☀️ ΘΕΡΙΝΟ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΟ - ΑΥΞΩΝ ΜΗΝΙΣΚΟΣ🌙 Θερινό Η λ ι ο σ τ ά σ ι ο...☀️ 21 Ιουνίου, 11.24 π.μ. Η μεγαλύτερη ημέρα του έτους: 14 h 48 min... η ημέρα με το περισσότερο Φ Ω Σ‼️ 🔸️Ο Ήλιος φαίνεται να επιβραδύνει σταδιακά την κίνησή του, μέχρι που την ημέρα του Ηλιοστασίου αυτή η κίνηση μηδενίζεται και αντιστρέφεται... [Ηλιοστάσιο = Ήλιος + στάσις] 🔸️Κατά τη διάρκεια του θερινού Ηλιοστασίου ο Ή λ ι ο ς βρίσκεται στο υψηλότερο σημείο της τροχιάς του...☀️ Κι η Σ ε λ ή ν η

Τα μάτια σου ασκαρδαμυκτί Τα παραθύρια όμως ξέχασαν να ανοίξουν, στους γαλάζιους τοίχους του σώματός σου Απέξω μια πανσέληνος στοχαστική, παγιδευμένη σε άθραυστα τζάμια Κι εγώ στριμμένο άντερο, δεντρί, ανεμοδαρμένο από χρόνους, να γέρνω προς το φως σου Να σέρνω τα κλαδιά μου όλο και πιο κοντά στα παραθύρια σου Να αντιστρέψω τις ρίζες μου προς στον ουρανό Να ακουμπήσω θέλω την ασημιά σελήνη σου Κανείς δε θα με παρεξηγήσει Ούτε κι εσύ Μόνο τις νύχτες! Κανείς δε θα βλέπει Κανείς

Πανώρια Έλατα μοναδικά , μια ομορφιά ξεχωριστή , η πνοή σας είναι γιατρικό , το θρόισμα σας ευωδιαστό ! Και ξαφνικά τα γοργοπόδαρα περνούν , στην ράχη τους η κυρά Κάλω , Μούσες ,νεράιδες , ήχοι ξωτικοί, μια συνοδεία ονειρική ! Τι ομορφιά και χάρη , το δάσος μαρμαρώνει , πέρασμα είναι θεϊκό, στον Αίνο επάνω τον μαγικό ! Η χαίτη τους κυματιστή , η ουρά τους μεγαλειώδης ! Την δύναμη έχουν του Ηρακλή, του Πίνδου το καμάρι ! Με τις νεράιδες στήνουν χορό , κρυφτούλι μες τα έλατα ,

Μέσα απο μιά όαση, σέρνω τα βήματα μου, πουλάκια να μου κελαηδούν, γλυκειά η συντροφιά μου... Στο σπίτι μου με οδηγούν, μα βρήκα σφαλισμένο, οι πόρτες ,τα παράθυρα, βουβό κι λυπημένο. Τώρα είναι υπό κατοχή, ο τούρκος το κατέχει, αν μπορούσε να μιλεί, θάλεγε δεν αντέχει... Κλειδί κρατώ,μα μου μεινε, μέσα στα δυό μου χέρια, και στην καρδιά μου κάρφωσαν, δίκοπα τα μαχαίρια. Τα δάκρυα πετρώσανε, τώρα πια, δεν έχουν μείνει, μα ένα μου δάκρυ κύλισε, και καίει σαν καμίνι. Εις το ξωπ

Ήταν κάποτε απέναντί μου γιατί ήμουν παιδί . Περνούσαν τα χρόνια και τη φώναζα, Ηταν φορές που μου γύριζε την πλάτη κι άλλες φορές που γελούσε ,αλλά είχε και τόσα να μας πει. Μέσα στο πλήθος χανόταν έψαχνα να τη βρω μίλαγε φώναζε, χάριζε χαμόγελα δίψαγε για κουβέντες και άκουγα κάποιες φορές που τη χλεύαζαν. Είχε πολλούς εχθρούς και δεν ήταν εύκολη επιλογή όλοι να την ακολουθήσουν, έλεγαν μη φοβάστε εγώ σε κρατούσα καρφιτσωμένη στο πέτο μου για να έχω πάντα ειρήνη ,κρυφή

Εγκατέλειψα, απόψε το δωμάτιο και ένα κρεβάτι που ζωγράφισε με ανεξίτηλη πένα, το σχήμα του κορμιού μου Πήρα μόνο, τα κόκκινα σανδάλια μου και ένα αδιάβροχο Η βροχή θα με καλύψει, σκέφτηκα Όταν απομακρύνθηκα, η βροχή σταμάτησε Η πανσέληνος με αναγνώρισε, έδιωξε τα μαύρα σύννεφα, χαμογέλασε εγκάρδια, και μου έδειξε τον δρόμο Κι εγώ περπάτησα πάνω στο ασημένιο φως, σαν να ήταν γέφυρα που στήθηκε για μένα Τα κόκκινα σανδάλια ηχούσαν στο χώμα, και κάθε βήμα έσβηνε το χθες Το αδιά

