Η γη 'κάθεται' όπου βρει σκιά γιατι ο ήλιος την καίει και δεν χορταίνει το νερό. Ο ουρανός σαν ένας Θεός με μάτια που ανοιγοκλείνουν δεν βρίσκει ηρεμία, τα σύννεφα τα γκρίζα μια τα άσπρα, τα μαύρα σύννεφα όταν ανοίξουν τον χιτώνα τους βροχές ρίχνουν στην γη και όλο φωνές γεμίζουν, η θάλασσα η πλανεύτρα ξεχνάει τα βαθιά της τα νερά και αγγίζει την ακτή, την χαιδεύει και βγαίνουν όμορφα κοχύλια της αγάπης ,το κέλυφος ανοίγουν και γράφουν ονόματα αγάπης στην άμμο με τις φωτιές

Φθινοπωρινή η νύχτα ψαλιδισμένη κραυγάζει Το στερνό σπίτι ντραπαρισμένο εν θέσει Οι καρφωμένοι τοίχοι δεν άνοιξαν Ο εραστής ουρανός δεν κατέρρευσε Η ζωή αδιάκριτα αβάσταγη ακκίζεται Οι σελίδες της γιομάτες λεπτομέρειες Τα σώματα τις αναγνωρίζουν Κλείνουν τα εκρηκτικά τετράδιά της Ακούγονται κλάματα Ανεβαίνουν νωχελικά τις σκάλες, χωρίς χρεία φωτός Μέσα τους ανθίζουν χρυσάνθεμα Μωβ οίστρος, πένθιμος, βασιλικός Άυλα δίχως ονόματα Επίμονα ανθισμένα στα μπακίρια του Οκτώβρη Ζητού

Τι σιωπή είναι αυτή σπαράζει μέσα της, ξερνάει το φως ρουφάει το σκοτάδι αφήνεται στην γωνιά της, Τι βαριά σιωπή είναι αυτή δεν την ρωτάει κανείς, κρατάει την αναπνοή της και περπατάει γυμνή, σταυρώνει τα πόδια της κάνει το Σταυρό της, γέρνει το κεφάλι πίσω στον τοίχο, ανοίγει η αυλαία μπροστά της με το ίδιο έργο θεατής με τον τίτλο <"έχει ο Θεός αύριο" ! Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Σ'αγαπούσα σαν τα άστρα Και της μέθης ευωδιές Θα τα σώριαζα τα κάστρα Να με γυρίζες στο χθες. Τι να πρώτοθυμηθούμε Στη ζωή που αντηχεί Ξαφνικά θα ξάγρυπνούμε Σ' αναμνήσεις χαραυγής. Γλύκα έχει, μέλι στάζει Πλήθος δώρα των χαδιών Η αγάπη σαν κοχλάζει Μες στις κόρες των ματιών. Μάγια είχες ,δίνες ζάλης Μες στο χρώμα των ματιών , Ζηλευτό φιλί και χάδι Μες τη γεύση των φιλιών. Οι ματιές πετούσαν σπίθες Τρικυμίες μαγικές Μείναν πόθου οι αλήθειες Σαπιοκάραβα στο χθες. Της μανούλας

Προχωρούσε στον δρόμο σέρνοντας ένα καρότσι, και διαλαλώντας: "Ωραία κυκλάμινα! Ωραία ροζ κυκλάμινα!" Το βήμα του αργό, κουρασμένο, από το βάρος και τα χρόνια. Πού και πού σταματούσε. Έτριβε την πονεμένη του μέση, έπαιρνε μια βαθιά ανάσα και συνέχιζε αγκομαχώντας, καθώς οι ώρες περνούσαν και οι διαβάτες πηγαινοέρχονταν βιαστικοί και αδιάφοροι. Ώρα με την ώρα η φωνή του ξεθώριαζε όλο και πιο αδύναμη. Τα κυκλάμινα έχασαν τη ζωντάνια τους κι έγερναν νυσταγμένα τα κεφαλάκια

Συχνά το προσωνύμιο που προσάπτουμε του Χρόνου, "αδυσώπητο" τον λέμε ! Όμως, φορτωμένος καθημερινά, με όσα οι μοίρες, Λάχεσις, Κλωθώ και Άτροπος, τον έχουν επιφορτίσει, θαρρείς και του 'χουν τυφλά τα μάτια της ψυχής του, αδυνατώντας να αφουγκραστεί τις επιθυμίες και τις λαχτάρες κάθε ανθρώπινης ψυχής, ό,τι λάχει στο δισάκι του, εν λευκώ, αφήνει στο κατώφλι κάθε καρδιάς κατά το διάβα του... Απρόσμενες λύπες ή χαρές, πύρινα δάκρυα μα και άφθορο γέλιο, αναπάντεχες μεγαλειώδεις

