Άκου το γκιώνη άκου τον!! Κοίτα και το 🌙 φεγγάρι Κι άφησε πίσω τη βουή Αυτή της Κηφισίας Εδώ στην ησυχία, στη σιωπή Και μέσα στο δασάκι Έλα μείνε μαζί μου Πάρε, κράτα το χέρι μου Ανέβα στην κορφή Στου δέντρου την κορφή Ανάμεσα στις συστάδες Όπου δε φτάνει ο θόρυβος Αγγίζεις σύννεφο απαλό Και βλέπεις το Θεό Ο άνεμος σου στέλνει Ανάσα και φιλί ... Κι όλα μοιάζουν να σωπαίνουν Για να ακούσεις καθαρά ... Το γκιώνη που φωνάζει, τον ακούς ; Άκου το γκιώνη άκου τον.

Ο ήλιος χαμήλωνε αργά, αφήνοντας πίσω του μια χρυσή ομίχλη που έμοιαζε με ανάσα του καλοκαιριού που έσβηνε σιγά σιγά. Ήταν οι πρώτες μέρες του φθινοπώρου, εκείνες οι μέρες που ο αέρας μυρίζει ακόμη καλοκαίρι, μα το χώμα αρχίζει να βαραίνει, σαν να θυμάται το κρύο που πλησιάζει. Μέσα στο μισοσκόταδο, ένα παιδί καθόταν γονατιστό μπροστά στις τουλίπες. Το ένδυμα του κρεμόταν φαρδύ, σαν ρούχο που το έχει δανειστεί από τον κόσμο των μεγάλων. Στο ένα χέρι κρατούσε το ποτιστήρι, κι

Αδιάλειπτη η πορεία του, στο σεργιάνι τής ζωής, ωστόσο Λευκό μεσάλι στρώνει, φυλαχτό, στην πλουμιστή τράπεζα αγάπης Τρατάροντας με χαρμοσύνη ζουμερό βότρυ, χωρίς καν να τον γευτεί Ρουμπίνια και ζαφείρια θωρεί στα μάτια τής μιζέριας, γιατί ιδεαλιστής Ονειρεύεται έναν κόσμο πληρότητας πέρα από τα όρια τού φθαρτού Υμνώντας το "ευ ζην" μαζί με τα ιδανικά τής ζωής, για τον συνάνθρωπό του Ιδρώνοντας με τη λιωμένη, πάνω του, φορεσιά και τις" περπατημενες" γαλότσες Σπεράντζα ελπίδας

Λατρεύω ... τα βράδια τ ' ουρανού τ ' άστρα. Τα κοιτώ ... απ ' το πρεβάζι να μοιάζουν ολόφωτοι φάροι. Ω!!! Τι μαγεία Θεέ μου! Περιπλανιέται ο νους ανάμεσά τους, ρόδα ανθίζουν... στα φυλλοκάρδια... οι ώρες κυλούν η νύστα αργά αργά ζυγώνει. Μα ένα αγκάθι την καρδιά καρφώνει... Ο Έ ρ ω τ α ς το βόλι του έχει ρίξει, γλυκιά πληγή ανοίγει ανεβαίνουν στο ζενίθ οι σφυγμοί , φλέγεται το κορμί , στον οίστρο της ηδονής... Ατίθασα άτια... Οι πόθοι του οι κρυφοί.... απερίγραπτη η μαγ

Είναι στιγμές ελκυστικές, που θές να τις ρουφήξεις, μα κάποτε γίνεται άδικη, που θές να τα βροντήξεις. Σαν φουρτουνιασμένη θάλασσα, γαλάζια και πλανεύτρα, στα πάνω της ,στά κάτω της, μοιάζει σαν χαρτοπαίχτρα. Κρατεί χαρές και λύπες , κι άδικα τις μοιράζει, σε άλλους δίνει τις χαρές , και σ´άλλους το μαράζι. Ζωή είναι σαν την θάλασσα, σε έλκει,σε μαγεύει πότε είναι ήρεμη , και πότε σε παιδεύει. Σαν την θάλασσα η ζωή που άμα φουρτουνιάζει, τα κύματα πελώρια , κανείς δεν τα δαμ

Σαν το ελάφι η ψυχή ανάλαφρη βαδίζει. Στο άγριο δάσος της ζωής, κυνηγημένη απ' τη δική σου την οργή. Άγνοια κινδύνου εσύ το λες... Μα η αθωότητα στα μάτια καθρεφτίζει. Όσα βέλη κι αν ρίξεις, την αρετή μου δεν θα πλήξεις. Στου παραδείσου τα δάση η ψυχή μου καλπάζει ελεύθερη πια. Και εσύ ανήλεε κυνηγέ, μες στα αγκάθια μια ζωή θα καρτερείς. Πάνω στα χώματα φθαρμένη η ύπαρξή σου. Μπορεί το τόξο να βαστάς της λογικής, μα πάντα θύμα θα είσαι εσύ και οι όμοιοί σου. Στο ατέρμονο κυνή

