Από μικρό με μάθαιναν να γράφω σωστά το όνομά μου. Να κάνω με όλους παρέα, με το ζόρι να ταιριάξουν οι σκέψεις μας... Ποτέ να μην συμπαθήσω τις γωνίες γιατί θα με δείχνουν με το δάχτυλο, αυτοί που δεν τις γνώρισαν ποτέ τους. Χρόνο με τον χρόνο έπρεπε να γίνομαι καλύτερος, όχι απ' τον εαυτό μου, αλλά από όλους αυτούς που μοιράζουν τα «μπράβο» τους. Το εγώ μου να έρχεται πάντα σε συνάρτηση με το δικό τους, κάτι που δεν κατάλαβα ποτέ μου... Να μιλάω μόνο για αυτά που πρέπει να α

Σήμερα δεν θα υποκλιθώ στο συμπονετικό φεγγάρι, κρατά την πένα η πανσέληνος. θα υμνήσει την γυνή δίχως φκιασιδια , από φύκια χάδι, εκφράσεις γλαφυρές... Γράφει η πανσέληνος για την υπόσταση της, ταυτίζεται μαζί της! Πανσέληνος η ζωή, πανσέληνος η κατ'εικόνα καθ'ομοίωσιν της αύρας του πυρός , της γυναικείας φύσης , της επιδερμίδας του φωτός ! Η φλόγα η γοητεία της το σύμπαν σαγηνεύει , τον πιο δύσπιστο δύσκαμπτο άνθρωπο μερώνει ,αιχμαλωτίζει και τελικά μαγεύει. Η αύρα της δια

Μορφές, κορμιά γυμνά! Στου χρόνου το πέρασμα στην βαρβαρότητα των Ανθρώπων! Κι όμως απλώνουν τα κλαδιά τους να μαγνητίσουν την ματιά! Να σου δείξουν διάφορες μορφές! Να σε προσκαλέσουν στην σκιά τους! Όσα έχουν την χαρά και μπορούν να το κάνουν! Κουρασμένη κάθησα κάτω από μια οξιά... Έβγαλα το σακίδιο κι ακούμπησα την πλάτη μου στο κορμό της! Ένιωσα τη ζωή που είχε αυτό το δέντρο! Με είχε στην αγκαλιά της άρχισε ένα γλυκό τραγούδι! Κοιτούσα τα μεγάλα κλαδιά της πόσο ψηλά ή

Στο ψηλό ράφι, στη σκοτεινιά, ξαπλωμένο σε αιώνιο ύπνο, τυλιγμένο στη ζεστασιά της μαλακής σκόνης που καλύπτει κάθε σημείο του, ονειρεύεται στη γαλήνη της σιωπής. Να το ανακαλύψουν κι έκπληκτοι, να το σκουντήξουν απαλά, να ξεμουδιάσει από τον ύπνο, και να τεντώσει τρίζοντας τα κιτρινισμένα του φύλλα. Κι αφού ξυπνήσει, να επιτρέψει να το φυλλομετρήσουν, να αποκαλύψει τα μυστικά του να ρουφήξουν τις σοφίες του, και τις κρυμμένες του γνώσεις. Θα το καθαρίσουν με προσοχή κα

Κιτρίνισαν τα φύλλα, της καρδιάς ανατριχίλα ταξίδεψαν με τον αγέρα τα χρυσαφιά φύλλα, τα έριξε ο βοριάς, ο τρομερός δεληβοριάς τα έστρωσε στο χώμα ο μήνας Νιόβρης ο σποριάς. Σιγομπαίνει ο χειμώνας, ζωή να μην παγώσεις, ουράνιο σημάδι εσύ Πούλια να ξημερώσεις. Μη μαραθεί η καρδιά στην παγερή ερημιά με τον έρωτα, βουρκωμένο σύγνεφο στην πεθυμιά. Σαν το Χινόπωρο να πέσουν χάμω οι καημοί να σκεπαστούν με τα φύλλα να σιωπήσουν οι τριγμοί. Με τις βροχούλες να ξεδιψάσει η μάνα γη, ν

Στ' Αγιωμένα Χώματα με φέρνουνε τα βήματά μου στου μισεμού τα λόγια μου σχίζεται η καρδιά μου. Στο αρχοντόσπιτό μας μες τις χρυσομηλιές, ανθοστόλιστες είχαμε αυλές από παραμύθι, βγαλμένο λες. Έχει απομείνει τώρα αδειανό χωρίς ζωή, χωρίς ελπίδες και νοικιασμένο για καιρό, σ ' αγριοπούλια νυχτερίδες .. Στο παραθύρι το σπασμένο στις θύελλες παραδομένο, κλαίει μικρούλι σπουργιτάκι αφτέρουγο , ορφανεμένο . Αχ, πως λαχταράει ... η ψυχή μου, στη φούχτα λίγο αγιοχώμα του να κλείσω

