Δεν ήταν οι πρώτες στάλες που έστειλε ο ουρανός στη γη, για να ξαλαφρώσει απ’ το μολυβί του βάρος. Ήταν τα δάκρυα του ποιήματος, που κύλησαν στο χαρτί, νότισαν τις λέξεις, που έχασαν το νόημά τους στου χρόνου τη σχισμή. Κρύβομαι στο σκοτεινό δωμάτιο. Εδώ βρίσκεται το άπειρό μου. Απέραντο για λιγοστά όνειρα και στενό για τόσα πάθη. Μα χωρά μονάχα εμένα. Ατέλειωτες ώρες, τις νύχτες, τον εαυτό μου αναζητώ ανάμεσα σε γυμνές σιωπές. Μια φωνή, ίσως είν´η δική μου, ψιθυρίζει: «δεν ε

Έπεσες Δεν θυμάσαι Είναι η αλήθεια Το νερό σε ρούφηξε! Επιπλέοντα τα κόκκινα μαλλιά σου, σκορπίζουν το άρωμά σου στα νούφαρα Σε παρακολουθούν Σε καταγράφουν στις δονήσεις του νερού Πειθαρχημένα δε σε ακουμπούν Δε παρεμβαίνουν στη πτώση Δε θα παρέμβουν στο βύθισμα Το νερό δε σε έκρυψε Άφησε το πρόσωπό σου να αιωρείται Διάβασε νωχελικά το σώμα σου απ΄ άκρη σε άκρη Μα τη σιωπή του προσώπου δε μπόρεσε να την αποκρυπτογραφήσει Δεν υπήρχε αντανάκλαση Δεν υπήρχε πρωτότυπο Το φως μόν

Παλεύω με το χρόνο για να ξεχάσω· όμως ο χρόνος εδώ μυρίζει πάντα εκείνη την άλμη, τη σκουριά των παλιών καδενών και το υγρό σκοτάδι. Σαν μεθυσμένος ναύτης που επιμένει να ζωγραφίζει κύματα φανταστικά πάνω στο τσιμέντο της προκυμαίας, με αρπάζει κάθε νύχτα απ’ το μανίκι, ψιθυρίζοντας στο αυτί μου ονόματα νησιών που χάθηκαν. Κι εγώ τραβιέμαι πίσω, να μην λιποθυμήσω μέσα στην αποφορά του φτηνού αλκοόλ και της τσιγαρίλας. Έσκαβα, θυμάμαι, να βγω απ’ τον τάφο που μου χάρισες· μια

Ψιχία από το τραπέζι σου μάζευε, με εκείνη τη σιωπηλή ευλάβεια που αρμόζει σε ό,τι κάποτε υπήρξε πλήρες. Τα ψίχουλα ήταν μαρτυρίες. Μαρτυρίες από γέλια που κόπασαν, από βλέμματα που έμειναν μισά, από λέξεις που δεν ειπώθηκαν ποτέ μέχρι τέλους. Και όταν αυτά εξαντλούνταν, όταν το τραπέζι άδειαζε και η ξύλινη επιφάνειά του γινόταν ψυχρή σαν μνήμη ξεχασμένη, έφευγες ξανά. Κατευθυνόσουν εκεί όπου η καρδιά φυλά όσα δεν αντέχει να αποχωριστεί. Στις αναμνήσεις. Στα ψήγματα εκείνα πο

Στο νέο μυθιστόρημα της Άνδρεας Αρβανιτίδου «Από την ανατολή στη δύση... από τα πρέπει στα θέλω» (εκδ. Κούρος, 2026), το τέταρτο κατά σειρά έργο της, πρωταγωνιστούν η Άννα και ο Τζαμάρ. Οι ιστορίες τους εκτυλίσσονται παράλληλα, κεφάλαιο το κεφάλαιο, με εναλλαγές όχι μόνο στα πρόσωπα, αλλά και στους τόπους, στους πολιτισμούς και στις κοινωνικές συνθήκες: η Άννα είναι Ελληνίδα, ενώ ο Τζαμάρ Ινδός. Παρότι η αφετηρία της πλοκής είναι η αναζήτηση του έρωτα, το μυθιστόρημα δεν περι

Μοιάζεις γριά ξεδοντιάρα Τροτέζα που ξέμεινες από νταβατζή σε κτίρια φαντάσματα με απόκοσμες αλλοτινές βουές Εδέσσης και Βίκτωρος Ουγκώ γωνία Μυρίζεις κάρι και κάτουρο και σέρνεις τα πόδια σου, σαν τη Μάρω στα καλντερίμια πίσω απ’το Γιαχουντί Χαμάμ και μετά στο Καπάνι Έμποροι διαλαλούν την πραμάτεια τους, τσουγκρίζουν ποτήρια στα λιγδιασμένα ταβερνάκια κι εσύ, με σκυμμένο κεφάλι προχωράς Φτάνεις στο Μπιτ Παζάρ Παίζεις με τη σπασμένη κούκλα Ξεφυλλίζεις παλιά, σκονισμένα βιβλία

