Δώδεκα πάρα τέταρτο. Περισσεύει ένα τέταρτο ακόμη, πριν η σιωπή γίνει ερωμένη. Πάνω σε λευκές σελίδες άδειασα τις πληγές μου, και έκλαψα... Πως θα ζήσω; Δώδεκα πάρα τέταρτο. Δεν έχω να προσθέσω άλλη σιωπή. Κλείστηκε στις παρενθέσεις. Δώδεκα παρά τέταρτο. Δεν προλαβαίνω. Περισσεύει ένα τέταρτο ακόμη. Ποιός θα με ακούσει; Σωτηρούλα Χατζηκωνσταντή Τζιαμπουρή 🌹

Ξημέρωσε σε αγαπώ και σου γράφω Μούσα τ’ Απρίλη μακραίνεις και σβήνεις στο φως ξύλινα είδωλα μάτια γυμνά παγωμένα πικρή Κυριακή καλοκαίρι σβηστό ουρανός άδειος όλα θυμίζουν εσένα Σε κρατώ στο φως και σε χάνω στον άνεμο κι όλο σε καλώ Σαν κύμα που έρχεται και πάλι χάνεται σε ζώ κίτρινο φως στη θωριά πρωινός λυγμός αρρωσταίνει τις λέξεις του αύριο στάχτη στα αρμυρίκια άνυδρος τόπος μελτέμια και άμμος Το φως των μαλλιών σου στεφανώνει πέτρες σκληρές πόθοι χαμηλοί ξέχασαν το γαλά

Λυπάμαι που φεύγω μα πρέπει μη μιλάς μη με φιλάς μη ρωτάς πια για τίποτα ψάξε στις άδειες ώρες μες στη σιωπή κι αφουγκράσου ψιθύρους και λυγμούς Ο δρόμος ελεύθερος και σκοτεινός μα εκεί στο βάθος ένα φως ανασαίνει σφίξε τα δόντια και προχώρα μιαν άλλη διάσταση σε προσμένει Το ραντεβού μας κάπου κάποτε στο υπερπέραν μην το λησμονήσεις άσε ένα παράθυρο ανοιχτό να μπαινοβγαίνει η μνήμη δεν έκλεισα πόρτα μονάχα πέρασα σε δωμάτιο δίχως φεγγάρι άναψε κερί όταν με ζητάς θα φανώ στη

Ω !!!! Βράχε Ιερέ Αθάνατε. Ναέ του Ποσειδώνα, Ακριβοθώρητε, Απέθαντο Αστέρι το Πέλαγος του Αιγαίου, εσύ διαφεντεύεις. Ω !!!! Θεέ Ποσειδώνα, σπίθες πετάει η ματιά σου, στη λύσσα του ανέμου, στ 'ανταριασμένα κύματα ο θυμός σου με τρίαινα, τη θάλασσα χτυπά. Ολονών τη τύχη ορίζεις, η θάλασσα ηρεμεί, τα κύματα σιωπούν ο άνεμος κοπάζει... η φύσης ησυχάζει... όλα σε προσκυνούν, Καράβια αρμενίζουν στα σμαραγδένια σου νερά, φέρνουν κοσμοπλημμύρες την αρχοντιά σου να θαυμάσουν... Στον

Είναι που λες, κι ετούτο του Federico García Lorca το φεγγάρι, το αιμοδιψές φεγγάρι, που πίστευε πως κανείς δεν του γλιτώνει. Κι όχι μονάχα ετούτο. Μα όλα τα φεγγάρια της ίδιας νύχτας και του ίδιου βάρους, που ενδύθηκαν σάρκα κι έγιναν ρόλοι αντικατοπτρισμών, βρίσκοντας τη χαραμάδα να περάσουν σ’ ετούτον τον κόσμο, χλωμά όπως οι άνθρωποι. Θιασώτες του θανάτου, εμπεδωτές του αφανούς χρόνου. Χρόνια τώρα ψάχνω τον λόγο που έγιναν έτσι. Και είναι σχεδόν πασιφανές: πως κάθε ολόγιο

Μάνα μου! Στου χρόνου το σκληρό ξεθώριασμα σαν προσευχή κρατώ τη φωνή σου. Ένας χρόνος χωρίς εσένα κι όμως παντού σε νοιώθω και σε βρίσκω. Στις ανείπωτες παγωμένες σιωπές μου. Στην ανάσα μου που βαραίνει και λιγοστεύει όταν σ’ αναζητώ. Στην άδεια καρέκλα σου, με το κάλυμμα που έχει το χρώμα των ματιών σου. Με πονά σαν μαχαίρι στο κόκκαλο ο αποχωρισμός σου. Κι όμως μάνα μου! Έγινες βαθιά κρυμμένη μνήμη που δε σβήνει κι ας ξεθωριάζει σκληρά ο χρόνος. Έγινες ρίζα γερή στην ψυχή

