Στον κήπο λυσσασμένοι άνεμοι κόβουν ανάσες Μαχαίρια καλο-ακονισμένα στο αμόνι της λήθης Στην καρδιά καραδοκούν απατηλοί κηροστάτες Τα κεριά λυγισμένα στα γόνατα—προσευχές χρηστοήθεις; * Στα τρεμάμενα χέρια μου ζωντανές οι ανάγκες Στα πόδια μου δεμένες —υποχρεώσεις συνήθεις Το αίμα μου έγινε ένα ύφασμα που καλύπτει απάτες Το πρόσωπό μου δε φοράει τίποτα— ματιές ευήθεις; * Ο εαυτός μου και πάλι δεν ήρθε—ραμμένο φάντασμα οι σκιές Ο πόνος μου πρωτοπορεί στην αγορά της στάχτης Το

Έξω χιονίζει. Η Άνοιξη έρχεται, της είπαν. Προχώρησε μέχρι την ντουλάπα,την άνοιξε και άρχισε να μουρμουρίζει ανάμεσα στις ζακέτες και τα πανωφόρια. Δεν τα πήγαινε και τόσο καλά με τις εποχές. Οι αναμνήσεις κάθε μίας την έπνιγαν. Μονάχα η θάλασσα δεν την έπνιγε ποτέ, γιατί δεν είχε εποχές. Είχε μονάχα φουρτούνες, θυμό,γαλήνη και σιωπή. Έκλεισε την ντουλάπα, έσκυψε πήρε τη σιωπή, τη φόρεσε και βγήκε. Χειμωνας είναι ακόμα...ψέλλισε. Έβαλε την Άνοιξη στη μασχάλη, χαμογέλασε στην

Να...... Να τραγουδάς... κι ας μην υπάρχουν αυτιά για να σ'ακούσουν... Να χαμογελάς έστω κι αν δεν υπάρχουν άνθρωποι να σε συνδράμουν... Να πορεύεσαι... έστω κι αν είναι έρημο το μονοπάτι... Να τολμάς έστω κι αν χάθηκαν άδικα τα όνειρά σου... Ν, αγαπάς ... το γέλιο του μικρού παιδιού, το δάκρυ του μεγάλου... ( μικρό απόσπασμα από την ανέκδοτη ποιητική μου συλλογή " Άρρητα Ρήματα"- 24/ 1/ 2023) Σμαραγδή Κουτσοπέτρου 🌹

💦 Καταιγίδα ξεσπά μανιασμένα στα γόνατα που λυγίζουν εκλιπαρώντας... Θάλασσες χύνονται στο χώμα ψάχνοντας στην ακτή τα λατρεμένα τους βράχια με κύματα ανταριασμένα στο βλέμμα... 🌊 Καταιγίδα...κοφτερή σαν τη λεπίδα της μνήμης... Σαρώνει το μουδιασμένο κορμί με ριπές επώδυνες... Χείμαρροι γίνονται οι κοσμικοί βόστρυχοι που κυλούν ως τον βυθό της σκέψης και πνίγουν τις άμορφες λέξεις... 💙 Μα κάτω από το υγρό δέρμα φυτρώνουν ακόμη κρινάκια του γιαλού που το Φως ανασαίνουν στην

Χιλιάδες άνθρωποι κοιτούν. Απαξιώνουν τον κόσμο που δεν φορά τα ίδια παπούτσια με αυτούς. Πολύχρωμα κορδόνια; Τα μισούν. Κάνουν την διαφορά,μεγάλη απόσταση, ανεξέλεγκτη. Τους κοιτάς κι θυμώνεις. Σκύβεις και δένεις τους κόμπους πιο σφιχτά. Η "ανεξέλεγκτη απόσταση" παύει  να είναι απειλή και γίνεσαι ανυπότακτος. "Ας κοιτούν", μονολογείς. Η επιλογή σου στα χρώματα δεν είναι πια λάθος, είναι εκείνος ο δρόμος που εσύ  χάραξες. Σε έναν παλιό  κόσμο που έμαθε μόνο να κάνει τα βήματ

Πήρε τη σκυτάλη ο Φλεβάρης του χειμώνα ο τελευταίος μήνας και σαν ο πιο γρήγορος καβαλάρης μοιράζει με ταχύτητα δώρα ελπίδας. Τι κι αν είναι ο πιο μικρός τι κι εάν του λείπουν λίγες μέρες είναι στ' αλήθεια ο πιο ερωτικός και μας γοητεύει με φιγούρες γιορτινές κι ωραίες. Δύσκολες είναι οι διαδρομές του μέσα στο χειμωνιάτικο σκηνικό και παρόλες τις απίστευτες εναλλαγές του μας κερνάει κάθε φορά με φως γλυκό. Παιχνιδιάρικα το μάτι μας κλείνει σαν μια συμφωνία μυστική που μεταξύ

Γελάει με σκέψεις ασύνδετες Ενθουσιάζεται στο συναίσθημα Θυμώνει με αυτά που σκέφτεται Τραγουδάει δυνατά έστω και παράφωνα Αδιαφορεί για την γνώμη των άλλων Δεν το επηρεάζει ο χρόνος ο χώρος το περιβάλλον Κάνει παράτολμες σκέψεις που τις θεωρεί εφικτές στην υλοποίηση . Αγαπάει με όλη του την δύναμη χωρίς να το πολυσκέφτεται Γρήγορα ξεχνάει ότι το θυμώνει Κακία να κρατήσει για πιο λόγο? Θέλει να ζήσει να παίξει να δημιουργήσει Γιατί να παρεξηγηθεί ? Είναι παιδί με αμφί

Πορφύρα και Ατσάλι στην άμμο της Χίου   «Το μεγαλείο του Βυζαντίου ήταν η τριπλή συνύπαρξη: ενός Ρωμαϊκού σώματος, ενός Ελληνικού νου και μιας μυστηριακής ανατολίτικης ψυχής.» Ρόμπερτ Μπάιρον, Άγγλος ταξιδιωτικός συγγραφέας  (1905-1941)   Οι τελευταίες απογευματινές ακτίνες του ήλιου, έλουζαν το απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου, καθώς η Ιφιγένεια το συριακό εμπορικό, ταξίδευε πάνω στην ήρεμη θάλασσα. Στα αμπάρια του, μετέφερε σε πήλινους αμφορείς το γλυκό κρασί της Κύπρου και σε

Πόσο δίκιο έχει ο Αυγερινός... δυστυχώς... Άμποτε στη γη να ξημερώσει καθολικήν Ειρήνη!!  Πούλια κι Αυγερινός  Αυγερινέ μου, καμάρι της Αυγής, εσύ Ανατολή, εγώ στη δύση γέρνω, Κι όλες τις χαρές της γης,  καημούς μέσα στο σκότος σέρνω... Εσύ, φωτίζεις χαραυγή,  μπροστάρης της ημέρας. Εγώ, σαν νυχτοπούλι τριγυρνώ  στα άδυτα της σφαίρας...  Αιώνες, τώρα, προσπαθώ  τη θέση μου ν' αλλάξω, να γίνω άστρο της αυγής,  σε φως να μεταλλάξω... Ούτε κι απόψε μού 'κανες αυτήν,  που σου ζητ