Θωπεύοντας το πρώτο πούσι αναμασώντας φύλλα δάφνης αφουγκράστηκε κραυγή πολέμου. Κοντοστάθηκε η Σελήνη σώπασε στη ρεματιά τ' Αϊδόνι ταράχθηκαν οι νεκροί τ'Αγώνα. Μα μες τη ζάλη της έκστασης με κατακόκκινα μάτια κι αινιγματικό μειδίαμα είπε: "Μεριάστε τώρα τα σύννεφα, να λάμψει τ' Απολλώνιο φως για να στεριώσει η Ειρήνη. Γρηγορείτε στέρεψε ο χρόνος μην στρέφετε αλλού το βλέμμα, ορθώστε τοίχος τα κορμιά σας οι Βάρβαροι να μην διαβούν ". . . ΑΘΗΝΑ 17 - 10

Σαν το κύμα που γλείφει τα βράχια. Σαν τον αέρα που τριβελίζει τις κρύες μέρες του χειμώνα. Σαν την δίψα για γνώση. Έναν τέτοιο έρωτα έζησα μαζί σου. Όλη η ποιητική συλλογή των μεγάλων ερωτικών συγγραφέων πέρασε από μπροστά μου. Τι έρωτας ήταν αυτός που σου είχα.. Τι έρωτας. Θυμάμαι τα βράδια που μούσκεμα από τα δάκρυα γινόταν το μαξιλάρι μου από την απουσία σου. Θυμάμαι τα συναισθήματα μου να ουρλιάζουν στην σιωπή. Θυμάμαι την ψυχή μου να κραυγάζει. Καμία χαρά. Μόνο δάκρυα.

Βυθίστηκε ο ήλιος, στον γκρίζο ουρανό, σκοτάδι απλώνεται, κλίμα μαύρο και θαμπό. Κρανίου τόπος η γής, σαν και την καρδιά της, το πρόσωπο της έκρυψε, στα χέρια τα δικά της. Πονεί μέσα η ψυχούλα της, κι όλα τα βλέπει μαύρα, ο ήλιος της θαμπώθηκε, χωρίς φωτιά και λαύρα. Ένα ρολόι ανέκφραστο, με στάσιμους τους δείκτες, μετρά στιγμές ανύπαρκτες, μέσ’ της ψυχής τις κρύπτες. Σκυφτή μέσα στο άγνωστο, με το μυαλό στραμμένο, και μιά καρέκλα αδειανή, σπίτι εγκατελειμμένο. Μπροστά στον

Πέρασαν χρόνια… Σιωπή… Ζείς εκεί που νιώθεις ζωή Κάποιες φορές δεν νιώθεις να ζεις Οι μέρες γερνούν μαζί σου Να ζεις εκεί που σ’ αγαπούν Να ζεις μ’αυτούς που αγαπάς Κι’αν η αγάπη σου γυρίζει την πλάτη Μην κοιτάς τα μάτια Τα μάτια αδιαφορούν Αποστροφή Τι φταίει..; Κάποτε το αντιλαμβάνεσαι Η απόσταση..! Αυτό το παγωμένο συναίσθημα Τα γέλια λιγοστεύουν Η χαρά εξανεμίζεται Τα λόγια μισά, αδιάφορα Στο κρεβάτι δεν χωράν οι σκιές Σιωπή…. Τελείωσε..; Ναι…κοιτάζω τον καθρέφτη Λέει

Στην εποχή της ευρείας προσφοράς και της συνεχούς ζήτησης, στον καιρό της έκπτωσης ζωής και συναισθημάτων, εκεί που η φθήνια και η προκλητική προχειρότητα φλερτάρουν με την κάκιστη ποιότητα και το αβασάνιστο ξεπούλημα σε εκθέσεις ελεϊνών, κακοστημένων πάγκων λαϊκής αγοράς χυδαία εκτεθειμένων με κάθε λογής σαρκίο προς αγορά και κατανάλωση, πακτωλοί χρημάτων χάνουν την αξία τους, γεμάτοι κορβανάδες σωπαίνουν ερυθριώντας υποτιμημένοι μπροστά στη θλιβερή διαπίστωση πως κάποια συν

25 ΟΚΤΩΒΡΗ 2026 Παγκόσμια Ημέρα κατά του Καρκίνου του Μαστού ΘΕΤΙΚΗ ΒΙΟΨΙΑ Έλα σε περιμένω Καυτό σίδερο στη φωτιά μου Αγκάθι μέσα στο δέρμα μου Νύχτα στον γαλανό ουρανό μου Σκουριά που χαράζει τα κάτασπρα πέταλά μου Υπογραφή στο χαρτί της βιοψίας μου Έλα θα πολεμήσω Ανθρωπινή η δύσπνοιά μου Αγγελική η αναπνοή μου Τα φτερά μου καήκαν στις άκρες τους μα και καμένα, υπάρχουν Ακόμα και οι άγγελοι αρρωσταίνουν στον κόσμο Έλα κι αν δεν σε νικήσω, μην το γιορτάσεις! Έ

