε στον άνεμο την ανάσα σου. Μεθύστρα Αφροδίτη, φλόγα καυτή που επωάζεις την αγάπη, λιοστάλαχτη, αστερόεσσα, στα χείλη σου ο έρωτας, στην αγκάλη σου η αγάπη, αρχέγονη μήτρα, αιώνια, ανασταίνεις τη ζωή, την ελπίδα τ

Του Σίμου Ιωσηφίδη   Κάποτε, όταν ήμουν νέος, στις αρχές της δεκαετίας του ’90, όντας ενήλικας, επισκέφτηκα την Ζάκυνθο. Εκεί, στις μεγάλες υγροτοπικές εκτάσεις των Αλυκών Κατασταρίου, κατέφευγε κράζοντας, σπαραχτικά είναι αλήθεια, ένα μυστήριο πτηνό, η περίφημη Τυτώ, ένα νυκτόβιο αρπαχτικό που φημολογείται ότι καθόταν στην σκεπή του σπιτιού του ποιητή Ούγκο Φόσκολο επηρεάζοντάς τον στην συγγραφή της τραγωδίας Θυέστης. Καθημερινά τον βασάνιζε με την μεταφυσική ατμόσφαιρα της