Έλα ,Έλα να πάμε μια βόλτα έτσι, χωρίς λόγο, χωρίς προορισμό, να αφήσουμε το μέσα μας να μας οδηγήσει, εκεί που ο νους σωπαίνει και μιλάει η ψυχή. Έλα, να γίνουμε παιδιά ξανά στη στράτα, με βήμα αργό, αμέριμνο και δροσερό, να δούμε το φως που φιλντίσι σπέρνει πάνω στο φύλλο, στο νερό, και στο όνειρο. Έλα, Ελα να σε αγκαλιάσω εαυτέ μου, για όλα τα όμορφα που μου χαρίζεις κάθε μέρα, για τη σιωπή, το δάκρυ, το χαμόγελο, που με κρατούν αληθινό και μες στην ώρα. Να γείρω το κεφάλι

Ζούμε σε μια εποχή, όπου η τεχνολογία δεν είναι πια ένα εργαλείο που ξεκουράζεται σε κάποιο συρτάρι· μια αόρατη συνοδοιπόρος στην καθημερινότητά μας. Από το πρώτο φως της μέρας, όταν το ξυπνητήρι του κινητού διακόπτει τον ύπνο μας, μέχρι τα τελευταία λεπτά, πριν κοιμηθούμε, όπου μια οθόνη μας κρατά ακόμη ξύπνιους, οι συσκευές μας έχουν μάθει τις κινήσεις μας, τους ρυθμούς μας, τις συνήθειές μας. Η τεχνολογία μας προσφέρει κάτι σαν δεύτερο βλέμμα στον κόσμο: ένα βλέμμα πιο γρή

Πάντα θα θυμάμαι... Το μικρό φοιτητικό σου δωμάτο στο χρώμα της ώχρας βαμμένο Το φως τις κουρτίνες  να διαπερνά αχνά Τα όνειρα σαν κάδρα στον τοίχο κρεμασμένα Τα βιβλία σου στοιβαγμένα σε μια γωνιά Το δίσκο βινυλίου να παίζει στο παλιό πικ-απ Τα φτωχικά μας γεύματα γαρνιρισμένα με νιότης μπαχαρικά Τα κορμιά μας με του έρωτα τη μυρωδιά Τον πρωινό μας καφέ σε κούπες με ερωτιδείς  σερβιρισμένο Το πρώτο τσιγάρο της μέρας με αγάπη υπό αναίρεση νοτισμένο...      Αλίκη Πέικου 🥀❤️�

Λόγια στο ημίφως από τον Χρήστο Παπαχρυσάφη. 36 θεατρικοί μονόλογοι. Ιστορίες βγαλμένες από την αληθινή ζωή απλών, καθημερινών, συνηθισμένων, διπλανών ανθρώπων.  Ο τίτλος του έργου και το εξώφυλλο απεικονίζουν επακριβώς το περιέχομενο τόσο νοηματικά όσο και σκηνοθετικά. Όλες οι ιστορίες φέρουν ένα βάρος, ένα σκοτάδι, αλλά την ίδια στιγμή έχουν στραμμένο το βλέμμα προς το φως, προς την ελπίδα, χάρη στον χαρακτήρα των πρωταγωνιστών ή το φινάλε που δίνει ο συγγραφέας. Λόγια που

Τα πρωινά που θερίζει το κρύο· ποινή ο Χειμώνας στον άνθρωπο. Τον βάζει τη φύση να αποστρέφεται, δοκιμαστικά παγώνει το σώμα. Κι αν μέχρι τώρα σώζεται ο άνθρωπος απ' τις ζεστές σκέψεις, η ανθρωπότητα υπάρχει ακόμα. Κατερίνα Κυπραίο - " Θερισμός "

Θυμάμαι τα δύο μεγάλα μαύρα σου μάτια. Έμοιαζαν πίνακες του Γκόγια στοιχειωμένα σε ακατοίκητο σώμα. Λίγες πινελιές υστερίας τις βλέπω ακόμη, όταν πέφτει αργά το χιόνι! ©️Αντιγόνη Ηλία 🌹

Φταίει που φοβάμαι και αρνούμαι να αποδεχθώ την απώλεια. Φταίει που μαθαίνει κανείς να ζει με αυτήν. Φταίει που υπάρχει. Αλήθεια είναι πως κοστίζει ζωές, ψυχές διαφεντεύουν τα χαμένα όνειρα,και οι ελπίδες λιγοστεύουν για την αθανασία. Δίχως κόστος η μοίρα πρυτανεύει. Η τύχη περισσή. Ο καημός για αιωνιότητα μεγαλώνει, και φτάνει μέχρι τα επουράνια. Η αιωνιότητα είναι δανεική, ποτέ δεν θα καταφέρουμε να ξεχρεώσουμε την αξία της. Οι μοίρες ένα "τώρα" κραυγάζουν κι ας πονά τόσο,

