Φρεσκοπλυμένο βγήκε απόψε το φεγγάρι, σκουπίστηκε στο πεντακάθαρο σύννεφο κι έριξε μια ματιά στον κόσμο, είδε τα γινόμενα και τα απογινώμενα, στάθηκε στην κορυφή κι απόμεινε θαυμάζοντας, οι άνθρωποι που είναι οι άνθρωποι, α, να! πίσω απ' τα κάγκελα στις ιδιωτικές τους φυλακές που με τόσο μεράκι έφτιαξαν, με κοιτούν άλλοι με πόνο, άλλοι με φόβο, άλλοι με νοσταλγία, και ξενυχτούν έως να δουν το φως του πρωινού... Νικόλας Ζαχαρόπουλος 🌹

Στις 27 Ιανουαρίου 2026 μπήκα στο Σπίτι του “Λόγω Τιμής”! Στις 27 Μαρτίου κλείνω δύο μήνες ταξιδεύοντας στα καθάρια και ήσυχα νερά του. Πλοηγός η λατρεμένη μου Εύα, αυθεντική και στιβαρή, μα και τόσο ανθρώπινη Συνταξιδιώτες όλοι εσείς, σε κάθε φτερούγισμα ψυχής, σε κάθε ταξιδιάρικη ρέμβη ! Σας γνώρισα, μοιραζόμαστε μαζί τη θάλασσα, στηρίζεται κάθε προσπάθειά μου Ένα ποίημα αφιερωμένο στο αγαπημένο μας λιμάνι το “Λόγω Τιμής”! Ένα ποίημα αφιερωμένο στις βαρκάδες μας στα απάνεμ

Ντύθηκα τη σκοτεινιά και σαν αστείο πρόσθεσα ένα ασπρόμαυρο φουλάρι, σαν γλάρο πάνω σε μαύρα κύματα. Ένα χαμόγελο να ξεγελά τη θλίψη.   Μα το δυνατό αεράκι το παρέσυρε. Σκάλωσε για λίγο σε ένα κλαδί, κι ύστερα άνοιξε τις φτερούγες του και πέταξε μακριά μου.   Φτερούγιζε αμέριμνο στον ουρανό, παίρνοντας μαζί του τη σταγόνα αισιοδοξίας, κι έμεινα μονάχη να το κοιτώ χωρίς να μπορώ να το φτάσω.   Μα ξάφνου ένιωσα σαν να ταξίδευε κι ένα δικό μου κομμάτι μαζί του σ' όλα τα ταξίδια

Vincent van Gogh Ήταν εκείνο το απόγευμα, όταν ο ουρανός είχε πάρει εκείνο το γκριζωπό χρώμα που τυλίγει τη γη με ένα πέπλο σιωπής, σαν να περίμενε κάτι. Κάτι που ποτέ δεν ήρθε, αλλά ήταν πάντα εκεί, αόρατο, να παρακολουθεί τη ζωή να κυλάει. Εσύ ήσουν εκεί, ανάμεσα στα φύλλα που χόρευαν αργά, σαν να ήθελαν να αφηγηθούν την ιστορία τους και, ταυτόχρονα, να τη λησμονήσουν. Το καπέλο σου, το γκρίζο, σαν σύννεφο έτοιμο να ταξιδέψει μακριά, κάλυπτε σχεδόν το πρόσωπό σου, αφήνοντ

Το θέμα είναι ( η απόσπαση προσοχής με ομότεχνο την αφηρημάδα) Μεγάλη προσπάθεια  για συγκέντρωση  για να αποδειχθεί  το ανυπόστατο του θέματος. Η προσπάθεια μεγάλη αλλά το αποτέλεσμα μηδαμινό Το μυαλό περί άλλων τυρβάζει Την  πρώτη απόσπαση πετυχαίνει το μυρμήγκι Κορδωτό και φορτωμένο παρελαύνει με διφορούμενη κατεύθυνση Την δεύτερη ο ουρανός που πότε υποδέχεται τον ήλιο και πότε του κλείνει την πόρτα Μια ιδέα σφηνώνεται. Να χαρτογραφηθεί ο ουρανός. Αυτό όμως δυσκολεύει λόγω

Τον συναντούσα κάθε φορά κι είχαν τα μάτια του κάτι από άβυσσο. Έπρεπε να τα ανακαλύψω. Έτσι βυθιζόμουν στο χάος, ως άγγελος. Με όλα μου τα φτερά, λαβωμένα. Σκότωσα κάθε μου άγγελο. Ήξερα πως έπεφτα στον έρωτα απ' την αρχή κατεστραμμένη. Κατερίνα Κυπραίου 🪽