Στη στράτα ήρεμης ζωής ευρέθηκαν τυχαία Η φιλία μια μέρα απέναντι αγάπης.. Ήταν μια ηλίου μέρα ,δεν φύσαγε βοριάς. -Εγω είμαι η αγάπη πιο βασική, σπουδαία Ποιος ο λόγος και εσύ να υπάρχεις;! -Είμαι η φιλία η πιο γλυκιά σου παρέα, Κι' εσύ δακρύζεις,σου σκουπίζω το δάκρυ Σου γίνομαι γιατρειά, παρηγοριά. Λευτέρης Σιώμος 🌹

Της νύκτας το σκοτάδι.... Κι αν οι σκέψεις της νύκτας σε πνίγουν, όπως το βαθύ σκοτάδι... να θυμάσαι.... πώς μετά το σκοτάδι, έρχεται μιά γλυκειά Ανατολή! Κι αν το πυκνό σκοτάδι , σου θολώνει το μυαλό, κλείσε τα μάτια και ταξίδεψε , σε παλιές όμορφες στιγμές.... Κι αν το σκοτάδι σου κόβει την ανάσα, με σκέψεις βασανιστικές, η αυγή θα φωτίσει το μυαλό , να τις ξεμπλέξει... Κι αν το σκοτάδι σου πικραίνει τα χείλη, το γλυκό χάραμα , θα τα δροσίσουν, οι υγρές δροσοσταλίδες... Κι

Με χρώματα στιγμές είν’ οι στιγμές που τις ψυχές βάφουν με φως, όταν μαυρίζει ο ουρανός τους. Στιγμές, που συναντιούνται βλέμματα κι υπόσχονται αιώνια αγάπη. Στιγμές, που χέρια ενώνονται σφιχτά κι ανατριχιάζουν. Στιγμές, που ανθίζει ο έρωτας και πώς να γίνουν ένα, μαθαίνει δυο ανθρώπους. Στιγμές, που γέλιο στα χείλη λάμπει με τις καθημερινές χαρές. Στιγμές, που στη βροχή μυρίζει το βρεγμένο χώμα. Στιγμές, που το ηλιοβασίλεμα ζωγραφίζει τη δύση. Στιγμές αγκαλιάς ξεχωριστές, πο

Όταν η νύχτα τις μαύρες κουρτίνες τραβήξει και πριν ο Μορφέας εντός μου ξυπνήσει, η συνείδησή μου με το μικρό της ραβδάκι, κάθε βράδυ τις ευαίσθητες χορδές μου, μου τύπτει... Απολογισμό ανελλιπώς θα ζητήσει, ειρηνικά τα κιτάπια της μέρας να κλείσει. Αχταρμάς εντός μου οι διαλέξεις... Αρχίζω να βάζω... από εδώ οι καλές, από εκεί οι κακές μου οι λέξεις... Ποιες από αυτές πίκρα χαρίσαν, ποιες χαρά και λύπη ταυτίσαν. Ποιες στο χάος της θλίψης με ρίξαν, ποιες ευτυχία την καρδιά

Κουράστηκα να τριγυρνώ σαν νότα σε στιχάκια Θέλω να γίνω θάλασσα ν' αράζω στα κολπάκια Ένα διάλειμμα ζωής θέλω να μου προσφέρεις Ν αράζω κει απόμερα σαν νύχτας πεφταστέρι ήσουν κι εσύ που τρύγαγες το μέλι απ τις κηρήθρες στο στόμα μου το έβαζες κι ήταν γλαυκές οι νύχτες Ήσουν κι εσύ που μου δίνες μπρούσκο και με μεθούσες στέγνωσε πια ο ποταμός κι η λίμνη που πατούσες Άντρι Περικλέους Ονουφρίου 🌹

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΚΥΠΡΟΣ ΜΟΥ ΕΛΛΑΔΑ ΜΟΥ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΣ ΜΟΥ ΚΕΡΥΝΕΙΑ ΜΟΥ ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΗ ΓΗ ΜΟΥ ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ! Καλό μήνα σε όλους, με υγεία, αγάπη και δύναμη. Κι ας είναι η πρώτη μέρα του μήνα μια μικρή υπενθύμιση πως όσο περνούν τα χρόνια, υπάρχουν όνειρα που δεν πρέπει ποτέ να πάψουμε να ονειρευόμαστε. Υπάρχουν άνθρωποι που κουβαλούν μέσα τους μια πατρίδα. Μια αυλή. Ένα σπίτι. Μια γειτονιά. Ένα σχολείο. Ένα χωράφι γεμάτο πασχαλιές. Και έναν ήχο από καμπάνες που περιμένουν ακόμη να ξανακουστούν. Γ

