όταν τέλειωσαν οι έρωτες, γύρισαν να πάρουν κι ό,τι είχε μείνει από εμένα.. όμως εγώ είχα απομείνει πιά λίγο μελάνι, λίγο φεγγάρι και μια καρδιά, μισή. τότε τα ποιήματα σήκωσαν τα μάτια τους και με ονόμασαν αργά… μια λέξη για κάθε πληγή, μια σιωπή για κάθε αγάπη, μια κραυγή για κάθε σιωπή... ώσπου πλέον, θυμήθηκα πως κάποτε, υπήρξα και ολόκληρος. Σακελλάρης Καμπούρης https://lykavgi.blogspot.com/2026/08/blog-post_09.html

Υ Γ Ι Ε Ι Σ Κ Α Ι Α Ρ Ρ Ω Σ Τ Ε Σ Ι Σ Τ Ο Ρ Ι Ε Σ Ιστορία 3η -Γαβ,γαβ,γργααβ! Ένα άτονο άκουσμα από την αυλή -Νιάουουτς! Νιάουουτς! Παραπονιάρικο άκουσμα από το μπαλκόνι. -Άααχ! Ούουχ! Ιιιχ! Ωχ!Ωχ!Ωχ! πονεμένα ακούσματα απ’ την κρεβατοκάμαρα. -Τι έγινε ρε παιδιά; Ρωτάω μπαίνοντας στο σπίτι, διασχίζοντας τη μικρή μπροστινή αυλή. Τι πάθατε όλοι; Αρρωστήσατε; -Γργααβ, νιαουουτς, ωχ, ωχ,ωχ, όλοι μαζί. (-)Στο σπίτι μου μπήκα ή στο νοσοκομείο, σκέφτηκα. Τώρα θα δείτε. -Ωρα

Η Αθανασία κοίταξε γύρω της. Βρισκόταν στο σπίτι της γειτόνισσάς της. Το αναγνώρισε αμέσως, παρόλο που δεν μπορούσε να θυμηθεί ούτε πότε είχε πάει εκεί ούτε πώς είχε περάσει την πόρτα. Στεκόταν στον μικρό διάδρομο που οδηγούσε στο σαλόνι και από μέσα ακούγονταν φωνές. Άνθρωποι μιλούσαν όλοι μαζί, μα όσο κι αν προσπαθούσε, δεν μπορούσε να ξεχωρίσει τι έλεγαν. Έκανε να προχωρήσει, όμως σταμάτησε απότομα. Στο πάτωμα, ακριβώς μπροστά στα πόδια της, βρισκόταν μια εικόνα της Παναγί

Κυανόπεπλη, Ζωοδόχος, Παναγιά μου Ανάσα της έρμης ψυχής μου Χάραξε ονόματα στους δρόμους που πατώ Στάλαξε δροσιά στις πέτρες το κατακαλόκαιρο Άσβηστη φλόγα κάψου στο κερί μου, για να υπομείνω το σκοτάδι μου Μη χάσεις το δάκρυ σου Παναγιά μου Στάλαζέ το για να ενθυμούμαι τους πολέμους, τους φόβους, τους άπιστους Εσύ, Πανένδοξη, Αειπάρθενος, Οδηγήτρια Ανέσπερε άνεμε που διασχίζεις τα στάχυα, χωρίς να σφίγγεις στην άμωμη χείρα σου, τίποτα από το χρυσάφι τους Απέλιπε τον αμείλικτ

❣️ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΕ, Πλατυτέρα των Ουρανών, ΜΗΤΕΡΑ της Ζωής και του Φωτός... Μεγαλόψυχη Μάνα όλων των ανθρώπων... ✨️ΕΣΥ...Κυρά της Ψυχής... που βίωσες ανείπωτη θλίψη και οδύνη... και αναδείχθηκες Ηρωίδα της Υπομονής, της Αντοχής, της Καρτερίας... ❣️ΕΣΥ... η ΑΡΧΗ της ΑΓΑΠΗΣ... που αγκαλιάζεις τα πάντα με τις φτερούγες της Στοργής Σου... που δεν κρίνεις... δεν απορρίπτεις... αλλά ευωδιάζεις Αποδοχή, Τρυφερότητα, κι ΕΛΠΙΔΑ... ✨️ΕΣΥ που είσαι το ασφαλέστερο αντίδοτο σε κάθε σκοτάδ

Στου Βορκά τη θάλασσα , τα κρίνα αυτά βλαστούσιν, εις του γιαλού την αμμουδιά, εκεί ευδοκιμούσιν. Άγγελοι τα φυτέψανε, μ’αγγελικό τους χέρι, και σαν σκορπά η ευωδιά, η φύσης όλη χαίρει. Λουλούδι καλοκαιρινό, της Παναγιάς τα κρίνα, τις ομορφιές τους σμίγουνε, με του γιαλού το κύμα. Πάνω στην άμμο την καυτή, βγαίνουν και την στολίζουν, μέσ´τον Δεκαπενταύγουστο , την ομορφιά χαρίζουν. Κρίνα της Παναγίας, είναι τ´όνομα τους, άσπρα θαλασσόκρινα, σκορπούν το άρωμα τους. Εξαίσια η μ