Νοστάλγησα μιαν Άνοιξη να ξαναπερπατήσω σαν άλλοτε παιδί μικρό ανέμελο στην αγκαλιά να κλείσω, μες σε λευκάνθια λεμονιάς με αγάπη να κοιμήσω. Να την νανουρίζουν τα πουλιά, γλυκόλλαλα αηδόνια να της χαϊδεύουν τα μαλλιά τα πετροχελιδόνια. Να της φιλούν γλυκά, γλυκά τα ροδομάγουλά της πρωί το γλυκοχάραμα στο φως του ήλιου σε μύρια χρώματα... κι αρώματα. Να φτερουγίζουν τ ' όνειρα χαρούμενοι αθώοι πόθοι της ξέγνοιαστής μου νιότης. Τριανταφυλλιά Παπανδρέου 🌹

Νάτη, εκείνη η αχλαδιά με αχλάδια, Στο πέρασμα μας, μας ξετρελαίνει, Ξετυλίγει αναμνήσεις όλο ουσία. Μυρίζει αγκαλιά, Σκορπάει φιλιά.. Φέρνει αύρες, του έρωτα μας τα νάζια, Θυμίζει τη δική μας παρουσία . Μας χαιρετά, μας πλημμυρίζει σε χάδια. Λευτέρης Σιώμος 🌹

χρόνια χρυσά, αξέχαστα που τα αστέρια κατέβαιναν στην γη και η ανατολή έβγαινε με λευκές σελίδες και τις γεμίζαμε με της μέρας την αγνότητα, τα χρόνια εκείνα ο φόβος ζούσε πολύ μακριά, έξω από τον κόσμο μας, όταν ακούγαμε την καμπάνα της εκκλησίας να παίζει χαρμόσυνα τρέχαμε να δούμε την νύμφη, όταν κτυπούσε πένθιμα η καμπάνα δεν βγαίναμε έξω, Όλες οι εποχές είχαν το δικό τους πηγάδι ,όμορφο με πέτρα φτιαγμένο, βαθύ με καθαρό νερό, εκείνα τα χρόνια η νύχτα δεν φοβόταν, κοιμότ

Η γνωριμία μας. Όλα στο κόκκινο. Έντονα και παθιασμένα μηνύματα. Μηνύματα που κρύβουν λαχτάρα για κάτι νέο. Μυνήματα που μέσα τους έχουν μια ιδιαίτερη στιγμή. Μέρα με την μέρα "Φούντωνε" όλο αυτό. Δεν έδωσα όνομα. Δεν ήθελα. Μια στιγμή και διαλύθηκαν όλα. Εγώ φταίω. Εσύ με τιμώρησες αρκετά. Δεν νομίζεις; Το ενδιαφέρον δεν είχε πια ενδιαφέρον. Η καθημερινότητα. Η αποφυγή. Η απομάκρυνση. Το "δήθεν" ενδιαφέρον έκανε μια δυνατή εμφάνιση. Ψίχουλα. Ψίχουλα συναισθημάτων. Αναρωτιέμα

Λύκε,λύκε είσαι εδώ; Ανάμεσά σας. Άνθρωποι λύκοι,αδιάντροπα ξετρυπώνουν, δαγκώνουν χωρίς οίκτο, ύπουλα κρύβονται, χαμογελαστά προσωπεία, αδιαφορούν για την προσφορά. Χρειάζονται κι αυτοί οι άνθρωποι, να συναισθάνεσαι την αντίθεση. Ξεγελιέται η κρίση, γεννιούνται λυκοφιλίες. Γρήγορα θα βγουν στο φως, πεινούν ,διψούν για μεγαλεία. Ανοιχτά τα μάτια της ψυχής να διεισδύουν στο άδυτο. Ο λύκος δεν χωρά σε κοινωνία νοημόνων προβάτων. Κατερίνα Καρασούλα 🌹

Να μιλήσουμε πριν ακουστούν οι λέξεις. Να φιληθούμε πριν σβηστεί η δίψα. Αντίκρυ να καθίσουμε ως το πρωί αμίλητοι· δε μας τρομάζει η σιωπή. Τ’ όνομά μας γυμνό, φοράει αγάπη. Ήθελα να μ’ αγαπήσεις, να μ’ αγγίξεις σε ξεχασμένες ώρες. Τα χείλη σου τρεμουλιάζουν, τα μάτια σου διψούν για ένα δάκρυ. Ξεχαστήκαμε σε μια καληνύχτα, στη διαδρομή που δεν έγινε. Σωτηρούλλα Τζιαμπουρή Χατζηκωσταντή 🌹

