Ολονυχτίς σε καρτερούσα να φανείς, μετρώντας τους χτύπους της σιωπής. Κι άξαφνα στάθηκες μπροστά μου. Με μιας γλύκανε ο καφές στην κούπα μου, κι από το παγωμένο πόμολο του παραθύρου κύλησε στη φούχτα μου ζεστή θαλπωρή. Οι πρώτες του ήλιου αχτίδες ήπιαν λαίμαργα της νύχτας τις σκιές. Σιωπηλή στάθηκες, αυγή και υπόσχεση μαζί. Μάζεψες τα λιτά μαλλιά της νύχτας και, σαν την μυγδαλιά της αυλής μου τη βιαστική, φόρεσες το ολόλευκο νυφικό σου. Αγέρωχη ατενίζεις τώρα την απέναντι, χ

Συγκάτοικοι είμαστε στου Σύμπαντος χώρου την επικράτεια Στέκομαι δίπλα σου μα στην ουσία βρίσκομαι πολύ μακριά Μεσολαβούν εγωισμοί, πάθη, μίση, η εμμονή της αυτοκαταστροφικής μανίας, ο πυρετός της ασυνεννοησίας Κοίταξε το αίμα μας πώς κοχλάζει και σκορπίζει δυσωδία σε ολόκληρη τη Γη Έλεγχε καλά την αναπνοή σου Τα τείχη γύρω απ' τον καθένα μας είναι γεμάτα ρωγμές και αφήνουν την αποφορά να τρυπώνει στα σωθικά μας Είμαστε είδη υπό εξαφάνιση και οι εξολοθρευτές μας είμαστε εμείς

Τι μπορώ να κάνω για την ευτυχία; Τι μπορώ να δώσω ώστε να νιώσω; Ότι ελπίζω σήμερα, το διώχνει το αγέρι αύριο... Ποιος τραγουδά δυνατά στην ψυχή μου; Αντέχω την παραφωνία αρκεί να έχει λέξεις που αναπνέουν μέσα από τις νότες. Κάθε φορά το άγγιγμα να αφήνει θύελλα πόθου, Το βλέμμα σου να χαϊδεύει το πρόσωπο μου... Και το ρολόι να πάψει να κινείται... Να φλέγεται ο χρόνος πάνω στα χείλη μας, σαν μια υπόσχεση που δεν πρόκειται να φοβηθεί το αύριο. Να ακουστεί μονάχα ο χτύπο

Ποθώ να ακυρώσω τους χειμώνες σου ... Αφήνω έναν μοναχά να επιζήσει, να υπενθυμίζει την έλευση της άνοιξης! Τον άφησα ντυμένο στα λευκά φορώντας κόκκινο κασκόλ, να του ζεστάνει την καρδιά, με ενα φιλί της πασχαλιάς , χάδι ανάστασης να τον εξημερώσω! Συλλάβισα δειλά δειλά , σε κάθε πόντο του κορμιού σου. Σα στέρεψα από συλλαβές , οι ανάσες έγιναν στίχοι και στροφές. Φωνήεντα και σύμφωνα συνουσιάστηκαν. Διέγραψαν μνήμες , απατηλές αναμνήσεις κατρακύλησαν , τις απέβαλλε ο ιδρώτ

Σαν ξυπνάω το πρωί στο παραθύρι τρέχω. Θέλω να δω το φως. Τον ήλιο. Να δω ότι τα μάτια μου μπορούν. Μικρό καρδιοχτύπι. Ψήνω καφέ. Μυρίζω το χαρμάνι. Ανάβω τσιγάρο και κάθομαι στον καναπέ. Το βλέμμα και ο νους γυρίζει έξω. Τι κάνουν οι άνθρωποι όταν ξυπνούν; Πώς να μυρίζει άραγε το δικό τους πρωινό; Τι χρώμα έχει η δική τους μέρα; Περνά η ώρα. Πρέπει να σηκωθώ. Να στήσω την δική μου μέρα. Να κάνω τις δουλειές μου. Να φροντίσω το σπίτι μου,την οικογένεια μου,να πάω στην δουλειά

Η μοίρα μου κι’απόψε ζαλισμένη, καμώθηκε πως τάχα μου γελά. Μες του μυαλού μου τα σοκάκια τριγυρνά. Παραπατά,χαμογελά ευτυχισμένη, κερνάει κόκκινο κρασί και με μεθά. Αποκαμωμένη σταματά μες’στην πλατεία. Και στα παγκάκια της ζωής, μια γερασμένη αλητεία. Σαν κλάμα ενός μικρού παιδιου παρατημένη, κορμί βασανισμένο που λυγά. Κι’εγώ ψάχνω στα λόγια τα χαμένα Που μείνανε στα χείλη μου μισά Λόγια που τάχα χιλιοειπωμένα Χάθηκαν στης ψυχής την ερημιά. Ζωή και υπόσχεση..! Ποτέ δε