Μητέρα Παντοκράτειρα Αγνότητα των κρίνων! Οι προσευχές σεπτές λαβές πικρίες ξεστρατίζουν. Καρδιές που λιποτάκτησαν στου πειρασμού το δέος μετάνοια γυρέψανε στον άμβωνα του ελέους. Σαν κιβωτός η αγάπη σου Σαν σκέπη η αγκαλιά σου Εκεί κουρνιάζουν τα άλγη μας μειλίχια λάμματά μας. Το μύρο τής αγάπης σου σαν ραίνει την καρδιά μας παρηγοριά αρωδαμών στέψη στα κρίματά μας. Η χάρη σου, πώς συγχωρεί κατανοεί τα πάθη. Γνωρίζει τις καταποντές. Εκεί θάβει τα λάθη. Χαίρε Μητέρ

Ο Αύγουστος πάλλεται στης Παναγιάς το δάκρυ, στην αγκαλιά της αγίασμα στ´ουρανού την άκρη. Στάζουν οι στίχοι της ψυχής ευχές κεριά αναμμένα ν´ανθίσει η ζωή στα δάση τ'απανθρακωμένα. Στο άβατο εκλιπαρεί για τη μέλαινα θλίψη στο φως του Αυγερινού η ελπίς να μη λείψει. Καντήλι ανέσπερο στο ταπεινό προσκυνητάρι με τις πληγές της καρδιάς απ´ των εμπρησμών το θηκάρι. Να ράψει περίαπτο Χριστό στον κόρφο φυλαγμένο, ελιξήριο ζωής στης γης τη γύμνια δοσμένο. Ακρόβατος ο άνθρωπος με της

✨ Έφτασε, επιτέλους, η στιγμή που περίμενα χρόνια, η στιγμή που ονειρευόμουν από μικρή. Το πρώτο μου βιβλίο θα εκδοθεί σε λίγους μήνες από τις αγαπημένες Εκδόσεις Memento και δε θα μπορούσα να είμαι πιο χαρούμενη και πιο συγκινημένη. Ευχαριστώ ολόψυχα τον Θωμάς Τσερώνης και τη Victoria Thimiou για την πίστη τους στο έργο μου! Οι λέξεις μου δε θα μπορούσαν να βρουν καλύτερο σπίτι! Ευχαριστώ την οικογένειά μου που στάθηκε δίπλα μου σε κάθε σταθμό αυτής της διαδρομής, με αγάπη κ

Κρατώ στα χέρια μου μια υπέροχη δημιουργία. Το ακόμη ένα λογοτεχνικό παιδί της ποιήτριας και συγγραφέα Αθηνά Σαρλάνη. Η Αθηνά,η δική μας όπως πάντοτε την λέω, είναι μια φωτεινή αληθινή ψυχή,με ταλέντο. Χορεύει στους ρυθμούς του ποιήματος της της αστείρευτης πηγαίας τέχνης του λόγου,και μας ταξιδεύει "Στα μονοπάτια του χρόνου" Με έντονο το νοιάξιμο το συναίσθημα και την ολοκλήρωση του ταξιδιού της, οδηγεί τον αναγνώστη στην ολοκλήρωση των ψυχικών δυνάμεων του. Η Αθηνά Σαρλάνη

...κάπου υπάρχει ένα φως. Οι διέξοδοι των ονείρων. Οραματίζονται οι άνθρωποι πολλά. Και οι γραμμές χάνουν το σήμα στους αιώνες. Εμείς σαν έννοιες χωρίς αντίληψη τυφλά βαδίζουμε στου έρωτα τα χνάρια. Ψηλαφιστά χαράζουμε προσδόκιμες ακτές. Τα βρίκια με τα αρμυρίκια δεν αρκούν να κρύψουν "αμαρτίες" ...λες αγαπάμε σαν αρχή με ημερομηνία λήξης. Κυρίαρχος ο φόβος μιας πληγής μας παρασέρνει να κοιτάμε ποιες αξίες, δεν λένε όσα θέλουμε εμείς. Αδιέξοδο μας κρύβει τα περάσματα προς την

Αν η πλάση ήταν προικισμένη με δύο χέρια θα τα ένωνε σε μια γροθιά μια γιγάντια γροθιά στραμμένη στις ατασθαλίες των εκτελεστών με καταμετρημένες τις απώλειες των ανασασμών της στο τεφτέρι της πύρινης λάβρας. Μα η φύση σαν πρωτομάνα φυλά πάντα τα αποθέματα της αγάπης στις πληγωμένες ρίζες της για τα θρέμματά της Εμάς ! Μαζί με εμάς και για εκείνους που καιροσκοπούν να την εξοντώσουν πλήττοντάς την θανάσιμα. Τα αναίσχυντά τους " άλλοθι" αποτυπώθηκαν στη σαρκοφάγο τού μελανού