Κόκκινο δώμα, η ζωή μου• με λύχνους που σπαράζουν τις ακτίνες, με κουμπιά ραγισμένα απ’ τις κλωστές που ξέμειναν, με κουρτίνες πετρωμένες σαν το πεπρωμένο, με έναν ξεχασμένο σμπάρο και δυο βελούδινα τρυγόνια. Βουτηγμένος ως το μεδούλι της ανυπαρξίας, πούπουλο που αυτομόλησε απ’ τα φτερά κι έγινε πουλί. Σάρκα σε σάρκα μία, σε έρωτα παρένθετο. Ο έρωτας έκλεψε της δικαιοσύνης το μαντήλι - παρέμενε τυφλή. Έλα ένα βράδυ στο κόκκινο δώμα μου. Να πιεις απ’ το ποτήρι μου. Τα μυστικά

Όμορφα μανουσάκια μου φυτρώσατε μονάχα, με αγριοβόρι με κακοκαιριά ανάμεσα στα βράχια. Οου να 'βρει χώμα η ρίζα σας νερό να ξεδιψάσει, πάνω σε μια ξερολιθιά, ν ' ανθίσει να γελάσει; Ξεράθηκαν τα χείλη σας το βλέμμα σας θολώνει, Ο ουρανός σας συμπονεί συννέφιασε βουρκώνει. Με ψιλόβρόχι τραγουδεί, σκύβει να σας δροσίσει ... Κι ένα χαμόγελο να δει, στα χείλη σας ν ' ανθίσει. Όμορφα μανουσάκια μου στολίζει τα μαλλιά σας, με χίλιες διαμαντόπετρες κι ήλιους μες τη καρδιά σας. Τρι

Στον κήπο λυσσασμένοι άνεμοι κόβουν ανάσες Μαχαίρια καλο-ακονισμένα στο αμόνι της λήθης Στην καρδιά καραδοκούν απατηλοί κηροστάτες Τα κεριά λυγισμένα στα γόνατα—προσευχές χρηστοήθεις; * Στα τρεμάμενα χέρια μου ζωντανές οι ανάγκες Στα πόδια μου δεμένες —υποχρεώσεις συνήθεις Το αίμα μου έγινε ένα ύφασμα που καλύπτει απάτες Το πρόσωπό μου δε φοράει τίποτα— ματιές ευήθεις; * Ο εαυτός μου και πάλι δεν ήρθε—ραμμένο φάντασμα οι σκιές Ο πόνος μου πρωτοπορεί στην αγορά της στάχτης Το

Έξω χιονίζει. Η Άνοιξη έρχεται, της είπαν. Προχώρησε μέχρι την ντουλάπα,την άνοιξε και άρχισε να μουρμουρίζει ανάμεσα στις ζακέτες και τα πανωφόρια. Δεν τα πήγαινε και τόσο καλά με τις εποχές. Οι αναμνήσεις κάθε μίας την έπνιγαν. Μονάχα η θάλασσα δεν την έπνιγε ποτέ, γιατί δεν είχε εποχές. Είχε μονάχα φουρτούνες, θυμό,γαλήνη και σιωπή. Έκλεισε την ντουλάπα, έσκυψε πήρε τη σιωπή, τη φόρεσε και βγήκε. Χειμωνας είναι ακόμα...ψέλλισε. Έβαλε την Άνοιξη στη μασχάλη, χαμογέλασε στην

Να...... Να τραγουδάς... κι ας μην υπάρχουν αυτιά για να σ'ακούσουν... Να χαμογελάς έστω κι αν δεν υπάρχουν άνθρωποι να σε συνδράμουν... Να πορεύεσαι... έστω κι αν είναι έρημο το μονοπάτι... Να τολμάς έστω κι αν χάθηκαν άδικα τα όνειρά σου... Ν, αγαπάς ... το γέλιο του μικρού παιδιού, το δάκρυ του μεγάλου... ( μικρό απόσπασμα από την ανέκδοτη ποιητική μου συλλογή " Άρρητα Ρήματα"- 24/ 1/ 2023) Σμαραγδή Κουτσοπέτρου 🌹

💦 Καταιγίδα ξεσπά μανιασμένα στα γόνατα που λυγίζουν εκλιπαρώντας... Θάλασσες χύνονται στο χώμα ψάχνοντας στην ακτή τα λατρεμένα τους βράχια με κύματα ανταριασμένα στο βλέμμα... 🌊 Καταιγίδα...κοφτερή σαν τη λεπίδα της μνήμης... Σαρώνει το μουδιασμένο κορμί με ριπές επώδυνες... Χείμαρροι γίνονται οι κοσμικοί βόστρυχοι που κυλούν ως τον βυθό της σκέψης και πνίγουν τις άμορφες λέξεις... 💙 Μα κάτω από το υγρό δέρμα φυτρώνουν ακόμη κρινάκια του γιαλού που το Φως ανασαίνουν στην

