Μυρτούλα, π΄ ευωδίαζες, νιάτα και ομορφιά και άνθιζες κι ομόρφαινες, σα να ΄σουνα Μυρτιά, της Αφροδίτης ιερό, άνθος αγαπημένο, πανέμορφο και ευωδιαστό, της μάνας λατρεμένο. Μυρτούλα, που επόθησες τον κόσμο να γνωρίσεις, είναι ο κόσμος μας κακός, προκλήσεις να αγνοήσεις! Πουλάκι π΄ άνοιξες φτερά, μακριά απ΄την φωλιά σου, σε παραφύλαγαν θεριά. Φύγε πουλάκι, βιάσου.. Ρόδο του Απρίλη όμορφο, ανάγκαθο και αγνό, κακοί σου στήσαν άρκυες ταξίδι αλαργινό. Σε άλλου

Σήμερα φόρεσα τα φθαρτά μου• έκρυψα της μάνας τα ρούχα, του πατέρα τις γραβάτες, για να σε ερωτευτώ, να περισσέψω μόνος. Άφησα τη σκόνη να αιωρείται κόκκινη, γευστική να συμβαίνει μέσα στο φως χαζεύοντας τον εμπαιγμό της• ούρλιαζε πως είσαι εδώ. Ύστερα μοίρασα τα κύτταρα δίκαια, κάθε πληγή κι ένα. Δεν σε αγάπησα μόνο• σε αγάπησα από μέσα εγκυμονώντας κάθε κίνδυνο. Το ήξερες, έστω ψιθυριστά. Το ξέρεις.. Έβγαλα τη μνήμη με μέριμνα την άφησα αλλού, ήσουν ήδη γνώριμη. Η αγάπη πρό

Θύμωσε πια κι ο ουρανός, αστράφτει και βροντάει κατάμαυρος από θυμό, σε κεραυνούς ξεσπάει. Πλημμύρες και κατακλυσμοί, οργώνοντας όλη τη γη θαρρείς... του κόσμου η συντέλεια έχει 'ρθεί... Θ ε έ μου, δύσκολοι χρόνοι και καιροί, βάσαν, πίκρες και καημοί... φτώχεια και δυστυχία, στείρα από ελπίδα η ζωή από αγάπη και χαρά στεγνή του κόσμου η καρδιά μέσα σε πανδημία. Κι όμως, ποτέ δεν είν ' αργά, ν ' αλλάξει ο κόσμος μας πορεία, χρειάζεται αγώνας, υπομονή, αγάπη, πίστη στο Θεό κα

Βλέμμα καλοκαιρινό και ξάστερο, συνηθισμένη μέρα διάθεση στα ύψη, διαβολεμένο κέφι. Καθυστερημένο λεωφορείο, ουρές από χασμουρητά, γκρίνιες και εντάσεις, η ακατάληπτη χαρά άσβεστη. Εργασία δύσκολη,απαιτητική, μικρή αργοπορία, υποτιμητική επίπληξη, συννεφιάζει το βλέμμα. Προχωρά η μέρα, ατέλειωτες απαιτήσεις, χαμόγελα επίπλαστα, εξάντληση απερίγραπτη. Το καλοκαίρι,χειμώνας, βαραίνουν τα μέλη, η μέρα στο τέλος της. Τί πέτυχες; Πρόσφερες όσα επιθυμούσες; Φύλαξες την ψυχή σου από

Η οθόνη του παράθυρου σκοτεινή αντικριστά η φωτιά της μνήμης φωτίζει θύμισες από τους πόνους της καρδιάς. Η άγρια μουσική της πραγματικότητας κομματιάζει την πλάνη της ελπίδας και τα δίχτυα του μυαλού μπλέκονται σε μια παγίδα στον πάτο στο κατακάθι του πόνου της Κάθε βράδυ σιγά σιγά υψώνει τοίχο για να τον γκρεμίσει το πρωί και να βγει ανοιχτή στον κίνδυνο να κατέβει ως την αγάπη. Που πήγε δεν θυμάται Μόνο ότι ο πόνος της Δεν βρήκε ανταπόκριση Δεν βρήκε θαλπωρή Paul Cezanne 1

Ανέμενε ποτέ με λαχτάρα έναν ήχο. Έμπηγε τα νύχια βαθιά στο σώμα από την αγωνία της προσμονής. Τιναζόταν στο άκουσμα μιας φωνής μέσα στο όνειρο. Κι εκεί, μεσούσης της νύχτας, έβλεπε τον διακαμό του στη ρίζα ενός αόρατου δέντρου, με τα κλαδιά να λυγίζουν στην απούσα παρουσία του, ενώ την ίδια ώρα εκείνη, σαν υπνοβάτης, ξυπόλυτη κι αλαφροΐσκιωτη, βάδιζε μέσα στο σκοτάδι μιας ανύπαρκτης ώρας… Κι αυτό το απόκοσμο μουσικό άκουσμα διαχεόταν στη μυστηριακή ατμόσφαιρα της σπηλιάς, κα

Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη. ............................... Ανεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω. Απόσπασμα από τα ¨ΤΕΊΧΗ” Κ.Π.ΚΑΒΑΦΗΣ ΑΛΗΤΗΣ Μόνος του στο ουζερί,σε μια ψάθινη σπασμένη καρέκλα ακουμπισμένος, τώρα στα στερνά του χρόνια , απόμαχος της ζωής,ανέρωτο πίνει το ούζο του ανάμεσα σε χαρά και θλίψη και όσο έπινε άλλο τόσο αυξανόταν η περιστροφή της γης και απομακρυνόταν ο κόσμος του. Μην ευνου

Σκόρπια η άμμος στα πατήματα μας... Έναν έναν μετρούσαμε τους κόκκους των ονείρων μας... Τώρα μείναμε ξάφνου μετέωροι ανάμεσα στο χθες και στο σήμερα. Ακούνητοι και λαβωμένοι στην  κάψα του ήλιου, προσμένουν οι λέξεις τα αστέρια να λάμψουν ξανά... Βαθιές οι  σιωπές που νιώθουμε κι ανείπωτες, Σαν ανάσες, που δεν τολμούν να  ουρλιάξουν, σαν βλέμματα μισά και σκοτωμένα. Βλέπεις; Μας θέλουν  ξένους, Ίσως μια νύχτα, όταν ο ουρανός μας αγαπήσει, λάμψει για μας. Να μαζέψουμε ξανά τ

Μπροστά στη πόρτα σου Έσπασαν οι φλέβες του ξύλου Η αιμορραγία δεν υποχωρεί Η διάβρωση σαράκι Η λαβή σκουριασμένη βαριανασαίνει Τα αποτυπώματα εκεί Μπήκα ή βγήκα Ήρθα ή έφυγα Εγώ ακόμη δε ξέρω Το ξύλο παραιτήθηκε Ούτε σύρτης, ούτε κλειδί Η κλειδαριά πεθαμένη στο ρεύμα Ασφυκτιώ Ο αέρας δε μπαίνει από την κλειστή σου πόρτα Τα μέσα και τα έξω εξαντλήθηκαν Ο ήχος μαχαιρώθηκε Η πρόθεση γυμνή αποστεώθηκε Μου γύρισες την πλάτη Εσύ ήσουν πάντα η πόρτα Τι περιμένεις Κλειδώσου μέσα Εγώ

Αυτή τη νύχτα που να μιλήσω σε ποιον να τα πω, πόσο μεγάλος είναι ο πόνος και σκοτεινιά μες στο μυαλό. Έχω μια αμφιβολία είμαι στα χρόνια της εφηβείας, και είμαι τόσο μόνος βαρύς στην καρδιά μου ο πόνος. Μες στο μυαλό μου χιλιάδες σκέψεις με βασανίζουν ως το πρωί. Και να μην έχεις ένα χέρι κάπου να κρατηθείς. Αχ, με πιάνει αυτή η αμφιβολία είμαι στα χρόνια της εφηβείας, που όλοι σου λένε τι θέλουν να κάνεις εσύ. Μες στου μυαλού την καταιγίδα και ο κόσμος να μη σου δίνει ελπί

Καλημέρα αν μπορεί να λέγεται καλημέρα, όταν η συνείδηση βαραίνει αγαπημένοι μου φίλοι. Συγγνώμη Μυρτώ , Όχι μόνο για το κακό που σου έκαναν. Αλλά και για το στόμα που άνοιξε μετά. Για όλους εκείνους που αντί να σωπάσουν, σε δίκαζαν. Που μέτρησαν το ντύσιμό σου, τις επιλογές σου, την παρουσία σου λες και αυτά εξηγούν το έγκλημα. Λες και υπάρχει ποτέ αλλά. Δεν υπάρχει αλλά. Υπάρχει μόνο βία. Και ευθύνη. Μια κοινωνία που ακόμα ψάχνει τι φορούσε ένα κορίτσι, αντί να

Απρόβλεπτα ανοίγουν οι πύλες τ' ουρανού... ο μεγάλος κατακλυσμός πλησιάζει, ατέλειωτα τα δάκρυα. Μα ένα δάκρυ πάντα ξεχωρίζει, το πιο καυτό, της μάνας. Είν' η μέρα του πόνου, των απελπισμένων, ειν' η μέρα που οι κραυγές σιωπούν και γίνονται δάκρυα, πόνος πίσω απ τα μαύρα σύννεφα της απελπισίας. Οι πύλες τ ουρανού ανοίγουν διάπλατες, να χωρέσουν η θρηνητική ερημιά κι η απελπισία της κάθε μάνας. Πως να περιμένει το θαύμα, την άνοιξη, κοιτώντας τα σφαλισμένα μάτια, χάθηκε κι