Μου επιτίθεται πάντα τη νύχτα Τότε ανοίγουν οι καταπακτές της Εκεί, στα καλά καθούμενα, μου ορμά Όσο περνούν τα χρόνια, μου επιτίθεται και μέρα μεσημέρι Μέσα μου υπάρχουν περιπολίες της Την ακούω να μου μιλά φωνακτά, δε ψιθυρίζει αυτή Ό,τι έχει να πει, το λέει Γυρίζει το διακόπτη, σε γυρεύει, σε κοιτά κατάματα καθώς πάει και έρχεται Άλλες φορές γελά μαζί μου Άλλες, είναι τόσο ορμητική, θυμώνει και μου σκάει χαστούκια Κάποιες φορές λιγοστεύει, χορεύει σε γκρίζο φόντο Μα υπάρχο

Ακούσαμε ιστορίες για μέρες που λιάζονται σε πολύχρωμα λιβάδια. Για πουλιά που κουρνιάζουν στις παλάμες των ανθρώπων. Τραγούδια που υμνούν την Αναγέννηση. Για την αγάπη, μας είπαν... Σκορπίζεται στη γύρη των αισθήσεων. Πολλαπλασιάζεται κάτω απ' τα αρώματα των στιγμών. Κοίτα μας... Ριζώσαμε στους τσιμεντένιους χειμώνες. Θαφτήκαμε στο ανομολόγητο βάρος της προσμονής. Στις χιονισμένες επιθυμίες παγώσαμε. Κόκκινα και πράσινα φανάρια η ζωή μας, στο αδιέξοδο αποτύχαμε. Βλέπεις αγάπ

Μενεξεδένιο δειλινό του ήλιου γέρμα μαγικό ακολουθεί ο νους ως να χαθεί.... Μένουν οι εικόνες του σωρό. Κι ένα μεγάλο ερωτηματικό γ ι α τ ί; Να είν' ο κόσμος μας μικρός να μη μεγαλώνει και να παλιώνει; Μες τον Παράδεισο... τον έβαλε ο Θεός με την αγάπη στην καρδιά του νά 'χει τιμόνι. Κι έντυσε την πλάση μ ' εμορφιές τα μάτια να θαυμάζουν με των πουλιών τις γλυκόλαλλες φωνές ν ' ακούν τ ' αυτιά κι από σεβντά ν ' αναστενάζουν. Στου αγέρα το φιλί τρέμει, της ανεμώνης η ψυχή σαν

Στο ξέφωτο του λίκνου αυτής της γης ξεθάρρεψαν δειλά τα φύτρα της χαμένης νιότης. Θρύλοι μιλάνε για το φτερωτό Θεό που οι νιοί πριν πέντε αιώνες επικαλέστηκαν εδώ στο τέλμα μιας αγάπης μαραμένης. Αναστενάρισσες καρδιές στα ξόρκια ανατρέξανε της ειμαρμένης. Σ'αυτή τη γνώριμη ατραπό ντύθηκα την εαρινή φορεσιά για να σε συναντήσω.. Κι εκέλευσα τον Ούριο για να σε φέρει πίσω. Μαζί μου η πλάση τραγουδά της Ιόλης τη μπαλάντα που με τ' αθάνατο νερό φιλεύει τη λεβάντα. Άλυσσα και γ

Όταν νιώθεις μοναξιά όταν η μοναξιά σε κυκλώνει Όταν νιώθεις μόνος με την παρέα σου Και γελάς χωρίς να γελάς και μιλάς με την σιωπή σου η συντροφιά που σου λείπει είναι κοντά σου είσαι εσύ Μίλα σε σένα μην φοβάσαι αυτά που θ’ακουσεις να σου λέει η σιωπή σου Πονάνε.! Αλήθειες που φυσάει ο άνεμος φύσα αγέρι Αγάπη ζητάς η αγάπη που έχασες μην την ψάχνεις σε άγνωστα μέρη Ψεύτικα λόγια ψεύτικες υποσχέσεις δήθεν αγάπες παρηγοριά της μοναξιάς Νύχτες να σε ταξιδεύουν με φώτα σβησμέ

Η σχέση μου με την θάλασσα ήταν πάντα περίεργη. Ποικιλία από συναισθήματα με κατέκλυζαν κάθε φορά που την συναντούσα στο δρόμο μου. Το χειμώνα κρύα και απόμακρη,το καλοκαίρι ζεστή και παιχνιδιάρικη. Όταν ήρθες εσύ. Όταν ήρθες εσύ ο μαχητής της θάλασσας και μπήκες στη ζωή μου,όλα άλλαξαν. Η θάλασσα άρχισε να μοιάζει οικεία. Δεν με τρόμαζαν τα μεγάλα θεριά. Τα κύματα δεν φάνταζαν τόσο άγρια. Έδωσες νόημα στη ζωή μου κι ας κράτησες μόνο μια στιγμή. Ωραία ιστορία. Που θα μπορούσε