Με συγκινούν οι γιορτές των μαθητών, με αισθήματα γλυκόπικρα η σημερινή γιορτή της 25ης Μαρτίου ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ή ΘΑΝΑΤΟΣ. Άκρα του τάφου η σιωπή στους κάμπους ξεδιπλώνει, κι η μάνα γονατά, προσεύχεται τον γιο της περιμένει. Έλληνες, στην λάμψη της ανατολής, στης δύσης το φεγγάρι είστε αετοί ολόλαμπροι, και γιασεμιά ευωδιαστά της νίκης και της λευτεριάς! Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Η αύρα της ύπαρξής σου αναδυόμενη, λουσμένη με άγιο φως, πηγή ζωής στα βάθη της ψυχής, στην αιωνιότητα. Αν δεν ήσουν εσύ, οι κόσμοι θα ’ταν λιγοστοί, δεν θα υπήρχε στερέωμα. Εσύ ανασταίνεις τη ζωή, με μια σου ανάσα όλα γύρω κινούνται και υπάρχουν. Μέσα στο χαμόγελό σου χωρούν το χθες, το σήμερα, το αύριο, το πάντα. Αγάπη μου μοναδική, ιδανική να υφαίνεις του έρωτα τις μουσικές. Εσύ που πάντα καρτερούσα χωρίς να σε γυρέψω, ήρθες πεπρωμένο της μοίρας κι η μορφή σου ήλιος φωτειν

Σημαία Ελληνική ακριβοθώρητη, χιλιοτραγουδισμένη, Άγια και Τιμημένη. Με της θάλασσας το γαλανό, με του τσολιά τ ' ολόλευκο με τα ολόχρυσά τα κρόσια σου, πρωτοπαλικαρά σου, που αιματοκύλισαν ήρωικά, στου πολέμου τη φωτιά για τα υψηλά σου  Ιδεώδη και  Ιδανικά, Πίστη -- Πατρίδα --  Θρησκεία -- Λευρεριά. Αγέρωχη, περήφανη Σήμερα κυματίζεις, πάνω  από θάλασσες, στεριές, Α θ ά ν α τ η κυματίζεις Με φως  Ν ί κ η ς τον κόσμο όλο φωτίζεις! Τριανταφυλλιά Παπανδρέου 🌹

Παναγιά μας, ελευθέρωσέ μας από τον φόβο, τον πανικό που κυριαρχεί, τον παραλογισμό! Είναι τα νικητήριά σου κι ο αέρας μυρίζει γιασεμί, καθώς οδεύουμε στα χνάρια της Σταύρωσης. Αναρωτιέμαι πόσοι άνθρωποι επί γης, ζουν την Σταύρωση κάθε μέρα. Δεν βαρυγκομούν, δεν γκρινιάζουν, μόνο αγωνίζονται. ‘’Πέρασε κι αυτή η μέρα, αύριο πάλι’’ μονολογούν. Κι είναι κι οι άλλοι, εκείνοι που βαυκαλίζονται με το Εγώ τους, το άμμετρο και δοκιμάζουν συνειδήσεις απλών ανθρώπων. Κάτω απ’ την Σκέπη

Είσαι η ανάγκη που ψιθυρίζει το σώμα μου Σιωπή δονούμενη στη σήραγγα των κρυφών συνειρμών Θραύσματα μουσικής της ικεσίας των χειλιών Πέπλο έγνοιας που σκεπάζει τους σπασμούς των λυγμών Σήμειο σύγκλισης καρδιάς συντονισμών και χοϊκών ηδονών... Αλίκη Πέϊκου 🌹

"Κανένας" δεν ήσουν, δεν είσαι και δεν θα είσαι όσο η πλάνη σε ορίζει. Μονάχα αν γίνεις ο κανένας το σκοτάδι θα νικήσεις. Ο Κανένας... Μέσα στο ζόφο της στιγμής, φόβος πανούργος κυριεύει τον καθένα. Σε μια σπηλιά οι σκέψεις σου, χέρια εγκλωβισμένα. Κι όμως η ελπίδα πολυμήχανη μεθάει το σκοτάδι. Πύρινο χάραγμα η θέληση, παραπλανά τον Άδη. Άδηλο βλέμμα η υπομονή, θριαμβευτή σε χρίζει. Το μόνο φως που και τυφλούς φωτίζει. Τον βράχο της απόγνωσης πετάς, ελευθερία αποκτάς. Κι αν

Στην θλίψη σου καθρεφτίστηκα, είδα το είδωλο μου. Κοίταξα δύο φορές, αντάμωσα την αντανάκλαση ψυχής... Θλίψη για τα ημιτελή, για προσδοκίες που προδόθηκαν. Για όνειρα που κατολίσθησαν σεμνά και οι θησαυροί ναυάγησαν στον άσπλαχνο ωκεανό. Για θεατρικές παραστάσεις που σαν η αυλαία άδοξα έκλεισε, οι πρωταγωνιστές λησμόνησαν να υποκλιθούν... Μια θλίψη μαγική όμοια με γαλάζια λίμνη και λευκά νούφαρα αγάπης. Δυο κύκνοι όμορφοι καμαρωτοί που σα φιλήθηκαν πρόδωσαν το φιλί την επόμε