Μια νύχτα δίχως στόμα, σιωπηλή οφθαλμαπάτη που γκρεμίζεται το πρωί σε δρόμους ραγισμένους Βρέχει στα σταυροδρόμια του κόσμου, βρέχει και στη στέγη μας Κίτρινο το φεγγάρι, χλωμή η βροχή Το πρόσωπό σου σχηματίζεται στους αιώνες, στο πέταγμα των πουλιών, στον ήλιο του νοτιά, μέσα στις κραυγές των ποιητών, που γράφουν σ' όλη τους τη ζωή για την αγάπη Αυτό το δασάκι είναι παλιό, και η θάλασσα σημαδεμένη από τ' αχνάρια της παλίρροιας Άλλο ένα ηλιοβασίλεμα στο κάστρο, άλλο ένα αστρο

Εκεί να μείνεις Όταν το σκοτάδι τυλίξει αυτό που αγαπάς κι όταν σε ζητάει... διάλεξε το μονοπάτι που θέλεις να πας όταν πάρεις μαγεία και μύρο με μια ανάλαφρη άχνη αγάπης να τα ζυμώσεις χαμόγελο, λύτρωση και χαρά να έχεις στα χείλη σου για τα όμορφα και μεγάλα πάθη που θα ρθούν... Έτσι και μόνο έτσι Θε να τα λυτρώσεις Παρηγοριά, ομορφιά,ζωντάνια Βρες για να δώσεις... Βάσια Μητράκου 💓

Αναγκάζεσαι χωρίς πίεση, υπογράφεις με χέρι βαρύ. Το τίμημα ακριβό πονά, πληγώνει. Η ψυχή σου απέραντο πέπλο καλοσύνης και αγάπης, τα όνειρά σου κηλίδες αίματος, σκέψεις αδιαπέραστες, κρυφές διαδρομές, πράξεις τριαντάφυλλο πλούσιας προσφοράς. Έχεις κάνει την κριτική σου, αδιαφορία στις ποντικοπαγίδες. Φοβάσαι τη μοναξιά, επιτρέπεις τη διείσδυση. Το πέπλο σου γέμισε τρύπες, το μπαλώνεις, συνεχίζεις αλώβητος. Μπορεί να έχασες κάτι μα ισοφάρισε με τον κερδισμένο σου εαυτό.

Μας φαντάζομαι μαζί, να μπορώ να σου δοθώ. Να καλπάζουμε μαζί σαν χρυσαφένια άλογα σε αχανείς εκτάσεις με καταπράσινο χορτάρι. Μου έλειψε το κοίταγμά σου. Μόνο στα μάτια τα δικά σου δεν έβλεπα δεύτερες σκέψεις να περνάνε από πίσω τους. Μου έλειψε το φίλημά σου. Μόνο στα χείλια τα δικά σου βρήκα όλες τις γλυκές γεύσεις να περπατάνε απάνω τους. Μας φαντάζομαι μαζί, να μπορώ να σου δώσω ό,τι πιο πολύτιμο σου ’χω καλά φυλαγμένο στα κελάρια της καρδιάς που δεν άφησα άλλον να κουρσ

Πάντα κοίταζες τον ήλιο κατάματα και ήταν μια ξεκάθαρη συνθήκη αυτή για σένα. Μισόκλειστα τα βλέφαρα, σαν γρίλιες από ξύλινα παντζούρια. Αναρωτιόσουν, πώς πάντα μια ακτίνα κατάφερνε να τρυπώσει μέχρι τις κόρες των ματιών σου. Άλλες φορές πάλι, πώς τόσο φως σε τύφλωνε και σ' άφηνε στο σκοτάδι. Βρήκες ένα ζευγάρι μαύρα γυαλιά. Τα φόρεσες. Τώρα μπορείς να κοιτάς τον ήλιο κατάματα. Έβγαλες τα γυαλιά. Ο ήλιος και αυτή την φορά είχε τρυπώσει. Μέσα σου... Ρ.Π.

Ήθελα να 'ξερες... πόσο πολύ καιρό σε περιμένω... Με τι κρυφό καημό λαχταρώ... τα μάτια σου να δω... Ω!!! Θεέ μου Θαρρώ πως ξεψυχάω μ' ένα μισόγεμο ποτήρι με κρασί, γουλιά-γουλιά να πίνω τις φλόγες της καρδιάς να σβήνω. Ω!!! Θεέ μου Για κείνα σου τα μάτια τα μελιά που μου 'κλεψαν την καρδιά, κείνα τα μάτια τα γλυκά στον πόνο, στη χαρά μου, μόνη παρηγοριά μου. Ω!!! Θεέ μου Κείνα σου τα μάτια, μου έχουν φράξει τον δρόμο του έρωτά μου , με τη γλυκιά τους νοσταλγία έφυγε όλη