Στο οροπέδιο των Ομαλών απομονώθηκες. Στα σαράντα πηγάδια, διψασμένες ψυχές καρποφόρησες. Στους αμπελώνες της μοναξιάς, τσαμπιά την πίστη έκοψες και πρόσφερες. Άγιος έγινες στο νησί που μεγαλούργησες, ξέρω πως κόπιασες...ξέρω πως πόνεσες... Το χάσιμο μυαλού χιλιάδων ανθρώπων συναντάς στη λιτανεία σου,στο διάβα σου ελπίζουν να σωθούν. Στους ίσκιους που φύτεψες βρίσκουν οι πονεμένοι γιατρειά και καταφύγιο. Στο ασκητήριο στενό το κελί, μα απομονώνει την κάθε αλήθεια σου... Ά

Οι σταγόνες της βροχής σε έφεραν στη μνήμη μου. Τότε, θυμάμαι, αμέσως μετά, έλαμψε ο ήλιος και φωτίστηκε η πόλη. Ένα ουράνιο τόξο στόλισε γιορτινά τον ουρανό. Οι αντανακλάσεις του στα νερά χρωμάτισαν τους δρόμους. Σήμερα η βροχή συνεχίστηκε ορμητική. Τα σύννεφα πύκνωσαν. Το νερό γλιστρά από το μέτωπο, κυλά στο πρόσωπό μου, μουσκεύει τα ρούχα μου. Τίποτα δεν με προστατεύει πια. Στάζω ολόκληρη και κρυώνω. Τα χέρια μου δεν έχουν πού να ζεσταθούν. Παρέμεινα παγωμένη να λαχτ

Έχω την αίσθηση πως θα με βρουν κάποια στιγμή να με φονεύσουν. ​Ως ατυχές παράδειγμα που λίμναζε καιρό στα σπλάχνα τους. ​Όσοι πήραν μια γεύση θέλησαν για μένα λαιμητόμους. ​Κι όσοι πέρασαν και δεν προσπέρασαν, είδαν φως και μπήκαν, σαν σκοτάδι σε δρόμο φοβικό. ​Αν γνώριζαν πως του μετά είμαι νοσταλγός, δεν θα ακουμπούσαν ούτε τη σκιά μου. ​Κι όταν κρύος κι άκαμπτος θα στέκω, τις λέξεις μου θα έχουν μανταλάκια να στεγνώνουν την αχρειότητά τους. ​Έχω την αίσθηση πως θα με βρου

Έρχομαι στο κρεβάτι σου όταν εσύ κοιμάσαι. Δε σε ξυπνάω. Ξαπλώνω δίπλα σου. Με τα χείλη μου κάνω επικίνδυνες, χαμηλές, αναγνωριστικές πτήσεις μόλις λίγα εκατοστά πάνω απ’ τα βαμμένα σου χείλη. Ηχογραφώ την ανάσα σου, τον χτύπο της καρδιάς σου, φωτογραφίζω το κορμί σου, κατασκοπεύω τα όνειρά σου, εισπνέω τις επιθυμίες σου, ελπίζοντας κρυφά ότι σαν ξυπνήσεις να μ’ αφήσεις να προσγειωθώ στο ελικοδρόμιο των πορφυρών χειλιών σου… George Kastrounis Εκδόσεις 24 Γράμματα 🍁

Σε περιμένω κι απόψε όπως κάθε βράδυ, σε ονειρεύομαι δεν κλείνω μάτι. Στ ' απόκρυφα ταξίδια του μυαλού μου, να ταξιδεύουμε στ ' όνειρο μαζί κάτω απ ' το φεγγάρι. Οι πόθοι μου τρελοί φλογίζουν το κορμί μου κόβουν την ανάσα στ' χείλη αίμα το φιλί σπασμένο η καρδιά γυαλί. Σ ' Αγάπησα πολύ !!! Από την πρώτη ματιά, από εκείνη τη στιγμή καίει ... στα στήθεια φωτιά, της αγάπης πυρκαγιά. Ένα γλυκόπικρο κεντρί ένα λεπτό βελόνι με χρυσοκλωστή, κεντάει την μορφή σου ανεξίτηλη στην ψυχή.

ΚΟΡΩΝΑ Ή Γράμματα Η Σίμπιλ θυμόταν μόνο ένα πράγμα πριν αρχίσουν όλα: τον παλιάτσο. Η φίλη της είχε σταματήσει λίγα μέτρα πιο πίσω για να φωτογραφίσει την παρέλαση, όταν εκείνη τον πρόσεξε. Στεκόταν στην άκρη του πλήθους, εκεί όπου τα φώτα των δρόμων δεν έφταναν καλά, και την κοιτούσε. Όταν τα βλέμματά τους συναντήθηκαν, άνοιξε τη χούφτα του. Ένα νόμισμα γυάλισε πάνω στην παλάμη του. «Κορώνα ή γράμματα;» τη ρώτησε. Η Σίμπιλ γέλασε αμήχανα. «Γράμματα». Ο παλιάτσος χαμογέλασε

Όπως κοιμόσουν έσκυψα τις αχνίζουσες νότες της ανάσας σου να φυλακίσω Στο ανόθευτο χειρόγραφο της μνήμης πόθων αναφλέξεις, ενστίκτων συνωμοσίες και στιγμές παλίρροιες ν' αθροίσω Με ληγμένων όρκων κατασχεμένες λέξεις ένα όνειρο να συλλαβίσω Απ' τη χιμαιρική περιδίνησή του ιδία βουλήσει ν' αποπλανηθώ... Αλίκη Πέϊκου 💞