Μια αιωνιότητα, θαυμαστής των γοητευτικών λέξεων που αναδύονται απ' τα μύχια της ψυχής σου, γητεύτρα εσύ του πονεμένου κόσμου. Λικνίζονται τα γράμματα εμπρός μου και με παρασύρουν σε έναν αρχέγονο και μυστηριακό χορό. Εκστασιασμένος χορεύω μαζί τους και αναφωνώ με υπέρτατο ενθουσιασμό, κρούοντας τις καμπάνες της χαράς. Μια αιωνιότητα... ΔΙΚΟΣ ΣΟΥ! Χ.ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΣ 🌹

Μοιράσου αδέλφι το κρύο μαζί μου Τις άγραφες λέξεις, τις μεταφράσεις του αίματος Ακούμπα στον ώμο μου τους φόβους, τα κενώματα Τύλιξε τα χέρια γύρω από τα δικά μου Να κρατήσουν άφησέ τα γερά μες στη σάρκα τους, όλες τις μπόρες, τις φυλλωσιές που πέφτουν, τους χειμώνες και τα χιόνια Τις άσβηστες πυρκαγιές, τα αποκαΐδια Όλους τους κύκλους που διαλύονται Ντύνε με πάντα με το πρόσωπο που χάνω Μίκραινε ώστε να χωράς, νόμισμα εσύ ακριβό, στην παλάμη μου Μαζί μου να εγκολπώνεσαι απά

Αλίκη Πέϊκου! Ο χρόνος μου είναι περιορισμένος. Δεν θα πω ψέματα. Όμως υπάρχουν βιβλία, και δημιουργοί που δεν μπορείς να προσπεράσεις. Η Αλίκη Πέϊκου είναι μία από αυτούς. Διάβασα ένα μικρό απόσπασμα από τη νέα ποιητική της συλλογή, «Λείψές Ψηφίδες», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Κούρος, και ήταν αρκετό για να με κάνει να σταθώ στις λέξεις της. Η Αλίκη Πέϊκου είναι μια ποιήτρια που υπηρετεί τον έρωτα με αλήθεια και τόλμη. Η γραφή της είναι αισθαντική, ερωτική και ιδιαίτερ

Καλημέρα φίλες και φίλοι μου αγαπημένοι! Χαρούμενο κι ευλογημένο μήνα Αύγουστο! ❤️Καλώς ήρθες Αύγουστε... ❤️ Κάθε χρόνο περιμένω τον Αύγουστο με χαμόγελο, φως και προσμονή. Φέτος, όμως, η καρδιά όλων μας δυσκολεύεται να τον καλωσορίσει. Πέρσι μοιράστηκα αυτό το τραγούδι μου με την ελπίδα να μείνει μόνο μια υπενθύμιση. Σήμερα, όμως, οι εικόνες από τις φωτιές μάς αναγκάζουν να το ξανακούσουμε με άλλη καρδιά. Κάθε καλοκαίρι μετράμε τις ίδιες πληγές. Δάση που χάνονται, ζώα π

Σήμερα θα γράψω για το βιβλίο που έλαβα πριν μέρες αλλά θέλησα να το διαβάσω ώστε να κάνω τη βιβλιοκριτική. Αντώνης Περδικάρης. Ένας πραγματικά μοναδικός ποιητής της θάλασσας, των συναισθημάτων, των στιγμών. Το βιβλίο του "Προσκυνώντας Μια Γοργόνα" ακουμπά την καρδιά του αναγνώστη. Ο ποιητής, επικοινωνιολόγος αλλά όχι κενός, μια ζεστή πένα με τη θαλασσινή αύρα, κάνει ταξίδια ψυχής στο γαλανό του ουρανού και του νερού. Όπως ο ίδιος γράφει... "Μεγάλες Αγάπες... Μικρές Γοργόνες.

Ο Αύγουστος δεν μιλά πολύ... Ήσυχος έρχεται, με λίγο αλάτι στα μαλλιά και φως στα βλέφαρα... Δεν χρειάζεται λέξεις....τον νιώθεις... Είναι ο μήνας που δεν σε ρωτά " τι κάνεις" , αλλά " που χάθηκες". Είναι οι ώρες που λιώνουν κάτω απ'τον ήλιο , τα απογεύματα που μυρίζουν σταφύλι και ξεραμένο θυμάρι, τα φιλιά που κρατάνε λίγο παραπάνω, γιατί, ποιος μετράει τον χρόνο τον Αύγουστο ?? Ο Αύγουστος είναι παύση... Όχι φυγή, ούτε αδιαφορία. Είναι το σώμα που ζητά ανάσα και ψυχή που

Με τα κλαδιά στην ανάταση παραδίνομαι στο μέλλον σου. Σε ένα όνειρο παχύσαρκο που κυλάει χρόνια μες στις φλέβες σου. Φύλλο δεν έμεινε ανέγγιχτο στης πυρκαγιάς το βλέμμα σου. Μιλάς για αναγέννηση μα υλοτομείς το ψέμα σου... Ο πόνος της φωνής μου τη χαρά δεν θα σου δώσει να ακουστεί, σκόνη θα γίνω να ανασαίνεις το δηλητήριο της ντροπής. Κι όταν το αύριο θα 'ρθει που τόσο λαχταράς... Ρίζωσε τα πόδια σου βαθιά μέσα στη γη, πριν η φύση σε ορίσει περιττό ανταγωνιστή. Χρήστος Πα