Καλημέρα φίλες και φίλοι μου αγαπημένοι Καλό μήνα κι ευλογηνο με υγεία αγάπη και χαρούμενες στιγμές και υπέροχες Σκέψεις ! Χρόνια πολλά χρόνια φωτεινά χρόνια ευλογημένα σε όλους τους φίλους και τις φίλες που έχουν τη γιορτή τους 🌹 1η Σεπτέμβρη είναι των Αγίων Σαράντα Παρθένων και ασκητριών και γιορτάζει κόσμος και ντουνιάς! Σήμερα, 1 Σεπτεμβρίου, είναι των Αγίων Σαράντα Παρθένων και ασκητριών, του Αγίου Ιησού του Ναυή, του Οσίου Μελετίου του νέου και του Οσίου Συμεών του

Ο Σεπτέμβριος μπαίνει αθόρυβα, φέρνοντας μαζί του εκείνη την ακριβή, φθινοπωρινή αύρα που διώχνει τη φασαρία του καλοκαιριού. Είναι ο μήνας που η θάλασσα ηρεμεί, το φως γίνεται πιο γλυκό, σαν κεχριμπάρι, και οι αυλές γεμίζουν με μια βαθιά, ιερή γαλήνη.❤️ Για τις δημιουργικές ψυχές, ο Σεπτέμβριος δεν είναι το τέλος, αλλά μια νέα, καθαρή αρχή. Είναι η στιγμή που οι πινελιές πάνω στον καμβά αποκτούν περισσότερο βάθος, οι μελωδίες γίνονται πιο αισθησιακές και οι αληθινές ανθρώπιν

Είναι κάτι ερημιές που σαν πέσει το βράδυ αθόρυβα τρυπώνουν σ όλες τις ρωγμές της ψυχής. Κι από τούτη τη στέγη που τις σκεπάζει, ο ήχος του νερού ακούγεται που πέρασε από άδειες θάλασσες, για να βρει καταφύγιο στης μνήμης τις κρυψώνες. Τούτες οι ερημιές που δεν παραδίνονται, αήττητες φωνές βγαλμένες απο μια παράξενη γαλήνη, σ' απογυμνώνουν και πάνω σου χαράζουν τα πρώτα ίχνη Θεού. Φορές τα χέρια υψώνονται, όμως είναι σαν να εκβάλλουν στις άκρες του φόβου η μιας ελπίδας που

Θαλασσόξυλα, ψίθυροι του βυθού, κομμάτια μιας μνήμης που αρμενίζει ακόμη, πάνω τους κάθονται οι γλάροι, φύλακες της σιωπής, και τραγουδούν με φωνή ανέμου όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ. Ένα σπασμένο κατάρτι, όρθιο ακόμη, σαν προσευχή στο πέλαγος εκεί επάνω ανάμεσα στα σχισμένα πανιά γεννήθηκε ο έρωτας, βαθύς, μυστηριακός, με ρίζες στα άστρα και φύκια στα μαλλιά. Κι εγώ, ταξιδιώτης του νου, επιστρέφω στο νησί όχι για να βρω όσα έχασα, μα για να θυμηθώ πως τίποτα δεν χάνεται όταν το σπ

Ο ξανθομάλλης Αύγουστος, ο αλανιάρης και ερωτιάρης είναι στερνοπαίδι του καλοκαιριού, το πιο αγαπησιάρικο και χαϊδεμένο... Πανέμορφος και παιχνιδιάρης με όλο το μπλε του ουρανού στο βλέμμα του,τριγυρνά ξυπόλητος στις ακρογιαλιές και ερωτοτροπεί με τα κορίτσια. Με την ανεμελιά και την ξεγνοιασιά που έχουν τα στερνοπούλια, που δεν μεγαλώνουν ποτέ και έχουν πάρει απαλλαγή από όλες τις υποχρεώσεις ,αλητεύει μισόγυμνος στην ακροθαλασσιά επιδεικνύοντας το ήλιο ψημένο κορμί του. Έχ

Το κατέγραψα Δεν ήταν σφάλμα μέτρησης, με επιφερόμενο θραύσμα επί κρότου Απλούστατα! Ο καθρέφτης αθάμπωτος, δεν τα βρήκε με τον εαυτόν του Χωρίς απτά δεδομένα, κατέρρευσε το σύστημα ακεραιότητάς του Έγινε ύποπτος αλγόριθμος Γλαφυρό μοντέλο, μιας επικίνδυνης ακολουθίας αντικειμένων Άνευ ανάγλυφης μνήμης Χωρίς μουγκούς θρήνους Χωρίς ωχρούς νεκρούς Χωρίς ύπουλες ενοχές Άνευ ανίατου πόνου Κι όμως η λίστα βαρύγδουπα πονεμένη Η μνήμη χουχούλιαζε στους παγερά σβησμένους Οι γοεροί θρ

Λάθος είπες ότι ήμουν. Λάθος είπες κι έφυγες. 'Αδειασες μέσα σ'ένα βράδυ μια ολόκληρη ζωή.Την δική μας ζωή. Το μόνο που ήθελες ήταν η ελευθερία σου. Έβρεχε πολύ εκείνο το βράδυ θυμάμαι. Δεν κυκλοφορούσε ούτε σπουργίτι. Οι ώρες περνούσαν αργά και με πολύ μεγάλη δυσκολία μέχρι να συνειδητοποιήσω τι μου είχε συμβεί. Η κραυγή μου είχε τόση δύναμη όμως παρέμεινε σιωπηλή. Τα δάκρυα δεν έφτασαν ποτέ στο πάτωμα. Τίποτα. Όλα είχαν ανατραπεί. Μακάρι να είχα χρόνο για σένα περισσότερο.