Κι είναι ένα πλοίο που με παίρνει. Και με φέρνει. Μες στου κορμιού σου τον άγριο βυθό. Σε έναν κόσμο που φλέγεται και λιώνει. Κραυγές στην νύχτα. Κραυγές στον ουρανό. Εσύ γυμνή στο όνειρο δεμένη. Με φύκια υγρά μέχρι τον λαιμό. Κι εγώ φωτιά στα πόδια σου αφημένη. Με καίει η νύχτα... Μου καίει το μυαλό. Και είναι οι φλόγες που γεννιούνται κάθε βράδυ μες στην κοιλιά σου ένα κόκκινο θεριό. Κρυφά τα αστέρια τρεμοπαίζουν στο σκοτάδι. Να μην χαλάσουν της γιορτής το σκηνικό... Κώσ

Γιορτινή Καλημέρα ψυχούλες μου αγαπημένες ! Χαρούμενη και ευλογημένη Τρίτη με υγεία αγάπη και χαρούμενες στιγμές και σκέψεις Σήμερα η ορθόδοξη εκκλησία μας 20 Οκτωβρίου, τιμά τη μνήμη του Οσίου Γερασίμου εν Κεφαλληνία και του Αγίου Αρτεμίου του Μεγαλομάρτυρα. Η Οσία Ματρώνα η Χιοπολίτιδα, η Θαυματουργή Οι Άγιοι Εβόρης και Ενόης Ο Όσιος Γεράσιμος ο Νέος Ασκητής, προστάτης της Κεφαλονιάς, έζησε τον 16ο αιώνα και αναδείχθηκε σε σύμβολο ταπεινοφροσύνης, εγκράτειας και ελέους.

Τ' αστέρια δεν θα σε αφήσουν να κοιμηθείς ως την αυγή ύμνους θα σου τραγουδήσουν όλο το βράδυ ως το πρωί κρυμμένη θα σε περιμένω μέσα στην νύχτας την φωλιά σαν να μαι ήλιος θα προσμένω χάδια πολλά στην σιγαλιά R Και θα μυρίζουν οι Κυκλάδες αγιόκλιμα και γιασεμί όταν θα γίνουνε χιλιάδες τα χάδια κι οι ανασασμοί Μέσα στο νέο πρόσωπό σου όλα θα γίνουν μαγικά ο χρόνος θα γυρίζει πίσω κι εγώ κορίτσι στην καρδιά Άντρι Περικλέους Ονουφρίου 🌹

Ίσως, για τελευταία φορά να έρθω. Με πετιμέζι ξεβαμμένο, του φθινοπώρου, στυφό, σαν πορτοκάλι παράταιρο, με γόνατα λαβωμένα απ’ το παιγνίδι. Είμαι τόσο παλιός πια· τόσο, όσο ο έρωτάς μας που αναβλύζει τα χρόνια σαν ημέρες γεμάτες κίτρο και λεμόνι, λες και κρατώ δείγμα από το δέρμα σου. Για τελευταία φορά— ​ Την Κυριακή στην εκκλησία ακόμα προσδοκώ ανάσταση νεκρών, να σε δω να ξεπηδάς από το στέρνο μου, όπως άλλοτε, που ξέχναγα και ξέχναγες πως είμαστε θνητοί. Μες την ταπεινότ

Χάραξε η μέρα και εσύ το παραθύρι σου το κρατάς κλειστό. Έμαθες να απομονωνέσαι να κρύβεσαι, περνούν τα χρόνια λες,κι νιότη φεύγει. Ε, και λοιπόν δεν συνεχίζει η ζωή; Βαρέθηκα να ζω τα ίδια, το λες και σκύβεις το κεφάλι. Άνοιξε το παράθυρο ο ήλιος έχει προβάλλει, χαμογελάει όταν του χαμογελάς, σου χαρίζει φως και χρώματα. Άσε πια αυτό το κινητό που μέρα νύχτα το κρατάς, βγες να περπατήσεις να δεις, να ακούσεις να μιλήσεις μην το κρατάς το παράθυρο της ζωής κλειστό. Έχε

Είναι ένα ταξίδι, που το ζήτησες. Μπροστά μόνο ο κανόνας ορίζει. Σου τραγουδούν Σειρήνες αλήτισσες πόθους, που η ζωή δεν σου χαρίζει. Σαν σε μονόδρομο παγίδες και άθλοι και λάθη ακριβά και πολύτιμα. Στην μοίρα σου υπάρχουν άνθρωποι άθλιοι. Σε πληγώνουν και θέλουν αντίτιμα. Βλέπεις σιωπηλά να φεύγουν τα χρόνια. Σαν πλοία με σηκωμένες άγκυρες. Μαντήλι άσπρο στα μαλλιά τα χιόνια. Μόνος με ελπίδες πλάνες και άκυρες.. Πώς να μακρύνεις την ζωή, που φεύγει; Σε ποιες λέξεις υπακούει