(στη μνήμη του αγαπημένου μου πατέρα) Στις άστατες ανεμοδούρες του μυαλού εκεί που η μνήμη ανεμοπαλεύει πικρή είναι της λήθης η πνοή που τη φωνή ξεραίνει. Στις έρημες αλησμονιές του νου εκεί που η διάνοια βαλτώνει της σκέψης ο ποταμός γοερά το ρου του δυναμώνει. Μακριά στα πέρατα, σβηστά εκεί που η ζήση αποσώνει μια αχτίδα των ματιών σου ζωντανά φωτά και μας λυτρώνει. Νίκος Μητρόπουλος 🪽

Όσα χρόνια πέρασαν πίσω μου, δεν κατάφερα να σε σβήσω. Πάγωσε ο χρόνος για εμένα. Στο σ' αγαπώ που πίστεψα. Σε σπασμένες υποσχέσεις που πέταξες. Βυθίστηκα σε πένθος που δεν γνώρισες. Όλα για σένα εύκολα έρχονταν πάντα. Λες και σου χρωστούσε ο θεός. Πίνοντας της λήθης το νερό. Προχώρησες μίλια μακριά. Κλειστά τα μάτια μου έμειναν σε μια άδεια ελπίδα. Έραψα μια τσακισμένη καρδιά. Μάδησα την ψυχή μου. Μια σφήνα με σταμάτησε. Ακίνητη και μπηγμένη μέσα στο είναι μου. Πάσχιζα να τ

Τα παιδικά μου χρόνια ένα δέντρο άκαρπο, που ανασύρθηκε από τη μνήμη μου με όλα τα θέλω που δεν έζησα κι όλες τις πίκρες που γεννούν οι στιγμές κι εγώ πάντα γυμνός πίσω από τις φυλλωσιές της συστολής μου. Χρόνια κρυβόμουν κάτω από τη καμπούρα ενός επιβλητικού βουνού που κινούσε τα νήματα της ζωής μου. Στα μελαγχολικά μάτια μου απλωνόταν ένας φόβος, ο θάνατος και ο Θεός. Κι ο δρόμος μακρύς και κακοτράχαλος, δρόμος της ψευδαίσθησης με τόσα βάσανα και θλίψη, κόκκινο αίμα του θυμ

Μόνο που οι έρωτες λένε περνούν Και οι μνήμες μένουν τρυπωμένες σε ερμάρια  καραδοκούν να κρυφτούν  απ' τους ρουφιάνους. Σάμπως δεν υπάρχουν; Ψυθιρίζουν ανάμεσα μας... Σουλατσάρουν στα ανήλιαγα  της ψυχής. Και εμείς σωπαίνουμε.. γιατί η καρδιά κρατά  αναμνήσεις, αυτή θυμάται... Μας σιγό μουρμούριζει να μην φοβόμαστε τους  ρουφιάνους. Μα οι έρωτες, βλέπεις, δεν περνούν στ’ αλήθεια... Μονάχα, αλλάζουν μορφή. Γίνονται βλέμματα που  αποφεύγεις, τραγούδια που δεν τελειώνουν. Μορφέ

Μπορείς να με διαβάσεις, στα μάτια σαν με δείς, μπορείς να μ’ αξιολογήσεις, χωρίς λόγια να πείς. Γράμματα στο βιβλίο μου, οι σκέψεις μου προτάσεις, ανοικτές οι σελίδες μου, μπορείς να τις διαβάσεις. Ορθάνοιχτο το βιβλίο μου, σαν το μετροφυλλίσεις, θα το διαβάσεις προσεχτικά, λέξη ...λέξη θα συλλαβίσεις. Το βιβλίο μου διαβάζεται, από σωστούς ανθρώπους, που έχουν μέσα τους βαθειά, τον σεβασμό και τρόπους. Όσοι σκοπεύουν άδικα, τις σελίδες να τσαλακώσουν, μάταιη η προσπάθεια, τα

Δύο χέρια• φορεμένα σε μανίκια σηκωμένα. Να φαίνονται οι πράξεις. Μην και σταθούν αμφιβολίες στα διάτρητα κουμπιά. Δύο χέρια• βίασαν με στόμφο και με έπνιξαν. Βύζαξε ο πόνος φθόνο κι έγινε στάλα σε εκκρεμότητα. Ύστερα έπρεπε• — ακούς; — έπρεπε πολλά. Εγώ δεν άντεχα τα πρέπει• Είναι λεμόνια βουτηγμένα σε πρόσωπα. Κι έτσι πρόσφερα το υστέρημά μου. Δύο χέρια νυφικά, σαν ταφικά μνημεία. Αγορασμένα χέρια. Δάχτυλα δεύτερης ποιότητας. Πολυφορεμένα. Με έπνιξαν. Με βίασαν. - Τα φόρεσα