Καλημέρα αγωνιστική με αέρα λευτεριάς Κύπρος μου Ελλάδα μου Αμμόχωστος μου-Κερύνεια μου και κατεχόμενη γη μου Αγαπημένοι μου φίλοι, Αρώματα της Άνοιξης! Αρώματα της Άνοιξης έγινε η αγάπη μου για σένα, σκλαβωμένη μου Κύπρος μου και ευωδιάζει η ψυχή μου κάθε που φυσά αγέρας απ’ την Καρπασία και φέρνει μνήμη και χώμα δικό σου. Ουράνιοι θρήνοι γίνεται η φωνή σου η πληγωμένη, που αντηχεί στην έρημη Αμμόχωστος και σπάει τη σιωπή των δρόμων πότε θα γυρίσεις παιδί μου; Κι ε

Είσαι τα πάντα αόριστη, οιστρήλατη καρδιά παράφορη αγάπη που καίει τα στήθη σαν φωτιά. Θα σ’ αγαπώ για πάντα μου είπες μια καυτή βραδιά κι η αγκαλιά μου άνοιξε σαν θάλασσα πλατιά. Εσύ είσαι το μοναδικό ταξίδι που λαχταρώ, το φτερούγισμα της ταξιδιάρας αγάπης που ποθώ! Αριβάρει το αρχότι, το δροσερό αεράκι, πελαγίζει στης απαντοχής το γλυκό λιμανάκι. Μαγεύεις τα μάτια μου, αστροφέγγαρα κι ουρανό, ποιήματα στέλνω στου έρωτα τον πηγαιμό. Τραγούδησε γλυκό μου αηδόνι και δώσε μου

Δες, αδερφέ μου Σαν μπήκα σ'ενα καπηλειό Για παρέα κάλεσα τις αναμνήσεις Όμως, καλέ μου Έγινε η μοναξιά θεριό Μες στην κούπα μου πάει να τις πνίξει. Αχ, κολλητέ μου Αυτή την πελώρια μοναξιά Πως να διώξω μόνιμα, πως ν' αποθήσω ; Αγαπητέ μου Με ονειρα χρώμα συνεφιας Της ψυχής ερημιά πως να ξορκίσω; Συνάνθρωπέ μου Μια στέρφα της νύχτας συντροφιά Το μυαλό μου παρασύρει σε δίνες Φίλε, καλέ μου Σαν ξεσπά ο τυφώνας ερημιάς Τις σκέψεις μου σκεπάζουν οι θίνες. Συνάδελφε μου Απόψε κάθ

Το μονοπάτι του Αγίου Φανουρίου Ο ήλιος χαμήλωνε αργά, βάφοντας τον ουρανό με αποχρώσεις πορφυρού και χρυσού. Το φως έπεφτε απαλά στη γαλήνια επιφάνεια της λίμνης, δημιουργώντας αντανακλάσεις σαν χρυσές κλωστές που χάνονταν στα ήρεμα νερά. Ο Στέφανος περπατούσε αργά πάνω στο στενό μονοπάτι από χαλίκι που οδηγούσε στο μικρό εκκλησάκι, χτισμένο στη μικρή νησίδα μέσα στη λίμνη. Δεξιά κι αριστερά, το νερό απλωνόταν ήρεμο, σαν να κρατούσε την ανάσα του, καθρεφτίζοντας τον ουρανό κ

Ήταν φλογερό θηλυκό η Ασπασία! Φούσκωνε η θάλασσα, πλημμύριζε η προκυμαία κάθε φορά που εμφανιζόταν. Με πρόδηλες τις αναζητήσεις της, έλιωνε τις σόλες των παπουτσιών της, μα το όνειρο που είχε ζωγραφίσει, απατηλό φάνταζε, ανέφικτο έμοιαζε ! Σκούνα γλαυκωμάτα την αποκαλούσαν οι ναυτικοί σαν έπιαναν λιμάνι ! Εκείνοι αποζητούσαν λίγες ώρες να ξεμπαρκάρει η σκέψη τους, να ξεπλύνουν την αλμύρα απ’ το κορμί τους, την στέρηση, την μοναξιά του μπάρκου να αναπληρώσουν. Ήταν γ

⭐️Την ανάσα της κρατά απόψε η ασέληνη Νύχτα... Ψιθυρίζουν τα άστρα... ✨️Ο Νους φορά ακόμη αγκάθινο στεφάνι και σιωπά... Σσσσς... Συνθέτει Άνοιξη η Ψυχή... ❣️Κι η Ωδή της Αγάπης στη Σιωπή απλώνεται του Εφήμερου... 🌑 🌒 🌓 🌔 🌕 🌖 🌗 🌘 🌑 [✨️Η ΣΕΛΗΝΗ εκ νέου στη ΝΕΑ της φάση... στο περιοδικό Ταξίδι της Πληρότητας και της Αρμονίας...🌙} Γιούλη Σκορδάκη ✨