Μέχρι να φτάσω στη λίμνη ( Βίγλα Νάξου), ευτυχές το συναπάντημα μαζί τους... Περαστική εγώ, θνητοί γηγενείς αυτά, ταπεινά χαμίνια του δρόμου, που, ωστόσο, μου χάρισαν πλέρια ομορφιά και στιχουργική έμπνευση!.. Σε κάθε προσκύνημα, με ευλάβεια αποτύπωνα την εικόνα τους βαθιά μου...λάτρης και σκλάβα τους η ψυχή μου παντοτινά δική τους...! Χαρείτε κι εσείς μαζί μου, αυτόν τον περίπατο παρέα με αυτά τα λιλιπούτεια όντα με την ανιδιοτελή, την ταπεινή προσφορά τους και την απαράμι

Όνειρα γέρνουν το κεφαλάκι τους σα βρέφη, να κοιμηθούν κάτω απ το φως του φεγγαριού. Τα Βλέφαρα ανοιγοκλείνουν. Βαριανασαίνουν δεν πειθαρχούν, δε θέλουν να κλειδώσουν την ίριδα καρδιάς. Συλλαβίζουν οι συλλογισμοί οι μνήμες διστάζουν, να αναγνώσουν τα ανορθόγραφα. Φθόγγοι μουδιάζουν το κορμί, κάτω απ την βεντάλια του! Ο κορμός τής καρδιάς δεν κοιμάται, κλειδώνει στη θυρίδα βέργες αμύθητου χρυσού. Καμωμένες από το φως του φεγγαριού, κοιμούνται κάτω απ το τικ τακ του μεγάλου δεί

(ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΧΩΡΙΣ ΕΙΡΜΟ) Η ζωή σαν κυματιστή οπτασία χτυπάει βίαια το πρόσωπο Το φως γίνεται σκοτάδι Τα όνειρα παίζουν και ο εφιάλτης γιγαντώνεται μέσα στον πανικό και την ζάλη. Οι στρατιές της νύχτας πληθαίνουν Ένας ποταμός από λέξεις ζώνουν από παντού Το όνειρο ενθαρρύνεται στην αυτοχειρία Θα βυθιστεί στο χάος ένας θάνατος αργός λυτρωτικός Ο τρόμος θεόρατος απειλεί ότι η νύχτα θα πλησιάσει τον στόχο που ξαστόχησε η μέρα. Και ποιος είναι ο στόχος; Κοιμισμένη η σκ

Του Σίμου Ιωσηφίδη Ξεμπλέκοντας τα κέρατα του ταράνδου, τούτη την περίοδο, σκέφτομαι τα ακόλουθα. Ο ήλιος την Άνοιξη σφυροκοπά ανηλεώς. Καθόμαστε στο μπαλκόνι και σχηματίζονται οι ακτίνες του. Κάθετες, απότομες, κάτι σαν σίδερα φυλακής. Κι όμως δεν έχουν μάζα. Είναι τα φωτόνια, αυτά τα μεμονωμένα σωματίδια φωτός που παριστάνουν τα κάγκελα. Μηδενός εξαιρουμένου, είμαστε Σίσυφοι, αναρωτιέμαι, μέσα στα ψειδαισθητικά μας Τάρταρα. Δικασμένοι άνωθεν, ξέρετε, από εκεί ψηλά που ξε

Αυτά που βλέπεις να ορθώνονται μπροστά μου είναι μέτρα άμυνας. Τείχη τα λένε και έχουν το ρόλο της προστασίας, της αγκαλιάς και της ασφάλειας. Εκεί μέσα βρίσκομαι με όλα μου τα υπάρχοντα. Με τις μελαγχολικές συννεφιές μου. Με τους γελαστούς μου ήλιους. Με τους μεγαλεπήβολους στόχους και τις ηττοπάθειές μου Με την ασυγκράτητη ορμή προς τη δημιουργική επανάσταση και με τις ανασφάλειες του πρωτάρη. Τα τείχη τούτα αποτελούν προέκταση του εαυτού μου. Πολλοί οι καιροσκόποι και οι κ

Ξέρω περνάει ο καιρός Κι’ο κόσμος μας αλλάζει Και σαν χαμένος θησαυρός η αγάπη μας βουλιάζει Ξέρω χαλάει ο καιρός Αύριο θάναι βροχερός Και ένας έρωτας γυμνός παγώνει μες’το αγιάζι Ξέρω την ώρα της φυγής Στο σκαλοπάτι μιας κραυγής Πουλάς το σώμα της ψυχής Κ’ ανάσες αγοράζεις Ξέρω πατάς τον ίσκιο σου Με σιδερένια γόβα πονάει…το αίμα που κυλά στο χωματένιο σώμα Ξέρω στης νύχτας την σιωπή Την μοναξιά σκοτώνεις Ακούς τον τοίχο που μιλά και λες δεν είμαι μόνη Ξέρω πως ζεις χωρίς