Σε κάθε βήμα, μύριες στιγμές προσπερνούν· κάθε ματιά τελειώνει χιλιάδες χρόνια μετά. Λυγμοί βαθιοί συνοδεύουν τη σιωπή κι αμίλητοι, φιλούν παθιασμένα την αυγή στο στόμα. Λόγια απλά που ο άνεμος σκορπά, μα η σιγή τις καρδιές δαγκώνει. Θάλασσα ατάραχη, δίχως πληγή, κύματα που δεν φουσκώνουν, δεν μιλούν, δεν θυμώνουν— ένας καημός στα βάθη της ψυχής, σημάδι μνήμης και ζωής. Ο άνεμος ψάχνει μες στη νύχτα να ψιθυρίσει ένα ανθρώπινο «ευχαριστώ», μια ανάσα που σβήνει στην πικρή τη

Μια φορά κι έναν καιρό, πριν πολλά χρόνια, δεκαετίες οσονούπω, υπήρχε μια παραλία μυθική, ονειρεμένη. Ανέγγιχτη ακόμη από τα συμφέροντα, παραδινόταν απλόχερα στον επισκέπτη που την σεβόταν. Γαλαζοπράσινα νερά, πεύκο μέχρι εκεί που έφτανε το μάτι. Τρυφερές αναμνήσεις κεντάνε τον νου. Τραπεζομάντηλο κάτω απ’ τον ίσκιο, μ’ όλα τα καλά. Η αρμύρα στο στόμα, στο σώμα, ανάκατη με τον ήλιο που τύφλωνε και πάντα έκαιγε. Όλο και πιο πολλοί ταξίδευαν απ’ την μεγάλη πόλη να ξεδιψάσει η ψ

Και αλάργεψες καράβι ξυλάρμενο σ' έρωτα κύμα 🌊 Σήκωσες πανιά για θάλασσες εύπλοες και ψυχής τόπους 🌊 Μακρυνές ακτές θαλασσόβρεχτες σπηλιές να σ' αγκαλιάσουν 🌊 Να σαγηνευτείς απ' αλμύρας ανάσες και αφρών χάδια Αλίκη Πέϊκου 💙

Όπου κι' αν σταθείς Ήχος της σιωπής Υψηλή φάση σε μια τάση με φορτίο Έλα σαν έρθεις Γέλιο χαραυγής , Σαν μαγνήτης μες στης έλξης το πεδίο. Πόρτα της καρδιάς, Φλόγα ζεστασιάς, Γίνου το πρωτο άγριο χόρτο που μυρίζει... Μέλη συντροφιάς, Βέλη σα'ι'τιάς, Γίνου έρωτας που σέρνοντας ν' ανθίζει. Πάμε ρε καρδιά, Πάρε μ' αγκαλιά , Στης ζωούλας τα ζουμπούλια και τα ρόδα, Σαν γυρίσεις να χαρίσεις ευωδιά Τα φιλιά σου και του κόσμου τ' άστρα όλα. Ίππος ταπεινός , Ηλιος φωτεινός Μια αγάπη

Γύρισα όλη τη γη μα σαν εσένα δεν βρήκα, χίμαιρες γνώρισα κι ανόμοια κομμάτια που δεν είχα. Έζησα έρωτες μεγάλους που ποτέ δεν σου είπα, στο τέλος συγκρούστηκα γιατί τα μάτια σου δεν είχαν. Τα χρόνια πέρασαν σε ένα κατάρτι η καρδιά δεμένη. Σειρήνες πέρασαν μα καμιά δεν έγινε της καρδιάς ερωμένη. Αργαλειός η υπόσχεση το φιλί μας προσμένει. Κι αν οι ορίζοντες πλατείς και τα ταξίδια ξένα, όλοι οι δρόμοι της φωτιάς με φέρνανε σε σένα. Σε ξένα σώματα ζητούσα εκείνη τη σπίθα, μα

Η καρδιά μου σε ζητά με μια επιμονή που δεν κουράζεται ποτέ. Το μυαλό μου · ψυχρό και λογικό, μετρά αποστάσεις, πιθανότητες, σιωπές και ξέρει πως δεν μπορεί να σε κρατήσει. Κι ανάμεσά τους το σώμα, κουβαλώντας την απουσία σου, πονά εκεί που κάποτε υπήρχε η προσμονή. Και οι μέρες αλλάζουν όνομα, τα πρωινά έρχονται, ο ήλιος ανατέλλει, οι ώρες περνούν, οι δρόμοι γεμίζουν ανθρώπους… Ο χρόνος δεν κοιτάζει πίσω. Η ζωή κυλά... Χωρίς εσένα. Κι αυτό είναι το πιο δύσκολο πράγμα να αποδ