Δεν ανήκει πια στον ανοιξιάτικο ήλιο στην ψυχή του φώλιασε βαθύς χειμώνας Η προσπάθειά του να κρατηθεί στο φως σβήνει αργά μονότονα Νιώθει τα χέρια ακρωτηριασμένα να μην μπορούν να πιαστούν από κλαδί βλέπει τα πόδια μαρμαρωμένα να μην μπορούν να κάνουν βήμα προς τη ζωή Το σκοτάδι του χάους τον πλησιάζει κι απ’ τον γκρεμό δεν βρίσκει σωτηρία Σαν σκιές περνούν τα περασμένα και τον πληγώνουν Δεν αντέχει άλλο Γολγοθάς Χωρίς Α

Εκεί που ο ήλιος έγνεψε στο πρώτο το λουλούδι, Ακούστηκε από τον ουρανό ολόγλυκο τραγούδι. Με σχιστή ουρά και στήθος σαν το Χιόνι,η χελιδόνα έφτασε,το κρύο κόσμο λιώνει. Κουβάλησε στις φτερούγες το μπλέ του Αιγαίου και γέμισε χαρές,όλες τις ρούγες. Έφερε γλύκα στον Μάρτη και στον Απρίλη ζάχαρη, μέλι στα χείλη και ανθοστόλισε λουλούδια την αυλή. Ψιθύρισε μυστικά πως ο χειμώνας πάει μακριά κι όλη η ζωή απ' την αρχή ξανά χαμογελάει. Η γη όλη άνθησε τον κόσμο να στολίσει Η Ε

Πες μου, ποια πόρτα άνοιξες στη βαρυχειμωνιά να μπει φρέσκος, αδίστακτος αέρας. Να νιώσεις το καμίνι του βοριά που ανάβει στις ψυχές τις συνειδήσεις; Πες μου, ποια σκέψη σου έφτασε στο τέρμα και πέρασε διακριτικά απ’ την καρδιά σου, αφήνοντας πατήματα ν’ ακολουθήσεις° να μη χαθείς° να γίνει ο δρόμος σου; Πες μου ποιο όνειρο παραστράτησε και εισέβαλε στη λογική σου, με πίστη, αντοχή και ελπίδα να πραγματώσει «τ’ όνειρό» του; Είσαι και θα ‘σαι αυτός, ο ίδιος που ζητά τον ήλιο,

Πολυσύχναστο δρομάκι άστεγος, φωλιάζει στο βρωμερό του στρώμα. Ταλαντεύεται επικίνδυνα το κοκκαλιάρικο κεσεδάκι για ψίχουλα συμπόνοιας. Φυσάει αδιαφορία αποκρουστική. Η ανάγκη τον βάφτισε άστεγο. Κάποιος δικός του χρίστηκε εκατομμυριούχος. Ψάχνει κάτω απ το στρώμα τη χαμένη του αξιοπρέπεια. Ταπείνωση,εξευτελισμός, ψευτιά,υποκρισία. Βοήθησέ τον ή προσπέρασέ τον. Δική σου η ανάγκη ή η επιλογή. Κατερίνα Καρασούλα 🪽

Άλλη μια νύχτα κύλησε σιωπηλά άλλη μια μέρα ρόδισε στον ορίζοντα κι εγώ σ’ αγαπώ και σου γράφω άλλη μια μέρα που χάθηκες όμορφη μούσα της νύχτας Στων βραδιών τη σιωπή ποιητές σε υμνούν χαράζουν την όψη σου στα μάγουλα των άστρων φως και σκιά η μορφή σου σιγανή φωτιά το άγγιγμά σου χάδι το χάδι σταγόνα τη σταγόνα στάζει η νύχτα πάνω μου και σε γεννά ξανά Σαν κύμα που σβήνει και πάλι γυρνά σε βρίσκω πού να σε βρουν αστερισμέ στα βάθη της νύχτας χλωμή μου κόρη άπιαστη πνοή άλλη

Άυλη του χρόνου η διαδρομή Του αίματος η ροή βάφει τη φύση πορφυρή Η ελπίδα αδειανή Η απελπισία στο δάκρυ ορατή Οι νεκροί νωποί Η μνήμη χαίνουσα πληγή Σα στάχυ θερίζεται η ψυχή Η Ειρήνη στριμωγμένη σε μια γωνιά κοιτάει ενεή, σε σκέψεις ζοφερές βυθισμένη Μήπως πάνω σε μια σπαρασσόμενη από την εξουσία και το κέρδος  Γη Η παρουσία της καταντήσει ουτοπική...    Αλίκη Πέϊκου  🌿🌼🌿