Η ζωή μια δοξασία με υπομονή και αισιοδοξία, ανέλπιστες ελπίδες μέσα στου κόσμου τις προσδοκίες, Όνειρα χωρίς ακτή πελαγομένα μικρά θαύματα που σώζουν την ημέρα, Ευχές από καρδιάς που ανασταίνουν πρόσωπα χαρούμενα ανάσα παίρνουν, ο κόσμος έξω, γδέρνει γη και ουρανό ζει χωρίς όρια δεν έχει αναπαμό, η ζωή μια δοξασία έχει ο Θεός υπομονή, χαρίζει ευκαιρία! Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Απρίλο- Μάης Χάρμα οφθαλμών, Ελπίδας δέηση, Ελιάς ανθοφορούσας, Ολημερίς ολονυχτίς κάνουν δέηση.... Στις Ομορφιές της Φύσης. Κι εγώ σαν έτοιμη από καιρό βγήκα στο ξάγναντο να δω... και να θαυμάσω... Συνάντησα την Άνοιξη στα κόκκινα ντυμένη... Οι παπαρούνες χόρευαν με το Ρυθμό... Τ' Απρίλη, τις πόνεσα, γιατί ήταν ο τελευταίος τους χορός... Στέκεται και περιμένει βιαστικός στο έμπα του ο Μάης Ο μήνας μετά λούλουδα, μαράθηκαν τα κρίνα, Του χρόνου ν' είμαστε καλά ξανά θα γεννηθού

Σε ένα χωριό απόντων σε άφησα Κατέβασα κουρτίνες και απομακρύνθηκα Ίσως υπήρχε ο χρόνος της επιστροφής καθώς η μεγάλη πόρτα αργά έκλεινε... Πίσω δεν κοίταξα... Έτρεξα όσο πιο γρήγορα να προλάβω την νύχτα Αντίστροφα άρχισα να μετρώ... Εξιχνίαζα το σκοτάδι μέχρι που χάραξε το φώς Άκουσα του τελευταίου αηδονιού το κελαήδημα Ύστερα σκαρφάλωσα στην πιο φωτεινή ηλιακτίδα Κι ας ήτανε ο πιο βαρύς Χειμώνας... Εύα Γεωργίου 🌹.

Κάποιες αγάπες μένουν σιωπηλές, λες και ξέρουν πως δεν προορίζονται να ζήσουν σ’ αυτή τη ζωή. Ριζώνουν αθόρυβα, σαν αγριολούλουδα σε γη που δεν καλλιεργήθηκε ποτέ, και ανθίζουν και μυρίζουν μακριά, ζουν μόνο μέσα σε βλέμματα που κράτησαν λίγο περισσότερο απ’ όσο έπρεπε. Έρχονται όπως έρχεται η άνοιξη μετά από έναν κουρασμένο χειμώνα, χωρίς να ρωτήσουν, χωρίς να υποσχεθούν. Απλώνουν ένα φως λαμπερό, εκεί που είχες μάθει να ζεις στο μισοσκόταδο! Και ξαφνικά μέσα σου όλα αλλάζου

Θυμάμαι — τότε που τα μάτια μας ήταν ο μόνος καθρέφτης του κόσμου και η αθωότητα ένα ένδυμα που δεν φοβόταν τη φθορά. Η σιωπή δεν ήταν κενό· ήταν μια μουσική από εύθυμους βοριάδες με ανοιξιάτικες αποχρώσεις, σαν ένα σάλπισμα που ερχόταν από το μέλλον για να μας προειδοποιήσει για το φως. Ποιος αλήθεια πρόφερε την πρώτη λέξη; Εσύ έγραψες το «αγάπη μου» στο λευκό κατάστιχο της καρδιάς, κι εγώ άρχισα να χαράζω στο ανύποπτο χώμα λέξεις επικίνδυνες: ποίηση, έρωτας, συντροφικότητα.

Νύχτα αράγιστα σκοτεινή Χείλη τρεμάμενα σαν απροστάτευτα δέντρου κλαδιά στο μένος τ' ανέμου αφημένα Κατακλυσμιαίος της αγάπης ο υετός ανεμπόδιστα επελαύνει γοερός Στα σπλάχνα σταλάζει αίμα πηχτό σα δηλητήριο θανατερό Λέξεις αιμόφυρτες σερνάμενες αυτομολούν σε στίχους να μετουσιωθούν ένα ποίημα να επανδρώσουν Εξαπατηθέντος πάθους αμόλευτο λυγμό Η νύχτα όμως εμμένει ακάματα εκδικητική Σαν κάφτρα τσιγάρου κατακαίει του σάρκινου κόρφου τον κοπετό... Αλίκη Πέϊκου 💔