Με την στολή σας φορέσατε τιμή Στις φλόγες μπήκατε ωσάν προσευχή Δεν σβήσατε! Γίνατε ουρανός Για τους τρεις πυροσβέστες που “πρόσφεραν” το σώμα τους και “κράτησαν” το όνομά τους!! ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ στους ΑΘΟΡΥΒΟΥΣ ΗΡΩΕΣ!! ΕΚ ΤΟΥ ΠΥΡΟΣ, ΕΠΩΝΥΜΟΙ Κορμοί ορθοί, επιμονές αιώνων, λησμονημένες Δρυάδες καιόμενες υποσχέσεις, εξατμισμένες

Δεν είναι μια σελίδα απλή. Ως γνωστόν συμμετέχουν φίλοι και γνωστοί. Μαζί ενώθηκαν να γράψουν ιστορία και να δώσουν υπόσχεση να παραμείνουν άνθρωποι με ήθος στη συγγραφή. Με τούτη την γιορτή εύχονται σε όλους να έχουν λόγω τιμής. Αθηνά Σαρλάνη 🌹

Το φως το χρυσαφένιο της ανατολής προβάλλει, σκίζει τα σύννεφα ο ουρανός και ποίημα γίνεται πάλι. Πάνω στο κύμα χορεύουνε, λουσμένη μέσα στο φως τυλίγει η αυγή τη μέρα αυτή κι ας είναι ο κόσμος σοφός. Όλα μαζί φαίνονται, γίνονται μία αλυσίδα χρυσός κρίκος η κάθε μας λαχτάρα και ελπίδα Ξυπνάει η φύση ολόγυρα και το αγέρι πνέει, γλυκά ψιθυρίζει μυστικά και η καρδιά μας κλαίει . Από τη χαρά την αμέτρητη που φέρνει η νέα μέρα, διώχνουμε κάθε σκοτεινιά και διώχνουμε τη φοβέρα. Κρ

Όταν άνθρωποι της τέχνης συναντιούνται και μοιράζονται στιγμές λόγου και ποίησης συμβαίνει κάτι μαγικό. Μέσα από την αγάπη για το μοίρασμα γεννιούνται έργα, συναισθήματα και στιγμές. Για να γίνει αυτό όμως και να ταξιδεύει το καράβι χρειάζεται δυνατό καπετάνιο. Με την Εύα Αλιβιζάτου στο τιμόνι το καράβι του λόγω τιμής κάνει μεγάλα ταξίδια, ανοίγεται σε πέλαγα αφρισμένα χωρίς φόβο, πάθη κι ανασφάλεια. Ως πλήρωμα κι εγώ, στο σκαρί μας, εύχομαι να συνεχίσουμε εν πλω για πολλά χρ

Ζούμε σε μια εποχή που ακούς συχνά: «Μην δίνεσαι πολύ» «Μην αγαπάς περισσότερο» «Μην επενδύεις στην αγάπη» Σαν να είναι η αγάπη μια επένδυση που πρέπει να αποδώσει σε κάτι… Ποτέ δεν πίστεψα ότι η αγάπη πονάει. Πονάει η απουσία. Πονάει η συνήθεια που έμεινε χωρίς εκείνον τον άνθρωπο που σου γέμιζε τις στιγμές σου. Πονάνε οι λέξεις που δεν ειπώθηκαν και οι αγκαλιές που τελείωσαν ξαφνικά. Η αγάπη όμως; Η αγάπη μόνο σε γεμίζει. Σε γεμίζει εικόνες που κανένας χρόνος δεν μπορεί να

❤️Στον Χρόνο που γίνεται λέξη ❤️ Αφιέρωμα για την Επέτειο Δημιουργίας του «Λόγω Τιμής» Κάποιο τόποι δεν έχουν τοίχους ούτε σύνορα. Χτίζονται αργά, με λέξεις, σιωπές, όνειρα και ψυχές που αποφασίζουν να συναντηθούν. Είναι οι τόποι όπου μια σκέψη, μια εικόνα γίνεται ποίημα, ένα δάκρυ γίνεται ιστορία και μια καρδιά βρίσκει μια άλλη καρδιά χωρίς να χρειαστεί να μιλήσει. Το «Λόγω Τιμής» δεν είναι απλώς ένας λογοτεχνικός χώρος. Είναι μια οικογένεια ανθρώπων που έμαθαν να μοιρά