Χιλιάδες άνθρωποι κοιτούν. Απαξιώνουν τον κόσμο που δεν φορά τα ίδια παπούτσια με αυτούς. Πολύχρωμα κορδόνια; Τα μισούν. Κάνουν την διαφορά,μεγάλη απόσταση, ανεξέλεγκτη. Τους κοιτάς κι θυμώνεις. Σκύβεις και δένεις τους κόμπους πιο σφιχτά. Η "ανεξέλεγκτη απόσταση" παύει  να είναι απειλή και γίνεσαι ανυπότακτος. "Ας κοιτούν", μονολογείς. Η επιλογή σου στα χρώματα δεν είναι πια λάθος, είναι εκείνος ο δρόμος που εσύ  χάραξες. Σε έναν παλιό  κόσμο που έμαθε μόνο να κάνει τα βήματ

Πήρε τη σκυτάλη ο Φλεβάρης του χειμώνα ο τελευταίος μήνας και σαν ο πιο γρήγορος καβαλάρης μοιράζει με ταχύτητα δώρα ελπίδας. Τι κι αν είναι ο πιο μικρός τι κι εάν του λείπουν λίγες μέρες είναι στ' αλήθεια ο πιο ερωτικός και μας γοητεύει με φιγούρες γιορτινές κι ωραίες. Δύσκολες είναι οι διαδρομές του μέσα στο χειμωνιάτικο σκηνικό και παρόλες τις απίστευτες εναλλαγές του μας κερνάει κάθε φορά με φως γλυκό. Παιχνιδιάρικα το μάτι μας κλείνει σαν μια συμφωνία μυστική που μεταξύ

Γελάει με σκέψεις ασύνδετες Ενθουσιάζεται στο συναίσθημα Θυμώνει με αυτά που σκέφτεται Τραγουδάει δυνατά έστω και παράφωνα Αδιαφορεί για την γνώμη των άλλων Δεν το επηρεάζει ο χρόνος ο χώρος το περιβάλλον Κάνει παράτολμες σκέψεις που τις θεωρεί εφικτές στην υλοποίηση . Αγαπάει με όλη του την δύναμη χωρίς να το πολυσκέφτεται Γρήγορα ξεχνάει ότι το θυμώνει Κακία να κρατήσει για πιο λόγο? Θέλει να ζήσει να παίξει να δημιουργήσει Γιατί να παρεξηγηθεί ? Είναι παιδί με αμφί

Πορφύρα και Ατσάλι στην άμμο της Χίου   «Το μεγαλείο του Βυζαντίου ήταν η τριπλή συνύπαρξη: ενός Ρωμαϊκού σώματος, ενός Ελληνικού νου και μιας μυστηριακής ανατολίτικης ψυχής.» Ρόμπερτ Μπάιρον, Άγγλος ταξιδιωτικός συγγραφέας  (1905-1941)   Οι τελευταίες απογευματινές ακτίνες του ήλιου, έλουζαν το απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου, καθώς η Ιφιγένεια το συριακό εμπορικό, ταξίδευε πάνω στην ήρεμη θάλασσα. Στα αμπάρια του, μετέφερε σε πήλινους αμφορείς το γλυκό κρασί της Κύπρου και σε

Πόσο δίκιο έχει ο Αυγερινός... δυστυχώς... Άμποτε στη γη να ξημερώσει καθολικήν Ειρήνη!!  Πούλια κι Αυγερινός  Αυγερινέ μου, καμάρι της Αυγής, εσύ Ανατολή, εγώ στη δύση γέρνω, Κι όλες τις χαρές της γης,  καημούς μέσα στο σκότος σέρνω... Εσύ, φωτίζεις χαραυγή,  μπροστάρης της ημέρας. Εγώ, σαν νυχτοπούλι τριγυρνώ  στα άδυτα της σφαίρας...  Αιώνες, τώρα, προσπαθώ  τη θέση μου ν' αλλάξω, να γίνω άστρο της αυγής,  σε φως να μεταλλάξω... Ούτε κι απόψε μού 'κανες αυτήν,  που σου ζητ