Μήν τρέχεις...δεν μπορείς να ξεφύγεις... Κτήμα σου είναι ,ότι μέσα σου κρατάς... Ν’αντέχεις το βάρος της συνείδησης, κι αν συνηδητοποιήσεις πώς δεν μπορείς, παραδέξου και γίνε φίλος του εαυτού σου.... Μίλησε του,ξεχώρισε τα σωστά και τα λάθη του, πάρε τον μιά ζεστή αγκαλιά και προχώρα μαζί του... Μαζί θα διαβείτε το ποτάμι,εσύ και ο εαυτός σου... Σωσίβιο μην περιμένεις...αντάμα θα κολυμπήσετε μέχρι να βρείτε το απάνεμο λιμάνι.... Ποτέ δεν μπορείς να του ξεφύγεις , με τα καλά

Έρημες οι Κυριακές. Τα ποιήματα ξεχείλωσαν. Η σιωπή μετράει τους ίσκιους στο πάτωμα, οι οποίοι τρίζουν απ’ τον πόνο. ​Πόσο μελάνι ξοδέψαμε για μια Κυριακή, μια ερωμένη... Ένα λερωμένο φιλί και δύο λέξεις ξεπουλημένες... Σωτηρούλα Χατζηκωνσταντή Τζιαμπουρή 🌹

Σκοτείνιασε πάλι η θάλασσα, χάθηκαν τα γαλανά νερά της. Οι γλάροι κρύφτηκαν στα κύματα. Ήθελαν να ναι κοντά της. Κι αυτός ένας άνθρωπος μισός, ψάχνει στην άμμο για αφημένα κοχύλια, για μπουκάλια με μηνύματα αγάπης. Έστω για ένα κομμάτι ουρανό ξεχασμένο από το χτες. Αλήθεια πόσο γρήγορα βραδιάζει ακόμα. Αντριάννα Περικλέους 🩵

Ο έρωτας… Είχε κρεμαστεί στον αγέρα, λαγαρισμένος, οι στίχοι να γίνουν σάρκα κι έσμιγε τον ουρανό με τη γης. Ζυγιάστηκε πάνω απ´την καρδιά, με αετίσια φτερά γιομάτος δύναμη, τρουλωτός με τ´άστρα. Πλανέματα οι στίχοι να πλέξουν ερωτικό τραγούδι ναζλίδικα να γουργουρίζουν πόθο κι αγάπη! Ο έρωτας… Εκηβόλος, μακροσαγητάρης, σαν ουρανοδρόμος ήλιος αναντρανίζει στ´ανάτελα του! Να πλήξει σαν πόλεμος με φως αστραπιαίο το αφάλι της καρδιάς. Σκίστηκε η καρδιά στα δυο και γιόμισε φιλιά

Πάμε κι ερχόμαστε, σε πολύβουες πόλεις κοιτάμε ο ένας τον άλλον με βλέμματα από χιόνι, και μέσα μας όλα μια ατελείωτη παγωμένη γη. Κι αν τύχει να σηκώσουμε το βλέμμα ψηλά, τότε, μέσα μας αστράφτει όλο το σύμπαν, οι φλέβες μας ποτάμια που ξεχειλίζουν, κι η σκέψη λούζεται στο φως. Η καρδιά μας ένας γαλαξίας κι αυτή φτιαγμένη μόνο για να βλέπει το θαύμα, όλοι απ' αυτή τη μαγική σκόνη είμαστε φτιαγμένοι, πως το ξεχάσαμε όμως, και πως αφήσαμε χώρο στη σκοτεινή ύλη να ταξιδεύει τη

Μες τη θολούρα του μυαλού οι ερυνύες μου κοχλάζουν, Κρύες, αφέγγαρες οι νυχτιές, μαύρες σκιές, οι σιωπές ουρλιάζουν... χαρακιές τη καρδιά μου, τη ματώνουν πληγές που αφόρητα πονούν. Κι ουλές γεμάτη την θυμώνουν Βασανιστική η νύχτα, μες σ' ανυπόφορη αγρύπνια, στης φαντασίας τα κιτάπια αναζητώ τα λόγια του τα τρυφερά τα γλυκά του φιλιά. Του έρωτά του τα χάδια, μου κόβεται η ανάσα θηλειά ο στεναγμός, μου πνίγει τον λαιμό σιέται το κορμί στης πεθυμιάς τη παραζάλη, στενάζει κι α

Γκρίζα μαλλιά. Μάτια καστανά. Χείλη σαρκώδη. Βλέμμα μυστηριώδες. Σώμα αγάλματος μπροστά μου ξεπροβάλλει. Πώς να αντισταθεί κανείς σε μια τέτοια θεϊκή ομορφιά. Στα μάτια μου φαντάζεις σαν άγρια θάλασσα. Ηρεμη αλλά και απόμακρη. Παθιασμένη αλλά με απόσταση. Χαοτική και απύθμενη. Μια θάλασσα που μέσα της με ελκύει. Τα μάτια σου ερωτεύτηκα. Τα χείλη που δεν γευτηκα. Την ανάσα που δεν ένιωσα. Το σώμα που δεν ιδρωσα. Η ηδονή που αγνόησα. Τα δάκρυα που έριξα. Η απόρριψη που βίωσα. Η