ΠΡΟΣ ΑΓΙΟ ΓΕΡΑΣΙΜΟ ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ Άγιε μου Γεράσιμε η θαυμαστή σου παρουσία, στον ναό ξεπροβάλλει επουράνια οπτασία. Κέρινη φλόγα καρτερεί να φεγγίσει, την συννεφιασμένη ψυχή! Να την αναπτερώσει! Λευκό περιστέρι απροστάτευτο, γυρεύοντας ζεστή φωλιά. Απανεμιάς κλαρί! Αστροφεγγιά ζωγραφισμένη στην χρυσή σου λάρνακα. Βρόχινα τυφλωμένα μάτια, αγκιστρωμένα και χαμένα μέσα στην αστραφτερή σου δόξα. Ανεβαίνω με βήμα σιγανό και σιωπηλό, τα σκαλιά της απεραντοσύνης!! Με βλέμμα χαμηλό τ

«Στης ιστορίας το διάσελο όρθιος ο γιος πολέμαγε κι η μάνα κράταε τα βουνά, όρθιος να στέκει ο γιος της μπρούτζος, χιόνι και σύννεφο. Κι αχολόγαγε η Πίνδος σαν να ’χε ο Διόνυσος γιορτή. Νικηφόρος Βρεττάκος, Ποιητής και πεζογράφος (1912 –1991) Πίνδος, 09:00 02 Νοεμβρίου 1940 Η εξηντάχρονη Αλκμήνη του ακριτικού βλαχοχωριού Σαμαρίνα βάδιζε στα χιονισμένα απόκρημνα μονοπάτια των απότομων πλαγιών της βόρειας Πίνδου, σε υψόμετρο δύο χιλιάδων εκατό μέτρων. Στην πλάτη της είχε περα

Επιτέλους, αυτές οι λέξεις δεν περιορίζονται πλέον σε σκόρπιες σημειώσεις, χειρόγραφα υπό το φως των κεριών ή στις κρυφές γωνιές της φαντασίας μου. Στέκονται εδώ τώρα, σε ένα δικό τους μέρος – τη δική μου ιστοσελίδα. Σε κάποιους αυτό μπορεί να φαίνεται απλό. Μια σελίδα. Ένα κείμενο σε οθόνη. Για μένα είναι σαν το άνοιγμα μιας μεγάλης πύλης. Για χρόνια, ο κόσμος του Έοθας υπήρχε μόνο σε αποσπασματικά στη φαντασία μου· χάρτες που σχεδίαζα σιωπηλά αργά τη νύχτα, χρονικά γραμμένα

Χρόνια με μεθάει τώρα της πιθυμιάς μου τ ' όνειρο. Μες τα κιτάπια ... του μυαλού μου αχνόγραφο. Της διαδρομής το ταξίδι στο μαγεμένο δείλι, αρώματα από γιασεμί ιάκινθο κι αρισμαρί... γεμίζει. Το παραμύθι αρχίζει για την Ιθάκη μου κρεββάτι μου ένα βαρκάκι σ ' ακύμαντα νερά ριγεί από έρωτα η καρδιά. Τ ' άνυδρα χείλη κερνάει τ ' αέρι αρμυρά φιλιά, στο μάτι σταλάζει μελένιο το δάκρυ. Ω !!! μη με ξυπνάτε ως την αυγή, πριν ο ήλιος ξεμυτίσει και Τ ' όνειρό μου άδοξα σβήσει. Τριαντ

Βρέξε Θεέ μου πιο πολύ, και τις πληγές να πλύνω, το μέσα της ψυχούλας μου. λίγο για ν’απαλύνω. Βρέξε Θεέ μου πιό πολύ, να βγώ έξω να χορέψω, δεν την φοβάμαι την βροχή, τα ρούχα μου κι αν βρέξω. Σαν σταλαγμίτες μοιάζουνε, στα μαλλιά οι βροχοσταλίδες, στάλα ,στάλα στάζουνε, ριζώνουν νέες ελπίδες. Ν’ ακούω τον ήχο της βροχής, και τον χορό να σέρνω, σαν βιολιτζή γλυκειά πενιά, ν’ ακούω δεν χορταίνω. Τα βήματα μου να μετρώ, και το νερό να τρέχει, τα πόδια μου να γαργαλά, κι ο Θεός

Πέτρινα χρόνια Δεν μπορώ να ξεχάσω εκείνα τα" Πέτρινα'" χρόνια.. Όσο κι αν το παλεύω δεν μπορώ... Στοίχειωσαν μέσα μου... Έγιναν ογκόλιθοι σαν τις Καμάρες... Σ' εκείνο το στοιχειωμένο γιοφύρι της Άρτας! Κι όλο δέκα φορές κοιτάζω προς τα πίσω... Και μία ή καμμία εμπρός.... Πώς ν' αναστηλώσεις μια ζωή Σαρανταπληγιασμένη και Καλό πληρωμένη Ακόμα και στην Ανάσα της! Και πώς ν' αναστηλώσεις όνειρα μ' απαντοχές. Κι Ελπίδες! Κι όλο λες να βρεις ένα παχύ ίσκιο... Να ξαποστάσεις...