Έσκυψα μέσα μου βαθειά, στ’ άδυτα της ψυχής μου, μουδιάσανε τα μέλη μου, από την ταραχή μου. Ένα κενό αντίκρυσα, πνιγμένο στο σκοτάδι, σκιές γκριζόμαυρες, ψάχνοντας ένα χάδι. Πάγωσε όλο το κορμί, μ’ έπιασε ανατριχίλα, τα όνειρα ,τα θέλω μου, πήραν την κατρακύλα. Ένα κενό με δίχως φώς, φράκτες επισκιάζουν, και η ψυχή ζητάει φώς, τα θέλω οργιάζουν. Χάος μέσα το κενό, νήματα μπερδεμένα, κόμποι που δεν λύνονται, μένουν εκεί αραγμένα. Πόλεμος δίχως οπλισμό, κατάστηθα κτυπιούνται,

Λαμπρέ εκτιμητή του μούστου τής ζωής σκύψε να γευτείς τον βότρυ που αφθονεί στο πατητήρι τού ενάτου μήνα Τριάντα χαραυγές φρουτώδους Σεπτεμβρίου μ' εσέ αχτιδοβολούν στη γη τής μαυροδάφνης της γης τού ληνοβάτη που ακάματα πατά με πόδια γυμνωμένα των στέμφυλων τα φλούδια. Γλυκό σαν πετιμέζι το φτερωτό προσκύνημα τριάκοντα αοιδών στο κάμα μεσημβρίας μ'εσέ αμπελουργέ στα χείλη τής υδρίας να πίνεις το χυμό του σουρωμένου γλεύκους. Μειλίχιε επισκέπτη αν τύχει να διαβείς αυ

Δύναμη.! Από πού έρχεσαι.; Πού πηγαίνεις.; Δύναμη, εσένα ρωτώ.! Πού κατοικείς.; Ξέρω, μου δείχνεις τα μπράτσα σου.. Εγώ, σου δείχνω το μυαλό… Μα κοίτα..! Ένα μικρό παιδί δείχνει τη ψυχή του.! Αυτή η δύναμη είναι πιό δυνατή από σένα.! Άραγε, εσύ, τί πολεμάς.; Το μυαλό.; Την ψυχή.; Πες μου.; Πολεμάς τάχατες τον ίδιο σου τον εαυτό.; Ποιός θα μπορούσε να σε νικήσει.; ΕΣΥ…; Μα όχι…, ΟΧΙ Μόνο το μικρό παιδί μπορεί.! Η μόνη δύναμη που αντηχεί αγάπη.! Μέσα σου, εσύ, παλεύεις ηχηρά Μα

Λάθος πυξίδες σε επικίνδυνους γκρεμούς κι εκείνο το «απεριόριστο» που μας χρεοκόπησε στέκει τώρα και μετρά καράβια φορτωμένα χαλίκι. Διστάζεις. Κι όμως, γίνεται πάλι το αστέρι αστέρι και το χέρι ξανά χέρι. Έσκυψα, μάζεψα τις χίμαιρες απ’ τον κήπο, τις έπλυνα, τις σιδέρωσα τις χάρισα στον κόσμο. «Τζάμπα πράμα τα όνειρα φέτος!» Ύστερα ήρθε η Μοίρα. Κάθισε απέναντι, όπως κάθεται το νερό στα σκαλοπάτια, κρατώντας το κιτρινισμένο τεφτέρι. «Είμαι η ορίζουσά σου», ψιθύρισε. Γέλασα.

Κάθισα να μετρήσω, τα πέταλα της μαργαρίτας Να δω ήθελα πόσο με αγαπάς Ύστερα τους σπόρους μιας παπαρούνας Να μετρήσω αυτήν καθ΄ αυτήν την λησμονιά Σε αριθμό τα ήθελα Λίγο πιο πάνω από την καρδιά Λίγο πιο κάτω από το μυαλό Ένας αριθμός θα ήταν, εξάλλου Απ΄ την άλλη και τί να τον κάνεις; Και τα ζάρια έχουν αριθμούς, αλλά εγώ πάντα έμενα στον άσο Πάντα ένας άσος στο τραπέζι Κι εγώ σκυμμένη κάτω απ’ αυτό, να μαζεύω συνεχώς τα ζάρια άλλων Και πάλι άσος Και πάλι ζάρια Και πάλι μι