Περπατάω μόνη κάτω από έναν ασημένιο ουρανό. Ο ήχος μιας κιθάρας ακούγεται αδύναμος, κάπου εκεί που έμεινε κι η σιωπή. Μια απαλή συγχορδία, σαν εύθραυστη ανάσα πόνου.  Η θάλασσα δεν ακούγεται, μου δίνει χώρο να ακούσω οτιδήποτε άλλο. Οι ηχώ ξεθωριάζουν αλλά τα δάκρυα γεμίζουν ακόμα τα μάτια μου. Θέλω να φωνάξω το όνομα σου αλλά κάτι μου κλείνει τον λαιμό!  Κάποιες σκιές παραμένουν και η νύχτα ήρεμη θυμάται όλα όσα δώσαμε! Μια αλήθεια, μια αγάπη που δεν μπορούσε να διαρκέσει.

✨️"Όποιος ε λ ε ύ θ ε ρ α συλλογάται, συλλογάται καλά." "Φυσικής Απάνθισμα" Ρήγας Φεραίος ❗️Ποιος είναι άραγε αληθινά ελεύθερος; Ποιος νομίζει πως βιώνει την ουσία της Ελευθερίας; Αυτός που δεν είναι σκλαβωμένος; Ο αδέσμευτος; Πολυσήμαντη έννοια η Ελευθερία... ✍️Μια ενδιαφέρουσα ετυμολογική προσέγγιση, κατά τον γλωσσολόγο G. Curtius, για τη λέξη "Ελευθερία" είναι: ✨️"...παρά τό ἐλεύθειν ὅπου ἐρᾶ τις" δηλαδή "να πηγαίνει κανείς εκεί όπου αγαπά" [ἐλεύθω =έρχομαι, πορεύομαι +

Στέκει εκεί στην αχλή του πρωινού ηλίου, πλάι στον θαλασσοδαρμένο βράχο , παιχνιδίζοντας με το ανάλαφρο κύμα που τα γυμνά της πόδια χαϊδεύει . Στα λυτά, ανακατεμένα από τ´ αγέρι μαλλιά της, π´ ανάλαφρα πέφτουν στους αλαβάστρινους ώμους , όλα τα χρώματα της Ανατολής του ήλιου λαμπυρίζουν. Σώμα σαν λυγαριά, καμμένο και μαυρισμένο από το λάδι και τον ήλιο του καλοκαιριού. Μέσα στα μάτια της η θάλασσα. Άλλοτε γαλήνια,λάγνα κι άλλοτε πάλι αγριεμένη που αμούστακους ναύτες γυρε

Πίνακας Πάμπλο Πικάσο Δεν ήμουν μάρτυρας. Ήμουν ο τόπος. Πίσω από τον θάνατο, σε έναν σωρό από χώματα που κάποτε ήταν κάτι άλλο, στάθηκα όπως στέκονται τα γράμματα που δεν έχουν επιλογή. Τα παράθυρα - ήσαν στραμμένα προς τα έξω, ως μάτια που δεν ντρέπονται. Δεν έβλεπα. Με κοίταζαν. Έμεινα. Γιατί υπάρχει μια στιγμή που το σώμα δεν πεθαίνει. Μαθαίνει. Εικόνα που δεν είχε λέξεις. Μόνο ρυθμό. Σαν κάτι που επαναλαμβάνεται για να πείσει τον θετό Θεό πως υπάρχει. Κι εγώ, λίγο πιο χα

Μιά φωτογραφία, με τεράστια σημασία, αν το κουβάρι ξετυλίξεις, στην ουσία θα καταλήξεις... Τέσσερα μανταλάκια, στο σύρμα κρεμασμένα, μισό αιώνα καρτερούν, κι ας είναι σκουριασμένα. Πενήντα δύο χρόνια,αναμονής, κι ακόμα περιμένουν, πάνω στο σύρμα γάτζωσαν, και λευτεριά προσμένουν. Στόμα δεν έχουν να μιλούν, καρδιά για να πονάνε, μα είναι εκεί στα δύσκολα, και πάντα καρτεράνε. Μέσα στο ήλιο ,στη βροχή, πιστά στρατιωτάκια, δεν λύγισαν,δεν τσάκισαν, τ’άψυχα μανταλάκια. Κι αν σκού

Ελληνική ιστορία γραμμένη με αίμα. Αγωνιστές που θυσιάστηκαν για την πατρίδα τους. Για την Ελλάδα. Δεν υπάρχει πιο περήφανος λαός και ποιο γενναίος από τον Έλληνα. Ελληνικός πολιτισμός. Ύμνος στην Ελευθερία. Στο πέρασμα των χρόνων πολλοί προσπάθησαν να μας στερήσουν τη ζωή και την ελεύθερη βούληση. Εν καιρώ τουρκοκρατίας υπήρξαν αυτοί που περήφανα ύψωσαν ανάστημα στον κατακτητή. Και ποιος δεν έχει μιλήσει στα παιδιά του ή δεν έχει διδαχθεί από την ελληνική ιστορία. Η μορφή τω