Φυλακή Αγκαλιά.. Φυλακή αγκαλιά τι μου ζήλεψες πορνεμένα σεντόνια δεν σού 'ταξα, στης αθωότητας τα χρόνια πλανεύτηκα μίσησα τις ζεστές αγκαλιές. Χέρια σκληρά σαν λεπίδες με λάβωσαν παγωμένα μάτια την νιότη μου χάραξαν τις νύχτες μου κραυγές τις νανουρίσανε κλάμα βουβό και ένα γιατί που με σημάδεψε... Κοίτα τον πόνο στα μάτια και κράτα τον μην αγαπήσεις... Θεριά θα σε ζώσουνε την ζωή σου που χάθηκε μην ορέγεται την κλέψαν οι νεράιδες που την μοίρα σου όρισαν σε σκοτεινά π

Απ´το παραθύρι σου πέρασα πρωί με το αγιάζι Λουλούδι με άρωμα μεθυστικό στο χέρι είχα πάρει ! Να στο προσφέρω θέλησα, να δεις την ομορφιά του, θα έβλεπα τα μάτια σου , να λάμπουν απ´την χαρά τους ! Εχτύπησα το εξώφυλλο, με προσδοκία μεγάλη! Φαντάστηκα θα άνοιγε, εκείνο το περβάζι! Τι λύπη ! απάντηση καμία, με τύλιξε μεγάλη αμηχανία Το λουλούδι απίθωσα σε μια μικρή γωνία! Ψέλλισα : Πότε ξανά μαζί του θα βρεθώ; Το γέλιο του θα στερηθώ, τα έξυπνα του αστεία, μια καρδιά

Στάθηκε μοναχή στο χρυσό σούρουπο, κοίταξε την Ανατολή κι η καρδιά της έγνεψε στο φεγγάρι 🌙 Εκείνο ακούμπησε σαν τρυφερό μυστικό στο κουρασμένο μέτωπό της. Διάβασε την απορία στα βάθη των ματιών της, έγινε ασημένια κομμάτια και με πόνο της απάντησε: "Κανείς δεν είναι κανενός" Έπειτα χάθηκε στο άπειρο ανάμεσα στ’ αστέρια 🌟 🌟 🌟 🌟 🌟 Μέσα στην αγκαλιά της νύχτας γλυκιά φωνή ακούστηκε: "Ύψωσε τα μάτια σου, η αγάπη είναι εδώ ". Ψάχνει τα ουράνια να βρει εκείνο το φως, να νιώ

Θέλω να ζω για σένα όχι σαν υπόσχεση μα σαν ανάγκη που επιστρέφει κάθε φορά στο φως Σε σύννεφα αγάπης μπαίνω μια στον άνεμο μια στη βροχή κι έτσι το σώμα συμφιλιώνεται με το εδώ Πάντα εσύ αεράκι κι εγώ αφήνομαι εκεί που αρχίζει η ζεστασιά της αφής Η ψυχή αγαπά να βυθίζεται όταν το κορμί εμπιστεύεται Θα ήθελα να ήμουν αφρός της θάλασσας να με διαλύεις αργά κι εσύ ηλιαχτίδα να με βρίσκεις στο φως Αυτή η ήσυχη φωτιά που μας καίει ας μη ζητήσει ποτέ στάχτη μόνο αναπνοές που μαθαί

Εύθραυστη… Σπας! Ναι! Αλλά πριν ακουμπήσεις το έδαφος… Νιώθεις! Η ψυχή σου είναι σαν κλαράκι. Αλλά στα βάθη της είναι σαν τον ωκεανό. Τρέμει! Ναι! Αλλά δεν την κρύβεις. Την εκθέτεις. Μέσα της χωράνε μόνο όσα αντέχουν στα χάδια. Η αγάπη, η αλήθεια, η ευγνωμοσύνη… Σπας! Ναι! Μα δε σε νοιάζει! Γιατί ξέρεις ότι το Φως περνάει πιο εύκολα από τα σπασμένα κομμάτια… Είσαι εύθραυστη! Ναι! Ε και; Πώς σε ήθελαν; Άθικτη; Κενή; Άκαμπτη; Δήθεν δυνατή; Θωρακισμένη με ψέματα; Με τον εγωισμό

Στους δρόμους των λιόστρατων παραδομένοι στους ψιθύρους τής σιωπής τα βήματά μας μετουσιώνονται σε όνειρα απλωμένα πέρα από τα σύνορα. Σταθμοί οι στιγμές μας σε κάθε γωνιά τής ημέρας, σε κάθε ανάσα τής νύχτας· μια ιστορία γραμμένη με φως, σε σκιές που χορεύουν στα χέρια τού ανέμου. Αφήνουμε πίσω τα βάρη, τους φόβους και τις αμφιβολίες. Όταν η σιγή γίνεται λόγος εμείς ελεύθεροι αγκαλιάζουμε τον κόσμο δίχως όρια, δίχως φραγμούς. Στο σούρουπο οι σκέψεις γίνονται αμφίσημες, καθώς