Κι ακόμα αν είσαι στην άκρη του κόσμου τραγούδια σου στέλνω με αγάπης σκοπό ! Μια φλόγα αναμμένη, Λαμπρό μου αστέρι! Θα σου θυμίζουν, πως πάντα σε περιμένω μια αστερένια βραδιά, παράθυρο ανοιχτό να ταξιδεύει η καρδιά στο πιο κρυφό φως! Θά είσαι δικός μου θάμαι δικιά σου , στης αγκαλιάς σου την θέρμη ! Θα κρατούμε τον κόσμο όλον μέσα στο ίδιο χέρι , λαμπρό μου αστέρι ! Όταν θά σμίξουμε , Θάναι μια μέθη , χορός μαγικός ! Τότε τα όνειρα μας Θ´ ανθίσουν αληθινά ! Με μια μόνη σ

Ποτάμι άλαλο Κουβαλώντας σιωπές Γίνεται ανάσα Δίπλωσα τετράγωνο χαρτί και το΄φτιαξα μια βάρκα Την έριξα πεισματικά στο νερένιο φευγιό σου Να πάρει από κοντά την ανόητη ανταρσία σου Να χαστουκίσει το προδοτικό καταφύγιό σου Λουλούδια τη στόλισα για την ωραία τσάρκα Με άρωμα μεθυστικό κατεύνασα τ΄ ωμό μαστίγιό σου Μισοσβησμένες προσευχές ραίνουν την απουσία σου Βούλιαξα τελετουργικά στον σκοτεινό βυθό σου Το σχήμα της ανάσας μου σάπισε στο κενό σου Η ψυχή μου πνίγηκε στο λασπωμ

Να ξεσκαρτάρεις τη ζωή σου, λένε, να ξαλαφρώσεις, να κάνεις χώρο να χωρέσουν νέες συνθήκες, νιόφερτες καταστάσεις, αισθήματα και συναισθήματα που καθυστερημένα ήχησαν και πολιορκούν την ήδη χαρτογραφημένη σου πορεία! Ποιος τάχα δεν μπήκε σ' αυτόν το πειρασμό με την πρώτη αγανάκτηση! Ποιός δεν αναζήτησε εκείνο το σφουγγάρι που απαλείφει παρελθόν και παρόν, δεν προσπάθησε να εξαφανίσει κάθε ενοχλητικό αποτύπωμα από το θυμικό του, ελπίζοντας σε νέο ξεκίνημα, σε ένα ελπιδοφόρο μέ

Ενώθηκαν οι ψυχές μας, όμορφη αγάπη Ζούμε ήρεμα, ενώθηκαν τα όνειρά μας αγαπήσαμε τις ψυχές μας Έχεις αύρα αγάπης μίας αγάπης κατακόκκινης που ανθίζει Το όνομά σου, γράφεται στα φυλλοκάρδια Το όνομά σου, λάμπει Μαδάω τριαντάφυλλα, στα κύματα για σένα είσαι η τρυφερή θεά μου Σού γράφω πάλι σού γράφω Έχει μια βροχή που κυματίζει με τη δύναμη του ανέμου Την κοιτώ, πάλι εσένα σκέφτομαι αγάπη ονειρεμένη Βρέχει μου αρέσει η βροχή μια βροχή που πέφτει κι η οπτασία σου ξεχωρίζει

Ανηφορίσαμε, μαζί, στο μεγάλο ταξίδι του χρόνου, με την ψυχή στραμμένη προς μια κορυφή που ακόμη δεν φαινόταν Το βουνό ορθωνόταν μπροστά μας, γυμνό κι ακοίμητο, πέτρινος γίγαντας κάτω απ’ τον ουρανό, κι ένας αετός ψηλά μας έγνεφε, σαν σημάδι ελευθερίας, σαν υπόσχεση πως υπάρχει πάντα ένας δρόμος προς το φως Δύσβατος ο δρόμος, απότομη η ανηφόρα, κι η ανάσα λιγόστευε σε κάθε βήμα Σου άπλωσα το χέρι, μες στην αμφιβολία, με μια ερώτηση να τρέμει στα χείλη, πόσο ακόμα; Μας φτάνει

Άπληστη γη ξεδιψάς με τη βροχή στα υγρά σου χείλη. Ξεπλένεις παλιές αγάπες, αστραπές κρύβεις στο σεντόνι τ´ουρανού και καις τα όνειρα στην ελπίδα της ζωής. Κι εσύ ζωή, μην πτοηθείς! Να διψάς τον έρωτα με τη δύναμη της βροχής. Να λαχταράς να τον πιείς σαν ξαφνική καταιγίδα. Να πεινάς την αγάπη στη μητρική αγκαλιά της σαν ιερή σπονδή να υψώνεται στα ουράνια φωτεινή ευχή. Σαν τα ερριμμένα φύλλα του Χινοπώρου ρίξε χάμω τα μαρτύρια του νου, στους τριγμούς των φύλλων ν´αναγεννηθ