Είναι που για χρόνια σε ζητιάνευα πιστεύοντας πως σάρκα τη σάρκα θα χορτάσω. Όλο κι άπλωνα το χέρι, όλο κι άπλωνα την καρδιά. Κράτησα ανέγγιχτη μονάχα την ψυχή, σαν αόρατο πηνίο, κι άφηνα να περιστρέφονται οι ουτοπίες, βυθισμένος στο επιθανάτιο μοβ, κλεισμένος στην κοινωνικοποιημένη μου μοναξιά. Πίστευα. Πίστεψα. Σου έκανα χιλιάδες φορές έρωτα, πότε με λέξεις κι άλλοτε μέσα από το φεγγάρι. Με τα τρεμάμενα από παιδί δάχτυλά μου σε τολμούσα, κι ήσουν σαν κρατήρας• κρύα και χλωμ

❤️Το μυστικό του μικρού πουλιού ❤️ Χθες το βράδυ , όταν η νύχτα φόρεσε το σκούρο της πέπλο και τα αστέρια άναψαν ένα ένα στον ουρανό, ένα μικρό πουλάκι ήρθε αθόρυβα στο περβάζι μου. Κουβαλούσε στα φτερά του ένα μυστικό, ένα μήνυμα πικρό και γλυκό μαζί, σαν το κρασί που ζεσταίνει την καρδιά τις κρύες νύχτες. "Γέμισε την ψυχή σου με ήλιο", μου ψιθύρισε, "γιατί έρχονται μέρες που η ζεστασιά θα είναι πολύτιμη σαν θησαυρός. Φύλαξε τις στιγμές του καλοκαιριού μέσα σου, γιατί τον

Οι παρομοιώσεις εξαγριώθηκαν. Κάθε μέρα λευκαίνουν λίγο παραπάνω τα μαλλιά μου. Ο θάνατος, κρυμμένος στα απόπτωτα βλέφαρά του, άλλαξε κόσκινο. Μεγάλωσε τις οπές. Κι από τότε το σαρκίο μου χάνει χώμα. Κόκκο τον κόκκο. Πέφτει αθόρυβα. Σαν την αδιόρατη σκόνη της άνοιξης που περιμένει τον αέρα για να υπάρξει. Κι εσύ φυσάς. Φυσάς και ξαναφυσάς• Ανακατεύεις το χώμα, παίζοντας ακόμη το παιχνίδι της στιγμής. Πάντα είχες ανάγκη το παιχνίδι. Αθρόα η λύπη της αγάπης. Ύστερα λύνομαι. Δέν

Λέξεις χορεύουν στο μυαλό στις αισθήσεις άχρωμες, πολύχρωμες, σκεπτικές , χαρούμενες παρορμητικές λέξεις κόλακες , μοναχικές αλλά και σε συλλογικότητες Σκέψεις που περικλείονται σε μια λέξη και μια λέξη που περικλείει άπειρες σκέψεις Όλα τα συναισθήματα τα κατευθύνουν λέξεις τα ομαδοποιούν η τα διαλύουν. Όλη η ύπαρξή μας λέξεις που την κατευθύνουν, την ανυψώνουν, την καταποντίζουν. Λέξεις στα έσω μας χωρίς διέξοδο μας στερούν την μοναχικότητα και εκτοξεύονται σε εκρήξεις

Δεν ήξερε πια, αν ήταν χειμώνας ή καλοκαίρι. Μέτραγε τον χρόνο από τον ήχο των κυμάτων και από τις πασχαλιές που ανθίζαν. Γέμιζε τα πνευμόνια της με αέρα και στα ρουθούνια της έρχονταν πάντα η μυρωδιά από τα θυμάρια και η αλμύρα της θάλασσας. Σκαρφαλωνε στα βράχια, γνώριζε όλα τα πατήματα, την κάθε πέτρα. Στην ταράτσα του σπιτιού της είχε βάλει δύο καρέκλες. Εκεί καθόταν το σούρουπο περιμένοντας τον, γέμιζε ώχρα ο ουρανός, ώχρα και τα μάτια της. Ένα πρωινό, αέρας φύσηξε δυνα

Ύστερα από μια μακρά διαδρομή σκέψεων, αναζητήσεων και εσωτερικών διαλόγων, παραδίδω στους αναγνώστες το νέο μου βιβλίο (το 7ο κατά σειρά), μια πεζοποιητική συλλογή με τίτλο: 💜 «Η συλλαβή που έλειπε» 💜 Μέσα από τις σελίδες του διατρέχουν σκέψεις και στοχασμοί γύρω από την απώλεια, τη δύναμη της μνήμης και την αέναη περιπέτεια του ανθρώπου να νοηματοδοτήσει την ύπαρξή του. Η «συλλαβή» που λείπει μετατρέπεται σε ένα διαρκές ερώτημα γύρω από όσα μας συμπληρώνουν, μας καθορίζο

Πριν ξημερώσει ακούω το σκουπιδιάρικο... Ώρα 05:15... άνθρωποι που ξυπνούν και μαζεύουν τα δικά μας κρυμμένα μυστικά, καλά κλεισμένα. Πότε σε κούτες, πότε σε σακούλες, μα δεν διαμαρτύρονται, μόνο συνεργάζονται για την "ευπρεπή" εικόνα της πόλης. Ο θόρυβος από το απορριμματοφόρο, τους κραδασμούς των τενεκέδων, αφήνει ενοχές πριν κλείσω τα μάτια. Κι έπειτα, σαν χαράξει, κανείς δεν αναρωτιέται πώς όλα είναι καθαρά, σιγυρισμένα. Δεν θυμώνουν που εργάζονται. Μα εμείς οι υπόλοιποι