Φεύγεις. Στη τσέπη σου κρατάς μια χούφτα λέξεις από άμμο. Ξεχασμένες εξομολογήσεις, κάτω από πουκάμισα και φουστάνια τσαλακώμενα. Έρχεσαι. Πάνω σε ναυαγησμένο αλφάβητο, που χτυπάει στα βράχια και σπάει στα κύματα. Ξέχασες, πως έρχονται μπόρες , μ'ένα παράπονο που έγινε ανάμνηση. Αύριο, πάλι μόνοι, να καταπίνουμε ανάσες, σε μουσκεμένες ταράτσες. Αύριο... Σωτηρούλλα Χατζηκωνσταντή Τζιαμπουρή 🪽

Με ένα φινάλε αλλόκοτο μας βρήκε ο Αύγουστος, χωρίς εκείνον τον μεγάλο έρωτα του καλοκαιριού, χωρίς την αγάπη που μένει ακόμη ζεστή στον Αυγουστιάτικο ουρανό. Αυτή η ξαφνική μπόρα του Αυγούστου ήρθε απότομα, όπως ακριβώς έφυγε η αγάπη. Οι αστραπές έσκισαν στα δύο τον ουρανό, όπως ακριβώς η απουσία σου έσκισε την καρδιά μου. Για μια στιγμή όλα φωτίστηκαν· μα δεν κατάφεραν να φωτίσουν όσα σκοτείνιασαν μέσα μας. Κι έτσι, αντί για εκείνες τις νύχτες που μυρίζουν έρωτα και θάλασσα

Αχ, πόσο λαχτάρησα να δω... τα μάτια σου . Αυτά τα μάτια που ερωτεύτηκα.. παράφορα... τα έχασα ... δεν τα χάρηκα ... Τις νύχτες τα ονειρεύομαι ... μες του μυαλού μου τον βυθό, με πόνο και βαρύ καυμό . Βροχή το δάκρυ μου στάζει φαρμάκι στα χείλη μου που κραίνουν... "το σ ' αγαπώ" τους με προσευχή .... Τι κι αν έρχονται σαν οπτασία .. με γλυκοκοιτούν.... το δάκρυ μου δεν στεγνώνουν... Τι κι αν στην αγκαλιά μου

Το δικό μου παραμύθι, μόνο εσύ μπορείς να μου το λες Θέλω το μικρό σου χέρι και κάθε μέρα το κρατώ, πόσο όμορφα είναι Ένα φιλί, αγάπη μου, θα στείλω, κάθε βράδυ είμαι μαζί σου, είμαστε μέσα στο όνειρο φτιαγμένοι Είσαι μέσα σε όλα μου τα όνειρα, είσαι η ευτυχία μου και το ιδανικό, μια αγάπη της ψυχής, απέραντη, που αγκαλιάζει όλο το σύμπαν Οι στιγμές που έχω την έγνοιά σου, είναι η απόλυτη ευτυχία, Κι όταν σωπαίνει ο κόσμος, μιλάει η ανάσα σου μέσα μου, δεν μπορεί κανείς να ζή

Εκείνη έπαιζε με δυο κομμάτια πάγου, στη μια άκρη του πελώριου κρεβατιού Κι εκείνος, στην άλλη άκρη, κοιτούσε σιωπηλά Ήταν όμως, τόσο μακριά Στην οθόνη μιλούσαν για έρωτες και αγκαλιά Ανάμεσά τους, χιλιόμετρα, έλιωναν σαν νερό, μα κάθε σταγόνα γινόταν υπόσχεση Τα δάχτυλά της έγραφαν, ''σύντομα'' κι η φωνή του απαντούσε, «περιμένω» Γιατί ο πάγος δεν κρατάει για πάντα Λιώνει και γίνεται ποτάμι, που βρίσκει το στοιχείο του Ένα πρωί, η απόσταση θα λιγοστέψει, όταν δυο σώματα θα ε

Ω ζωή, έψαχνες αδιάλειπτα στο μπλε νουάρ κουβάρι τής γης τη χρυσή σακοράφα επιθυμώντας, λέει, να περάσεις τις αστερένιες κλωστές μέσα από τη θαυματουργή οπή της, για να συρράψεις τα κενά τού μανδύα σου, με φόντο την αναρριχώμενη στεφανωτή στο κεντητό ρισελιέ τής έναστρης νύχτας. Μα κάτι άλλαξε απόψε. Απόψε ρίγησε η αστροφεγγιά: Γαρδένιες, κάλλες γιασεμιά ξεπρόβαλαν στην έναστρη μεριά μέσα από παραδεισένιες σέρες κατακλύζοντας με μεθυστική μοσχοβολιά την επουράνια πύ