Δεν με φοβίζει ο θάνατος, ο μόνος προβλέψιμος στο απρόβλεπτο που βαδίζω. Από εχθρός με τα χρόνια έγινε φίλος, μαύρο πτηνό που μου κρατάει συντροφιά. Δόλο δεν κρύβουν οι ματιές του. Μου έχει μάθει να εκτιμάω τις στιγμές μου κι ας είναι λίγες οι ακτίνες του φωτός. Πες μου Ζωή... Με τόσα φώτα την διχόνοια πως σπέρνεις; Πώς αναλώνεσαι στου κόσμου το χυδαίο; Πες μου γιατί να σε ονομάσω λυτρωτή; Μόνο ο θάνατος αξίζει τη ζωή. Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹

Ένας δρόμος χωματένιος χαμένος Ο καλπασμός σου βρήκε έδαφος να σμιλεύσει Σφυριές στις αυταπάτες των βημάτων μου Ημέρωσε την ψυχή σου που αγρίεψε Έδεσε τους όρκους που μου έδωσες Σβήσε τους λησμονημένους σου, ιλίγγους, τώρα Γράψε με ξύλινο σπαθί στον μαυροπίνακα της απουσίας σου Ριγούσες στα τελματωμένα χωνιά των δακρύων σου Και το άλογό σου θρηνούσε σελωμένο τον αφανισμό σου Θλιμμένη ευωδία Ανατρίχιαζες εμπρός στο κουράγιο που δεν είχες Κι αυτό έσπασε Σείστηκε σαν προσευχή μπ

Θα σταματήσω να γράφω ποιήματα για χρυσοκέντητους ήλιους, για ήλιους ολύμπιους, μαγικούς, παραμυθένιους, καλόψυχους. Δεν υπάρχουν τέτοιοι ήλιοι. Αν δεις καλά ο ήλιος είναι μια μεγάλη πυρκαγιά, μια φωτιά που αν πέσει θα μας κάψει. Και αν τον κοιτάξεις κατάματα σου κλέβει το φως. Τον θαυμάζουμε από μακριά, τον θαυμάζουμε από τον θρόνο του ψηλά για τη ζέστα και το φως του. Αν όμως κατεβεί και σεργιανίσει ανάμεσά μας, ο ήλιος θα γίνει κόλαση, εμείς στάχτη, τα ποιήματά μου πλάν

Έφυγα βιαστικά από τον τόπο του εγκλήματος Κοίταξα αριστερά, δεξιά Έχωσα τον λαιμό βαθύτερα στο γιακά Έκρυψα τον σουγιά στην τσέπη της καπαρντίνας και χάθηκα στην αχλύ της χειμωνιάτικης νύχτας Το θύμα ζητούσε βοήθεια Σπαρταρούσε Κι όμως ούτε ματιά πίσω Έπρεπε να το κάνω Φταίει ο χαμένος χρόνος του Προυστ Το πράσινο φεγγάρι του Λαπαθιώτη Ο καθρέφτης δίχως είδωλο στο μεγάλο δωμάτιο της Βιρτζίνια, η άδεια καρέκλα του Χόπερ Απόψε μαχαίρωσα το Όνειρο Έπρεπε επιτέλους να ωριμ

Βόρειοι άνεμοι σαρώνουν το πιο απάγκιο μέρος της ψυχής. Αστραπές σχίζουν το διάφανο νεφέλωμά της. Κεραυνοί, ξίφη χαράζουν το στήθος. Σπαράζουν τα όνειρα στο κορμί τις νύχτες. Κάθε σταγόνα σπέρματος δηλητήριο πάνω στο άσπρο σεντόνι. Και το μαξιλάρι σημαδεμένο από τον ιδρώτα διαγράφει την απουσία. Μαρία Καραθανάση ❤️

Πότε δε δάμασες των διλημμάτων κύματα, Βουτούσα και πνιγόμουν στα μάτια σου τα θαλασσιά Στα μάτια μου εσύ έβλεπες πυροτέχνηματα, Για μένα ήσουν αγιασμένη ζωγραφιά. Στα μάτια σου τα παιδικά,τα άστατα κι' αλήθωρα Καρφώναν τα δικά μου να μείναν εκεί και μόνο Το φώς στις κόρες των ματιών σου της θέας μου σύνορα Μάτωνα να σε έβλεπα στης αντηλιάς το θρόνο. Παροδικά σήματα τα δικά σου συναισθήματα, Στην αφέλεια της τρελής χαράς μου δεν πρόβλεψα Όλο στα μάτια σου διάβαζα ποιήματα