Βαριά τα χρόνια κουβαλά, χιόνια σκεπάσαν τα μαλλιά στην άχαρη, μουντή ζωή της, μες την έρμη καμαρή της με ραγισμένη την καρδιά. Γερασμένη δεν πρόκαμε  όσα ονειρεύτηκε να ζήσει. Εχθρός της ανίκητος ο χρόνος κι αν τον πολέμησε πολύ δεν μπόρεσε να τον νικήσει. Λάφυρο της έχει 'πομείνει, της Παναγιάς της το Ακοίμητο Καντήλι. Γεμάτο λάδι ως τα χείλη, αναμμένο καίει μερονύχτι, άσβεστο δεν έχει μείνει. Στην ταπεινή την προσευχή της, η ματιά της γλυκά δακρύζει, το "μέσα της" θερμοπα

Σαν τη βροχή που θέλει να έρχεται αθόρυβα κι ο επηρμένος ουρανός τη σπρώχνει κι αυτή γκρεμίζεται.  Έτσι μ’ έσπρωξες κι εσύ επάνω στην αθορυβιά μου, στην πτώση μου. Έγινα λέξεις. Ακούς πώς κάνω κρότο;  Μόνο που: δεν ξέρω τώρα πια να κάνω ποιήματα. Κάπου σε ένα ξέφωτο μού τελείωσε η τέχνη. Ίσως να πέρασε από εμένα σε εσένα, εκείνη τη φ(θ)ορά.  Ακόμα δαγκώνω με βία τα χείλη, τα δάχτυλα, το δέρμα μου. Ψάχνω να βρω λίγο αίμα, λίγο. Μα πού καιρός γι’ αυτό που λέγουν οι «ξένοι», αί

Η Ευελιξία ως Δύναμη: Μαθήματα Ζωής από το Οριγκάμι     Το  οριγκάμι  είναι μια  ιαπωνική τέχνη  που βασίζεται στο  δίπλωμα του χαρτιού  για τη δημιουργία πολλών μορφών και θεμάτων. Δεν είναι απλώς μια τεχνική, αλλά μια  φιλοσοφία ζωής , που μας υπενθυμίζει ότι η  μεταμόρφωση  δεν απαιτεί να κόψουμε ή να αφαιρέσουμε κάτι από την ουσία μας• αρκεί να  αναδιπλώσουμε την προσωπικότητά μας   με τρόπο που να αναδεικνύει νέες πτυχές και δυνατότητες .              Η τέχνη του οριγκάμ

Τίτλος: Ο κρίνος του πάγου Συγγραφέας: Βαγγέλης Γιάννος Εκδόσεις: Ζενίθ Η δική μου άποψη …αν με τη στάση ζωής μας, καταφέρουμε, έστω κι έναν άνθρωπο να αγγίξουμε, η ζήση μας σε τούτο τον κόσμο δεν πέρασε αθόρυβη… Ξεκίνησα με τα πιο πάνω λόγια του συγγραφέα και ουσιαστικά από το τέλος του βιβλίου, γιατί ο Βαγγέλης Γιάννος, έχει καταφέρει να με αγγίξει σαν άνθρωπο και πιστεύω ότι όσοι διαβάσουν το βιβλίο αυτό, θα τους αγγίξει, και έστω και σιωπηρά θα τον ευχαριστήσουν για αυτό

Εικαστικός: Πόπη Μπίσσα   Χωρίς φλέβες Η λέξη αιμορραγεί Την καρατόμησαν Τα διατάγματα Που δεν έχουν συνοχή Στα βάραθρα τώρα Φωνήεντα Ασθμαίνουν. Πόπη Μπίσσα 🌹

Μοναχικότητα..  Βαθύ λαγούμι σκάβει στης ψυχής τα έγκατα τροχίζοντας οξείες γωνίες από πριόνι κακουχιών γδαρμένες.  Τι πλήγμα για τους δαίμονές της όταν οι αγωνίες κουρνιάζουν  στα έγκοιλα της αγλαής σκιάς σου Μοναχικότητα...  Διαχρονική η ύπαρξή της στα σοκάκια της ζωής.  Μακριά η πορεία της στην ακανθώδη γέφυρα του χρόνου.  Αγέρωχη η στάση της  στη λύτρωση του πόνου.    Μα εσύ την πλησίασες κι εκείνη σ'άγγιξε βαθιά.  Της σουσούρισες αφειδή "ΑVE"  και ρίγησαν αχίλλειες πτέρν