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΦΗΝΕΙ ΤΙΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΝΑ ΣΒΗΣΟΥΝ Μια φορά κι έναν καιρό, στην άκρη ενός δάσους όπου οι λέξεις χάνονταν μέσα στην ομίχλη, περιπλανιόταν ένα κορίτσι που αγαπούσε να γράφει. Κρατούσε τις ιστορίες του κρυμμένες μέσα σε ένα παλιό, μαύρο τετράδιο. Στις σελίδες του ζούσαν άνθρωποι που δεν είχαν γεννηθεί ποτέ, πλάσματα που παραμόνευαν στις άκρες των ονείρων και ιστορίες που περίμεναν υπομονετικά κάποιον να τις ακούσει. Για καιρό, το κορίτσι ακολουθούσε ένα γνώριμο μονο

Ήταν Κυριακή πρωί, κατακαλόκαιρο. Ο ήλιος έκαιγε και εγώ είχα σηκωθεί πως και πως να πάρω μια παραγγελία από το κοντινό ζαχαροπλαστείο, που είχα παραγγείλει. Ετοιμάστηκα γρήγορα, ήπια δυο γουλιές καφέ και ύστερα έφυγα άρον άρον παίρνοντας μαζί τα κλειδιά του αμαξιού. Σήμερα ήταν μια ξεχωριστή μέρα για εμάς, καθώς είχε γενέθλια η λογοτεχνική μας ομάδα. Είχαν περάσει 2 χρόνια από τότε που δημιουργήθηκε, αν κι εγώ ήμουν εκεί, μόλις ένα χρόνο, μάλιστα λίγες μέρες πριν έκλεισα

Χρόνια πολλά, Λόγω Τιμής, για τα δύο όμορφα και δημιουργικά σου χρόνια! Μέσα σε αυτό το σύντομο, αλλά τόσο ουσιαστικό ταξίδι, κατάφερες να γίνεις κάτι πολύ περισσότερο από μια λογοτεχνική πλατφόρμα. Έγινες ένα ζωντανό κύτταρο τέχνης και πολιτισμού, ένας χώρος όπου οι λέξεις βρίσκουν φωνή, τα συναισθήματα γίνονται ποίηση και οι δημιουργοί αισθάνονται πως ανήκουν σε μια μεγάλη οικογένεια. Ένα μεγάλο «ευχαριστώ» και ένα θερμό «εύγε» αξίζουν στην ιδρύτρια και αρχισυντάκτρια, Εύα

Ζωή μια ζωντανή παράσταση δημιουργίας συγγραφής και ποίησης ψυχής! Τα δεύτερα γενέθλια ενθυμούμαι τη μέρα που η αγκάλη του γενναιόδωρου λόγου τιμής με αποδέχθη δίχως υστεροβουλία με θαλπωρή και κόκκινο κρασί ψυχής ! Σπιτικό αγάπης με πρωτομάστορες τεχνίτες βοηθούς, μια συντεχνία της ψυχής με πολλαπλούς ποικίλους οργασμούς! Πόσα διδάχτηκα από αξιόλογους γραφείς με ιδιαιτερότητες,ξέχωρη ιδιοσυγκρασία μα με κοινή συνισταμένη το έργο της δημιουργίας της ψυχής! Μια σελίδα ξέχωρη μ

Κάποιες φορές οι πιο όμορφες διαδρομές αρχίζουν σχεδόν αθόρυβα. Μια ιδέα, λίγοι άνθρωποι, η αγάπη για τη λογοτεχνία, η πίστη ότι μέσα από τις λέξεις η επικοινωνία γίνεται πιο απλή και πιο εύκολη. Κι ύστερα ο χρόνος περνά σχεδόν ανεπαίσθητα και, πριν καλά καλά το καταλάβεις, δύο χρόνια έχουν γίνει μια ολόκληρη ιστορία. Δύο χρόνια κι όμως, μέσα σ’ αυτό το σύντομο χρονικό διάστημα γεννήθηκε και άνθισε ένας ζωντανός λογοτεχνικός τόπος, Το Λόγω Τιμής. Ένας χώρος που δεν περιορίστη

Με τύλιξε ο μουσικός απόηχος κάποιων ευχάριστων γεγονότων, όπως η γενέθλια ημέρα της συντροφιάς των συντακτών του Λόγω Τιμής! Γλυκιά θαλπωρή εγκαταστάθηκε στον ψυχισμό μου, και η παρέλαση προσώπων, μα και κειμένων δεν άργησαν να κάνουν την εμφάνισή τους. Χαλάρωσα στην πολυθρόνα μου αργά, μεταμεσονύκτια, στην γαλήνια δροσιά του κήπου μου μετρώντας τα πεφταστέρια. Το ποτηράκι που είχα ακουμπήσει στο τραπεζάκι μου να συνοδεύει τους αναστοχασμούς μου, ανέγγιχτο παρέμεινε, αφο

Γεννήθηκε από μια ιδέα. Πρωτεργάτρια η Εύα. Δίπλα της ο Θοδωρής της. Ακούραστος φρουρός των λέξεων. Ο Χρήστος. Ο Βασίλης. Η Χρυσάνθη. Η Όλγα. Η Λιλή. Η Τριανταφυλλιά... Η Γιούλη... Η Άννα... Από τις θεμελιώδεις λίθους της ομάδας αυτής. Φίλοι πολλοί και γνωστοί μαζεύτηκαν να στήσουνε γιορτή. Είναι πολλοί. Είναι αγνοί. Λέξεις. Συναισθήματα. Ποίηση. Λογοτεχνία. Μέσα στης ζωής την τρικυμία. Ενώθηκαν να μας αφηγηθούν ιστορίες και άγνωστες πτυχές της ζωής. Ω! Αγαπημένα πλάσματα της