Ενα βιβλίο γράφεται απόψε πριν σβήσει η νύχτα. Χωρίς αινίγματα... Μνήμες φορτωμένο στους καθρέφτες του χρόνου. Βήματα... με ήχους εγκλισεων, χωρίς γραμματική. Υπογραμμίζω τα γράμματα που λένε ψέματα σ'ένα όνειρο της νύχτας... σ'ενα γρυλισμα μιας ύαινας... που χάθηκε στην άμμο. Ψάχνω τ'ονομα σου στο άπειρο των λέξεων. Σε ποια σελίδα να έχει γραφτεί; Σωτηρούλα Χαντζηκωσταντή Τζιαμπουρή 🌹

Μπάλωνα όλο το πρωί μια τρυπημένη μπλούζα με ξηλωμένες ραφές. Και σαν κιτρινισμένα φύλλα έπεφταν απ' το νου μου της ζωής μου οι διαβατάρικες στιγμές. Κάθε βελονιά μια θύμηση, κάθε βελονιά ένας καημός. Και με τα μάτια μου θολά, συνέχιζα άτσαλα, βουβά. Και κάθε λίγες βελονιές η βελόνα με τρυπούσε και μια σταγόνα αίμα ξέφευγε από το δάχτυλο και δυο απ' την καρδιά μου. Θυμάμαι, πριν χρόνια πολλά το μαύρο της ήταν λαμπερό κι είχε έναν μπεζ γιακά. Τον ξήλωσα... δεν ταίριαζε στου

Στην πλευρά του στίχου ανατέλλει το φως .. Ξυπνάμε υπνοβάτες στη γραμμή της μελαγχολίας με άγραφα ποιήματα .. Σαν μια μοναδική σιωπή η γραμμή της αγάπης ...που να κατευθύνω τις λέξεις, φιλιά καταναλώνονται σε δάκρυα, ελπιδοφόρα όνειρα .. Σκαρφαλώνεις στα άπειρα γαλάζια μου όνειρα η γραμμή της ζωής κόβει τη γραμμή της Αθανασίας νσαρκωμένη στο όνειρο.. Οι χτύποι της καρδιάς σβήνουν στη σιωπή ... Από το απέραντο γαλάζιο κατέκτησα το χαμόγελο σου όταν το φεγγάρι σε κοίταζε ...

Με μια συνεχόμενη ρύση η δημιουργία πλάθεται και αναπλάθεται ένα ατελείωτο παίγνιο, μια συναρμολόγηση στα χέρια ενός μικρού σημείου που ξεκινά από το σύμπαν. Μήτρες διάσπαρτες δεμένες σε ομφάλιους λώρους μπλέκονται ανάμεσα στο άπυρο, από τρύπες αστεριών ανοίγει η δίοδος για την ζωή. Χρώματα εναλλάσσονται με εκείνα τα γήινα συναγωνίζονται ποιο θα συνοδεύσει την μοσχογεννημένη ζωή! Και χτυπά στο κέντρο μια καρδιά χρυσοκεντυμένη ράβει τις ίνες που θα δίνουν το έναυσμα για να ζε

Εφτά χεράκια χάϊδευαν τα φύκια της πλημμύρας σιμά στα βράχια τα σκληρά φουρτουνιασμένης μοίρας με τον αβέλιο δίπλα τους χρυσή τους παραμάνα στο περιγιάλι της χαράς με του βυθού το μάννα Εφτά φατσούλες χτίζανε καστέλια με την άμμο Στα τείχη τους ξαπόσταιναν γοργόνες εκεί χάμω Δελφίνια πήραν τις ζωές χαμένων Ατλαντίδων Στα χέρια τώρα των μικρών χρυσάφι των ελπίδων Μια κρίση όμως της στιγμής τους τάραξε τη μέρα Η αγωνία της ζωής λαχτάρα του αγέρα Γιατί στεγνώσανε οι πνοές στο ρι

Κάθε καλοκαίρι αντάμωναν στο ακρογιάλι. Ο Βάγιος και η Ευτέρπη. Από μικρά παιδιά φίλοι. Αχώριστοι. Δεν της είπε ποτέ πόσο πολύ ήταν ερωτευμένος μαζί της. Η ζωή τους μεγαλώνοντας άλλαξε. Η Ευτέρπη έφυγε από το νησί πήγε να σπουδάσει,να γνωρίσει τον κόσμο,να ερωτευτεί. Ο Βάιος φτωχό παιδί από λαϊκή οικογένεια είχε την ενασχόληση του με τα δίχτυα. Τεχνίτης και μάστορας. Έτσι τον φώναζαν οι φίλοι του. Η Ευτέρπη είχε πολλά χρόνια να δώσει σημεία ζωής. Εκείνος πάντα την περίμενε στ