Ματώνεις τώρα ευαίσθητη μου ψυχή άντρας θα φταίει. Μείνε μόνη στο μέλλον η μοίρα σου αλλάζει. *** Κατάθλιψη ναι πίσω από το γυαλί σαν σε κοιτάζω. Άγγελοι προστάτες να σε ραίνουν υπομονή. *** Ουσίες στο αίμα μια στάλα μετάνοιας θα ωφελήσει. Θεού δύναμη πάρε νέο δρόμο διαβαίνεις. Κατερίνα Ραμανδάνη 🪽

Ματωμένες οι Χριστοαγκαθιές, το αίμα μένει στα χείλη. Βουβές οι λέξεις, άκρατη η σιωπή. Κι όλο το πένθος τ' ουρανού μας σκέπασε από παντού. Κι η Σωτηρία της ψυχής μια λύτρωση ατομική νικώντας το φόβο του θανάτου Νίκος Μητρόπουλος 🪽

Σαν σήμερα… 23 χρόνια πριν. Στις 13 Απριλίου 2003, η Ελλάδα και όλη η Ημαθία βυθίστηκε στο πένθος. Λίγο πριν τις 19:30, στην κοιλάδα των Τεμπών, ένα υπεραστικό λεωφορείο που μετέφερε μαθητές και καθηγητές του Λυκείου Μακροχωρίου Ημαθίας, επιστρέφοντας από σχολική εκδρομή στην Αθήνα, ενεπλάκη σε ένα από τα πιο τραγικά τροχαία δυστυχήματα της χώρας. Ένα φορτηγό που κινούνταν στο αντίθετο ρεύμα, έχασε τον έλεγχο. Η σύγκρουση που ακολούθησε ήταν μοιραία. Το φορτίο του – φύλλα νοβ

Μέσα στις αυλακιές της θλίψης ξεπηδάνε κάτι τουλίπες γεμάτες αγάπη. Κι εκεί στο ατέλειωτο της στιγμής γεννιέται ελπίδα. Σαν κάτι πέτρες σκληρές που από κάτω κρύβουν χιλιάδες μικροσκοπικές υπάρξεις... Άντρι Περικλέους Ονουφρίου 🪽

Σε βλέπω στο λιμάνι λίγο προτού χαράξει στην έρημη αποθήκη στο σκουριασμένο ντοκ. Στα κόκκινα ντυμένη κοιτάς στον ουρανό τους άγγελους ερωτιδείς με τόξα τεντωμένα. Στο σκοτεινό πηγάδι που κολυμπάς τις νύχτες κρατώντας το ξυράφι με ρώτησες διψάς; Πήρα το μπουκάλι έσπασα ένα τζάμι κόπηκα μετά επάνω στα γυαλιά. Κι όλο φοβάμαι να σου το πω πως έχεις πια πεθάνει δεν μένεις τώρα εδώ. Κώστας Κούκας 🌹

Κάθε που η βροχή έπεφτε επάνω της, έδερνε τα δάκρυά της, που έπεφταν στον λαβύρινθο του βυθού της, ξεπλένοντας την ομίχλη του μυαλού της. Κάθε δάκρυ της κι ένα εσύ… Σ’ ένα άδειο μαξιλάρι ξάπλωσε τις πληγές της. Ακούμπησε σε ματωμένα χείλη, άδεια, που φώναζαν «θέλω». Γεύσεις προσμονής χαραγμένες στα βράχια της λησμονιάς. Σωτηρούλα Χατζηκωνσταντή Τζιαμπουρή 🌹

Πόσο αγνώριστη. Χάθηκαν η επαφή, το κορμί, οι λέξεις μες στα τόσα άλλα — στα δάκρυα, στα γέλια. Διασπάστηκαν. Έγιναν κομμάτια. Ασυναρμολόγητα κομμάτια, χαμένοι στίχοι, ερειπωμένα όνειρα. Η μορφή, η αίσθηση, η συγκίνηση χαμένες για πάντα. Αγάπη — ο ορισμός προδομένος απ’ τους δικούς του περιορισμούς — κόβεται απ’ το τράβηγμα, το τέντωμα νεογέννητων αλλαγών. ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΣΤΡΟΥΝΗΣ, “Εκτός Ορίων”, Εκδ. 24γράμματα 🌹

Καλημέρα Ανάστασης Κύπρος μου, Ελλάδα μου. Αμμόχωστος μου Κερύνεια μου και κατεχόμενη γη μου. Χρόνια πολλά αγαπημένοι μου φίλοι Ευλογημένη Δευτέρα του Πάσχα. Οι σκέψεις μου όπως πάντα εκεί στην πολύπαθη και προδομένη Πατρίδα. Δεν σε ξέχασα ποτέ, ούτε στιγμή. Σε κουβαλώ μέσα μου χρόνια τώρα, σαν ανάσα, σαν φλόγα που δεν σβήνει. Αμμόχωστος, Κερύνεια γη αγαπημένη, πληγή και δύναμη μαζί. Σήμερα, μέρα Ανάστασης και φωτός, η καρδιά δεν σωπαίνει. Θυμάται, πονά, μα κ

