Ήσουν Άνοιξη στα δεκαεννιά σου. Μα δεν πρόλαβες ν’ ανθίσεις. Λένε «δεν πρόσεξες». Λες και η ζωή είναι δρόμος με πινακίδες ευθύνης, μόνο για όσους δε φταίνε. Λες και η ζωή ζητά εξηγήσεις, μόνο από τους αθώους. Είναι απροσεξία να ζεις; Είναι έγκλημα να γελάς; Είναι λάθος να εμπιστεύεσαι τον κόσμο που σου έταξαν; Αλλού είναι το λάθος. Στα χέρια που πληγώνουν. Στα μάτια που κρίνουν. Στα στόματα που ψάχνουν φταίχτες. Είναι κραυγή το όνομά σου Μυρτώ. Κραυγή, για κάθε φορά που λένε

Ζωή - Αγάπη - Δάκρυ Είναι ένας Κύκλος η Ζωή με κέντρο την Αγάπη! Περίμετρο τον Έρωτα, και Εμβαδό... Το Δάκρυ... Γωνία πιάνει το Δεξί τ' Αριστερό θολώνει... Κι αρχίζει και μοιρολογεί, το παρελθόν φουντώνει... Το Δάκρυ το Ασίγαστο το παραπονεμένο... Έτσι κι αγγίξει τις καρδιές, τις κάνει βρυσομάνες. Μοιάζουν σαν τις βαριομοίρες... πικρές μοιρολογίστρες που αναπολούν στα νιάτα τους τα μακρινά μεράκια Που κουβαλούσαν στην Ψυχή Κι έτριζαν τα Σοκάκια. Σμαραγδή Κουτσοπέτρου 🌹

Σαν σφαίρα τρύπησε τη δόλια μου ψυχή ο έρωτας, κι αφόρητα πονά τρέμουν τα χείλη χωρίς φωνή, βουβά. Θλιμμένη , σκεπτική ώρες ατέλειωτες μελαγχολικές... στη σκέψη μου, μόνο εσύ... Η ανασαιμιά μου έχει κοπεί. Νιώθω να σβήνει της ζωής μου το κερί. Το μυαλό μου χάνω, απεγνωσμένα αναζητώ το ειδωλό σου. Μόλις βραδιάσει μες στο σκοτάδι... σαν φάντασμα, απ ' το σοκκάκι σου, περνώ, το φωτισμένο παραθύρι σου να δω ... Όλος μου ο κόσμος είναι τα δυό σου μάτια... ένα τους βλέμμα, μου τσά

«Γνώρισα τους ανθρώπους και αγάπησα τα ζώα.» Μενέλαος Λουντέμης, Έλληνας συγγραφέας (1912-1977) Θεσσαλονίκη, 04 Απριλίου 2025 02:00 Η εικοσάχρονη λυγερόκορμη μελαχρινή κοπέλα περπατούσε κατά μήκος της Αγίου Δημητρίου, με το μακρύ μπεζ παλτό της, σφικτά τυλιγμένο γύρω από το νεανικό σώμα της. Κατευθύνονταν προς το διαμέρισμα της, στην Άνω Πόλη. Είχε φύγει εδώ και τριάντα λεπτά από ένα μπαράκι στην πλατεία Αριστοτέλους, όπου διασκέδαζε με την παρέα της. Περπατούσε με δυσκολία

" Κόκκινο φιλί "       ( tanka ) Κόκκινα χείλη ανοιξιάτικο χνάρι επανάστασης Σ' ένα φιλί ανθίζει παθιασμένα η ζωή   Αλίκη Πέϊκου 🌹

Μενεξεδένιο πρωινό λαμποκοπά! Πέφτει διάσπαρτο πάνω στον αχνό ορίζοντα. Στην πρωινή του αφύπνιση βαριανασαίνει από την μακρύγορη άχνα της υπνηλίας. Το χασμουρητό του ορίζοντα χάσκει σαν βρεφικό χαμόγελο. Αγνό και παρθένο, ανέγγιχτο ακόμα από τα αναβλύζοντα ηλιακά σπέρματα, που γεννούν αστραπιαίες πτήσεις και μυστικά περάσματα. Καλύπτουν πρωινά ξεσπάσματα. Το κίτρινο πανί στραγγίζει τα αιωρούμενα δάκρυα, από την πρωινή πάχνη. Πάνω ψηλά στα διάφανα συρματόσχοινα, ανεμίζει και α

Μια μέρα θα κάνω ένα μακρύ ταξίδι στη θάλασσα πάνω στην απεραντοσύνη της τα σκοτάδια μου να φαίνονται μικρά. Κατερίνα Κυπραίου 🪽

Του Χινοπώρου τα ερωτόλογα, σκόρπια λόγια, έπεα πτερόεντα, ανεμάρπαστα ευχολόγια. Σαν τη βροχή που ραΐζει τη γης αδειάζει την καρδιά, κλαρί γυμνό η  αγάπη στενάζει στην ερημιά. Της Χειμωνιάς η αγκαλιά στάζει πάχνη και παγωνιά, χειμάζει κρύα η καρδιά χωρίς χάδια και ζεστασιά. Νεφελοστοιβάχτης ο ουρανός δριμώνει τη μάνητα κάνει θιαμπόλι την καρδιά χτυπώντας την ανελέητα. Την Άνοιξη ο έρωτας ανθίζει και τερετίζει, χρώματα κι αρώματα η αγάπη ηδυλίζει. Έμορφη η αγάπη σφύζει στης κ

Πάντοτε τα φώτα θα ανάβουν κι θα σβήνουν. Κι εμείς θα γελάμε η θα κλαίμε... Με πρόσωπα γεμάτα μουτζούρες. Μας αιφνιδιάζουν τα γεγονότα, απρόσμενη τροπή στη ρότα της ζωής. Ικασίες για λιγότερες σορούς, σμίγουν τα φρύδια στη σιωπηλή προσευχή. Απαράβατος κανόνας το θάρρος της αλήθειας... Χάνονται οι δισταγμοί στο βάθος του χρόνου... Θρονιάζεται το φως μεγαλοπρεπές. Εύα Αλιβιζάτου 🪽