Απλώνω τα χέρια, λίγο απ' το φώς ν’ αρπάξω, και της ψυχής τ'ανήλιαγα, σπίθες φώς ν’ αδράξω. Απλώνω τα χέρια, φώς του ήλιου να μαζέψω, να ζεστάνω τις κρύες σκέψεις, που φωλιάζουν στις κρύπτες του μυαλού. Απλώνω τα χέρια, να μαζέψω,μιάς βροχούλας στάλα, να νοτίσω τα ξεροκαμένα ψίχουλα, που πέτρωσαν στο βάθος της ψυχής. Απλώνω τα χέρια, το ουράνιο τόξο θα βασιλεύσει, με χρώματα φανταχτερά, το απέραντο του ουρανού θα βάψει, ένα κομμάτι χρώμα να μαζέψω, να δώσει χρώμα στη ζωή. Ένα

Το Τριώδιο ανοίγει το 2026 την Κυριακή 1 Φεβρουαρίου. Αυτή η ημέρα είναι γνωστή στην εκκλησιαστική παράδοση ως Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου, και σηματοδοτεί την επίσημη έναρξη του Τριωδίου καθώς και της αποκριάτικης περιόδου — δηλαδή την αρχή των αποκριάτικων εθίμων και προετοιμασίας για τη Σαρακοστή που ακολουθεί. Από αυτή την ημέρα ξεκινά τόσο η θρησκευτική προετοιμασία για το Πάσχα όσο και οι εορταστικές εκδηλώσεις των Αποκρεών σε πολλές περιοχές της Ελλάδας. Τρι

Εκείνες οι Αλκυονίδες ημέρες που δεν ήρθαν ποτέ.. Τις περιμένεις με ανείπωτη προσμονή κι τούτον το μήνα.. Παγωμένος,μα χαρούμενος που ήρθε η δική του σειρά να ζήσει την εμπειρία της αγάπης. Φλεβάρης της μυγδαλιάς,του λευκού άνθους. Είναι που οι βοριάδες τον ονομάζουν πεισματάρη, μα μόλις αγγίξει τα λευκά πέταλα  σκορπά ευτυχία... ​Και η αναμονή της Άνοιξης μαλακώνει την καρδιά μας. Κι εγώ σε μια άκρη βροχερή  μαθαίνω πως η Αγάπη δεν γεννιέται μόνο καλοκαίρι... Θέλει έναν Φλεβ

Έκλαιγε μπροστά στο παράθυρο. Το φουστάνι της με τα λουλούδια της αμυγδαλιάς, σκορπούσε στεναγμούς. Έπλεκε ρόδα στα βλέφαρα... Στα χείλη έσταζε ροδόνερο. Φεβρουάριος πια. Έπιασε ψύχρα. Ο έρωτας που έρχεται μόνο οι ποιητές μπορούν να τον ντύσουν. Δάκρυα απο μελάνι.... Κλάψε... Σωτηρούλλα Χατζηκωνσταντή Τζιαμπουρή 🥀 🌹

Κανένα παράθυρο δεν άνοιξε αν δεν θέλησες να δεις τον ήλιο. Μάρτυρας η σιωπή σου... Καμία παγωνιά δεν επικράτησε στο πρόσωπο της μέρας. Μάρτυρας η κραυγή σου... Όλα ξεκινούν από την θέληση για ζωή. Και τελειώνουν στον τρόπο, που η θέληση γίνεται η ζωή σου. Μονάχα οι δισταγμοί μειδιούν στον θάνατο του χρόνου σου, καθώς οι αναβολές μαρτυρούν την άτονη θέληση σου. Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹

Ποιοι άνεμοι ξεφτέρι μου Ποιοι δράκοι συμφορά μου Σε σκόρπισε στ' αγέρι μου Σαν ένα κόκκο άμμου. Ποια κρύα θεριά κι' άπονα Σ' ερήμους σε αφήσαν Βουνά πόνου παράπονα Ελπίδες που δακρύσαν. Ποια χρόνια, άγριες θύελλες Και της αγάπης κλέφτες Ποιες μαύρες και γριές ύαινες Ζωή σου κάναν τέφρες. Πες ποιες κλεφτρόνες θάλασσες Μακριά σε αρμενίζουν Αιώρες ξένες βάναυσες Αλλού σε νανουρίζουν ; Ωχ,τ' όνειρα πια γίνανε Του τρόμου οι εφιάλτες Αλήτες μου τα πήρανε Και άφαντοι διαβάτες.