Μετά από τόσα έτη, δέχτηκες να αποστείλεις μια λέξη. Της σιωπής παρέργο. Δεν ρώτησες αν γράφω ακόμα• γιατί να ρωτούσες άλλωστε; Κι ήθελα να σου πω πολλά. Μα ένα μονάχα επικρατούσε: «Άντε στο διάβολο». Μα ήταν τέτοιο το «σ’ αγαπώ» που έζησε, που κόλλησαν τα χείλη ως νεκρού στο τεφτέρι. Ο διάβολος έμεινε με την αγωνία. Εγώ: έμεινα με την ανάγκη του. Οι λέξεις: ταριχευμένες. Εσύ απλά σκέφτηκες — πόρνη μου — να στείλεις μια λέξη. Σε εμένα• που οι λέξεις με γνωρίζουν. Βασίλης Πασι

Στις παρυφές του νερού κλείνω τα μάτια και η ψυχή βυθίζεται, ανάμεσα σε άνθη και στους ψιθύρους του νερού Ο κόσμος μακρινός και η κάθε μου ανάσα διάφανη σιωπή Αφήνομαι και γίνομαι ρεύμα Ρόδια και γιασεμιά, μυρωμένες μνήμες Όνειρα που πάνε και έρχονται εγκαρσίως στη θάλασσά μου Και το φως ταλανίζεται σαν αόρατη κλωστή ανάμεσά μας Υφαίνει στον αργαλειό του, της σάρκας μου το σκότος Πλέκεται το άρωμά τους στο σύμπαν Και εγώ… επιπλέουσα, άυλη, δίχως όνομα, αναγεννιέμαι σε κάθε κύ

Μέχρι να ‘ρθει η Πασχαλιά, τρώμε ψωμί, ντομάτα, ελιά και λίγο λάδι. Μα όταν έρθει η στιγμή που ο Κύριος θ’ Αναστηθεί, ορμάμε άγριοι κυνηγοί μες στο κοπάδι. Ψήνουμε 15 αρνιά, κατσίκια δίπλα, χοιρινά και κοκορέτσι. Γιατί Αναστήθηκε ο Χριστός και οφείλει πια, κάθε πιστός να κάνει έτσι. Μα είναι άλλη η εκδοχή που ίσως αρέσει, ίσως μη, για την ουσία. Είναι η νίκη της Ψυχής , είναι Χριστός ο Αναστάς η Πεμπτουσία. Ήττα θανάτου δια Σταυρού, νίκη του κάθε Χριστιανού, του Θεανθρώπου

Τώρα όπου κι αν πας, συναντάς μόνο ξενιτιά. Σε κούρασε η ασχήμια γιατί έχει διάρκεια... Κι οι επιλογές για τα όμορφα στέρεψαν. Όση λίγη απέμεινε, την αρπάζουνε σαν γύπες Η ομορφιά, είναι μονάχα ανάμεσα σε λίγες λέξεις… γι ‘αυτό σου τις κλέβουν... Εξαλείφθηκαν από τις αγορές... Κάνουν τώρα μεγάλο παιχνίδι με αυτές. Τους είναι χρήσιμες για όλα τα πάζλ που φτιάχνουν… Εύα Γεωργίου 🌹

Φρεσκοπλυμένο βγήκε απόψε το φεγγάρι, σκουπίστηκε στο πεντακάθαρο σύννεφο κι έριξε μια ματιά στον κόσμο. Είδε τα γινόμενα και τα απογινώμενα, στάθηκε στην κορυφή κι απόμεινε θαυμάζοντας. Οι άνθρωποι, που είναι οι άνθρωποι, α , να , πίσω απ' τα κάγκελα στις ιδιωτικές τους φυλακές, που με τόσο μεράκι έφτιαξαν... Με κοιτούν άλλοι με πόνο, άλλοι με φόβο, άλλοι με νοσταλγία, και ξενυχτούν έως να δουν το φως του πρωινού. Νικόλας Ζαχαρόπουλος 🌹

Ο δρόμος της Ανάστασης δύσκολος. Περπάτησα όμως θαρραλέα ανάμεσα στους σταυρούς του τόπου των κρανίων Ούτε μια λάθος κίνηση δεν έκανα Μήτε ενέδωσα στη ξαφνική καταιγίδα Τη μοίρα μου μέθυσα με άκρατο κρασί Τη χαμένη τροχιά των συντρόφων μου ξαναθυμήθηκα και πόνεσα Η ψυχή μου άντεξε μόλις τρεις ημέρες. Βιαζόταν να χαρεί τη μάχη που πριν από αιώνες είχα κερδίσει Υπέμενα την προδοσία των νεκρών, την τρέλα της επουράνιας ζωής Το τελευταίο άστρο της αυγής οριοθέτησε την Ανάστασή μο