Συχνά πιάνει την ψυχή μια νοσταλγία ... Ειδικά, αυτές τις δύσκολες μέρες που διανύουμε, ξεφυτρώνει σαν πρωτοπέταχτο, ανυπόμονο χορταράκι στις πρασιές της ψυχής.  Ξέρω ότι θα συμφωνήσουν πολλοί φίλοι με τούτη την αράδα, γιατί μια νοσταλγία τους κατατρώγει διακαώς το νου και την ψυχή,  να θέλουν να ξεφύγουν από τα δεσμά του εμπάργκο που μας έχουν επιβληθεί και να μην μπορούν.  Εδώ, σήμερα, βρέχει... Βρέχει μια μελαγχολική βροχή, όπως όταν δακρύζει η ψυχή από πόνο... Είπα, λοιπό

Καθόταν χάμω γυμνή με άδεια, κενά χέρια να αποχαιρετά το ηλιοβασίλεμα. Μετρούσε τα λεπτά μέχρι να φύγει ο ήλιος με τα λιγοστά κόκκινα χρώματά του. Μετρούσε την άμμο που έπεφτε στα πόδια της πριν πνιγεί στους ψιθύρους των κυμάτων. Μετρούσε τις σκιές που έσβηναν και χάνονταν στα γαλάζια νερά. Ακίνητη κοιτούσε από ψηλά· ψίθυροι από παντού, χωρίς λέξεις. Μαδούσε την ψυχή της για ένα ηλιοβασίλεμα κεντώντας ανάσες-αστέρια. Σωτηρούλλα Τζιαμπουρή Χατζηκωσταντή 🌹 Το ποίημα ανήκει στη

🙏Ένα κερί της Μνημοσύνης για τις Ψυχές που πέρασαν στην άλλη Όχθη... ✨️Για τις άυλες ανάσες που φωτίζουν τα γήινα Σκοτάδια... 🙏Ένα κερί... που ανάβει όλες τις ψυχές που έφυγαν... ✨️Άπλετο Φως!!! Που το πέπλο αφαιρεί ανάμεσα στο ορατό και το αόρατο... 🙏Ένα κερί Αγάπης... οι Όχθες να ενωθούν και να σωθούν όλες οι Ψυχές που έμειναν... ✨️🙏✨️🙏✨️🙏✨️🙏✨️🙏✨️🙏 Γιούλη Σκορδάκη ✨

Όλοι χρωστάμε κάπου ένα σ' αγαπώ και μια συγνώμη. Μενέλαος Λουντέμης Μετάνιωσα σε μια φίλη Αγεφύρωτο το χάσμα που άφησα να μπει ανάμεσα μας δυσειδής ο τρόπος να πληγώσω τις ψυχές μας και πια με σβησμένα χαμόγελα επικοινωνούμε σε μολυβένιους ουρανούς. Έσβησα το φως και συ χάθηκες μέσα στα σκοτάδια της παραίσθησης. Θύελλες οι αναμνήσεις, αλύτρωτες οι σκέψεις, η λύπη μου ριζώνει στη μορφή σου αναζητώντας σε στις φυγές του νου! Θυμάμαι τα

Στάσου πλάι μου παιδί μου να σου δώσω την ευχή μου. Στ' όνομά σου όσα ελέγχω σπίτια, κτήματα που έχω. ΓΙΟΣ Κάτσε μάνα και στοχάσου, αδικείς τ' άλλα παιδιά σου. Ο καθείς με τα καλά του και τα ελαττώματά του. ΜΑΝΑ Όταν είχα τους ανάγκη μου γυρίσανε την πλάτη. Εσύ στάθηκες σ' εμένα, μάτια μου αγαπημένα. ΓΙΟΣ Μάνα, ξέχνα όσα γίναν όσα πέρασαν και φύγαν. Και αυτά σπλάχνα σου είναι στα καλά τους μόνο μείνε. Άκουσε –λοιπόν– κι εμένα: ο Θωμάς μας είν' στα ξένα. Η Μαρίτσα δεν αδειάζει

....(συνέχειας απόσπασμα ). Ο παππούλης που πήρε την πληροφορία, βράδυ πήγε στην γειτονιά της ενορίας του κι ειδοποίησε , "μην στείλετε τα παιδάκια αύριο και μεθαύριο στο σχολείο", πείτε ότι είναι άρρωστα, έχουν πυρετό. Μα πως θα μείνουν μόνα, ποιος θα τα έχει κατά νου, πρέπει να πάμε για μεροκάματο, είπαν σχεδόν όλοι. Μην νοιάζεστε η πρεσβυτέρα θα φτιάξει πολύ τραχανά, μας έστειλε ένας φίλος από την Λαμία, θα φέρει στα παιδιά να φάνε και θα περνά και θα τα βλέπει μέχρι να γ