Όλες τις νύχτες που μου είπες πως θα ’ρθεις με ένα καράβι από μακρινό λιμάνι, παντού τριγύρω μας να φλαίγονται οι φάροι και εμείς γυμνοί ακροβάτες στο κενό. Όλες τις ώρες που μου είπες «θα χαθώ» με ένα τραίνο στις ράγες τσακισμένο, πικροί σταθμοί που μένουν σιωπηλοί σε έναν κόσμο στο χάος βυθισμένο. Σε όλες τις μπόρες που περάσαμε μαζί με ένα τσιγάρο στο στόμα αναμμένο, τώρα χειμώνας και μια βαθιά σιωπή με ένα τραγούδι στα χείλη λυπημένο… Κώστας Κούκας Ποιήματα στο Σεληνόφως

Τέκνα βουβά άλαλης μάνας Βουές μιας μοναξιάς τρελής Ακούσματα σκαστής καμπάνας Χρυσή σιωπή και λατρευτή. Σαν απαλά μου πιάσεις χέρι Με πας στης ξαστεριάς το νου Σ' ουράνιο φρόνιμο νυχτέρι Ρούγες σοφίας, λογισμού. Σοφές σιωπές μουγκής γαλήνης Φίλοι πιστοί, δεν απατούν, Άδειες ποτέ στην καλοσύνη Κάθε απορία ,σ ' απαντούν. Σοβαρό ήθος σημασίας Άφωνες μάγισσες βουβές Άτεγκτοι εχθροί της προδοσίας Των αηδονιών γλυκολαλιές. Στης μοναξιάς μουντά σοκάκια Στην ηρεμία της νυχτιάς Σιωπ

Έφυγα κι εσύ μ’ ακολούθησες. Δε θα ’πρεπε. Δε σε πήγαινα εκεί που ήθελες εσύ στον ήλιο, στη θάλασσα, στο καλοκαίρι. Σε πήγαινα εκεί που ήθελα εγώ στο κρύο, στη βροχή, στον χειμώνα… Γιώργος Καστρουνής Εκδόσεις 24 Γράμματα

Στη μνήμη του πατέρα μου, που από το 1948 έως το 1950 περπάτησε πάνω στις γυμνές πέτρες της Μακρονήσου, στα δεκαοχτό του, μαθαίνοντάς μας πως η νύχτα δεν είναι ποτέ αρκετά σκοτεινή για να σβήσει το φως της αξιοπρέπειας. Αφιερωμένο σε όλους εκείνους που μέτρησαν τα χρόνια τους πίσω από το συρματόπλεγμα, αλλά δεν επέτρεψαν στη σιωπή να τους νικήσει. Η πανσέληνος απόψε ήταν μια πληγή μελάνης πάνω στο στήθος της νύχτας· ένα πρόσωπο θλιμμένο, με το βλέμμα καρφωμένο επίμονα πάνω απ

«Σε όλη τη διάρκεια της Ιστορίας, ο άνθρωπος έπρεπε να παλεύει με τη Φύση για να επιβιώσει. Σ’ αυτόν τον αιώνα, έχει αρχίσει να συνειδητοποιεί ότι για να επιβιώσει, πρέπει να την προστατέψει.» Ζαν-Υβ Κουστώ, Γάλλος ωκεανογράφος (1910-1997) Θεσσαλονίκη Ωραιόκαστρο, 22 Απριλίου 2025, 18:30 Η δεκατετράχρονη ξανθιά Ευρύκλεια, περπατούσε στο αρχέγονο δάσος στις πλαγιές του όρους Σιβρί, κάτω από την παχιά σκιά των πανύψηλων και κατ

Το χρώμα τη επιθυμίας σου, το έκρυψες συθέμελα στην τέχνη του αγγίγματος Εκεί ξαπόστασα δειλά Εκεί σε έσμιξα Σε όσα δεν είπαμε Γείραμε στα απαλά στήθη της νύχτας Μαζέψαμε ονείρων μύρα Στολίσαμε τις βιτρίνες των χτύπων μας με ψεύτικες φιοριτούρες Βρεθήκαμε αγκαλιά κλαίγοντας στις μικρές εξομολογήσεις Αποστάξαμε έρωτα Τον πήγαμε βόλτα σε μισητούς, μα στολισμένους ιλίγγους Μετά κοιμηθήκαμε στην πανσέληνο Αιχμάλωτοι της καταφρόνιας μιας “σχεδόν” αγάπης, βιδωμένης ασφυκτικά στο χώ

Δύο ψυχές ανταμώνουν σε ονείρου σεντόνια λευκά. Τόσο αγνός ο έρωτας σαν δυο κρίνα που φυτρώσαν στον κήπο της Εδέμ. Λαχταρούν τα κορμιά άγγιγμα τρυφερό η σκέψη σαν φλόγα αναπηδά. Σου στέλνω φιλιά με το φεγγάρι Μικρή μου αγκαλιά ανάσα καυτή μου. Το μεθυστικό άρωμα σου, τις αισθήσεις ξυπνά στα όνειρα μου. Είσαι μακριά μου. Προσμένω τις στιγμές που κάποτε θα 'ρθούν. Σαν κύμα απαλό θα διπλώσω στην ζεστη αμμουδιά σου. Με χίλια αστέρια, θα στολίσω τα μαλλιά σου. Αγαπημένε της καρδι