Κατά βάθος δεν έζησα.. Απλά μου έδωσαν μια ταυτότητα. Είμαι ένα πακέτο τσιγάρα που αλλάζει χέρια. Πότε το καπνίζει η μία επιβίωση, πότε η άλλη. Μας σκέπασε η επιφάνεια. Μικρά διαμάντια χάνονται στο βυθό. Έφυγαν τα χρόνια και μας έμειναν οι νύχτες. Μετρούσαμε τις ώρες μα χάσαμε τα ηλιοβασιλέματα. Η ζωή διαπραγματεύεται τις στιγμές. Κι εμείς ψάχναμε τις μεγάλες διαδρομές. Η ομορφιά δε ζει από μόνη της, θέλει και ψυχή. Αναλωθήκαμε πολύ στην ορθογραφία και τελικά ξεχάσαμε τι έλ

Πως να ξεχάσω την αγκαλιά σου, τα φιλιά σου Πως ν ' αντέξω μια ψυχή ν' αιμορραγεί... Σ ' Α γ α π ώ για σένα υπάρχω... κι αναπνέω ... για σένα ζω... Είσαι φλόγα που με καίει σαν φωτιά, είσαι σφαίρα μου ματώνεις την καρδιά. Σ ' Α γ α π ώ στο βλέμμα σου σβήνω στο φιλί σου πίνω τον ήλιο... Έρωτά μου τον κόσμο χάνω... Σ ' Α γ α π ώ για σένα μόνο ζω. Τριανταφυλλιά Παπανδρέου 🌹

Δεν σε ξαναπήρα τηλέφωνο. Όχι γιατί δεν ήθελα. Αλλά γιατί εξάντλησα κάθε λεπτό του χρόνου μου για να σου μιλήσω. Δεν σε ξανά πήρα τηλέφωνο. Όχι γιατί δεν είχα τι να σου πω. Αλλά γιατί είπα ότι μπορούσε να ειπωθεί. Δεν σε ξαναπήρα τηλέφωνο. Όχι γιατί ήμουν δυνατή. Γιατί κάθε φορά που έκλεινα το ακουστικό σπάραζα στο κλάμα. Τα δάκρυ μου στέρεψαν. Με διέλυσες. Γιατί σ' αγαπούσα. Με κατέστρεψαν οι πράξεις σου γιατί σ' αγαπούσα. Με έστειλες στον άλλο κόσμο αλλά Εκείνος με ήθελε πί

Είδα το ολόγιομο φεγγάρι να ανατέλλει. Είδα τον ήλιο μες την νύχτα να γυρνά Είδα τ’αστερια σιωπηλά και τρομαγμένα. Χάσαν τον δρόμο τους σαν νάτανε παιδιά Και είδα την θάλασσα με κύματα αφρισμένη. να σκαρφαλώνει σε απάτητα βουνά. Ενα καράβι να σαλπάρει για τ’αστερια, Είχε στα ιστία του κατάμαυρα πανιά Το ουράνιο τόξο είχε βγει να σεργιανίσει μέσα στο κύμα, στά αλμυρά του νερά. Κι’όλης της γης τα ίσια και τ’ανάποδα μες’του μυαλού μου όλα, της σκέψεις μου ολογραμματα. Μαρία Δ

Υψώθηκε η μαύρη νύχτα μου μέσα από το νερό Την πανσέληνο Η άγρια λίμνη που τρομαγμένη δεν κολυμπούσε, απόκρυφα άρχισε αργά να φουντώνει Αναρριχώταν στη στάθμη του σκοταδιού μου Το εμπιστευόταν χωρίς φόβο Βάζω το χέρι μου στο τρεμουλιάρικό της πέπλο Το νερό της ανατρίχιασε Κοιμισμένες ψυχές κάτω στο βυθό της Άνθρωποι που θεωρούσαν τον κόσμο φωτόλουστο, να εξακολουθεί να υπάρχει μοναχά την κάθε μέρα Βουτηγμένοι στις σκυθρωπές συνήθειες, με ασφυκτικές, κολλημένες επιθυμίες, σαβα

Έξι ποιητικές συλλογές έχουν ήδη περάσει από την ψυχή μου στον κόσμο. Έξι αληθινά παιδιά, με σάρκα, οστά και άδολη ψυχή. Έξι φορές και δεν γνωρίζω πόσες δημοσιεύσεις... Ασταμάτητα, γιατί είναι τρόπος και τόπος ζωής η ποίηση! Για εμένα είναι και ο μόνος λόγος που ήλθα στον κόσμο ετούτο. Άπειρες φορές άνοιξα τις πόρτες ενός εσώτερου τόπου, γνωρίζοντας πως από τη στιγμή που κάθε ποίημα που τυπώνεται, κάθε ποίημα που έρχεται σε κοινωνία, παύει να είναι δικό σου. Προσφέρεται σε

Μικρό κερί που λύγισες, ψυχή μου. Λιώνεις και στάζεις, σταγόνα σταγόνα, σαν ξεχαρβαλωμένη βρύση, χωρίς θόρυβο. Αντιστέκεσαι, πολεμάς, τεντώνεσαι να ορθωθείς ξανά. Βάζεις όλη σου τη δύναμη. Μάταια... Καις μόνη τα όνειρά σου, αφανίζοντάς τα στη δική σου φλόγα, πριν τα ποδοπατήσουν βρόμικα πόδια, μάταιες ελπίδες και φθονερά βλέμματα. Κι έτσι λυγισμένη, η φλόγα σου δεν καίει πια για δόξα, άπιαστη κι ανεπιθύμητη, μα καίει μόνο για να σε λιώνει σιγά σιγά. Κι απουσιάζεις α