Να είσαι εκεί Λόγω Τιμής! 2 Χρόνια! Μα δεν είναι χρόνος! Είναι δέντρο με μελίρρυτους καρπούς και με ρίζες από μελωδίες λέξεων. Αγωνίες, αναρωτήσεις, προβληματισμοί γίνονται δροσερό μαγικό φύλλωμα και μελωδικό θρόισμα ανέμου. Οι άγνωστοι γίνονται συνοδοιπόροι! Και σμίγουν οι ψυχές σ’ ένα «μαζί» διαφορετικό αλλά και τόσο ταιριασμένο! Κι ο ένας του άλλου τα από καρδιάς αποτυπώματα προσμένει με λαχτάρα, να ταξιδέψει στην ξεχωριστή του καθενός ατόφια, πολύτιμη διαδρομή! Κι είναι κ

Λόγω Τιμής Χρόνια Πολλά, στον ουρανό να πετάξουμε με όνειρα φωτεινά, είσαι αστέρι του πνεύματος λαμπρό, μας οδηγείς σε δρόμο μαγικό! Λόγω Τιμής, των ονείρων η σελίδα που στεγάζει την ελπίδα! Των Ονείρων οι Ποιητές με έργα που δεν τελειώνουν ποτές! Χρόνια Πολλά μ´άφραστη γλύκα, με έμψυχη, άλκιμη ορμή, να χορταίνεις με τη γραφή την καρδιά και να θρέφεις το πνεύμα!!!❤️ Ουρανοδρόμος ήλιος είσαι, ψυχολάτης που διαγείρεις στο απάγκιο της καρδιάς τον άκρατο, λυρικό ποιητικό αισθ

Στις 25 Ιουλίου, το «Λόγω Τιμής» κλείνει δύο χρόνια γεμάτα έμπνευση, συναίσθημα και αληθινή δημιουργία. Δύο χρόνια από τότε που ένα όμορφο όραμα έγινε μια ζεστή αγκαλιά για όλους εμάς που ζούμε και αναπνέουμε μέσα από την ποίηση. Δυο χρόνια φως, δυο χρόνια δημιουργίας, δυο χρόνια που οι λέξεις έγιναν οικογένεια. Κι ας είναι κάθε καινούρια μέρα μια γιορτή της ποίησης, με στίχους που θα ταξιδεύουν πάντα στις καρδιές μας. Είναι το μέρος όπου κάθε ποιητής, κάθε ποιήτρια και κάθε

Δύο χρόνια συμπληρώνει το "Λόγω Τιμής" που έγινε το "σπίτι των στίχων" μου και όχι μόνο των δικών μου αλλά και όλων των ομότεχνων. Δύο χρόνια που φιλοξενεί τις τους στίχους μου, επιτρέποντάς τους να ανασάνουν και να ταξιδέψουν ως την καρδιά σας. Με αφορμή αυτή την όμορφη επέτειο, μοιράζομαι μαζί σας τις "Ελπίδες Ποιητών". Ένα μεγάλο ευχαριστώ στο "Λόγω Τιμής" για τη ζεστασιά, την εμπιστοσύνη και τη προβολή που δίνει στα ποιήματά μου όλο αυτό το διάστημα. Συνεχίζουμε! Χρόνια π

Ακουμπάμε τις λέξεις μας κι αφουγκραζόμαστε καρδιές που παράλληλα κτυπούν σ’ ένα τοπίο θρυμματισμένο σε βάθη ατέρμονων ωκεανών χωρίς στο βλέμμα μας απάγκιο Πορευόμαστε στις λέξεις μας και στις ρίζες τους που ερεθίζουν τα σωθικά μας πλεύση σ΄άγνωστα μέρη πάνω από συμπληγάδες ταξιδιώτες του ονείρου Ποτίζονται οι λέξεις μας με τον θαλασσινό αγέρα κι εμείς επιμένουμε ακουμπώντας ο ένας στον άλλο οι ρίζες μας πια αμετακίνητες και τα κλαριά μας δρόμοι σ’ ανεξερεύνητους προορισμούς

Δύο χρόνια ζωής, το Λόγω τιμής γιορτάζει, ποιητές,ποιήτριες, όλους τους αγκαλιάζει. Μέσα από τα σπάργανα, με μιά μόνο ιδέα, το Λόγω τιμής πάει μπροστά, με όλους μας παρέα. Με το’ να χέρι στη καρδιά, με τ’ άλλο το μελάνι, στα μονοπάτια του Λόγω τιμής, βγήκα κι εγώ σεργιάνι. Στο σπίτι του Λόγω τιμής, νοιώθω ξαναγεννιέμαι, όσα η ψυχή κρύβει βαθειά, τα βγάζω και ξεχνιέμαι. Κι εγώ γιορτάζω σήμερα, το Λόγω τιμής,τιμώ, στην αγκαλιά του μ’ έβαλε, κι αυτό δεν το ξεχνώ. Γενέθλια μέρα σ