Στις λέξεις μου ανθείς μεγαλοπρεπώς. Μέσα στα όνειρα σε πλάθω. Στης ποίησης το φως ταξιδεύεις με ορίζοντες ανοιχτούς. Ποιώ μαζί σου σπάνιες λέξεις ορίζοντας τα συναισθήματα. Και τα ταξίδια κοινά. Ο έρωτας, σαν τρικάταρτο σκαρί ανοίγεται εκφραστικός στης θάλασσας το απέραντο γαλάζιο. Οι δημιουργίες μου μηδαμινές με σένα γιγαντώνουν. Σε φέρνω στα μάτια μου Αφροδίτη αναδυομένη στο φως. Ανθρώπινα σε παρουσιάζω στις καθημερνές διαδρομές σαν την γυναίκα που πλάι μου καμαρώνεις απολ

Καλημέρα Κύπρος μου Ελλάδα μου Αμμόχωστος μου-Κερύνεια μου και κατεχόμενη γη μου. Καλό μήνα φωτεινό,καλλίστρατο και αγωνιστικό. Αγαπημένοι μου φίλοι: Η Πρωτομαγιά δεν είναι απλώς μια μέρα στο ημερολόγιο. Είναι μνήμη, αγώνας και υπόσχεση. Είναι η φωνή των εργατών που δεν λύγισαν, των ανθρώπων που πάλεψαν για αξιοπρέπεια, δικαιοσύνη και ελευθερία. Είναι η υπενθύμιση ότι τίποτα δεν χαρίζεται όλα κατακτώνται με θυσίες. Σήμερα, κρατάμε αυτή τη φλόγα ζωντανή. Σε έναν κόσμο που αλλά

Μάης της άνοιξης ο γιός Εγώ είμαι χαμολούλουδο, με πόνο και με δάκρυ Εκεί όπου γεννήθηκα, στου Αιγαίου ειν’ η άκρη. Νεραΐδα η ποίηση όλο ομορφιά γεμάτη Το όνειρο καλοδέχτηκε σε μαγικό αργυρό παλάτι! Σέρνει η άνοιξη χορό με όλα τα λουλούδια και ακολουθεί ο βιολιτζή με όμορφα τραγούδια. Σήμερα του μαγιού στη εξοχή να πάμε όλοι Σε κάμπου σε λαγκάδια ρεματιές, και ολάνθιστο η καρδίες μας περιβόλι. Από το χέρι πιάνουνε τον ανθοστολισμένο γιο να το ναι βάλουνε, κι αυτό μες στο χ

Χριστός Ανέστη και χρόνια πολλά φίλες και φίλοι μου αγαπημένοι! Καλό κι ευλογημένο μήνα με υγεία αγάπη και ευτυχία! Πριν χαράξει η μέρα της Πρωτομαγιάς, η γη θυμάται τα βήματα εκείνων που περπάτησαν πριν από μας, των εργατών με τα ροζιασμένα χέρια, των ανθρώπων που κράτησαν όρθιο τον κόσμο με ιδρώτα, ψωμί και αξιοπρέπεια. Ανάμεσα σε κόκκινα γαρύφαλλα, γιασεμιά και φωνές δρόμου, γεννιέται ξανά η ελπίδα. Η άνοιξη δεν ανθίζει μόνο στα κλαδιά, μα και στις καρδιές όσων δεν έμαθα

Κοίτα τα χρώματα των λουλουδιών Μια αγκαλιά,μια ευωδιά, Η γη γιορτάζει και το φωνάζει φέγγει η μέρα γλυκοχαράζει. Ο ήλιος στάζει, μέλι σου τάζει σαν να σου γνέφει στη σιγαλιά. Στεφάνια πλέκουν, χέρια που γνέθουν με όνειρα, χρώματα και μυστικά. Τραγούδια άκου... είναι εκείνα από μια Άνοιξη τότε παλιά. Μα δεν είναι μόνο ανθοί, γιορτή, είναι κι ο μόχθος, κάθε ψυχής, που στέκει όρθια, ζητά το δίκιο, Γράφει ιστορία σε κάθε κτύπο. Πρωτομαγιά,ανάσα η αρχή, μια υπόσχεση συλλογική: π

Ήμουν σε άλλη γη λαμπάδα να μεταφέρω φώς σε σημεία κενά, προσωπεία ν' αποφεύγω και μια συγνώμη ολοκλήρωση να μην δέχεται ποτέ, και όλα τα πρέπει κάποιος άγνωστος παρονομαστής ... Αν μπορούσα ένα οφείλω ένα το χαμόγελο. Ψυχή; Τα σέβη μου. Πάνος Βαρνάβας 🌹

Του μήνα Μάη παράθυρα ανοίγεις με σύννεφα, βροχές οι πόρτες κλείνουν, ο ήλιος σκύβει κάθε εποχή γεννά δικές της σκιές, Μάη, δώσε στην Άνοιξη, κατάνυξη, ορμή μην την αφήνεις να σκορπιστεί, χάρισε φως και ευωδιές δώσε σκοπό με ένα ηλιόφωτο ουρανό! Ξάπλωσε στου κάμπου τις ομορφιές ντύσε ελπίδας χελιδονιών φωλιές. ας αρμενίσουν βαρκούλες όμορφες χρωματιστές, στο ταξίδι σου Μάη τα λούλουδα ηλιοανθίζουν, παντού ομορφιές, τα μάτια άνοιξε και με όρθια την πλάτη τραγούδησε νότες ν'