Κάποτε ήμουν μπουμπούκι ροδαλό και ζωντανό, τα πέταλά μου ανθισμένα. Τώρα πια σαν μύσκελλος ζω απ' την πίκρα των λόγων σου κι απότομα, σχεδόν ανεπάντεχα ζιζάνια και πόντικες μου κατατρώγουν τις ρίζες, της ευαίσθητης καρδιάς μου. Με κύρτωσαν τα προβλήματα της τρίτης χιλιετίας, σαν τα σκυλιά με τριγυρνούν γαυγίζοντας μανιασμένα. Τι να ζητούν άραγε από έναν καμπούρη ποιητή, που δεν ξέρει να μετρά το συμφέρον του τις μέρες του πολέμου; Κύμβαλα αλαλάζουν πως όλοι οι άνθρωποι θα γί

Σε θυμάμαι να βγαίνεις το απόγευμα στην αυλή. Έψαχνες σκιά. Έψαχνες κάτι να κοροϊδεύεις. Τον ήλιο πρώτα. Ύστερα έδενες του δέντρου το κοτσύφι με σχοινί χοντρό. Για να νιώσεις τον κόμπο. Το περνούσες γύρω από τα φτερά. Μισούσες τα κλουβιά, έλεγες. Μα ο κόμπος σε περίμενε. Τα σύρματα σου θύμιζαν κόκαλα. Το τεφτέρι σου, τα φύλαγε μαζί με τα κάποτε μαύρα σου μαλλιά. Τώρα οι άσπρες ακίδες στο κεφάλι. Μια ρυτίδα στον λαιμό, σταυρός δίχως Χριστό. Στα χείλη, κόκκινο πεισματάρικο. Τα

Στο παγκάκι της πλατείας μια κοπέλα. Τρεις λέξεις χαρακτηρίζουν τη ζωή της, κρυμμένες πίσω από την ήρεμη μορφή της: ελπίδα, απογοήτευση, πόνος. Πάντα αυτές οι τρεις μαζί. Αχώριστες.   Έτσι τίποτα δε μένει ατόφιο. Ούτε ο πόνος ούτε η ελπίδα ούτε η απογοήτευση. Η ελπίδα ρίχνει χρώματα σε κάθε πόνο και τον ημερεύει. Ρίχνει βάλσαμο σε κάθε απογοήτευση και την αποδυναμώνει. Μα δεν μένει αλώβητη ούτε εκείνη καθώς θολώνει λίγο λίγο κάθε φορά.   Μα πάντα αρχίζει καινούρια σχέδια και

Καμία σταγόνα θλίψης δεν στάζει στα χείλη μου. Πίνω για το σήμερα που υπάρχω εκεί έξω... Για τις κερασιές που ανθοφορούν την άνοιξη. Για το φεγγάρι που γεμίζει την καρδιά του Αυγούστου. Για τα παιδιά που μοιράζουν χρώματα, σύνορα δεν γνώρισε ο νους τους. Πίνω για τις πληγές που έκλεισαν, ραμμένες απ' τις κλωστές του Μάη. Μεθάω με τις ρώγες της χαράς, που κρέμονται από τα τσαμπιά που μας ενώνουν. Την ποίηση την γεύομαι στα χείλη μου, σαν θάλασσα που μέθυσε τον νου μου. Χρήστος

Η φωτογραφία της Σωτηρούλλας Τζιαμπουρή Χατζηκωσταντή Στης φουρτούνας την αγριάδα, σε βρίσκω και χάνομαι. Σαν άγριο κύμα έρχεσαι και αφήνεις αλάτι της αλμύρας στα χείλη της σκέψης μου! Κάποτε λάμπεις, σαν φάρος στα σκοτάδια μου· και άλλοτε γίνεσαι άνεμος που με παρασέρνει ν’ αφεθώ ! Είμαι μια θάλασσα σε όλες τις μορφές της. Παλεύω με τα άγρια βάθη μου · Σε ποθώ μέχρι τα έγκατα, διψασμένη να σε συναντήσω. Πλησιάζεις και γίνεσαι η καταιγίδα που περίμενα! Και στο επόμενο λεπτό α

Σεργιάνι βγαίνουν τα χαμόγελα, τάζουν όνειρα, κορνιζάρουν συνειδήσεις, συσπάσεις προσώπου, ύπουλες,αδιάφορες,υποτιμητικές. Καρδιές χάρτινες. Τα φθονώ. Μακριά μου. Γυρίζω σελίδα. Χαμόγελα μάτια γελαστά, συμπαραστάτες,συναθλητές, γλυκαίνουν τον πόνο, γιγαντώνουν τη χαρά. Δύσκολο να τα ξεχωρίσεις, πιο δύσκολο να τα εξοντώσεις. Κατερίνα Καρασούλα 🌹

Σου έχτισα χρυσή φωλιά μες της καρδιάς τα φύλλα  αηδονάκι χαιδεμένο μου σεβντάς μου εσύ κι έγνοια μου. Τα βράδυα με αστροφεγγιά  σου φορώ τ ' ασημοφτέρουγα, πεντάμορφο να υποδεχτείς τ ' ολόγιομο  φεγγάρι.   Στα κλώνια πάνω ακροπατείς γλυκόλαλλα να κελαηδείς με νότες να υφαίνεις την αγάπη που του έχεις... Αχ,  απόψε δεν εφάνηκε... άδικα περιμένεις, μικρούλι μου κουράστηκες και λυπημένο γέρνεις... Αχ τρέμω πολύ κι  ανησυχώ μη λάχει, και δακρύσεις  μες τη βαθειά  τη λύπη σου, μ