Στην πένα μου Πήρα τις νυχτερινές στράτες, ερευνώ με πηδάλιό μου τη θεία έμπνευση και με τη δυνατή, καυστική, δίκαιη πένα μου. Αρέσει στους ερωτικούς μετανάστες. Ενοχλεί τους σάπιους πολιτικάντηδες. Ευφραίνει τους πιστούς οπαδούς. Εξοντώνει τους εφήμερους ανταγωνιστές. Ταΐζει τους πνευματικά πεινασμένους. Ξεντύνει τους τραγικούς ηθοποιούς. Γεμίζει ευ τους γυμνούς οφθαλμούς. Ξεσκίζει τους φθηνούς αριθμομνήμονες. Υγιαίνει τους αχόρταγους βιβλιοφάγους. Ριγεί τους παράνομους πέφτ

Τι κι αν οι κάμποι γέμισαν μαργαρίτες, παπαρούνες, κρινάκια, λαλέδες, τι κι αν γεμίζεις την ποδιά σου άνθρωπε με κλωνιά αμυγδαλιάς... Το κρύο σε αγγίζει, οι βροχές δυνατές σε κρατάνε αιχμάλωτο, το κρύο σε ντύνει ξανά με ρούχα ζεστά, ο ουρανός συνεχώς ξεδιπλώνει τις δύο εποχές! Κράτησε ουρανέ μου ακόμα λίγο την ομορφιά της καταιγίδας σου, και ρίξε σταγόνες δυνατές να γεμίσουν τα φράγματα, για να ξεδιψάσει η γη και το νερό να ζωντανέψει την ροή του. Κρύψε τον ήλιο και τις ζεστ

Θάλασσα καντήλι (Αφιέρωμα στην 25η Μαρτίου 1821) Δυο μάτια ανασαίνουν φως που ξεφεύγει κολλά στα νερά της γης Γίνεται σεντόνι, πλεγμένοι αφροί λευκές και μπλε ρυτίδες Λάβαρο – πανί στα χείλη του τόπου μου Το κύμα καριοφίλι Ένας σταυρός ολόλευκος, Θορυβώδης προσευχή Μυρωδιά αλατιού, ψυχές φλογούν Σπαθιά-λεπίδες, τεντωμένες χορδές Μάχες-κραυγές, συναυλίες βροντερές Και ο ήλιος κατεβαίνει Και γίνεται η θάλασσα καντήλι Και όταν το βράδυ έρθει, μη νομίσεις πως θα υπάρξει τέλος Στο

Απελευθέρωση Καλαμάτας- Μικρό αφιέρωμα στην επέτειο των 200 χρόνων Στις 23 του Μάρτη το 1821 η Καλαμάτα παραδόθηκε αναίμακτα στους οπλαρχηγούς Μανιάτες, με αρχηγό τον Πετρόμπεη, και στους Κολοκοτρώνη, Αναγνωσταρά , Παπατσώνη και Παπαφλέσσα! Ο Τούρκος διοικητής (Βοεβόδας ) Σουλεϊμάν Αγάς Αρναούτογλου, παρέδωσε τα"κλειδιά" της Πόλης και τον οπλισμό της Τουρκικής φρουράς! ο Πέτρος Μαυρομιχάλης στο εκκλησάκι των Αγίων Αποστόλων, υπέγραψε το πρώτο επίσημο έγγραφο, ως αρχιστρά

Αν και βροχερή η μέρα, καμιά στάλα να μην πανιάσει την ψυχή. Να προσμένουμε μ' απαντοχή κι αισιοδοξία το ολόφαντο χαμόγελο του ήλιου που πάλι θα φανεί! Το γέννημα των στίχων; Από μια βόλτα στο βουνό και θέα κάποιες αντιμαχόμενες ανεμώνες...  Όταν κάνει επέλαση το ξεροβόρι κι οι θύμισες γίνονται τραχύ πανωφόρι της ψυχής... Ακόμα σε προσμένω... Ασίγαστη η λαχτάρα που με δέρνει. Πλέω σ' ατέρμονο ταξίδι προσμονής. Σώνομαι, όπως το λάδι στο καντήλι, αργοσαλεύει στην ψυχή η υπομονή

Ξυπνάω το πρωί με ένα γαργαλητό στο αυτί, φαίνεται πως ο εσωτερικός υδραυλικός, ο Walerij, αποφάσισε να κάνει αισθητή την παρουσία του…   "Καλημέρα μικρή! " φωνάζει αυτός και ακούγεται το γαλλικό κλειδί μες το κεφάλι μου…   " Καλημέρα και σε σένα. Σήμερα είναι μια όμορφη μέρα...έτσι δεν είναι ;" του λέω εγώ.   Ο Walerij βγαίνει από το αυτί και κοιτάει το παράθυρο, κρύο, υγρασία... κατάλαβε ότι πρέπει να δουλέψει υπερωρίες…   Κοιτάω το λαιμό μου στον καθρέπτη, η βαλβίδα μου τώ