Το νέο βιβλίο της Μαρίας Σαρρή, “Μετάξι στο σκοτάδι”, άμεσα διαθέσιμο από τις εκδόσεις Διάνοια. Βρείτε το τώρα εδώ... https://dianiapublications.com/product/%ce%bc%ce%b5%cf%84%ce%ac%ce%be%ce%b9-%cf%83%cf%84%ce%bf-%cf%83%ce%ba%ce%bf%cf%84%ce%ac%ce%b4%ce%b9/ «Πίσω από τη λάμψη, μια γυναίκα ντύθηκε με φως για να κρύψει το σκοτάδι της. Κάτι σκοτεινό ράφτηκε με ακρίβεια. Ένα όνομα ξεχάστηκε. Ένα άλλο γεννήθηκε. Το παρελθόν ζητά την τελική πρόβα». Ποια είναι πραγματικά η Ελισάβετ;

Ο χρόνος πλέον κυλά αντίστροφα για μένα... Ένα διψασμένο παιδικό όνειρο τείνει να καταστεί πραγματικότητα και να ξεδιψάσει τον ουρανίσκο της ψυχής μου! Κάπως έτσι είμαι και στην καθημερινότητα μου, στην ζωή μου… Δεν δραπετεύω,παλεύω,κυνηγάω και δε συμβιβάζομαι... Ανήκω σε μένα και στα όνειρα μου! Τα όνειρα μας δεν έχουν ηλικία. Κάπως έτσι ξεκινά και η πρώτη μου ποιητική έκδοση.. Με μια στροφή που έγραψα όταν ήμουν δεκατεσσάρων ετών. «Αν ο έρωτας είχε όνομα, θα ήταν…» Η ποιητ

Πολλοί αναγνώστες της ποίησης αισθάνονται σήμερα ότι ένα μεγάλο μέρος της σύγχρονης παραγωγής κινείται γύρω από επαναλαμβανόμενα μοτίβα, όπως μοναξιά, έρωτας, ψυχικά τραύματα, αυτοαναφορικότητα, κοινωνική απογοήτευση, γραμμένα με γλώσσα άμεση, χωρίς ιδιαίτερη τεχνική επεξεργασία ή γλωσσική τόλμη. Όμως, αρκετοί από αυτούς τους ποιητές αποκτούν κοινό πολύ ευρύτερο από εκείνο που είχαν παλαιότερα ακόμη και αξιόλογοι δημιουργοί. Αυτό συμβαίνει για πολλούς λόγους μαζί, επειδή έχει

Αγαπημένοι φίλοι, η συγκίνησή μου είναι πολύ μεγάλη γιατί όλα αυτά τα ποιήματα νομίζω περίμεναν πάρα πολύ μέσα σε ένα συρτάρι. Λέξεις γραμμένες σκόρπιες και μοναχικές σε χαρτιά δεν διαβάστηκαν ποτέ από κανέναν άλλον εκτός από μένα που τις έγραψα. Πάλευαν να βρούν κάποιο σημείο στο χάρτη της ζωής να ζήσουν. Έψαχναν μιά πνοή. Ευχαριστώ πρώτα εμένα γιατί το "τόλμησα". Ευχαριστώ όλους όσους με παρότρυναν να ξεκινήσω αυτό το μονοπά

Μισό βήμα, μισό βήμα να έκανες πίσω, θα είχαμε σωθεί. Φώναζα, σε παρακαλούσα να μην σε ρουφήξει ο θυμός, να μη βυθιστούμε στο σκοτάδι, στις στάχτες, στον πόνο. Μα εσύ απομακρύνθηκες από το χθες, από το αύριο. Σου φώναξα «λυπήσου μας!». Μα ο πόνος σου σε τύφλωσε. Απόγνωση και απελπισία, ενοχές και τύψεις. Χάσαμε τη ζωή μας, χάσαμε μία κόρη από ναρκωτικά, από ουσίες που έσβησαν την ψυχούλα της μπροστά στα μάτια μας. Τίποτα δεν ήμασταν ικανοί να κάνουμε. Τίποτα δεν μας έκανε να

Η ζωή είναι λίγη Η αίθουσα άδεια με φώτα σβησμένα κι εγώ στην πλατεία με μάτια κλαμμένα. Θέατρο παίζεις, καρδιά μου, σε κρύα σκηνή. Σφίγγεις τα χείλη σαν ζωγραφιά σινική. Φοράς το μαύρο παλτό και φιλέ στη ψυχή και φυσάει βοριάς και πέφτει η βροχή. Τα ρολά τραβηγμένα, μα ο πόνος τρυπώνει, τις ρωγμές της ψυχής σου η θλίψη μπαζώνει και το νου σου παγώνει της σιωπής η κραυγή... Κάτοικος είσαι, να ξέρεις, μιας γης πολικής... ! Τρέξε και βγες, καιρός, να ξεφύγεις...! Απ' την ψυχή