Ο τοίχος ζωγραφισμένος από ελεύθερο καλλιτέχνη με  πυκνό  δάσος διέγειρε την φαντασία Ταξίδευε την σκέψη  σε ζούγκλες σε πυκνόφυτα νησιά τροπικά με περιηγήσεις αισθήσεων και πεζοπορίες  ονείρων. Όταν στιγμές η πραγματικότητα ύψωνε τοίχο στην φαντασία η χαρά μετατοπίζονταν για το επόμενο    πρωί να   ανοίξει το παράθυρο να ξεκινήσει το ταξίδι. Ένα πρωί  όραση και σκέψη αγκαλιασμένες εκδήλωσαν αυτοκτονικές τάσεις Ο τοίχος η χαρά και η μαγεία εξαφανίστηκαν Ο άνθρωπος δημιουργεί

Η Στέλλα και ο Λεωνίδας ήταν φίλοι από τότε που είχαν αποφασίσει, στην πρώτη γυμνασίου δηλαδή, ότι κανείς τους δεν άξιζε να διαβάζει μαθηματικά μόνος του. Έκτοτε, συνέχισαν να μην κάνουν τίποτα μόνοι τους· από τα μεγάλα, υπαρξιακά ζητήματα μέχρι το να παραγγείλουν σουβλάκια. Έμοιαζαν να είναι συντονισμένοι με απόλυτη ταύτιση στις ιδέες και με ακρίβεια στις πράξεις τους. Το πρωί εκείνης της Κυριακής, η Στέλλα χτύπησε το κουδούνι του Λεωνίδα για να του φέρει κάτι πολύ σημαντικό

Ένα όνειρο γεννήθηκε, μέσα στα φυλλοκάρδια, δεν έζησε και πέθανε, με μελανά σημάδια. Το τέντωσα,το μπάλωσα, κι έσκυψα το κεφάλι, σκέψη συγκλονιστική, είναι η πιο μεγάλη. Το κέντησα,το πλούμισα, χάντρες τόχω στολίσει, και στο λαιμό το πέρασα, τάχα να μην σβήσει. Και το κεντώ διπλοβελονιά, ίσως και το κρατήσω, μα σχίζεται στο ράψιμο, φωτιά πώς να την σβήσω. Πήρα βελόνι και κλωστή, τάχα για να το ράψω, στα χέρια μου το κράτησα, αδύνατο να θάψω. Το ράβω με χρυσοκλωστή, κουμπιά γι

Τεντώνω ατέλειες μήπως και ιχνηλατήσω όρια Πιάνω ήλιους με αλυσίδες και φεγγάρια με τα σκοινιά από την ξηλωμένη καρδιά μου, σε χρόνους αβέβαιους Και όταν έρχεται το χάραμα καραδοκώ για το φως Και όταν πλησιάζει το γέρμα, στο ημίφως σβήνω μνήμες Και ζηλεύω όσους δε σκέφτονται στα κάδρα του χρόνου Αυτούς τους χορτασμένους ηδονές, τον κόσμο που δεν είδα Και όταν όλα φαίνονται τέλεια και δε σκέφτομαι, και δε θυμάμαι και δεν ουρλιάζω, τότε ευθύς προβάλλει μπροστά μου η τέλεια ατέλ

Στην καρδιά μου ζεις μόνο εσύ. Εσύ, που συνέτριψες και θέρισες τα πάντα μέσα μου.❣️ Εσύ, που μου έδωσες το αμάλαγο φιλί. Εσύ, που μου έδωσες το λυτρωτικό δάκρυ. Εσύ, που μου έδωσες το πρωτόγνωρο χάδι. Το αρσενικό που με κρεμάς στις άναυδες σιωπές που με υμνείς με ποιητικές ανάσες. Το αρσενικό, όπως ο έρωτας, ο θάνατος, ο πόλεμος.❣️ Μ’ αγκαλιάζεις σαν αγάπη, με φυλάς σαν μυστικό. Εσύ που με λιώνεις τις άγρυπνες ώρες.❣️ Σ’ αναζητώ την ωκεάνια νύχτα, στον δαιδαλώδη, στον απάτητο

Κάποτε θα συναντηθούμε στον ίδιο δρόμο με τις λεμονιές, στο μεσονύχτι κάτω απ’ τη σελήνη με υγρά τα χείλη και δίχως ενοχές. Κάποτε θα συναντηθούμε στην ίδια θάλασσα και στις κρυφές σπηλιές, πέρα μακριά θα φλέγονται οι φάροι κι όλα τα αστέρια θα μας γλύφουν τις πληγές. Εσύ θα έχεις το δέρμα του ουρανού και εγώ το βλέμμα ενός μικρού παιδιού, με τις πληγές του κάτω απ’ τη μασχάλη και όλα τα όνειρα κλεισμένα σε μπουκάλι. Κάποτε θα συναντηθούμε σε ένα ολόγραμμα μέσα στη βροχή, θα