Θα ΄ρθει μια άνοιξη καλή. Ανάγγελός της το πουλί, γλυκά και ερωτικά, που κελαηδάει. Θα ΄ρθει μια άνοιξη καλή. Ανάγγελός της το πουλί, της φύσης μυστικά, σου μαρτυράει. Θα δεις τον ήλιο φιλικό, να ανατέλλει απ΄το βουνό, μια χρυσαυγή, γλυκά να σε φιλάει. Θα ΄ρθει μια άνοιξη καλή. Θ΄ ανθοφορέσει το κλαδί. Ολάνθιστη η γη θα σου γελάει. Το αεράκι απαλό, χορό θα στήνει στο γιαλό. Τραγούδι χαρωπό θα τραγουδάει. Και μια ανθισμένη μυγδαλιά, που χτίζουν τα πουλιά φωλιά, π΄ ανθεί μόνο

Θάλασσα η ψυχή του, ταραγμένη, με κύματα. Λίμνη η ψυχή της, ήρεμη, με χρυσόψαρα.  Κι όμως αυτός σε λίμνη πνίγηκε. George Kastrounis 🌹 24 Γράμματα

Η νύχτα δειλά δειλά το φουρό της διπλώνει και ότι τούλι έχει αφήσει μες στα σύννεφα το κρύβει. Ότι τώρα τελειώνει κάτι άλλο αρχίζει! είναι η μέρα που με κέφι τραγουδάει , με του ήλιου τις αχτίδες μιλάει,για το λευκό της φουστάνι.. Τα πουλιά στα κλαδιά ξυπνούν και θα πουν καλημέρα .. Συντροφιά ανήσυχος ζητάει ο αέρας μια κουβέντα μαζί του να πεις να είναι όμορφη η Κυριακή. Τα παπούτσια στο χέρι λες και κοντά σου είναι το καλοκαίρι στα βουνά τριγυρνάς πάλι κάποιος

Όποιος στην ζωή απαριθμεί τις νίκες και τις ήττες, βιώνει μόνιμα εμπόλεμη κατάσταση. Σε ποιον πόλεμο όμως γαλήνη και ευτυχία βασιλεύει; Εξαντλείται το περίσσευμα καρδιάς για τα "μικρά και ασήμαντα", εκεί που κρύβεται της ζωής το νόημα, αυτά που ψιθυρίζουν προσευχή στην δωρεά της ζήσης. Πώς να ακουστούν της καρδιάς οι χτύποι στην οχλοβοή της επικράτησης; Πώς να γενεί έρωτας του πουλιού τα λάλημα, το άρωμα του λουλουδιού υπόσχεση να γίνει; Με σχέδια επι χάρτου πώς να αναγεννη

Πρώτα είν' ο έρωτας, μου λες του στεναγμού η δίνη κι ο χρόνος τα γυρίσματα στο σ' αγαπώ τα δίνει.  Πειράζει που απ' την αρχή  ένιωσα την αγάπη  ζεστό, απαλό φτερούγισμα  κι ακόμα δεν εχάθη;  Είσαι κλεισμένη στην ψυχή παντοτινά δική μου αγάπη μου ασίγαστη   ορίζεις τη ζωή μου. Βασιλική Παναγιώτου 🌹

Μια σκέψη, η καθημερινότητα μια ανακωχή με τον εαυτό μας και τους γύρω μας! η καθημερινότητα ένα ποτήρι συνείδησης για τα δύσκολα και τα όμορφα, μη φύγεις με το ποτήρι αδειανό, η ψυχή δεν θα στο συγχωρέσει αλλά ούτε και θα πάρεις το αντίδωρο της μνήμης! Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Ήταν τα λόγια σου κόκκινο κρασί μια προσευχή η μια κραυγή τώρα εδώ ανοίξαν οι ουρανοί και αν μπορείς την άβυσσο μου κράτα. Στείλε μου θέλω ένα πικρό φιλί ένα μικρό πολύχρωμο καράβι που θα με πάρει να με πάει μακριά πες μου ο χρόνος μας που πέρασε που πάει; Και είμαι εσύ το πιο ψηλό βουνό με όλα τα σύννεφα τον ήλιο το φεγγάρι πόσο μακριά φτερουγίζουνε οι γλάροι όταν το πλοίο αφήνει το λιμάνι; Ναι είμαι εδώ με ενός σκυλιού καρδιά που περιμένει ένα γλυκό σου χάδι κοίτα πως έγιν

Φοβάμαι… Ο κόσμος σκοτεινιάζει απ’ όλα τούτα τα άσχημα που γίνονται συνέχεια,  και τρομάζω… Ατυχήματα, αρρώστιες, παράλογη βία, απειλές πολέμου. Πραγματικά κι επίπλαστα γεγονότα, κάθε μέρα ένα καινούριο χτύπημα, μια δυσάρεστη έκπληξη. Τρέμω και μελαγχολώ. Αισθάνομαι πως τίποτα δεν έχει νόημα. Ένα αόρατο βάρος πλακώνει την καρδιά. Τα μάτια βουρκώνουν. Κι ο πόνος, σαν χίλια καρφιά, τρυπά το κορμί.   Φοβάμαι… Μια σπίθα μέσα μου διψά για ζωή. Πρέπει να αντιδράσω. Να βρω τη δύναμη