Είναι καιρός πια ν ' αρχίσω να ζω... Ότι δεν έζησα γιατί το άφηνα, να το ζήσω αργότερα. Περιβάλλω τώρα τον εαυτό μου με όμορφα πράγματα, που με κάνουν ευτυχισμένη. Αξίζω ψυχική ηρεμία, ευημερία, φροντίδα, ζεστασιά, Α υ τ ο α γ ά π η. Δεν φορτώνω τον εαυτό μου με προβλήματα, εγωισμούς, πόνο, θλίψη. Προσέχω την υγεία μου, ένα καφεδάκι με ηρεμία στο μπαλκόνι μου με θέα τη θάλασσα, θύμησες από όμορφες αναμνήσεις. Περίπατοι να μου δίνουν χαρά. Αφήνω ξωπίσω μου της ψυ

Όταν Σωπαίνει ο Ήλιος και το Χώμα Ξυπνά Αναρωτήθηκες ποτέ τι συμβαίνει μέσα σε ένα άδειο νεκροταφείο, όταν σβήνει ο ήλιος; Όταν το μόνο φως που απομένει είναι οι φλόγες των κεριών που τρεμοπαίζουν, η βαριά, σιδερένια πόρτα κλείνει πίσω σου και η ησυχία γίνεται εκκωφαντική; Εκεί, οι ψίθυροι των δέντρων γίνονται ένα με τους ψιθύρους της νύχτας. Ο άνεμος φυσά και τα αγριόχορτα πνίγουν τις κορνίζες, τα ονόματα, τις αναμνήσεις. Όλοι γίνονται ένα, χωρίς πρόσωπα, χωρίς ηλικίες, χωρί

θυμάσαι τότε Θυμάσαι τότε που δεν υπήρχε «πριν» ούτε «μετά» παρά μόνο ένα τώρα, που μας κατάπινε Θυμάσαι τότε που δεν ήμασταν πρόσωπα αλλά κάτι ακαθόριστο μια σκιά, ίσως, που δοκίμαζε να γίνει σώμα Θυμάσαι τότε που ο χρόνος δεν μετρούσε· μόνο φθειρόταν πάνω μας Θυμάσαι τότε που η σιωπή δεν ήταν έλλειψη αλλά απάντηση και τώρα… μετράμε χωρίς να ξέρουμε, γιατί μιλάμε χωρίς να αγγίζουμε τίποτα, τα σώματα υπάρχουν μα δεν κατοικούνται κι εκείνο το «τότε» επιστρέφει όχι σαν μνήμη αλ

Τίποτα δεν έμεινε, για να σε θυμάμαι πανδαμάτωρ, μονάχα σκόρπιες γυμνές φωτογραφίες που αποθανάτιζες τη νιότη μας. Μα κι αυτές ασπρόμαυρες, ξεθώριασαν άκαρπες στη φθορά του χρόνου, ν' αγγίξουν πια την καρδιά δεν μπορούν. Άραγε μύθος οι αιώνιοι όρκοι μας, πεθαμένα τα μεγαλεπήβολα όνειρά μας, ξεφτισμένη η πανάκριβη αγάπη μας, θαμμένα τα πολύχρωμα αισθήµατα, στο βαθύ μπαούλο της λήθης ή ραμμένα στο πανωφόρι της συνήθειας; Κουρνιάζω σαν το λαβωμένο τσιχλοπούλι κάθε σούρουπο στο ξ

Μιά απέραντη σιωπή, ένας κόμπος ανεβοκατεβαίνει στο λαιμό, ελπίζεις να γλιστρήσει και να βγεί, ή να εξαφανιστεί ως δια μαγείας. Μα αυτός επιμένει εκεί , να κομπιάζει και να ανεβοκατεβαίνει, καμιά φορά νομίζεις θα εκραγεί , από συμφόρηση της ψυχής. Τα μάτια στεγνά,χωρίς έκφραση, καθηλωμένα να κοιτούν το πάτωμα, μετρώντας τα βήματα τα ατάραχα, κλαίνε χωρίς τα δάκρυα να ξεχειλίζουν... Οι λίμνες των ματιών στερέψανε , τα δάκρυα βουλιάξανε,πέτρωσαν, μέσ’ της ψυχής τα απόμερα καταφ

Μεγάλες αγάπες μικρές γοργόνες, σκληρό αλάτι, εξωτικές, μαύρες διαμαντένιες χάντρες και πώς να τα αγκαλιάσεις πώς να τους μιλήσεις Το σκοτάδι σε ντύνει σκιά, και χάνεσαι, το σκοτάδι, που σε φοβίζει, Ακόμα μια νύχτα που σ’ αγαπώ, και σου γράφω, χαμένη μου οπτασία Η νύχτα, κι η όμορφη μούσα της, μητέρα, με κόρη απρόβλεπτη Κι όμως, μου αρέσει να την ψάχνω, μόλις ζυγώνει το βράδυ, τη γυρεύω στα νυχτολούλουδα, στα πυροφάνια, στα ξενοδοχεία, αστραπή στα κρύα σκοτεινά σοκάκια Κι όμω