Κάθε τι έχει έναν κύκλο στην ζωή που αναμφίβολα θα διανύσει. Αναγκαιότητα είναι φυσική, η γήρανση, το τέλος θα ακολουθήσει! Στο Σύμπαν η προσοχή μου στραμμένη,μάρτυρας γίνομαι, στου Ήλιου τις βίαιες εκρήξεις! Ενέργεια τεράστια θα δαπανήσει. Βασιλιά μου λίγο συγκρατήσου, αποθήκευσε κομμάτι απ´την δύναμή σου. Μόνο έτσι ακμαίος θα παραμείνεις, στην Γη μας ζωή να δίνεις! Τα τραύματα της τα σημερινά, σύντομα θα επουλωθούν. Με τον δικό σου αφανισμό, θα οδηγηθεί σε τέλος χαοτικό! Ήλ

Με ένα φιλί αντάμωσα το Μάη, με ένα στεφάνι από κόκκινα τριαντάφυλλα και αγριολούλουδα ζωής. Μάη μου γέννημα θρέμμα πριν την έλευση του θερμόαιμου καλοκαιριού... Καθαρόαιμο αρσενικό, στην κολυμπήθρα άνοιξης, δε δίστασες να βαφτιστείς, να εξαγνιστείς! Ερωτικός και ασυμβίβαστος. Επέλεξε σοφά το Έτος να σε χρίσει με χρώματα αρώματα της πλάσης, γιο του έρωτα και της Άνοιξης της ξακουστής! Σε φίλησε η μαγεία και έσταξε μύρα και εκχυλίσματα, χωριστές στιγμές με ανθρώπους να γευτεί

Οι αναμνήσεις τον πλημμύρισαν κι απόψε φοβάται πως το όνειρο έχει χαθεί Μες στο κελάρι του μυαλού του ανακαλύπτει μπουκάλια από γλυκόπικρο κρασί Οι Ερινύες του όρισαν να παίζει δεύτερο ρόλο σε ταινία κραυγής κι όμως μια καταιγίδα σάρωσε τα πάντα κι απόμεινε σιωπηλός παρατηρητής Μαζεύει ένα ένα τα κομμάτια ψάχνει να βρει τη λησμονιά το κρύσταλλο σκορπίζεται όταν σπάει μα όταν καρφώνει αφήνει πληγή βαθιά Μετρά τις χαμένες ώρες σε μια ύστατη προσπάθεια πνοής, να διορθώσει τους χ

... Καταγάλανη είσαι θάλασσα και πώς να σου μιλήσω μ’ όνειρα τα δέντρα έντυσα και πώς να σε κρατήσω ... Πόσο σ’ αγάπησα κανένας δε θα βρει κι είναι πέρα απ’ τα σύνορα του κόσμου λάμπουν τα μάτια σου σαν φωτεινή πηγή ασπασμός αγγέλων προς τ’ άστρα του θόλου ... Το πιο όμορφο μου ποίημα το ’γραψα στα γόνατά σου του ήλιου ήταν το φίλημα χτύπος απ’ την καρδιά σου Έχει χάδι απ’ το δέρμα σου τη ζεστή την αγκαλιά σου Έχει χρώμα απ’ τα μάτια σου το αιθέριο άρωμά σου ... Πόσο σ’ αγάπη

Μου έμαθαν —θυμάσαι;— να φυλάω το δάκρυ όπως το τελευταίο κομμάτι ψωμί στην τσέπη Όχι για τη λύπη, μα για να μην προδοθεί η πείνα μας σε μιαν αγορά που οι μέρες γίναν πια αβάσταχτα ακριβές Τώρα, στους δρόμους που μυρίζουν καυσαέριο και θυμό, εκεί που τα βήματα μπερδεύονται με τα σπασμένα γυαλιά, τα συνθήματα στους τοίχους ξυπνούν σαν κουρασμένοι ηλικιωμένοι Κανείς δεν ανήκει σε κανέναν — αυτό είναι το κέρδος μας Δυο μάτια μόνο που ταξιδεύουν μες στη νύχτα, χωρίς προορισμό,

Στις μέρες μας η λέξη που έχει επικρατήσει και έχει επεκταθεί, είναι η ανεργία. Συνέπεια της μανίας, που απλώνει η κρίση. Οι νέοι άνθρωποι που αναπνέουν τον πικρό αέρα του σήμερα, δηλητηριάζονται από την γεύση της απραγίας! Όπου πεθαίνουν τα όνειρα, νεκρώνουν οι φιλοδοξίες, και αποκόβονται οι ίνες των ικανοτήτων τους. Καθώς και οι νεοφερμένες γενιές, θα ζουν κάτω από τον ζυγό της αφάνειας! Η μικρή μας κοινωνία είναι αυτή που υποφέρει περισσότερο, και η τουριστική προσέλευση