Ανεπαίσθητες μεταβολές✨✨💚 Στις ανεξερεύνητες εκτάσεις της συνείδησης, στο σημείο όπου οι αισθήσεις χάνουν την αυθεντία τους και η λογική αδυνατεί να επιβάλει τη μαρτυρία της, εκεί στρέφω την προσοχή μου. Στα υπόγεια διαμερίσματα του χρόνου, κάτω από τις παγωμένες αναμονές των αιώνων, στην επικράτεια που η ανθρώπινη μοίρα αφήνει ανεξόφλητους λογαριασμούς με την ίδια της την ύπαρξη, εκεί συλλέγω τις ανεπαίσθητες μεταβολές, τις ανεξήγητες παύσεις, τις συλλαβές που διακόπηκαν πρ

Μια σπουδαία ηθοποιός, νησιωτοπούλα. Γεννήθηκε την 1η Οκτωβρίου 1916 στο Αργοστόλι, με πατέρα καπετάνιο, τον Νικόλαο Φωκά, και μητέρα την Καικιλία Κουντούρη. Σπούδασε στη θεατρική σχολή του Καρόλου Κουν, κάνοντας το θεατρικό της ντεμπούτο το 1944 ως Ασημίνα στη «Στέλλα Βιολάντη» του Γρηγορίου Ξενόπουλου. Εκεί ήταν που ερωτεύτηκε τον συμπρωταγωνιστή της, τον σπουδαίο Λυκούργο Καλλέργη, με τον οποίο παντρεύτηκαν, και την οικογένειά τους συμπλήρωσε η κόρη τους, Ισμήνη. Η παρουσί

Εντός της άφωνης αβύσσου Ξάγρυπνη ψάχνω στο υπόγειο της σπασμένης μου ψυχής μιαν αγάπη πεθαμένη, κλειδωμένη στου ανέμου την πόρτα. Το σώμα της ακροβατεί σπασμένο, γυμνό σε μιας θάλασσας τον βυθό που μυρίζει θάνατο. Σιωπές στην ομίχλη που έγιναν δαχτυλίδια στα χείλη. Μπλεγμένα στον χρόνο, σε μια διαδρομή που θυμίζει εσένα. Τέφρα θανάτου στους ήχους του στόματος. Σωτηρούλλα Τζιαμπουρή 🌹

Αυτά τα αστέρια που στέκουν στο σκοτάδι μέσα στο κάστρο της νύχτας σαν κεριά, είναι ψυχές που ψάχνουν ένα χάδι για να χορτάσουν της άνοιξης το φως. Αυτή η βροχή που μέσα μας φωλιάζει είναι ένα σύννεφο που φέρνει ωκεανούς είναι ο χρόνος που μέσα μας δειλιάζει μέσα σε κάμαρες που έμειναν κλειστές. Είναι τα λόγια μου σκιές μέσα στη νύχτα που ψάχνουν φάρο που ψάχνουν οδηγό ένα σημάδι για αυτούς που ξαγρυπνάνε κι όλο κοιτάνε στα μάτια το κενό. Κώστας Κούκας 🪽.

Λίγες σκέψεις πάνω στη μουσική της Λένας Πλάτωνος Του Σίμου Ιωσηφίδη "Ινδιάνε πέρα απ’το απέναντι βουνό / κάνε μου σήματα ξανά με τον καπνό" Μαριανίνα Κριεζή Άπαξ και έρθεις σε επαφή με την μουσική της Πλάτωνος συγκρούεσαι μοιραία, μετωπικά και σχεδόν ανεπανόρθωτα με μιαν αλλαγή στάσης ζωής. Πρόκειται εν ολίγοις για μια συγκλονιστική συνάντηση-πρόσκρουση που μένει αναλλοίωτη. Θα εξηγήσω. Είναι μια ποιητική κραυγή από μια πρωθιέρεια της ελληνικής ποπ , ένας πόνος γλυκός σε ένα

Μια Κυριακή μια χαραυγή της έμορφης της άπτουσας παρέμεινε γνωστή κι έφυγε σαν την εμάρανε του κόσμου η ενοχή. Μια Κυριακή μια χαραυγή ανθίσανε οι πόθοι, κι η αγάπη έγινε πληγή του έρωτα ό,τι είχε ειπωθεί. Μια Κυριακή μια χαραυγή της έμορφης της άπιαστης το βλέμμα είχε σβηστεί ό,τι η καρδιά της λάτρεψε κι ο χρόνος είχε αφήσει. Τα φύλλα στον αγέρα, φωνάζουν σ’ αγαπώ μια Κυριακή μια χαραυγή μα κείνος κλώθει πέρα Να κλαίει κάθε μέρα. Κι αν έφυγε σαν μαραθεί του κόσμου η ομ