Ασημένια η νύχτα χύνονταν στη θάλασσα και δυο γλαροπούλια λαβωμένα από έρωτα κρέμονταν ανάμεσα στον ουρανό και στη γης. Πυκνώθηκε ο άνεμος και σάλεψε. Γιόμισε η νύχτα πεύκινη ευωδιά. Ο έρωτας σαν το νυχτολούλουδο άνοιξε στη νύχτα και μοσχοβόλησε το άρωμα της αγάπης. Χόρευε ποκάρι το όνειρο σαν σύννεφο χνουδάτο στον ουρανό. Και η καρδιά σαν σβωλαράκι ασκώθηκε, σαν συννεφούλα δροσίστηκε με του έρωτα την υφάρμυρη γλύκα. Το όνειρο σμιχτό αναπετάριζε ερωτοφλεγές κι αρμένιζε σε α

Κορίτσι ήμουνα, θυμάμαι, εικοσιδυό χρονών, σαν ήλθα ξένη εδώ, σε σένα όμορφο χωριό. Φιλότι, ήξερα μονάχα, πως λέγαν τ’ όνομά σου, αλλ' είχα κι ακουστά για τ’ εξαίσιο άρωμά σου. Νοέμβρης ήτανε, Παρασκευής θυμάμαι βράδυ, σαν μ’ άγγιξε το δροσερό της σιγαλιάς σου χάδι. Μες στην καρδιά μου ήχησε γλυκό 'να χτυποκάρδι, κι ένιωσα τέρψη άφατη, γλυκά να μ’ αγκαλιάζει, σαν ο Θεός από ψηλά, νάμα μες την ψυχή να στάζει. Γιατί, σαν πάτησα εκείνη τη βραδιά τα χώματα, με λούσανε ευθύς

Καρδιά μου, κουράστηκες... το ξέρω.... μα σίγουρα θα αντέξεις, είσαι των πράξεών μας αποδέκτης. Ποτέ άνθρωπο δεν μίσησα, όσο κι αν με είχε απογοητεύσει. Αρωγός στεκόμουν πάντα σε όσους κολυμπούσαν στης κοινωνίας τα απόνερα, με στοργή αγκάλιαζα τους αποδιοπομπαίους της άκριτης, μικρόψυχης αναλγησίας. Η στήριξη σε πρωτοεμφανιζόμενους σε κάθε χώρο ήταν δεδομένη, και πάντα επιεικής στις ελλείψεις των απειριών τους ήμουν. Έκανες κινήσεις περιττές στο στήθος μου, μα θα σταματήσε

Στο λυκαυγές της ζωής ο κόσμος παίρνει χρώμα, η ψυχή ξυπνά δειλά, δειλά, αγάπη γυρεύει στο πρώτο φως, στην αγκαλιά της μάνας. Στο πρώτο χάραμα του χρόνου, πριν μάθει η καρδιά τον πόνο, ένα φως τρεμοφέγγει και ψιθυρίζει: «Ζήσε, είναι νωρίς ακόμη». Οι πρώτες ώρες μας γεννούν, είναι η στιγμή που το όνειρο βγαίνει απ’ το κουκούλι, μια πεταλούδα που πετά, δεν ξέρει να γερνά. Το κάθε βήμα είναι αρχή, κι ένας ουρανός που σε καλεί. Στο λυκαυγές της ζωής ο αέρας μυρίζει μέλλον, τίποτε

Ύστατος καλπασμός Ο ορίζοντας αρνείται να φαίνεται μια απλή γραμμή Να τρεμοπαίζει προτιμά σαν μία αμφιβολία Άτια καλπάζοντα καταργούν αυτές τις διακρίσεις του Κι έρχονταν, απομακρύνονταν, επέστρεφαν ξανά Καμία απολύτως σημασία δε του δίνουν Οι οπλές στρατευμένες με ακρίβεια ρυθμού Οι χαίτες πανώριες γλιστρούσαν στο φως Τα σώματά τους παραδομένα στην ηρωική κίνηση Η μέρα προχωρά αδίστακτη Οι μυρωμένες σκιές το σκάνε ευγενικά Ο αναστενάρης ουρανός χρωματίζεται απότομα, μεταλλικ

Σε εκείνο το νησί, θυμάμαι, που η άπνοια βασίλευε όλα τα πρωινά του καλοκαιριού, λίγο μετά τις έξι, όπου οι ιριδισμοί στα φοινικόδεντρα βρίσκονταν στο απόγειο του πράσινου και του μπλε, ενισχύονταν η εντύπωση ότι κάποιος από τους Θεούς θα ήταν λάτρης των έργων τέχνης του 18ου αιώνα. Κι όμως εδώ, παρόλο που μόλις είχες ξυπνήσει, η ήρεμη αθωώτητα των λεπτών χρωμάτων σε παρέσυρε να κλείσεις και πάλι τα μάτια σου. Η θέα, εν ολίγοις, ήταν υπνωτιστική. Ήταν ένα ερημικό παραλιακό