Η μοίρα μπήκε εγγυητής στα αμέτρητα αντίο που ειπώθηκαν Η εικονική πραγματικότητα χτισμένη με εγωιστική επιμονή κατέρρευσε Το εσύ κι εγώ έγιναν εμείς γιατί η ζωή απλώθηκε στα δικά μας μέτρα Τα αντίο σβήστηκαν με ένα χάδι στο μέτωπο με έναν ψίθυρο που είπε μένω όταν όλα έλεγαν φύγε Κι όταν κατέρρευσε ο ψεύτικος κόσμος δίπλα μας δεν ακούστηκε κρότος παρά μόνο η ανάσα σου δίπλα μου Άπλωσες το χέρι σου πάνω από τα χαλάσματα και βρήκε το δικό μου Τότε έμαθα πως μετά την καταιγίδα

Ο καιρός ξεθωριάζει εποχές γκρεμίζονται οι στίχοι που χάνονται στο φύσημα του ανέμου γίνονται μελωδίες στα στενά σοκάκια Νυχτερίδες στις στέγες έρημοι δρόμοι τώρα που νυχτώνει μαραίνονται τα άνθη Σαν ψίθυρος περνά ο χρόνος απ’ τα χέρια μας και χάνεται Μελωδία που αποκοιμιέται η ποίηση τραγούδι νυχτερινό το ταξίδι τα πουλιά παράπονα ψυχών φωτιές σιωπηλές στα πάρκα Όνειρα σε καφενεία ζωές χλωμές νεκρά έντομα πώς να βρεις τον εαυτό σου Στου ανέμου την ερημιά γυρεύω τη φωνή σου κ

Κάτω από τον ανοιξιάτικο ουρανό, η θάλασσα λαμπυρίζει, ίδια με πανάκριβο διαμάντι. Το απαλό αεράκι γεμίζει τα ρουθούνια μου αλμύρα και με τονώνει. Τα κύματα, σιγοτραγουδώντας, χαϊδεύουν απαλά τα βότσαλα, κι εκείνα σιγοντάρουν με τη μπάσα τους φωνή, τριζοβολώντας έντονα, και κροταλίζοντας καθώς χτυπούν το ένα το άλλο κάτω από τα ασταθή βήματά μου. Προσπαθώ να πιάσω το ρυθμό να μπω κι εγώ στην ορχήστρα τους. Με δέχονται με χαρά, κρυφογελώντας με τα φάλτσα μου. Επιμένω... Τα κατ

Ένα αστερένιο βραδυνό, κοιτάζω με θαυμασμό, του Σύμπαντος την απεραντοσύνη σε στοχασμούς με έχει βυθίσει! Τα μυστικά του αν ήξερα, με γνώσεις χρήσιμες θα πλούτιζα για του πλανήτη μας την εξέλιξη, και την αποφυγή του από την διάλυση ! Θα καβαλήσω μια ακτίνα φωτός, μόνο έτσι θα είναι κατορθωτό, την απόσταση να μηδενίσω, από την Γη να ξεγλιστρήσω. Θα σεργιανίσω στον Γαλαξία μας, Ίσως άλλους πολιτισμούς συναντήσω. Μπορεί μάρτυρας να γενώ, στο σβήσιμο των αστεριών! Εκατομμύρ

Ήσουν Άνοιξη στα δεκαεννιά σου. Μα δεν πρόλαβες ν’ ανθίσεις. Λένε «δεν πρόσεξες». Λες και η ζωή είναι δρόμος με πινακίδες ευθύνης, μόνο για όσους δε φταίνε. Λες και η ζωή ζητά εξηγήσεις, μόνο από τους αθώους. Είναι απροσεξία να ζεις; Είναι έγκλημα να γελάς; Είναι λάθος να εμπιστεύεσαι τον κόσμο που σου έταξαν; Αλλού είναι το λάθος. Στα χέρια που πληγώνουν. Στα μάτια που κρίνουν. Στα στόματα που ψάχνουν φταίχτες. Είναι κραυγή το όνομά σου Μυρτώ. Κραυγή, για κάθε φορά που λένε

Ζωή - Αγάπη - Δάκρυ Είναι ένας Κύκλος η Ζωή με κέντρο την Αγάπη! Περίμετρο τον Έρωτα, και Εμβαδό... Το Δάκρυ... Γωνία πιάνει το Δεξί τ' Αριστερό θολώνει... Κι αρχίζει και μοιρολογεί, το παρελθόν φουντώνει... Το Δάκρυ το Ασίγαστο το παραπονεμένο... Έτσι κι αγγίξει τις καρδιές, τις κάνει βρυσομάνες. Μοιάζουν σαν τις βαριομοίρες... πικρές μοιρολογίστρες που αναπολούν στα νιάτα τους τα μακρινά μεράκια Που κουβαλούσαν στην Ψυχή Κι έτριζαν τα Σοκάκια. Σμαραγδή Κουτσοπέτρου 🌹