Στη λίμνη των αηδόνιων θα πάω να τραγουδίσω βάσανα και προβλήματα μες στο νερό να αφήσω. Τραγούδα δόλια μου καρδιά μαζί με τα αηδόνια στων δέντρων είναι στα κλαδιά της λίμνης της αιώνιας. Να ακουστεί το τραγούδι μας να αφήσει εποχή να έρχετε κάθε πονεμένος στη λίμνη για ευχή. Ήσυχο,της λίμνης το νερό τα δέντρα το σκιάζουν αηδόνια είναι από καιρό τραγούδι δεν αλλάζουν. Νίκη Σιγάλα 🌹

Άπειρες,άγρυπνες και άσωτες βασανιστικές νύχτες... Οι εργασίες σας, στα αξημέρωτα βράδια, στο κυνήγι των σκέψεων και λέξεων. Ψάχνετε επίμονα στα λεξικά του νου με ώρες μία, μία τις λέξεις... Εκείνες τις βγαλμένες από τα πελάγη της ομορφιάς,τις ζωντανές που οποίος τις διαβάσει δονήται... Τις μεστές λέξεις που αγγίζουν την ψυχή, που αφήνουν ανεξήτιλες συγκινήσεις και γλυκές ανατριχίλες. Κάθεστε ψαρεύοντας στους ουρανούς της φαντασίας ένα όμορφο συννεφάκι που θα είναι γεμάτο

Τις νύχτες που άγγελοι περπατούν στη γη σ’ αγαπώ και σε ψάχνω Φυσάει στ’ ανοιχτά σιγανή βροχή σταχτιά σύννεφα της άνοιξης ανατριχίλα Οι στίχοι μας σαλεύουν νωχελικά θροΐζουν τα φυλλώματα των ψυχών μας ψιθυρισμοί στο σκοτάδι της νύχτας Άκου της νύχτας τον σκοπό σε αμέτρητα τριζόνια σιγανές μελωδίες σκοποί που ντύνουν ξωτικές μνήμες Μελωδικές νοσταλγίες σε στέκια που αργοκαπνίζουν Άκου τον άγριο άνεμο του πάθους που κομματιάζει τα κλαδιά μοναχικές ψυχές στο περιθώριο Τη θάλασσα

Καθώς βυθίζομαι στον γκρίζο ορίζοντα των ματιών σου, αναρωτιέμαι ποια τρικυμία μου στέρησε το απέραντο γαλάζιο της ψυχής σου Στον ήχο των αναμνήσεων ψιθυρίζω το όνομά σου Μια μελωδία που αντηχεί ένα κύμα που με τραβά στον βυθό Ψάχνω τον δρόμο μου πριν χαθεί στη θύελλα που προμηνύεται Τα σύννεφα δακρύζουν μουσκεύουν το πρόσωπό μου Στη φλύαρη σιωπή σου χάνομαι ψάχνω το φως που κάποτε μας ένωνε Η φωνή σου αντηχεί στο παρελθόν ένα παρελθόν που γράφει ιστορία Οι μεγάλες αγάπες δεν

Για την ακριβοθώρητη υπεροπτική σνομπ ειρήνη που αγνοεί όλες τις προσκλήσεις και ακυρώνει τα ταξίδια της. Για την προσμονή που αδημονεί σε κάθε σταθμό να συναντήσει την ειρήνη για να την γνωρίσει και να συστηθεί ως μεγάλη θαυμάστρια της. Για την ελπίδα που πάντα αισιοδοξεί και ελπίζει και για μας που προσκαλούμε συνέχεια χωρίς εγωισμό ( για τις συνεχόμενες αρνήσεις), τις ειρηνικές ειδήσεις να φωτιστούν οι σκοτεινές μέρες μας σαν νύχτα. Ο.Μ ΑΝΑΒΟΛΗ Η’ ΑΚΥΡΩΣΗ? Η ελπίδα ριζωμέν

08 Μαΐου 1821, μάχη στο χάνι της Γραβιάς   «Όταν αποφασίσαμε να κάμωμε την Επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα ούτε πως δεν έχομε άρματα ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε, πού πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα». Θεόδωρος Κολοκοτρώνη, Ήρωας του Εικοσιένα  (1770-1843)   Χάνι της Γραβιάς, 08 Μαΐου 1821   Οι μεσημεριανές ακτίνες του ήλιου, έλουζαν το πλινθόκτιστο διώροφο χάνι της Γραβιάς. Εντός των λε