Ένα ποιητικό γέννημα μιας άδοξης αγάπης... Φαινόμενο συχνό, συνηθισμένο και φθαρτό, όσο κι ο κόσμος μας... Μια από εκείνες τις αγάπες που φθάνουν με ωσσανά στο διάβα μας και καταλήγουν άδοξα σε μια σταύρωση... Μια από εκείνες,  τις αγάπες που, ενώ γεύτηκαν με παραφορά τα άχραντα δώρα  του ερχομού τους, δεν έτυχε να ευδοκιμήσουν στην καρδιά,  ίσως γιατί, τα λόγια σπόρια που σπάρθηκαν να ήταν άνευρα  και ζούφια, ή και γιατί, ναι να ήσαν αληθή, αλλά δεν βρήκαν  την ποθητή αποδοχ

«Υγεία και νους εσθλά τω βίω δύο. Υγεία και μυαλό είναι δυο πολύτιμα πράγματα στη ζωή.» Μένανδρος, Αρχαίος Έλληνας ποιητής  (4ος αιών π.Χ.)   Αθήνα  Κυψέλη, 28 Φεβρουαρίου 2025, 15:00   Ο πενηντάχρονος  μελαχρινός άντρας, βρίσκονταν στην κουζίνα του μικρού διαμερίσματος, στην διασταύρωση των οδών Φωκίωνος Νέγρη με Ιωάννου Δροσοπούλου και ετοίμαζε ένα πράσινο τσάι για την σαράντα τετράχρονη σύζυγο του. Από το παράθυρο, ο Μανώλης παρακολουθούσε την συνεχή κίνηση πεζών και οχημά

Το στόμα σου γεμάτο ψευτοκρίνα Ύπουλη γυναίκα κουτσομπόλα Διάβολος, κι' ας μη σε λεν Κατίνα.. Όλους διαβάλλεις, τα μπερδεύεις όλα. Παράγει η γλώσσα σου γαλιφιές. Αλλά βλέπεις,αλλιώς τα διηγείς. Ντετέκτιβ κακός,καλός χαφιές, Όσους πιάνεις στο στόμα κακοσμείς. Θα 'ρθώ μια νύχτα, τον ήλιο κοροϊδεύεις Τους φράχτες θα γκρεμισω και τα κάγκελα Την μέρα να σε δουν όσους παινέυεις Να δίνεις συνεχεία μόνο φάσκελα . Λευτέρης ΣιώμοςΚ/42,δ.π.ελ.

Η μνήμη τσακίζει ουρανούς, κόβει τις Θάλασσες στα δύο, ρίχνει το χιόνι στα βουνά για να ροδίσει το αντίο. Δεν θέλει να τιμά νεκρούς κουράστηκε και λύγισε, ζητά δυο μάτια μελισσιά να την κοιτάξουν πιο βαθιά. Το πιο μακρύ ταξίδι της εσύ, πάντα είσαι εσύ, εκεί που υφαίνει η ζωή με πίστη την ανατολή, Ο χρόνος είναι μόνος, είναι φευγάτος, γεμίζει τις φλέβες του άδεια φωλιά, πολλές οι πληγές και οι φωνές, γονατιστή ζητά ένα κάμπο να απλώσει πάνω τις ψυχές. Ο Σεφέρης γράφει "Η ζωή

Άκου της αποκριάτικης παρέλασης τους άθραυστους αλαλαγμούς Κοίταξε τα ηχοχρώματα των πυροτεχνημάτων, όταν εκρήγνυνται Ντύσου με την στολή του αρλεκίνου ή του κλόουν Πασπάλισε την με τη χρυσόσκονη των ονείρων σου Κρύψε αδιαμαρτύρητα την πικρή λογική του χθες στο πιο μυστικό συρτάρι του μυαλού σου Θυμήσου τα πρόστυχα άσματα που τραγουδούσες καθώς βυθιζόσουν κάποτε στο αψεγάδιαστο σκοτάδι της πλανημένης ζωής σου, σε ονειρότοπους που ποτέ σου δεν έζησες Μέσα στην παράξενη οχλοβοή

Το πάτημα ήρθε αργά, ευλαβικά Το πέλμα, γυμνό, ανθρώπινο, μαρτυρικό— Ακούμπησε το χρυσό μέταλλο—παγίδα Αναστέναξε… Εκεί στο πάτωμα ο χρυσός— γεμάτος θάλασσες, που δε πνίγονται ποτέ Συμβόλαια υπογεγραμμένα με αλάτια και αίμα, απολιθωμένες υπογραφές Και τα ονόματα—ω, τα ονόματα που άλλαξαν γλώσσα για να ζήσουν Κεφάλια που έσκυψαν από ανάγκη, με τη καμπύλη της πίκρας Το πέλμα δεν ήταν επαναστατικό— δεν ήρθε με οργή, δε σήκωσε σημαία, δεν έσπασε ύμνους Οι ψαλμοί του δεν έχασαν το