Σαν σφαίρα τρύπησε τη δόλια μου ψυχή ο έρωτας, κι αφόρητα πονά τρέμουν τα χείλη χωρίς φωνή, βουβά. Θλιμμένη , σκεπτική ώρες ατέλειωτες μελαγχολικές... στη σκέψη μου, μόνο εσύ... Η ανασαιμιά μου έχει κοπεί. Νιώθω να σβήνει της ζωής μου το κερί. Το μυαλό μου χάνω, απεγνωσμένα αναζητώ το ειδωλό σου. Μόλις βραδιάσει μες στο σκοτάδι... σαν φάντασμα, απ ' το σοκκάκι σου, περνώ, το φωτισμένο παραθύρι σου να δω ... Όλος μου ο κόσμος είναι τα δυό σου μάτια... ένα τους βλέμμα, μου τσά

«Γνώρισα τους ανθρώπους και αγάπησα τα ζώα.» Μενέλαος Λουντέμης, Έλληνας συγγραφέας (1912-1977) Θεσσαλονίκη, 04 Απριλίου 2025 02:00 Η εικοσάχρονη λυγερόκορμη μελαχρινή κοπέλα περπατούσε κατά μήκος της Αγίου Δημητρίου, με το μακρύ μπεζ παλτό της, σφικτά τυλιγμένο γύρω από το νεανικό σώμα της. Κατευθύνονταν προς το διαμέρισμα της, στην Άνω Πόλη. Είχε φύγει εδώ και τριάντα λεπτά από ένα μπαράκι στην πλατεία Αριστοτέλους, όπου διασκέδαζε με την παρέα της. Περπατούσε με δυσκολία

" Κόκκινο φιλί "       ( tanka ) Κόκκινα χείλη ανοιξιάτικο χνάρι επανάστασης Σ' ένα φιλί ανθίζει παθιασμένα η ζωή   Αλίκη Πέϊκου 🌹

Μενεξεδένιο πρωινό λαμποκοπά! Πέφτει διάσπαρτο πάνω στον αχνό ορίζοντα. Στην πρωινή του αφύπνιση βαριανασαίνει από την μακρύγορη άχνα της υπνηλίας. Το χασμουρητό του ορίζοντα χάσκει σαν βρεφικό χαμόγελο. Αγνό και παρθένο, ανέγγιχτο ακόμα από τα αναβλύζοντα ηλιακά σπέρματα, που γεννούν αστραπιαίες πτήσεις και μυστικά περάσματα. Καλύπτουν πρωινά ξεσπάσματα. Το κίτρινο πανί στραγγίζει τα αιωρούμενα δάκρυα, από την πρωινή πάχνη. Πάνω ψηλά στα διάφανα συρματόσχοινα, ανεμίζει και α

Μια μέρα θα κάνω ένα μακρύ ταξίδι στη θάλασσα πάνω στην απεραντοσύνη της τα σκοτάδια μου να φαίνονται μικρά. Κατερίνα Κυπραίου 🪽

Του Χινοπώρου τα ερωτόλογα, σκόρπια λόγια, έπεα πτερόεντα, ανεμάρπαστα ευχολόγια. Σαν τη βροχή που ραΐζει τη γης αδειάζει την καρδιά, κλαρί γυμνό η  αγάπη στενάζει στην ερημιά. Της Χειμωνιάς η αγκαλιά στάζει πάχνη και παγωνιά, χειμάζει κρύα η καρδιά χωρίς χάδια και ζεστασιά. Νεφελοστοιβάχτης ο ουρανός δριμώνει τη μάνητα κάνει θιαμπόλι την καρδιά χτυπώντας την ανελέητα. Την Άνοιξη ο έρωτας ανθίζει και τερετίζει, χρώματα κι αρώματα η αγάπη ηδυλίζει. Έμορφη η αγάπη σφύζει στης κ

Πάντοτε τα φώτα θα ανάβουν κι θα σβήνουν. Κι εμείς θα γελάμε η θα κλαίμε... Με πρόσωπα γεμάτα μουτζούρες. Μας αιφνιδιάζουν τα γεγονότα, απρόσμενη τροπή στη ρότα της ζωής. Ικασίες για λιγότερες σορούς, σμίγουν τα φρύδια στη σιωπηλή προσευχή. Απαράβατος κανόνας το θάρρος της αλήθειας... Χάνονται οι δισταγμοί στο βάθος του χρόνου... Θρονιάζεται το φως μεγαλοπρεπές. Εύα Αλιβιζάτου 🪽