25 Μαρτίου, ημέρα Μνήμης, Ταυτότητας και Ευθύνης. Η 25η Μαρτίου δεν είναι απλώς μια ημερομηνία στο ημερολόγιο.  Είναι μια ζωντανή ημέρα θύμησης που πάλλεται μέσα μας, μια σημαντική υπενθύμιση ότι η ελευθερία δεν χαρίζεται αλλά  κατακτάται και διαφυλάσσεται μα προπάντων, μεταδίδεται από γενιά σε γενιά. Για τον Ελληνισμό της διασποράς, και ιδιαίτερα για την ομογένεια της Νέας Υόρκης, η ημέρα αυτή τείνει να έχει έναν ακόμη βαθύτερο συμβολισμό.  Μακριά από τη μητέρα-πατρίδα, η 25

Σήμερα 21 του Μάρτη πρώτη μέρα της Άνοιξης Παγκόσμια μέρα Ποίησης Παγκόσμια μέρα ατόμων με σύνδρομο Dawn Παγκόσμια μέρα εξάλειψης φυλετικών διακρίσεων. Η Ποίηση είναι η ατόφια Αγάπη της ψυχής. Μιλά με στίχους. Για ολόφωτους ήλιους. Για ελπίδες, όνειρα, χαρές για αγκαλιές ανοιχτές. Η Ποίηση είναι η Άνοιξη της καρδιάς. Κόκκινα τριαντάφυλλα στο χρώμα της φωτιάς, το άρωμά τους έρωτα, που καίει μεθάει, και σαν παλιό γλυκό κρασί, ζαλίζει και ευφραίνει. Η Ποίηση ζωγραφίζει την

Τι να μιλήσω να πω;✨ Δεν είμαι σίγουρη ότι είμαι σε θέση να ταυτιστώ με την συμμετοχή μου στην σημερινή ημέρα. Σήμερα μπορούμε να κάνουμε,να πούμε, οτιδήποτε την κάθε ημέρα του χρόνου.💫 Δεν υπάρχει λόγος εορτής. Μα ανησυχίας. Να ανησυχούμε που είμαστε πολλοί. Που μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά. Να σκεφτούμε πόση δύναμη παίρνουμε καθημερινά, από το έμφυτο ταλέντο μας. Αυτό το αυθεντικό,όχι το ψεύτικο. Εκείνο που δεν μας ονομάζει ποιητάδες.🌹 Εκείνο που θέλει να μας κλ

Η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, που γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 21 Μαρτίου, τιμά μία από τις πιο πολύτιμες μορφές πολιτιστικής και γλωσσικής έκφρασης και ταυτότητας της ανθρωπότητας. Π Ο Ι Η Σ Η Κι αν η ομορφιά των λουλουδιών όλη είναι στα άνθη, η ομορφιά του κόσμου είναι μια ευγενική σκέψη, που χορεύει σε γλυκούς ήχους. Είναι η αρμονία των λέξεων και των γραμμάτων η συμμόρφωση. Είναι το όμορφο και βαθύ συναίσθημα, που γίνεται σειρά γραμμάτων και στίχοι κι οι φθόγγοι χτενισμένοι,

Καλημέρα, αγαπημένη μου Κύπρος, Ελλάδα μου. Αμμόχωστος μου, Κερύνεια μου — κατεχόμενη γη της καρδιάς μου. Σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Μα είναι άραγε η ποίηση μόνο μία ημέρα τον χρόνο; Όχι. Η ποίηση είναι κάθε ημέρα. Και δεν ανήκει μόνο σε εκείνους που δηλώνουν ποιητές, με ρίμα, μέτρο και κανόνες. Η ποίηση ανήκει σε όλους μας. Είναι εκείνη η στιγμή που ξυπνάμε το πρωί, σηκώνουμε το βλέμμα στον γαλάζιο ουρανό και νιώθουμε την ψυχή μας να γεμίζει φως. Είναι οι λέξεις

Μέσα απο διαμαντένια λόγια μιλάς στις ψυχές.! Κύματα αφρισμένα οι γραφές σου.! Άνεμος σκορπάει τις λέξεις μέσα στην καρδιά του ποιητή,και η σκέψη του χρυσό μελάνι απλώνει δίχτυα όπου οι ευαίσθητες ψυχές ρουφούν το νέκταρ της γραφής των ποιητών. Συλλογική δουλειά, ενσυναίσθηση,αιμοδότης μελάνης η πένα σου ποιητή..! Εσύ που ξαγρυπνάς και οι λέξεις σφραγίζουν τα όνειρα σου..! Εσύ που μιλάς και από τα χείλη σου ευωδιαστές πηγές, που ρέει χρυσό μελάνι και καταγράφει ο νους σε πάπ