Η ψυχή άβατο μου βιβλίο Πλήθος χρωμάτων,ήχος κανείς Σαν της μνήμης τραγούδι σε ηχείο Ουρανός μιας κρυφής χαραυγής . Ψίθυροι στις πνοές των ολίγων Ποιητές στεναγμών της ψυχής Ποιος φωνές ακούει των στίχων; Στεγνόι κρούνοι νερού παροχής. Σαν ο άθλος ενός μυστηρίου Να βρεις και να δεις μια ψυχή Να τη διαβάσεις σε φως του ηλίου Να ευωδιάζει σαν γιασεμί. Στη σιωπή της ψυχής μου ελάτε Στολισμένοι με χρώμα γιορτής Βουβοί στους ψιθύρους τις στράτες Η σφραγίδα να γράφει "σιγή"! Πιο ψ

Μες στα σκότη σεργιανάνε των παθών σου τα σαράκια πέντε φλέβες τού κορμού σου μαυρισμένες σαν κοράκια απαυδούν, με σένα θύμα μιας ταχείας ασφυξίας αν και χαίνεις μες στη δίνη ανεμόεσσα ζωή μας Μη παρακαλώ σε, μη μη κελεύσεις το Βορέα να σε εκδικηθεί μοιραία με άνομη αρπαγή Με διαμαντοπεριστέρας χάρη περισσή τους υγρούς καημούς, ασκέρι, στράγγιξε στη γη: Άρουρα αφυδατωμένη —με άροτρο άλλοτε οργωμένη σιδηράς φαλκός — στεγνωμένη προσδοκία τής ψυχής σου παροικία Αν είσαι έτσ

Γέμισε το ποτήρι του νύχτες πανσέληνες και άστρα. Κλείνει σιγά σιγά τις κουρτίνες του και καταπίνει τις λέξεις που βγαίναν απ’ τους βράχους και γίνονταν στίχοι των βότσαλων. Καθώς φεύγεις, θυμάμαι αυτήν τη γλώσσα σου που τραγουδούσε αδιάκοπα έξω από το νερό. Τώρα, να την πάλι, ξαναπέφτει στο δίχτυ βουβή πριν πνιγεί στα σιωπηλά νερά σου. Πρέπει να τρέξω... Να προλάβω να σκεπάσω αυτήν τη σιωπή σου μέχρι τον επόμενο Αύγουστο. Μην την κάψεις, ήλιε μου, και εξατμιστεί, ήχος μείνει

Σε γνώρισα να προσπαθείς τον μύθο του Αισώπου να αλλάξεις. Να αλλάξεις το αφήγημα... Με γουρλωμένα μάτια τη σκιά μου να κοιτάζεις, φουσκώνεις... να της μοιάσεις. Στηλιτεύεις τον τρόπο που το σήμερα αλλάζω. Ερμηνευτής της μιζέριας απ' τον βάλτο σου κοάζεις και με δικάζεις. Ποτέ δεν ζήτησα το νούφαρό σου. Κι όσο η γλώσσα σου πασχίζει να ακουμπήσει τον ουρανό μου... Βάτραχε, πνίγεσαι στον κόσμο τον δικό μου. Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🔥

Κοιτάζω μια ξερολιθιά που αγναντεύει τ’ άπειρο. Αφέντρα σε μια θάλασσα που υποκλίνεται στο πόδι της. Και τη νοτίζει, να γιομίσει πράσινο, δέντρα, λούλουδα και χόρτα. Μα εκείνη, στέρφα Γη. Γροικά το πέλαγο κι’ ακουμπηγμένη στη στεριά ξεπλένει όλων τα κρίματα. Αυτά που γίνανε κι’ αυτά που θα ‘ρθουν. Κ.Γ.Κ. 2026

Πήρες κόκκινες κλωστές Το βασικό ερυθρό σου χρώμα Αποφάσισες να πλέξεις μια αγάπη, χωρίς βελόνια Αυτή που σου ΄λειπε σθεναρά και ήθελες Αυτή που δε προδίδει Φλογοβόλα, πορφυρένια αγάπη, περιχαρακωμένη κι απόρθητη με άπλεκτα πέταλα, έτοιμα να γλιστρήσουν ρίχνοντας πόντους, και να σε εναγκαλίσουν αδιόρατα Πρόθυμα να προασπίσουν Ώριμα να κυνηγήσουν όποιο όνειρο κι ελπίδα Βουβοί πόντοι απ’ την καλή, βουβοί κι απ’ την ανάποδη Αγέρωχη εσύ με ανδρειωμένο βλέμμα, ατενές, μπερδεύεις τ