Αλοίμονο, πόσο λυπάμαι, είχα αδελφές θυμάμαι.... Έξι ψηλές και λυγερές, αιώνες γεννημένες, πάντοτε αγαπημένες. Μας έλουζαν,μας φώτιζαν, του ήλιου ,οι ηλιαχτίδες, ψηλά εις την Ακρόπολη, όμορφες παλλακίδες. Όρκο μεγάλο κάναμε, του Ερεχθείου στήριγμα, πάντοτε να κρατούμε, αιώνες νάμαστε μαζί, να μην (α)ποχωριστούμε. Μα ξαφνικά με άρπαξαν, με σέρνουν στο βαπόρι, με δόλο και με ψέματα, αρχαιοκάπηλοι εμπόροι. Ένας λόρδος μ´έχει αρπάξει, ένας Έλγιν τ´όνομα του, και στο Λονδίνο μ´έφ

«Υπάρχουν αγάπες που δεν χάνονται επειδή έπαψαν να υπάρχουν, αλλά επειδή οι άνθρωποι ξέχασαν πώς να τις προστατεύουν. Κι υπάρχουν σιωπές που δεν σημαίνουν απουσία συναισθημάτων, αλλά την τελευταία προσπάθεια μιας πληγωμένης ψυχής να διασώσει την αξιοπρέπειά της. Υπάρχουν άνθρωποι που, προσπαθώντας να έχουν πάντοτε δίκιο, δεν αντιλαμβάνονται πως χάνουν εκείνο που κάποτε έδινε νόημα σε κάθε τους νίκη». «Μια ιστορία για δύο ανθρώπους που εξακολουθούν να αγαπιούνται, μα έχουν χάσ

Πως μ' αρέσει σαν μου λες, "σ' αγαπώ"... Γλυκά, ζεστά ειπωμένο. Τρεμοπαίζει το κάτω το χείλι, σαν αστέρι σ' Αυγουστιάτικο δείλι... Πως μ' αρέσει να μου λες, "σ' αγαπώ"... Τρέχει ξωπίσω, των ματιών σου η λάμψη. Τα πουλιά, τα λουλούδια, τα δένδρα, σκύβουν από δέος με κάμψη. Πως μ' αρέσει να μου λες, "σ' αγαπώ"... Μαργαριτάρια στη σειρά ξεπροβάλλουν, σαν κολιέ σε καρέ κρεμασμένο, σ' ένα στόμα, από χέρι θείο πλασμένο. Πως μ" αρέσει να μου λες, "σ' αγαπώ"... Μικρά λακάκια στο πλά

Σαν να ήσουν συννεφιά, νοτιάς και αύρα Χαιρέτησες και πας σε μια γωνιά Για κανέναν μας δεν έδωσες δεκάρα Σφράγισες το στόμα σου με κλειδωνιά. Σε προσκάλεσαν να πιάσεις κουβέντα Σφραγισμένο είχες κάθε ήχο ψυχής Παγωμένα λόγια χωρίς της εύνοιας ρέντα Τα έκανες παγάκια μιας κρύας σιγής. Εγέμισε η παρέα τα δωμάτια, Αγκαλιές σφιχτές σωρό φιλιά Σου ζωντάνεψαν,σου άστραψαν τα μάτια Στην τρελή και αγαθή της νιότης συντροφιά. Στο χορό λυγίζεις το φιδίσιο σώμα Κούνημα και πόζες,νάζια

Κοίταξα τον καθρέφτη μου Εκεί βαθιά στα μάτια μου, λιγοστεύει ο χρόνος Της ζωής το πέρασμα Πόσος πόνος…. Θά’θελα να βουτήξω μέσα τους. Να κολυμπήσω στις υγρές λίμνες τους. Να νιώσω πως ταξιδεύουν τα πρώιμα χρόνια Χωρίς θύμισες. Χωρίς αναμνήσεις. Και εκεί στις κόχες τους να ξαποστάσω. Και βουβά να κλάψω τις στιγμές. Αυτές που σημαδέψαν την άγουρη νιότη μου Στα δάχτυλα πεντόβολα η ζωή… Κυλούν τα χρόνια σαν ποτάμι. Τα χρόνια της καρδιάς… Κέρασμα γλυκό, λόγια αγάπης. Φτερούγιζε

Η Άννα ήταν πάντα λίγο διαφορετική. Από μικρό παιδί ένιωθε πως κάτι μέσα της ζητούσε περισσότερα. Όχι περισσότερα χρήματα, ούτε μια ζωή γεμάτη πολυτέλειες. Ήθελε να νιώθει ζωντανή. Να αγαπά χωρίς φόβο, να ονειρεύεται χωρίς όρια, να περπατά σε δρόμους που δεν είχε χαράξει κανείς για εκείνη. Την συνέπαιρναν πράγματα μικρά · όπως ο ήχος της βροχής στα πεσμένα φύλλα, το χρώμα του φθινοπώρου, το γαλάζιο και γκρίζο της θάλασσας, η μυρωδιά της κανέλας και τόσα άλλα απλά και μικρά.