Σαν μαγεμένη, Φωτοδότη, σε θωρώ. Το φως σου, χρυσάφι ατόφιο, λαμπερό! Ολημερίς τ’ αμπάρια σου γεμίζεις κι αφείδωλα κάθε εσπερινό, στον ουρανό, στην πλάση το σκορπίζεις... ...Λυγώ το γόνυ, προσκυνώ σε...! Τάμα ιερό σου κάνω...! Να της ζωής μου τον σταυρό, στ’ απείρου θάμπους σου λαιμό με πίστη τον κρεμνώ... Θερμά παρακαλώ σε...! Τούτη την πλάση σώσε! Ζωοδότη, Ηλιοκράτη μου, ουρανού και γης ο κύρης, το φως σου το ανέσπερο σ’ άδειες ψυχές να σπείρεις... Τούτη την γη λυπήσου...

Η νύχτα ήταν βαθιά, απλωμένη σαν βελούδινο πέπλο χωρίς άστρα. Στεκόμουν μόνος, σιωπηλός, κάτω από έναν ουρανό που έμοιαζε να ’χει ξεχάσει το φως του. Η ψυχή μου αναζητούσε κάτι, μια απάντηση, ένα σημάδι, μια ανάσα παρουσίας που να μου θυμίσει πως δεν είμαι μόνος. Στεκόμουν στο ύψωμα, με το βλέμμα χαμένο στο κενό, κι ένιωθα μέσα μου έναν κόμπο να τυλίγει τα σωθικά μου, έναν πόνο δίχως όνομα. Μια δίψα με κατέκλυζε∙ όχι του νερού, μα της αλήθειας. Και τότε, εκεί, στο μετέωρο άκρ

Έρχετ'ενας ξένος μουσικός πλανόδιος Τ' ακορντεόν παίζει συχνά στις λαϊκές Σαν καλλιτέχνης σχολής, αρμόδιος Μας αποδρά απ ' της ρουτίνας φυλακές. Σαν εκτελεί κάθε σκοπό ατόφιο Του αντηχεί μακριά τ' ακορντεόν Χαϊδεύει αιθέρες, φυση και ανθρωπους, Και τραγουδάει ήχους λαών και θεών. Τα δάχτυλά του παίζουν κάθε πλήκτρο Με μπαλαρίνες μοιάζουν λιγερές Ξυπνούν τη χάρη και του έρωτα οίστρο Μας ξεκουράζουν μελωδίες τρυφερές. Ψηλά δε βλέπει που του χαρίζουν τυχαία Σαν ευχ

Έφυγα βιαστικά από τον τόπο του εγκλήματος Κοίταξα αριστερά, δεξιά Έχωσα τον λαιμό βαθύτερα στο γιακά Έκρυψα τον σουγιά στην τσέπη της καπαρντίνας και χάθηκα στην αχλύ της χειμωνιάτικης νύχτας Το θύμα ζητούσε βοήθεια Σπαρταρούσε Κι όμως ούτε ματιά πίσω Έπρεπε να το κάνω Φταίει ο χαμένος χρόνος του Προυστ Το πράσινο φεγγάρι του Λαπαθιώτη Ο καθρέφτης δίχως είδωλο στο μεγάλο δωμάτιο της Βιρτζίνια, η άδεια καρέκλα του Χόπερ Απόψε μαχαίρωσα το Όνειρο Έπρεπε επιτέλους να ωριμ

Η Ανάσταση δεν είναι απλώς μια συνηθισμένη στιγμή. Είναι το συναίσθημα για την ελπίδα και την αναγέννηση.  Είναι η νύχτα που κρατάμε  την ανάσα μας  μέχρι να ακουστεί το «Χριστός Ανέστη» και να φωτιστούν τα πρόσωπα μας  με το πιο λαμπερό ανθρώπινο χαμόγελο. Το  Πάσχα κουβαλά κάτι ακόμη βαθύτερο.  Μνήμες,υπέροχες αναμνήσεις,από εκείνο το φρεσκοψημένο τσουρέκι της γιαγιάς,τα κόκκινα δάκτυλα από την βαφή των αυγών,και τα λαχταριστά κουλουράκια, αυτά που μοσχοβολούν κι τρέχουν τ