Ποίηση είναι να γράφεις. Να ρωτάς. Γράψε. Ζωγράφισε. Τραγούδα. Ερωτεύσου. ´Εχεις τις απαντήσεις ποιητή μου. Γράψε,δώσε εσύ τις απαντήσεις με την χρυσή σου πένα. Από που έρχεται το χρώμα; Από που έρχεται ο άνεμος ; Από πού κατάγεται ο ήλιος; Που γεννήθηκε η αγάπη; Που ξεκινάει και που τελειώνει ο ουρανός; πού ξεκινάει και πού τελειώνει η θάλασσα..; Παντοδύναμε εσένα ρωτώ..! Και απάντησε ο Παντοδύναμος. -Έκεί που ξεκινάει και τελειώνει η θάλασσα, Εκεί αρχίζει ο ουρανός. Η αγάπη

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, από τότε που τα μάτια μου ξεθόλωσαν και μπορούσα να αντιληφθώ το περιβάλλον μου που με κατέκλυζε με τόσες πληροφορίες, σε έβλεπα εκεί δίπλα μου να υπάρχεις. Όλοι σε αποκαλούσαν άψυχο εγώ όμως σε είχα πιάσει πολλές φορές να μου γνέφεις! Μου έδινες το νέκταρ της ζωής! με γέμιζες ζωή! μου χάριζες χαμόγελα, την φύση που αντέγραφες, ακόμα και τα δάκρια της βρύσης μου φαινόντουσαν πιο γευστικά. Έβλεπα τον εαυτό μου μέσα να με χαιρετά και αισθανόμ

Κάστρο Αγίου Ιλαρίωνα! Παράθυρο της Ρήγαινας.... Παράθυρο των στεναγμών.... Τις ευαίσθητες χορδές, με τρέμουλο αγγίζει, κάθε ματιά από ψηλά, το πέλαγο αντικρύζει. Μιά θέα πανοραμική, φτάνει ως τ’ ακρογιάλι, όσο να ψάξεις δεν θα βρείς, παρόμοια της...άλλη. Ανατριχίλα στο κορμί, την θέα σαν αντικρύζεις, βουβό το κλάμα της ψυχής, σούρχεται να δακρύζεις... Πράσινο και μπλέ, τα δυό σαν ζευγαρώνουν, εξαίσια η ομορφιά, τα μάτια καθηλώνουν. Μάστορας ,πρωτομάστορας, του Αη Λαρκού το κ

Το μόνο που μου προσέφερες ήταν σκοτάδι, χάος και ένα αβέβαιο παρόν. Ούτε καν ένα θετικό μέλλον. Αυτή ήταν η προσπάθεια σου; Αυτή ήταν η ζωή που θέλησες να μου προσφέρεις; Τόση φασαρία για μια στιγμή σκότους; Τόση προετοιμασία για δευτερόλεπτα ηδονής; Σε λυπάμαι. Δεν έχεις τίποτα καλό μέσα σου. Είσαι σάπιος μέχρι τα κόκκαλα. Δεν έμαθες ποτέ να προσφέρεις. Μόνο να αρπάζεις. Μοιάζεις με αρπακτικό πουλί που παλεύει να βρει το θήραμα του κι όταν το βρει το κατασπαράζει σε χρόνο μ

Στη ζωή, δίνεις και παίρνεις. Ωστόσο δεν παίρνεις πάντα ό,τι δίνεις. Κάποιοι σού χρεώνουν τη γνώμη τους ενώ εσύ τους χαρίζεις τον χρόνο σου. Και τα δύο τινά, ακριβοπληρωμένα σε αυτήν τη ζωή. Μα αδιάλλακτη ψυχή εσύ τής ζωής σου διαλέγεις και παίρνεις, με γνώμονα, τα δικά σου "πειστήρια" φυλαγμένα στο σκληρό πετσί τής άχρονης ανιδιοτέλειας χωρίς να επιβαρύνεσαι με περγαμηνές ακριβοπληρωμένών ρητών. Και εκεί που υποκλίνεσαι ταπεινά στα μαργωμένα ρόδα τής αυλής σου ξεπετιούνται α

Φωτόρρυτα ανθόκρινα βλαστάρια της άμμου της ξανθιάς, γεννήματα της Παναγιάς, της ζωής μαργαριταρένια ανθοϊάματα στις αμμοθίνες θαλασσόκρινα, των ονείρων ξάρτια του Αυγούστου στην καυτή, ανάματη άμμο. Στέμμα εξαπέταλο φορεί η Γοργόνα Παναγιά. Στόλισε τις πλεξούδες της με τους θαλάσσιους ασφόδελους. Τα αμμολούλουδα λιάζονται στα μαλλιά της. Με την αρμύρα των μελτεμιών αγιάζει τα κύματα. Θα ταξιδέψει, ν´αγγίξει την άκρη του ορίζοντα με την Ιμμακολάτα, την ψυχή της πιο δοξ