Λείπεις... Η παρουσία σου μακρινή κι απαρηγόρητη σε φωτογραφία μετουσιωμένη στον τοίχο κρεμάστηκε Σώμα για ξενιστή σιωπηλά αποζητά Είμαι εδώ παρούσα Στην οικειοποίηση του κορμιού μου δεκτική Για μια λεπτή σαν κλωστή ροή νάματος αγάπης ευγνωμονούσα Μεσ' σε μια ψευδευαίσθηση από τρυφεράδα ελλιπή Κι ας βρέχει έξω σκοτάδι κι απάτη κυτταρική Εγώ είμαι εδώ πάντα παρούσα Ανάθημα ευλαβικά προσφερόμενο στου τελευταίου συνταιριάσματος την έρπουσα ερωτική πνοή... Αλίκη Πέϊκου 🌹

Που χάθηκε η αγάπη;"  Ξαγρυπνήσαμε στο προσκέφαλο του έναστρ 'ουρανού τρέχοντας στο χάραμα με του ήλιου τη σκυτάλη .  Σπαταλήσαμε χρόνους οριακούς ξοδεύοντας της άλικης πένας τη μελάνη για μια λέξη απλή, μεστή  γεμάτη ουσία και ζωή : Αγάπη!  Μα εμείς  φύλακες κι όχι κτήμονες της πολιτιστικής κληρονομιάς  πάνω στη γη άραγε διερωτόμαστε γιατί οι υπαρξιακές ανησυχίες  σαβανωμένες με τ'άρρητα  "Γιατί"  θα τραντάζουν με πείσμα  μέχρι και ριζιμιούς βράχους; Ω, αγάπη καταρρακωμένη..

Εκείνη την Καθαρά Δευτέρα, ο αέρας στο χωριό ήταν διαφορετικός. Ήταν ένας παγωμένος, σφυριχτός άνεμος που έμοιαζε να κουβαλάει ψιθύρους από τα βουνά. Στον «Λόφο των Χαμένων» όπως τον έλεγαν οι παλιοί, ο ουρανός ήταν γεμάτος χρώματα. Δεκάδες χαρταετοί χόρευαν στον αέρα. Ανάμεσα τους, όμως, υπήρχε ένας που ξεχώριζε. Δεν είχε έντονα χρώματα. Ήταν μαύρος, και το σχήμα του δεν ήταν το κλασικό εξάγωνο, αλλά έμοιαζε με μάσκα. Ο Ιάσονας, ο γιατρός του χωριού, πλησίασε έναν γέρο που κ

Στις μεγάλες αποικίες που κάποτε θα κτίσουμε μαζί, με την αγάπη μας θα μετριούνται οι αποστάσεις Ανάμεσα στα ουράνια σώματα θα φτιάξουμε γέφυρες για να επικοινωνούν τα κορμιά και οι επιθυμίες μας Ήλιος και Γη, Άρης και Αφροδίτη θα γίνουν αντικατοπτρισμοί των δικών μας σωμάτων σε λαμπρές τροχιές γύρω απ' το χάος Αλλόκοσμοι κυνηγοί θα μας κοιτούν σα θηράματα, επιζητώντας να θρέψουν τη φρικτή τους λαιμαργία για μίσος, εκδίκηση, πολέμους μα εμείς θα ορθώσουμε επουράνιες πολιτείες

Το φαγκρί κι η τσιπούρα με ευφάνταστη μουρμούρα σκεφτόντανε διάφορες στολές για να φορέσουν στο πάρτι που θα γινόταν στο βυθό τις Αποκριές. Θα ντυθώ βατράχι ή μήπως σαλάχι έλεγε η τσιπούρα ή μπορεί και κουτσομούρα. Κι εγώ θα ντυθώ σκουμπρί απαντούσε το φαγκρί ή μήπως και σφυρίδα ίσως και μια συναγρίδα. Και με τούτα και μ' αυτά η ώρα περνούσε και το πάρτι σε λίγο θα ξεκινούσε κι η τσιπούρα και το φαγκρί δεν είχαν ακόμη ετοιμαστεί. Τη λύση έδωσε το μελανούρι που φορούσε στολή μ

Ποιητές Λογοτέχνες Ψυχές ανθρώπων. Αυτοθαυμάζονται. Αρέσκονται στο χειροκρότημα. Δεν γράψουν ποτέ για την ψυχή τους. Οποιοσδήποτε γράψει το οτιδήποτε συστήνεται ως ποιητής,ως λογοτέχνης. Κοράκια σύσσωμα στρατευμένα για το αξίωμα του/της καλύτερου/ης. Κάπου αλλού άνθρωποι δίνουν μάχη για να κρατηθούν στη ζωή. Δίχως τέλος η αναλγησία πράξεων,ψεμμάτων και λάσπης. Και κάπου ανάμεσα στους ορούς και το οξυγόνο εισχωρούν σκουπίδια εφήμερα. Που θα περάσει το απορομματοφόρο και θα τα