Κολόνια Ευτυχία Ξαφνικά δεν ξέρω γιατί… Όλα όσα μου συμβαίνουν, είναι δύσκολα και γώ προσπαθώ αληθινά τόσο! Μα δεν φαίνεται εξω.   Κοιτάζω γύρω μου. Τι άλλο να κάνω ; Με δεμένα πόδια και κομμένα φτερά τρέχω με αγκάθια εμπόδια ματωμένα.   Άδεια μέσα μου ψάχνω την κολόνια. Ετικέτα Ευτυχία.   Μαρίνα Παπαδοπούλου  🌹

Ακουμπισμένη στο παραθύρι, αγναντεύω πουπουλένια σύννεφα, ασυνήθιστα πεταμένα στο απέραντο του ουρανού λικνίζονται δοκιμάζοντας τις πόζες τους Δοκιμάζουν πότε τούτη, πότε κείνη, σπάζοντας την πλάκα τους Τελικά καταλήγουν να μοιάζουν με “ανθρώπους” Ναι, βλέπω συννεφιασμένους ανθρώπους να φορούν τα καπέλα τους σε έναν χρόνο που τρίζει Διακρίνω τα χέρια τους, το σώμα τους βαριά τραυματισμένα Να και τα πρόσωπά τους, αγναντεύουν, από ψηλά Βήματα πεταμένα στο “πουθενά” και στο “παν

«Η ελευθερία και η υγεία μοιάζουν με το οξυγόνο. Αισθάνεσαι την αξία τους όταν λείπουν.» Ναύπλιο, 4 Φεβρουαρίου 2025, 14:50 Ο λαμπερός ήλιος είχε φτάσει στο απόγειο του, καθώς η Αλκμήνη έφτασε μπροστά στην γυάλινη είσοδο της Νοσηλευτικής Μονάδας Ναυπλίου, στην διασταύρωση των οδών Ναυάρχου Κουντουριώτη και Μαρτινίας. Ο μπάτης μετέφερε την δροσιά της καταγάλανης θάλασσας, καθώς διέρχονταν από το φρούριο του Μπούρτζι, που στέκονταν ακίνητο στο λιμάνι του Ναυπλίου, σαν ένα πέ

Ψάχνω λέξεις ολόγυμνες από υποκρισία που στα σκιερά έγκατα του νου  καταχωνιασμένες ολιγωρούν διαρκώς... Της απουσίας την ωχρή ερήμωση Τα εκκωφαντικά βήματα της αποχώρησης Των άπνοων πόθων την αποδημία να περιγράψουν ενδελεχώς... Τα πυρωμένα δάκρυα διαφυγούσας αγάπης Των μοναχικών κορμιών το δύσκαμπτο βλεφάρισμα Το παγωμένο λίκνο των σεντονιών να χωρέσουν επαρκώς... Αλίκη Πέϊκου ⚘️💔⚘️

Σου κράτησα 'να ουρανό να 'χεις για προσκεφάλι Όταν θα λείπω από δω να γέρνεις το κεφάλι Σου έδωσα μια θάλασσα με βράχια και κοχύλια Να την γεμίζεις όνειρα φώτα και μπιχλιμπίδια Κι αν κάποτε με θυμηθείς βάλε φτερά στους ώμους. Καθόλου μην σκεφτείς κανονισμούς και νόμους. Θα μαι κρυμμένος στην γωνιά με μάτια δακρυσμένα να ψάχνω μέσα στην καρδιά αστέρια σκονισμένα. Κράτησα ένα ουρανό δικό σου και δικό μου να τον ανοίγεις όταν θα ακούς τον αναστεναγμό μου. Foto: Λονδίνο 28/2/202

Η μοναξιά καραδοκεί. Επιδιώκει την τέλεια στιγμή να χτυπήσει την πόρτα σου,και να τα βάλει με την ψυχή σου. Αδιαφορεί για όλα. Αρκεί να σωθεί η ίδια. Δεν μοιάζει να λυπάται για το τι θα προκαλέσει. Διεκδικεί μια θέση στο μυαλό σου, να ακουμπήσει τις ανασφάλειες της. Ντυμένη στα μαύρα  παίρνει αγκαζέ τη σιωπή, και χορεύει ασταμάτητα... Δεν σου ζητά άδεια, ούτε μπαίνει στον κόπο να περιμένει κάλεσμα σου. Της φτάνει να σου αφήσει τη  ψυχή άρρωστη. Παίρνει το θάρρος να χτίσει τον