Η παλιά ξύλινη καρέκλα έτριξε καθώς ο Ορέστης κάθισε βαριά, αφήνοντας πίσω του, έναν βαθύ αναστεναγμό να ξεφύγει από τα χείλη του. Το δωμάτιο του είχε λιγοστό φως. Ο ήλιος έγερνε προς τη δύση, βάφοντας τους τοίχους με χρυσαφένιες και κεχριμπαρένιες ανταύγειες, σαν να ήθελε να κρατήσει λίγο ακόμα απ’ το φως της μέρας. Στον τοίχο, το μοναδικό ρολόι –μια αρχαία κληρονομιά από τον παππού του, μετρούσε τον χρόνο με ένα αργό, σχεδόν βασανιστικό τικ-τακ. Η Μαργαρίτα, καθισμένη απένα

Τα όρια να είναι δικά σου.... Εσύ να τα βάζεις,εσύ να τα σπάς..... Μπροστά μας ένας ωκεανός, θαλασσοταραχή μεγάλη, παλεύουμε με τα κύματα, να δούμε που θα μας βγάλει. Μπόρες ,σκαμπανεβάσματα, μέσ’ τη ζωή πληθώρα, να κρίνουν όλοι προσπαθούν, κάθε στιγμή και ώρα. Επιπλήξεις και συμβουλές, τρέχουν όλοι να δώσουν, από το βάρος που κρατάς, τάχα...να σε ξαλαφρώσουν. Προσχήματα δεν κρατούν, μήτε τις αποστάσεις, κι επεμβαίνουν στη ζωή, με χίλιες αντιδράσεις. Μάθε να βά

Ήσουν εκεί, αέρινη... αερικό, ασπρογάλανο σύννεφο φορούσες που χρύσιζε στις άκρες, γύρισες και με κοίταξες, έπιασα την μηχανή που είχα κρεμασμένη στο λαιμό... Σε είδα να φεύγεις, πάτησα κλικ, μα δεν αποτυπώθηκες, είχες χαθεί... και τώρα ποιος να με πιστέψει ότι σε είδα του πύργου αερικό .... Μόνο ο δρόμος που περπάτησες έμεινε, μόνο ο δρόμος κι η μορφή σου στο μυαλό μου. Νικόλας Ζαχαρόπουλος 🌹

Ένα ποίημα αφιερωμένο στους “εργάτες” όλου του κόσμου. Καλή Πρωτομαγιά Ήταν άραγε χελιδόνια; Κανείς δε μπόρεσε να τα ονοματίσει σωστά Εργασία άναρχη ερήμην σωμάτων Χέρια αδιάλειπτα και τελετουργικά, σε κλουβιά, μαζεύουν, κουβαλούν στοιβάζουν Καρποί άλικοι Καρποί στιλπνοί Άλλοι κενοί Ιδρώτες χύνονται Σκέψεις σε λάθος ερμηνείες Ήταν άραγε χελιδόνια; Ακόμη και τα βράδια Όνειρα άνευ καταφυγίου Μέσα στον ύπνο κοιμισμένη συνείδηση Και στα διαλείμματα, μάτια πληγές Εργασία δίχως παύ

Το χωριό Ασφένδου στην Κρήτη βρισκόταν στα Σφακιά και ήταν από εκείνα τα παλιά κρητικά χωριά με λίγα σπίτια, στενά καλντερίμια, αυλές γεμάτες αγριόχορτα και πόρτες που έτριζαν με το παραμικρό φύσημα του ανέμου. Ήταν παραμονές Πρωτομαγιάς και η κυρά Ευτέρπη, η πιο μεγάλη σε ηλικία γυναίκα του χωριού, καθόταν ήρεμη στη βεράντα του σπιτιού της. Δίπλα της είχε αφημένα μερικά αγριολούλουδα, σκόρδο, αγκάθια κι ένα κόκκινο νήμα. Εκείνη και μερικοί ακόμη ηλικιωμένοι κάτοικοι του χωρι

Καλώς μας έρχεσαι Μάη! Πάντα κουβαλώντας υποσχέσεις, με τόση μαεστρία, ώστε λίγο πριν σε διαδεχθεί το καλοκαίρι, μένουμε με την αγκαλιά ορφανή. Αρχίζεις με την εργατική Πρωτομαγιά και την γιορτή των λουλουδιών, στέλνοντας ένα ηχηρό αγωνιστικό μήνυμα παγκοσμίως που έχει απαξιωθεί τόσο πολύ στην εργασιακή μας καθημερινότητα. Φτιάχνουμε βιαστικά το μαγιάτικο στεφάνι, ελπίζοντας για την άνθηση της φύσης και φέτος, με την εικόνα του αστικού τοπίου να κρυφογελά. Συνεχίζεις στις 19