Κυκλοφόρησε το όμορφο βιβλίο του ποιητή Κώστα Κούκα,ένα βιβλίο που ο ποιητής έχει δώσει το ταλέντο του, και την ψυχή του συνάμα. Η γραφή του ποιητή με ενθουσιάζει, και μου αρέσει η γλαφυρότητα και προπάντων η απλότητα της γλώσσας που χρησιμοποιεί χωρίς βαρύγδουπες λέξεις. Η ταπεινότητα του Κώστα Κούκα αξίζει να σημειωθεί. Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Όστρια όπως και το προηγούμενο. Στο συγκεκριμένο οι φωτογραφίες που ακολουθούν την ποίηση του,αποτελούν δυναμική αισθη

Έστεκε στητός από την οροφή της εισόδου στο παλιό αρχοντικό. Δεν έλαμπε πια. Σκόνη και  χρόνια είχαν γίνει σύντροφοί του. Τα όμορφα συμμετρικά γυαλάκια δεν μπορούσαν να δείξουν τη διάφανή τους φορεσιά.  Τριάντα σχεδόν χρόνια από την τελευταία αναλαμπή τους, χαμένα μέσα στις αναμνήσεις και τη λήθη. Ελπίδα τους,  ένα πονετικό χέρι να ανοίξει την πόρτα ξανά και να λάμψουν στο χάδι του ήλιου. Η ιστορία θα τελείωνε άδοξα, αν κάποιος αετός δε διάλεγε να κατοικήσει σ’ αυτή την ερηπω

Κάνει ο έρωτας στροφή τον παίρν' η ζωή κατόπι ντυύθηκ' ο άντρας το χακί ερήμωσαν οι τόποι Ακούς στο ραδιόφωνο ειδήσεις που τρομάζουν σφαίρες και δάκρυα παιδιών μανάδες που σπαράζουν Μα ξάφνου αρχίζει μουσική λουλούδι μες την λάβα δάκρυα πέφτουν σαν βροχή σκύβεις δεν βγάζεις άχνα Όνειρα σβήνουν στην στιγμή άλλα ξαναγεννιούνται ένας πλανήτης που βογκά κι οι ουρανοί κτυπιούνται Αντριάνα Περικλέους Ονουφρίου 🌹

Καλημέρα ψυχούλες μου αγαπημένες! Χαρούμενη κι ευλογημένη Παρασκευή με υγεία αγάπη και χαρούμενες στιγμές! 🔷20 Φεβρουαρίου - Παγκόσμια ημέρα Κοινωνικής δικαιοσύνης 🔷 Κάποιες μέρες δεν είναι απλά ημερομηνίες στο ημερολόγιο. Περισσότερο μοιάζουν με υπενθυμίσεις που δεν μπορούμε να αγνοήσουμε. Η 20ή Φεβρουαρίου, για παράδειγμα, μας καλεί να στρέψουμε το βλέμμα μας—όχι μόνο γύρω, αλλά και βαθιά μέσα μας. Μας ζητάει, λίγο πολύ, να σκεφτούμε αν πραγματικά ο κόσμος που χτίζουμε έχ

Άνοιξα το μπαούλο  Νάτο το πράσινο βελούδο  Αφράτο πάνω πάνω λάμπει! Το κοιτώ και ζαλίζομαι ελαφρώς,  μου θυμίζει εκείνη τη νύχτα της αποκριάς τη μυστηριώδη γυναίκα που πήγε στο πάρτυ ντυμένη λαίδη, αλλά χωρίς μάσκα  και έκατσε στην καρέκλα σε μιαν άκρη παρατηρώντας τους όλους.  Γύρω όλοι με μάσκες Σκεπαστά τα πρόσωπά τους  Χόρευαν σε τρελούς ρυθμούς  Χορός, καπέλα  όλοι με στολές κι εγώ εμφανίστηκα χωρίς μάσκα,  μόνο με το υπέροχο βελούδο μου φόρεμα   Πως είχες το θράσος να

Σε αυτό το νησί, εκείνο το φθινόπωρο, είχαν έρθει όλοι οι φίλοι μου. Κάτι σαν μια ρετρό φωτογραφία βγαλμένη με τρίποδο, ήμασταν όλοι μαζεμένοι γύρω από μια φωτιά.  Ήταν νύχτα και σκέφτηκα πως όλα έμοιαζαν σαν να βρισκόμασταν συχνά σε αυτό τον τόπο. Η Μαρία, ο Μπάμπης, ο Κυβετός, η Φώφη, η μικρή Γλυκερία και η Βασιλική Μ  κουλουριασμένη σαν γάτα με το κυπαρισσί φόρεμά της. Όλοι μονιασμένοι, μαυρόασπροι και αμίλητοι είχαμε σχηματίσει ένα ημικύκλιο. Με την βαριά αρρώστια στην πλ