Με μεγάλη χαρά υποδέχθηκα το δεύτερο γέννημά μου,την ποιητική συλλογή με τον τίτλο "Λειψές ψηφίδες". Ευχαριστώ από καρδιάς τις Εκδόσεις ΚΟΥΡΟΣ κι ιδιαίτερα τον εκδότη Δημήτρη Φύκιρη και την συγγραφέα κι υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων & επικοινωνίας, την υπέροχη Σταυρούλα Βενιέρη για την άψογη συνεργασία, τη φροντίδα και την αισθητική αρτιότητα του αποτελέσματος!!! Την εξαίρετη εικαστικό Εύα Νικολακάκη που ο πίνακάς της με τον τίτλο "Εντός μου" κοσμεί το εξώφυλλο του βιβλίου. Τον Ο

Κατέβηκα βαθιά Ακούμπησα αδιέξοδο και έμεινα εκεί να προσπαθώ να βολευτώ στον κλειστό κύκλο του θυμού μου. Ξανά η ζωή με τράβηξε γαντζώθηκα κι εγώ επάνω της Με δύναμη με έσπρωξε Να σταθώ όρθια Να μυρίσω την γύρω ζωντάνια Να αναλογιστώ την δύναμη των στιγμών Να μαγευτώ από την ευωδιά της ζωής Να αφήσω το φως να τρυπώσει σε όλες τις γωνιές του μυαλού Να σβήσει τα σκοτάδια Να σβήσει τις πράξεις που πονάνε Σήκωσα το κεφάλι ο ήλιος φιλικός μου χαμογέλασε και ξάπλωσε στην καρδιά μ

Ένα παράφορο σάλπισμα καλωσόριζε, κάθε απόγευμα, πάντα την ίδια ώρα, το άνοιγμα του υπαίθριου λούνα παρκ. Έμοιαζε, τούτος ο σεμνός επικήδειος ήχος, σαν να υπενθύμιζε στους κατοίκους αυτής της ξεχασμένης πολίχνης μια ζώσα πραγματικότητα. Και μαζί όμως, με έναν ψύχραιμο ρεαλισμό, σαν να επιβεβαίωνε τις τερατώδεις αναλήθειες που έκαναν τάχα όλους να ζουν με τον ίσκιο των πεθαμένων τους ανθρώπων. Ήταν ελάχιστοι οι πάγκοι όλοι μπογιατισμένοι με μιαν ώχρα που έκανε το χρώμα του ήλι

Τα χείλη μου  κι αν χαμογελούν μέσα μου η καρδιά μου κλαίει. Αχ , βρε ζωή κακούργα είσαι και πικρή,κι από μικρή με βάσανα μ ' έχεις φορτωμένη. Τα δάκρυά κατεβασιές στο πρόσωπό μου τρέχουν, μα τα μάτια της ψυχής  ήλιοι, που λάμπουν, σε μια αγκαλιά  γεμάτη αγάπη κι ένα πνεύμα λεύτερο με υπομονή αστείρευτη να 'χει. Με καλοσύνη με ανθρωπιά, με πεντακάθαρη ματιά στα δύσκολα το κάθε τι ζυγίζει κι από τα λάθη, να προσέχει έχει μάθει, όλα τα μετράει. Με Τιμή, με Αξιοπρέπεια ξωπίσω δε

Το θεατρικό εργαστήρι σύγχρονης τέχνης Κεφαλονιάς σας προσκαλεί στην κωμωδία του Μποστ "Μήδεια" σε σκηνοθεσία του Πάνου Βαρδάκου Το Σάββατο 18/04 , 19/04, 20/04 ώρα 21:00 . Στο Δημοτικό θέατρο Ο Κέφαλος, Υπό την αιγίδα του Δήμου Αργοστολίου 🪽 Εύα Αλιβιζάτου Αρθρογράφος 🪽 Συγγραφέας 🪽 https://youtu.be/fkkEePdC4RU?si=GIUiZ9GrnfX7_sh8

Γιατί το σύννεφο δε σταματά τον πηγαιμό του; Γιατί σκεπάζει τον καθάριο ουρανό; Τι να σκεφτώ, αφού κι' εσύ φεύγεις μαζί του, ταξίδι αδιάκοπο, χωρίς σταματημό; Φύσα αγέρι μου, το σύννεφό μου διώξε. Δώσε στον ήλιο μου ξανά τη ζεστασιά. Στείλε τ' αηδόνι σου γλυκά να κελαιδήσει στου ανθισμένου δέντρου μου τη φυλλωσιά. Κάνε τον έρωτα να γεννηθεί και πάλι, μες στης καρδιάς μου, αυτό, το τρίσβαθο κενό. Σφύριξε ανέμελα για της ζωής τις χάρες και με αγάπη πάντα θα σ' ευγνωμονώ!