Και ήρθες εσύ Ήρθες εσύ όταν όλα έμοιαζαν χαμένα. Οταν το αηδόνι της καρδιάς έπαψε να μεθά την ουσία της ψυχής με το κελάηδημα του ! Όταν η ιστορία δίδαξε, πως υπήρξα μούσα άλλης εποχής. Όταν τα λόγια και οι υποσχέσεις πάλεψαν με ερμηνεία και ρεαλισμό, εμφανίστηκες εσύ … σαν μια σκιά μυστηριώδη, δίχως λόγια και περιτύλιγμα από χρυσό! Η απλότητα,η ταπεινότητα υπέρτατη ηδονή στην εποχή, που τα φαντασμαγορικό, μοιάζει με υπερθέαμα, μα δεν συναυδει στην ψυχή! Η ουσία και το περι

Ένα ποίημα μου για την Παγκόσμια γιορτή της ποίησης Σήμερα μιλά η ποίηση ξανά σε κάθε γλώσσα, σε κάθε καρδιά σαν άνεμος γλυκός τραγουδά όσα ο κόσμος δεν τολμά Σε γκρίζους δρόμους ανθίζει φως κι ο γαλανός ουρανός γελά κι ό,τι δεν λέγεται δυνατά το γράφει η ψυχή σιγανά Σήμερα μιλά η ποίηση και σπάει της σιωπής τα δεσμά γίνεται φλόγα και μνήμη και μας ενώνει ξανά Σήμερα μιλά η ποίηση σε κάθε βλέμμα που πονά κρατάει τον κόσμο όρθιο μες στην μικρή της αγκαλιά Σε μια γωνιά, ένα π

Ένα κείμενο για τη ζεστασιά του σπιτιού που δεν σβήνει ποτέ, όσο κι αν σβήνει το τζάκι κι αν αδειάζουν τα πιάτα... Από εκεί ξεκινούν όλα Υπάρχουν σπίτια που μυρίζουν φαγητό, γέλιο και ιστορίες, αλλά και αναμνήσεις! Σπίτια που δεν τα θυμάσαι για τη διακόσμηση ή τα έπιπλα, αλλά για εκείνη τη γωνιά όπου μαζεύονται όλοι, την εστία. Εκεί όπου τα ποτήρια μπλέκονται με τις γεύσεις, τις μυρωδιές, τις κουβέντες κι η ορθοστασία γίνεται γιορτή. Εκεί, ναι, εκεί μαζευόμασταν όλοι, στη γων

Κάποιες ψυχές απάνεμες είναι ακτές· θύελλα αν φέρνεις κει μην ρίξεις το σκαρί σου. Μην τους στερείς την ηρεμία της στιγμής, το φως του ήλιου με τον ίσκιο της ζωής σου. Κοίτα να δεις η νύχτα απλώθηκε νωρίς κι εσύ προσπέρασες δίχως να σταματήσεις. Ολιγορείς συχνά πυκνά παραληρείς και ούτε είδες καν τα χρώματα της δύσης. Κάποια φορά ζωγράφισες νεκρά πουλιά κι είπες απ' άνθρωπο δεν είναι σκοτωμένα. Όμως ταχιά το ψέμα απλώθηκε πλατιά κι ήρθε και σκότωσε κι εσένανε κι εμένα. Αν το

Ποίηση, ένα πηγάδι στεγνό, μισοάδειο, γεμάτο, η πένα της ψυχής γράφει, ελευθερώνει, αγγίζει τον ουρανό, την Θάλασσα, τις κορυφές, λίγες οι φορές που πατάει στη γη! η ποίηση δεν έχει στέγη, οι στίχοι της που ρέουν από το πουθενά αλλά και από παντού του κόσμου τούτου είναι όλη της η περιουσία! Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Κάτσε και γράψε ποιητή Δώσε ο,τι έχεις. Πάρε τις λέξεις αγκαλιά και παίδεψε τις. Τάισε τις Μην τις αφήσεις νηστικές. Δώσε αίμα από το αίμα σου και πρόσφερε τις. Μπας κι αλλάξει στο ελάχιστο ο κόσμος μας ετούτος. Πήγαινε όπου οι άλλοι αδυνατούν. Ανέβα στα κακοτραχαλα βουνά της ψυχής και δάμασε την. Μόνο εσύ μπορείς. Αντριάνα Περικλέους Ονουφρίου 🌹

Σε καμαρούλα μια σταλιά κάθεται μια γιαγιούλα και συλλογάται με καημό αχ , μια παρεούλα νά'χα κι εγώ μια κουβεντούλα για να πω... Τα λιγοστά της τα λεφτά  μετράει και ξαναμετρά να πάει στο παζάρι, τα ψώνια της να κάνει γάλα και ψωμί να πάρει. Στου μαντηλιού της τη γωνιά  κόμπο δένει τα λεφτά παίρνει το ραβδάκι της που βοηθάει τη στράτα της στο σύντομο σεργιάνι της. Αργά -- αργά το βήμα της σέρνει κι αναστενάζει... ανάθεμα τη φτώχεια μου η μοίρα που μου δώρησε αχ,  βάσανα με φ