Άραγε η ζωή είναι άπονη ; Οι άνθρωποι; Ναι! Με συνείδηση φτωχή, ορφανή, δεν ρώτησαν, δεν ρωτούν. Ας είναι, δεν στήνουν αγάλματα πια, δεν τα στεφανώνουν, Οι ήρωες με συνείδηση αξιώθηκαν από τον Θεό και πέθαναν ήρωες με ψηλά το κεφάλι, για την Πατρίδα αλλά και για τον λαό της! Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Φίλοι μου, ξεχωριστοί! Άγιες μέρες με κατάνυξη κι ενσυναίσθηση των Αγίων Παθών να διαβείτε και καλή Ανάσταση με ανέσπερο το φως της αγάπης! Κύριε, συγχώρα μας Ω, Κύριε, συγχώρα μας, για κάθε ατόπημά μας... Συγχώρα μας, που την αγάπη που μας χάρισες, δεν νιώσαμε και το Σταυρό στους ώμους σου φορτώσαμε! Συγχώρα μας, για όλες τις ουλές που σου ανοίξαμε και τ' Άγιο Σώμα σου αφορίσαμε.. Και φέτος σε σταυρώσαμε! Εκεί, και σήμερα , στην Άγια Ιερουσαλήμ σου, όπου σταυρώθηκε η πνοή σ

ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ (Χαϊκού 5,7,5) ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ Τ΄ άχραντα πάθη λαμπροφορούν του Χριστού την Ανάσταση. ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ Τα πόδια πλένει ο ταπεινός Δάσκαλος των μαθητών του. Μυστικός Δείπνος. Αγάπη στον Άνθρωπο, θα πει θυσία. Ιούδα φιλί! Τριάντα αργύρια φέρνουνε τύψεις. Ποτέ μη δώσω Χριστέ μου, σε άνθρωπο φιλί προδότη. Καμιά ανάγκη μη γίνει άρνηση σε ό,τι αγαπώ. Άπιστος Πέτρος μη γίνω ποτέ Θεέ, μη Σε αρνηθώ. Θεοφανώ Πασχ. Θεοχάρη 🪽

Οι μέλισσες γλεντάνε πάνω στην ανθισμένη πορτοκαλιά. Ρουφάνε το νέκταρ, γεμίζουν γύρη τα ποδαράκια τους και πετούν σε άλλο και άλλο λουλούδι. Κι εκείνη, ανθοστολισμένη νύφη, τις προκαλεί περισσότερο, κουνώντας ελαφρά τα κλαδιά της, σκορπίζοντας τριγύρω το υπέροχο άρωμά τους, επιδεικνύοντας τα στολίδια της: τα κατάλευκα άνθη της. Καινούριες μέλισσες ορμούν ενθουσιασμένες να απολαύσουν κι αυτές το γλυκό χυμό που τους προσφέρει. Κι εκείνη χαμογελά, καμαρώνοντας, έχοντας καταφέρε

🪽🪽🪽 Η Ανθή έγειρε στο περβάζι, έκλεισε τα μάτια, μύρισε τον δροσερό αγέρα που ερχόταν μέχρι τη Χώρα. Μοσχοβολούσαν οι πασχαλιές και οι πρωινοί ήχοι που σήμαιναν το ξύπνημα της γειτονιάς, άρχιζαν. Μεγάλη Εβδομάδα, η αιώνια άνοιξη της πατρίδας μας. Σταύρωσε τα χέρια και παρακάλεσε. ‘’Κύριε, τώρα που ‘ρχεσαι πιο κοντά μας, τώρα που σιμώνει ο καιρός να σε θρηνήσουμε και να λυτρωθούμε μαζί, πρόστρεξε στο παιδί μου, σε παρακαλώ Κύριε. Κάνε να δει μια στάλα φως σ’ αυτή την κοινων

Ο κόσμος δε σβήνει τα φώτα του απόψε Τα φώτα σβήνουν μόνα τους, ντροπιασμένα Oι διακόπτες κρέμονται—νεκρές καρδιές Ο κόσμος είναι χαλασμένος απόψε Ζωές ατέλειωτες στήλες καπνού—ανεβαίνουν Καταδιωγμένες σε συναξάρι—κανείς δε το διάβασε Κανείς δε μιλάει—μάτια νεκρικά Χαραγμένοι νόμοι—αποσπάσματα απρόσωπης τρομάρας Ο φόβος ονομάζεται—χάρη Το βάρος—αγάπη Η βαθιά ματιά—απλή ψευδαίσθηση Μα τα όρια—ξεχείλισαν απελπισμένα Η θάλασσα δεν είναι νερό—ένα αρχαίο όνειρο είναι, που προσπαθε

Η φύση λύγισε, σκίρτησε, γονάτισε μπροστά στον αιματοβαμμένο σταυρό Σου, ενώ η παπαρούνα κι κοκκινολαίμης βάφτηκαν με κόκκινο της αγάπης. Λίγο πιο κει ο Ιούδας κρεμάστηκε σε τραχιά θηλιά προδοσίας, ενώ το φιλί του σφραγίστηκε κάλπικο. Και στο παλάτι ο Πιλάτος βασανίζεται με θρόμβους τύψεων και συνειδητοποίηση πως: «Αληθώς Υιός Θεού εστί ούτως». Απλώθηκε το μήνυμα παντού… Η θυσία της προσφοράς, της αγάπης, της ταπείνωσης νικάει στο τέλος το σκοτάδι, τον θάνατο, το κακό. Ανατρο