Είναι μεσημέρι Κυριακής, και το φθινόπωρο έχει δείξει για τα καλά τα δόντια του. Εχω βγει έξω να σκουπίσω τα φύλλα που έχουνν πέσει στην αυλή.. Αλλα ήταν κατακίτρινα , άλλα ήταν μισά πράσινα μισά κίτρινα, άλλα πάλι, είχαν ξεραθεί τελείως έχοντας αποκτήσει ένας πολύ έντονο μπεζ χρώμα. Δεν είναι βέβαια και λίγες οι φορές που καθώς σκουπίζω, έχω φάει φρούτα στο κεφάλι!… Κι εκεί που σκουπίζω, κάποια πεσμένα νεράντζια – αφού κακήν κακώς τα ρίχνει το δέντρο κάτω- ακούω θόρυβο από

«Το Θέατρο του Εαυτού» (Σειρά έργων για την αβεβαιότητα, τους φόβους, τα διλήμματα και τα ψυχοσωματικά παιχνίδια του νου) Ίνα Μελίδου Εικαστικός

Γιατί λοιπόν ανησυχείς σαν τι θα πει ο κόσμος; Έζησε την πορεία σου; Δικός του ήταν ο δρόμος; Όταν εσύ ήσουν μοναχός μέσα στην καταιγίδα ποιος περπατούσε δίπλα σου δεν έμαθα, δεν είδα. Βρέθηκες κι αντιπάλευες με μύριες δυσκολίες, εσύ έδινες τη μάχη σου, πάσχιζες μ' αγωνίες. Το δάκρυ σου παράπονο ποιος σκούπιζε απ' τα μάτια την ώρα που όλα γύρω σου συντρίμμια και κομμάτια; Ποιος άνοιγε τους χάρτες σου, πρόσμενε στους σταθμούς σου, ημέρωνε τους πόνους σου, έδιωχνε τους εχθρούς

Λήθη - μια ξεχασμένη ανάμνηση Κάποτε στα μάτια σου, έβλεπα πόνο. Πόνο που έκρυβε μυστικά. Πόνος ξεχασμένος στο χρόνο. Θολές αναμνήσεις... Της αιώρας το παραθύρι άνοιξα, για να ξεφύγω απ' τη σκακιέρα του μυαλού σου και παγιδεύτηκα στα νήματα, της μοναξιάς σου. Ένιωσα να κρύβομαι, σαν μικρό παιδί. Στης θημωνιάς τον ίσκιο. Όταν έπαψα να με νιώθω. Όταν σταμάτησαν οι ανάσες μου, να κραδαίνουν το κορμί. Να σβήνουν, να αργοπεθαίνουν, στη σκιά της πικρής μας λήθης.

Έξω το φεγγάρι χαμηλώνει σιωπηλά, μια νύχτα που τίποτα δεν τελείωσε. Απόψε, δραπέτευσα από ένα φιλί που με φιλοξενούσε. Περνάει η αγάπη από εδώ απόψε; Έχει τόση ομίχλη, που το δάκρυ λέρωσε τη νύχτα. Όλα σώπασαν ,ο ψίθυρος έγινε αντίο, έγινε νότα στο χαρτί. Περνάει η αγάπη από εδώ απόψε; Σωτηρούλλα Τζιαμπουρή 🌹

Έχω θλίψη τόση που αγοράζω τον θάνατό μου στη μισή τιμή, στη μισή ζωή, βανδαλίζοντας του Θεού το πλάνο. Οι ποιητές πεθαίνουμε σαν το διαλέξουμε. Πέρασα ταφές περίσσιες κι οι αναστάσεις γίνανε σκηνές ζηλοτυπίας. Εγώ από πάντα μου έσκαβα. Πέρασα ζωή ολάκερη κάτω απ’ το χώμα. Τα φθινόπωρα τα έχω σε περίσσευμα. Δύναμαι να ταΐζω τα απανταχού καλοκαίρια σας. Τώρα που σας βρήκαν τα πολλά, το σπίτι είναι έτοιμο. Τον έρωτα τον έκανα γαϊτανάκι να παίζουν ο θάνατος κι η σπορά. Μήπως και

Απόψε το φεγγάρι γλίστρησε, απ ' το τζάμι στο παραθύρι της. Μπήκε στην καμαρή της κι έγειρε δίπλα της στο προσκεφάλι της. Τα μεταξένια της μαλλιά στόλισε με άνθια κι άστρα.φωτεινά. Τα κοραλλένια χείλη της γιόμισε φιλιά Κρατούσε την ανασαιμιά, στα μάτια της τα σφαλιστά που στ ' όνειρο.... αρμένιζαν .... σε παλάτια μαγικά. Και πριν ο ήλιος ξεπροβάλλει, αργά, αργά και σιγανά, με θολωμένη τη ματιά , στο άπειρο τ ' ουρανού εχάθη... Τριανταφυλλιά Παπανδρέου 🌹