Είπα να διαβώ κι εγώ μαζί σας τούτο το ξεχωριστό μονοπάτι με τα εύοσμα ρόδα που άνοιξαν διάπλατα τα πέταλά τους ευφραίνοντας τις προκλήσεις τής ζωής! Πόσες πνευματικές ανησυχίες πόσouς καημούς και στεναγμούς πόσες χαρές και συγκινήσεις "περπατήσαμε" όλοι μαζί μες στον εύφορο λειμώνα σου! Και αν, λόγω τιμής, προβληματιστήκαμε κλάψαμε γελάσαμε και ίσως κάπου χαθήκαμε, ωστόσο σαν λειτουργοί τού πνεύματος, ξανασμιξαμε ανθρώπινα και ενώσαμε τις δυνάμεις μας γύρω από την τράπ

🌹Τα ναύλα μετράμε της ζωής που με δάκρυα πληρώσαμε... ✨️Λ ό γ ω Τ ι μ ή ς !✨️ ☀️Νοτισμένες οι λ έ ξ ε ι ς πάνω σε γυαλόξυλα που σμίλεψαν τα κύματα.... Στον Ή λ ι ο τις απλώνουμε απ' το χάραμα για να εκφράσουν τα ανείπωτα και τα μοιραία να ξορκίσουν... 💕Κι αυτές - Λόγω Τιμής! - στο γνήσιο όραμα της Ε ύ α ς της καρδιάς μας ευλαβικά γεμίζουν Φ ω ς κι Α γ ά π η . . . με δέος μάς αχνίζουν και μία μία δονούμενες στον γεμιστήρα τρυπώνουν της Ψυχής... 🌙Κι όταν η νύχτα ρ

Λόγω Τιμής, δύο χρόνια παρουσίας, στο λογοτεχνικό στερέωμα «Μελέτα το παρελθόν, ζήσε το παρόν, εμπιστεύσου το μέλλον.» Άλμπερτ Αϊνστάιν, Φυσικός (1879-1955) Ημαθία Ξηρολίβαδο, 25 Ιουλίου 2026, 22:30 Η καταρρακτώδης βροχή δεν έλεγε να σταματήσει, εδώ και δύο ώρες. Χοντρές στάλες βροχής, έπεφταν συνεχώς στα διπλά παράθυρα της απομονωμένης πέτρινης μονοκατοικίας, που βρίσκονταν σε υψόμετρο χιλίων διακοσίων μέτρων, στην πλαγιά του

Λόγω Τιμής γιορτάζουμε !!! Μια πένα ασταμάτητη Των συντακτών των διαχειριστών Με φόρα γράφει ... και ναι Λόγω Τιμής Τη μοίρα σου προσυπογράφει Οι πένες των ανθρώπων σου Έχουν πάρει φωτιά Κι όλο με ζήλο γράφουν Έχοντας την πρωτιά Κάποιος γιορτάζει... Σιγοτραγουδώ Μην είναι το site Το site τούτο δω; Μην είν' το κορίτσι Τούτο το γλυκό, η Εύα μας; Με τη σελίδα της Που έκανε τρανή την αγκαλιά της Κι έβαλε τον κόσμο όλο; ναι, ετούτον εδώ ; Λόγω τιμής χρόνια πολλά Λόγω

Λόγω Τιμής να πεις... Όταν ο λόγος γίνει υπόσχεση, η τιμή αφήνεται στην αξιοπρέπεια των πράξεών σου. Μάχιμος ήρωας στέκεται στο πλευρό σου, στη μοναξιά που παραμένει πιστή στις αρχές σου κι ας καταρρέει γύρω σου ολόκληρος ο χρόνος. Στα παζάρια των καιρών δεν ξεπουλάς τις λέξεις σου. Ένας λόγος... μια τιμή... Λόγω Τιμής να πεις όταν η καρδιά ακουμπάει την σκέψη σου. Λόγω Τιμής Εύα της ψυχής μας, Θοδωρή της λογικής,Λόγω Τιμής σε όλους... χρόνια πολλά άνθρωποι!!! Χρήστος Παναγό

Εκεί όπου οι Λέξεις Βρίσκουν Καταφύγιο Αφιερωμένο στο «Λόγω Τιμής» Υπάρχουν ημερομηνίες που σημειώνονται στα ημερολόγια. Και υπάρχουν ημερομηνίες που εγγράφονται αθόρυβα στη μνήμη, όχι επειδή σηματοδοτούν την αρχή ενός χρόνου, αλλά επειδή φανερώνουν την απαρχή μιας πνευματικής διαδρομής. Η γενέθλια ημέρα του «Λόγω Τιμής» ανήκει σε αυτή τη δεύτερη κατηγορία. Γιατί ένας λογοτεχνικός τόπος δεν γεννιέται τη στιγμή που εμφανίζεται στην οθόνη ενός υπολογιστή. Γεννιέται πολύ νωρίτερ