Μην βγάλεις την μάσκα... Κρύβεις τα συναισθήματα σου πίσω της. Θολώνει την αληθινή σου εικόνα... Οι Αποκριές είναι δικαιολογία. Η ουσία βρίσκεται στα μυστικά που κρύβει η μάσκα της Βενετίας. Κοίτα το χαμόγελο της πορσελάνης. Διατηρεί τον χρόνο παγωμένο... Θαμμένος ο  πόνος που αισθάνεται... Οι γόνδολες συνομωτούν  στα κανάλια, προκαλώντας τα να   ξεπλύνουν  υποσχέσεις δοσμένες σε στιγμές πόθου. Πίσω από το χρυσό και το μαύρο βελούδο, τα μάτια σου επιβίωσαν, μιας αλήθειας που

Μέσα στον συρμό της ακυβέρνητης χαράς, στο πάντρεμα της σερπαντίνας και της λαμέ βραδιάς, στα πλάνα λόγια της καρδιάς, στο πολύχρωμο της αποκριάς, στο τρελό ξεφάντωμα, στην ασωτία της νυχτιάς, σε ψάχνω με κόκκινο φόρεμα τσιγγάνας Ρωμιάς, με εβένινο μαλλί, με μαντείες διφορούμενες μιλάς, με μια κοφτερή ματιά, λάγνας πράσινης σαϊτιάς, και μ΄ έναν χρησμό μου στον τοίχο κολλάς. «Θα ζήσεις όλα τα όμορφα, τα επιθυμητά, άρχοντά μου, τα λάγνα, τα βασιλικά μα και τ΄ απαγορευμένα, ένα

Η Βενετσιάνικη Μάσκα   Η βενετσιάνικη μάσκα έμενε κρεμασμένη στον τοίχο, μια θύμηση των όμορφων στιγμών του προηγούμενου αποκριάτικου χορού.   Ο σπανιόλης χορευτής με τα πράσινα μάτια, μια αέρινη, γλυκιά συντροφιά ολόκληρης της χρονιάς.   Φέτος θα ξαναπήγαινε. Με την ίδια μάσκα. Ίσως να τον συναντούσε ξανά.   Πήγε. Ο αποκριάτικος χορός βρισκόταν σε εξέλιξη. Πίσω από τη μάσκα, δύο μάτια σάρωναν τον χώρο.   Ο χρόνος περνούσε. Πουθενά ο Ισπανός χορευτής. Τα μάτια γέμιζαν αγωνία.

Οι σχέσεις των ανθρώπων οδεύουν διάτρητες, σαν κουμπότρυπες πολυφορεμένου πανωφοριού και σε κάθε γωνιά καραδοκούν ανατροπές, και ενεδρεύουν παγίδες και αντιφάσεις. Έτσι πολυκαιρισμένα χαμόγελα και αγκαλιές, μετατρέπονται σε φυλακή με επίχρυσα κάγκελα και σου κόβουν την ανάσα. Αρκεί μια στραβοτιμονιά, να ταράξει τις ισορροπίες και στον ανέφελο ουρανό της ρουτινιάρικης καθημερινότητας, να ξεσπάσει καταιγίδα. Στην αρένα της ζωής λοιπόν κονταροχτυπιούνται οι πιο ιερές συγγένε

Ποιος είσαι Εσύ, Ποια είμαι Εγώ...... Αυτή η "Ανασφάλεια" Δαμόκλειος Σπάθη"! Επί της Κεφαλής Αιωρείται...... Κι εκείνο κει το "Απόθεμα" της Μακαρίτισσας της Μάνας μου Με ακολουθεί κατά πόδας.... Ποτέ δεν το απέβαλα... ποτέ δεν συμμορφώθηκα... Ποτέ δεν μέτρησα, όλο και πιο πολύ ήθελα να μαζεύω.... Να έχω "Απόθεμα", μήπως και έρθει Κατοχή... Και πούμε το Ψωμί "Ψωμάκι"! Κι όλο αγοράζω κι όλο μαζεύω, κι όλο ξοδεύω... Κι όλο μετράω... κι όλο δεν μου φτάνει το "Φαΐ "! Κι όλο ζ

Έλα, διείσδυσε παράνομα, ως κάτι που ήδη βρίσκεται μέσα μου, μέσα στο λούτρινο περιβόλι της απουσίας• να ξεδιψώ σαν πλαγιάζεις με τους λύκους. Ωμή ωπή στον χρόνο. Ο Γολγοθάς από τον έρωτα, ένα τσιγάρο δρόμος. Σου άφησα μιαν ακίδα• χολή στα χείλη. Ψίχουλο που ψιθυρίζει την έξοδο• Βασίλης Πασιπουλαρίδης 🌹

Αν η αρμονία σαν ανάγκη κατοικούσε στο απόλυτο, η επικοινωνία των αισθημάτων θα αντλούσε αποδοχές στης τέχνης το τέλειο που αφήνει ο έρωτας, οι λέξεις βιβλίο και θα διάβαιναν στο βλέμμα. Του κάλλους θα άνθιζε το μποστάνι. Και ναι αν οι αισθήσεις είναι ποίημα η μορφή σου ουσία και το φως όραμα ότι υπάρχεις είναι ζωή. Ίδια με σένα ίδια με μένα με μια αυγή που χαράζει, στο μελλούμενο μιας αλάνθαστης προσμονής. ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟΙΛΗΣ 🌹