Είναι απόγευμα. Σε ένα πέτρινο κτήριο στέκονται τρεις άντρες, δυο Πολωνοί και ένας Έλληνας... Έχουν μεγάλα σχέδια για το επόμενο χτύπημα της συμμορίας τους… Ο Jón, ένας περήφανος Κασούβιος, επιβλητικός, μιλάει κυρίως Κασουβικά Ο Przemyslaw, από το Radom, με ένα ειρωνικό χαμόγελο και ο Θάνος από την Πάτρα… Δεν ήταν, όμως, μόνοι τους, λόγω των τριών διαφορετικών γλωσσών τους έπρεπε να βρουν κάποιον να τους μεταφράζει κάθε λίγο και λιγάκι. Έτσι στο πλευρό τους είχαν τη Μαίρη, η

Ξέρει να κρύβει μυστικά έμαθε πως να διαχειρίζεται την πραγματική του συχνότητα ... Ακούει να τον κρίνουν αυστηρά, κάποιες φορές τον αποκαλούν αδιάφορο, ασυνεπή, έχασε την ταυτότητα του. Ο Θεός κρατάει το ευλογημένο ραβδί του, κανένας άλλος, οι άνθρωποι κάτω θυμώνουν, διαπληκτίζονται μεταξύ τους γιατί ο αίθριος καιρός, η ζεστή θερμοκρασία πάγωσαν το πρόγραμμα τους, όλα τους φταίνε, όλα αναποδογυρίζουν το πρόγραμμα τους, ο ουρανός ήρεμος αφήνεται, στην αλλαγή, η θάλασσα αλλάζε

Δεν ήταν οι πρώτες στάλες που έστειλε ο ουρανός στη γη, για να ξαλαφρώσει απ’ το μολυβί του βάρος. Ήταν τα δάκρυα του ποιήματος, που κύλησαν στο χαρτί, νότισαν τις λέξεις, που έχασαν το νόημά τους στου χρόνου τη σχισμή. Κρύβομαι στο σκοτεινό δωμάτιο. Εδώ βρίσκεται το άπειρό μου. Απέραντο για λιγοστά όνειρα και στενό για τόσα πάθη. Μα χωρά μονάχα εμένα. Ατέλειωτες ώρες, τις νύχτες, τον εαυτό μου αναζητώ ανάμεσα σε γυμνές σιωπές. Μια φωνή, ίσως είν´η δική μου, ψιθυρίζει: «δεν ε

Έπεσες Δεν θυμάσαι Είναι η αλήθεια Το νερό σε ρούφηξε! Επιπλέοντα τα κόκκινα μαλλιά σου, σκορπίζουν το άρωμά σου στα νούφαρα Σε παρακολουθούν Σε καταγράφουν στις δονήσεις του νερού Πειθαρχημένα δε σε ακουμπούν Δε παρεμβαίνουν στη πτώση Δε θα παρέμβουν στο βύθισμα Το νερό δε σε έκρυψε Άφησε το πρόσωπό σου να αιωρείται Διάβασε νωχελικά το σώμα σου απ΄ άκρη σε άκρη Μα τη σιωπή του προσώπου δε μπόρεσε να την αποκρυπτογραφήσει Δεν υπήρχε αντανάκλαση Δεν υπήρχε πρωτότυπο Το φως μόν

Παλεύω με το χρόνο για να ξεχάσω· όμως ο χρόνος εδώ μυρίζει πάντα εκείνη την άλμη, τη σκουριά των παλιών καδενών και το υγρό σκοτάδι. Σαν μεθυσμένος ναύτης που επιμένει να ζωγραφίζει κύματα φανταστικά πάνω στο τσιμέντο της προκυμαίας, με αρπάζει κάθε νύχτα απ’ το μανίκι, ψιθυρίζοντας στο αυτί μου ονόματα νησιών που χάθηκαν. Κι εγώ τραβιέμαι πίσω, να μην λιποθυμήσω μέσα στην αποφορά του φτηνού αλκοόλ και της τσιγαρίλας. Έσκαβα, θυμάμαι, να βγω απ’ τον τάφο που μου χάρισες· μια

Ψιχία από το τραπέζι σου μάζευε, με εκείνη τη σιωπηλή ευλάβεια που αρμόζει σε ό,τι κάποτε υπήρξε πλήρες. Τα ψίχουλα ήταν μαρτυρίες. Μαρτυρίες από γέλια που κόπασαν, από βλέμματα που έμειναν μισά, από λέξεις που δεν ειπώθηκαν ποτέ μέχρι τέλους. Και όταν αυτά εξαντλούνταν, όταν το τραπέζι άδειαζε και η ξύλινη επιφάνειά του γινόταν ψυχρή σαν μνήμη ξεχασμένη, έφευγες ξανά. Κατευθυνόσουν εκεί όπου η καρδιά φυλά όσα δεν αντέχει να αποχωριστεί. Στις αναμνήσεις. Στα ψήγματα εκείνα πο