Ο χρόνος πλέον κυλά αντίστροφα για μένα... Ένα διψασμένο παιδικό όνειρο τείνει να καταστεί πραγματικότητα και να ξεδιψάσει τον ουρανίσκο της ψυχής μου! Κάπως έτσι είμαι και στην καθημερινότητα μου, στην ζωή μου… Δεν δραπετεύω,παλεύω,κυνηγάω και δε συμβιβάζομαι... Ανήκω σε μένα και στα όνειρα μου! Τα όνειρα μας δεν έχουν ηλικία. Κάπως έτσι ξεκινά και η πρώτη μου ποιητική έκδοση.. Με μια στροφή που έγραψα όταν ήμουν δεκατεσσάρων ετών. «Αν ο έρωτας είχε όνομα, θα ήταν…» Η ποιητ

Πολλοί αναγνώστες της ποίησης αισθάνονται σήμερα ότι ένα μεγάλο μέρος της σύγχρονης παραγωγής κινείται γύρω από επαναλαμβανόμενα μοτίβα, όπως μοναξιά, έρωτας, ψυχικά τραύματα, αυτοαναφορικότητα, κοινωνική απογοήτευση, γραμμένα με γλώσσα άμεση, χωρίς ιδιαίτερη τεχνική επεξεργασία ή γλωσσική τόλμη. Όμως, αρκετοί από αυτούς τους ποιητές αποκτούν κοινό πολύ ευρύτερο από εκείνο που είχαν παλαιότερα ακόμη και αξιόλογοι δημιουργοί. Αυτό συμβαίνει για πολλούς λόγους μαζί, επειδή έχει

Αγαπημένοι φίλοι, η συγκίνησή μου είναι πολύ μεγάλη γιατί όλα αυτά τα ποιήματα νομίζω περίμεναν πάρα πολύ μέσα σε ένα συρτάρι. Λέξεις γραμμένες σκόρπιες και μοναχικές σε χαρτιά δεν διαβάστηκαν ποτέ από κανέναν άλλον εκτός από μένα που τις έγραψα. Πάλευαν να βρούν κάποιο σημείο στο χάρτη της ζωής να ζήσουν. Έψαχναν μιά πνοή. Ευχαριστώ πρώτα εμένα γιατί το "τόλμησα". Ευχαριστώ όλους όσους με παρότρυναν να ξεκινήσω αυτό το μονοπά

Μισό βήμα, μισό βήμα να έκανες πίσω θα είχαμε σωθεί. Φώναζα, σε παρακαλούσα να μην σε ρουφήξει ο θυμός, να μη βυθιστούμε στο σκοτάδι, στις στάχτες, στον πόνο. Μα εσύ απομακρύνθηκες από το χθες, από το αύριο. Σου φώναξα «λυπήσου μας!». Μα ο πόνος σου σε τύφλωσε. Απόγνωση και απελπισία, ενοχές και τύψεις. Χάσαμε τη ζωή μας, χάσαμε μία κόρη από ναρκωτικά, από ουσίες που έσβησαν την ψυχούλα της μπροστά στα μάτια μας. Τίποτα δεν ήμασταν ικανοί να κάνουμε. Τίποτα δεν μας έκανε να

Η ζωή είναι λίγη Η αίθουσα άδεια με φώτα σβησμένα κι εγώ στην πλατεία με μάτια κλαμμένα. Θέατρο παίζεις, καρδιά μου, σε κρύα σκηνή. Σφίγγεις τα χείλη σαν ζωγραφιά σινική. Φοράς το μαύρο παλτό και φιλέ στη ψυχή και φυσάει βοριάς και πέφτει η βροχή. Τα ρολά τραβηγμένα, μα ο πόνος τρυπώνει, τις ρωγμές της ψυχής σου η θλίψη μπαζώνει και το νου σου παγώνει της σιωπής η κραυγή... Κάτοικος είσαι, να ξέρεις, μιας γης πολικής... ! Τρέξε και βγες, καιρός, να ξεφύγεις...! Απ' την ψυχή

Είναι καιρός πια ν ' αρχίσω να ζω... Ότι δεν έζησα γιατί το άφηνα, να το ζήσω αργότερα. Περιβάλλω τώρα τον εαυτό μου με όμορφα πράγματα, που με κάνουν ευτυχισμένη. Αξίζω ψυχική ηρεμία, ευημερία, φροντίδα, ζεστασιά, Α υ τ ο α γ ά π η. Δεν φορτώνω τον εαυτό μου με προβλήματα, εγωισμούς, πόνο, θλίψη. Προσέχω την υγεία μου, ένα καφεδάκι με ηρεμία στο μπαλκόνι μου με θέα τη θάλασσα, θύμησες από όμορφες αναμνήσεις. Περίπατοι να μου δίνουν χαρά. Αφήνω ξωπίσω μου της ψυ

Όταν Σωπαίνει ο Ήλιος και το Χώμα Ξυπνά Αναρωτήθηκες ποτέ τι συμβαίνει μέσα σε ένα άδειο νεκροταφείο, όταν σβήνει ο ήλιος; Όταν το μόνο φως που απομένει είναι οι φλόγες των κεριών που τρεμοπαίζουν, η βαριά, σιδερένια πόρτα κλείνει πίσω σου και η ησυχία γίνεται εκκωφαντική; Εκεί, οι ψίθυροι των δέντρων γίνονται ένα με τους ψιθύρους της νύχτας. Ο άνεμος φυσά και τα αγριόχορτα πνίγουν τις κορνίζες, τα ονόματα, τις αναμνήσεις. Όλοι γίνονται ένα, χωρίς πρόσωπα, χωρίς ηλικίες, χωρί

θυμάσαι τότε Θυμάσαι τότε που δεν υπήρχε «πριν» ούτε «μετά» παρά μόνο ένα τώρα, που μας κατάπινε Θυμάσαι τότε που δεν ήμασταν πρόσωπα αλλά κάτι ακαθόριστο μια σκιά, ίσως, που δοκίμαζε να γίνει σώμα Θυμάσαι τότε που ο χρόνος δεν μετρούσε· μόνο φθειρόταν πάνω μας Θυμάσαι τότε που η σιωπή δεν ήταν έλλειψη αλλά απάντηση και τώρα… μετράμε χωρίς να ξέρουμε, γιατί μιλάμε χωρίς να αγγίζουμε τίποτα, τα σώματα υπάρχουν μα δεν κατοικούνται κι εκείνο το «τότε» επιστρέφει όχι σαν μνήμη αλ

Τίποτα δεν έμεινε, για να σε θυμάμαι πανδαμάτωρ, μονάχα σκόρπιες γυμνές φωτογραφίες που αποθανάτιζες τη νιότη μας. Μα κι αυτές ασπρόμαυρες, ξεθώριασαν άκαρπες στη φθορά του χρόνου, ν' αγγίξουν πια την καρδιά δεν μπορούν. Άραγε μύθος οι αιώνιοι όρκοι μας, πεθαμένα τα μεγαλεπήβολα όνειρά μας, ξεφτισμένη η πανάκριβη αγάπη μας, θαμμένα τα πολύχρωμα αισθήµατα, στο βαθύ μπαούλο της λήθης ή ραμμένα στο πανωφόρι της συνήθειας; Κουρνιάζω σαν το λαβωμένο τσιχλοπούλι κάθε σούρουπο στο ξ