Λόγω Τιμής η ομάδα που κουβαλάει εδώ και 2 χρόνια ένα βαρύ φορτίο Τιμής και συνείδησης , ένας όρκος που ξεχειλίζει συναισθήματα αμοιβαίας και κραταιάς αγάπης/ υπόσχεσης μεταξύ όλων των συνεργατών. Η ομάδα γιορτάζει, έχει τα γενέθλια της, όλοι νοερά θα της χαρίσουμε το δώρο της παρουσίας μας μαζί με την ελεύθερη σκέψη, είναι βαρύς ο όρκος βαριά και η τιμωρία, δεκτή η πρόσκληση και πρόκληση, δεκτή με το κεφάλι ψηλά και η αποχώρηση! Ευχές η ομάδα να συνεχίσει δυνατά, αξιοκρατικ

Υφαίνοντας τον χρόνο, χρυσές κλωστές ο λόγος. Πλέκει εγκωμιάζει, Τιμής καθάριο νερό. Λόγος και Τιμή..! Εγώ,Εσύ,Εμείς..! Ακούμπησα στην ψυχή σου Αφέθηκα στην αγκαλιά σου.! Αν με ρωτήσεις. Τι είσαι για μένα.; Αυτό που με γαληνεύει Αυτό που ονειρευόμουν. Βρίσκω ενωμένες ψυχές, που διψούν να σε πιούν. Ενας κόσμος δικός μας, Αλυσίδα ζωής.! Λόγω Τιμής.! Η πύλη της ελπίδας αγάπης δροσιά Άγγιγμα ψυχής, σαν έρωτας μοιαζει. Να ψάχνομαι στα κρυφά. Να πατώ στα χνάρια σου. Να συνεχίσω στ

Δυο χρόνια πέρασαν κι ελπίζω κάθε σελίδα που αγγίζω με δάκρυ, πόνο και συμπόνια ευχή μου, κόσμου η ομόνοια. Δυο χρόνια λέξεις στο χαρτί μου κατάθεση απ’ την ψυχή μου να διαβαστούν και να ‘ρθει φως μου χαρά ως τα πέρατα του κόσμου. Δυο χρόνια κι άλλα τόσα ακόμα Πολλοί μαζί σε ένα σώμα Μια οικογένεια εμείς μια αγκαλιά, Λόγω Τιμή. Ρούλα Συγγούνα 🌹

Χρόνια Πολλά Δημιουργικά στην υπέροχη σελίδα Λόγω Τιμής, που έκλεισε τα δυό της χρόνια. Μια υπέροχη σελίδα, που χτίστηκε με ζήλο, αγάπη, ειλικρίνεια, εκτίμηση, σεβασμό και συνεργασία. Τα θέματά της κοινωνικά, βιωματικά, αγάπης, έρωτα και όχι μόνο, στερεότυπα για να σπάσουμε και ν ' απελευθερωθούμε από δεσμά, σαν άνθρωποι, σαν κοινωνία και να χτίσουμε γέφυρες επικοινωνίας και ζωής. Το Λόγω Τιμής, στην τρυφερή του ηλικία, αγαπήθηκε από φίλους και μη που ταυτίστηκαν μαζί

Πάνε δυο χρόνια που η αγάπη μου για τη λογοτεχνία ένα πρωϊνό «μου χτύπησε την πόρτα». Ήταν η Εύα και ο Θοδωρής από την Κεφαλλονιά. Χάρηκα τόσο που μετά από πολύ καιρό μια μεγάλη εν δυνάμει οικογένεια με κοινή διαδρομή, ξεκινούσε το ταξίδι της. Πάντα πίστευα πως τριγύρω στον κόσμο μας υπήρχαν ψυχές που ήθελαν να εκφραστούν και να δημιουργήσουν. Ο σκοπός ήταν και είναι ιερός. Το «ΛΟΓΩ ΤΙΜΗΣ» έχει προσφέρει στον κόσμο της ανάγνωσης, της γραφής κειμένων και ποιημάτων αλλά και της

Υπάρχουν άνθρωποι που ‘χουν ατσάλινο βλέμμα και η ψυχή τους ματώνει κάθε μέρα κρυφά, με τα δάκρυα να χαρακώνουν το πρόσωπο. Είναι εκείνοι που θα χτυπήσουν την γροθιά στο τραπέζι και θα δηλώσουν ‘’εμείς θα πάμε κόντρα στο ρεύμα, όσο κι αν αρέσκονται να μας γονατίσουν! Ποιος είναι μαζί μου;’’ Μετά από άγρυπνες νύχτες τσαλακώνοντας το Εγώ και πάμε στο Εμείς, αυτοί οι λίγοι, οι σπάνιοι άνθρωποι, είναι έτοιμοι για το άλμα στο κενό. Γιατί στο φινάλε, πόσο δίχτυ ασφαλείας ακόμη να κ