Ήρθε ξανά, μιά μέρα του Απρίλη, ήρθε ξανά, με μιά συγνώμη στα χείλη. Σφικτοθηλιά εις το λαιμό, έδενε την συνείδηση του, δεν άφηνε την σκέψη του, ζόριζε την ζωή του. Περπατούσε σκεφτικός, οι αμμοθίνες βουνό φαντάζουν, στα χείλη κρέμεται η συγνώμη, κι άγριες σκέψεις τον τρομάζουν. Οι σκέψεις δεν έχουν μέτρημα, κι η άμμος δεν μετριέται, μεσ’ το κεφάλι του μπλέκονται, βάρος που δεν νικιέται. Ξεσήκωσε ο άνεμος, την άμμο την βρουλλίζει, κι κείνος να πορεύεται, εκεί που η καρδιά ορί

Έχε τόλμη μεγάλη για 'κείνα που αγάπησες που δε κράτησες μέχρι την αυγή γλυκιά πνοή στο τέλος , ότι χρώμα αφήσει λέξεις να ειπωθούν στη πράξη να δοθούν να πάνε παραπάνω τον χρόνο να παγώσουν να προδώσουν κάθε τους αναστολή να ενώσουν τα χέρια.. μια ευχή για όσο να 'ναι και όταν τα μάτια πεινάνε τότε τα πρόσωπα ανταμώνουν. Πάνος Βαρνάβας 🪽

Η γη 'κάθεται' όπου βρει σκιά γιατί ο ήλιος την καίει και δεν χορταίνει το νερό, ο ουρανός σαν ένας Θεός με μάτια που ανοιγοκλείνουν δεν βρίσκει ηρεμία, τα σύννεφα τα γκρίζα μια τα άσπρα, τα μαύρα σύννεφα όταν ανοίξουν τον χιτώνα τους βροχές ρίχνουν στην γη και όλο φωνές γεμίζουν, η θάλασσα η πλανεύτρα ξεχνάει τα βαθιά της τα νερά και αγγίζει την ακτή, την χαιδεύει και βγαίνουν όμορφα κοχύλια της αγάπης ,το κέλυφος ανοίγουν και γράφουν ονόματα αγάπης στην άμμο με τις φωτιές

Ήταν εκείνη η σταγόνα, η επίμονη, η αόρατη σταγόνα που έπεφτε τις νύχτες πάνω στον σκληρό βράχο, τότε που όλοι κοιμόντουσαν κι εμείς πιστεύαμε πως τίποτα δεν προχωράει. Σταματήσαμε πια να μετράμε. Ξεχάσαμε τους αριθμούς, τα χρονοδιαγράμματα, τα «πόσα προλάβαμε» και τα «τι καταφέραμε». Όλα αυτά ήταν για τους άλλους. Για μας έμεινε μόνο ένα ερώτημα, ένα ερώτημα που επιμένει στα σκοτεινά δωμάτια. Με ποιους έζησες; Ποιους κοίταξες στα μάτια χωρίς να φοβηθείς; Ποιου το χέρι κράτησ

Αν σ' έβλεπα το κατώφλι να διαβαίνεις, δεν θα σου μιλούσα... Μόνο τα χέρια μου θα ιχνηλατούσαν τις γωνιές του κορμιού σου, ν' ανακαλύψω το κρησφύγετο της αγάπης Που ως άλλος Πέτρος απαρνήθηκες τρις... Αλίκη Πέϊκου 💔

Να πετάς πάντα εκεί που οι άλλοι δεν μπορούν να φτάσουν, κυνηγώντας το όνειρό σου. Δραπέτης απ’ του νου τη λογική, σε θάλασσα ανοιχτή χωρίς ακτή, σαν άλλος Δον Κιχώτης ταξιδεύει Του πεπρωμένου του πετάει το κλειδί, γιατί αρνείται σε κλουβί να μπει, με ανεμόμυλους για όνειρα παλεύει Ένα χρονόμετρο κρατάει κι αναμνήσεις γλυκιές, κι αντί για χάρτη έχει της καρδιάς του τις φωτιές Χορεύει με το κύμα και τον άνεμο, κι ο γλάρος του δανείζει τα φτερά του Παλεύει για ένα όνειρο να βγε

Γεννήθηκα φορώντας την αγάπη σου, όλη η ζωή μου πόθος άπιαστος, στο σεπτό κορμί σου ύφανση Στο άπειρο θωρώ τον ίσκιο σου, κι αισθάνομαι πως ξεπερνώ την ύλη μου Κάθε που νυχτώνει, οι αγάπες γίνονται άστρα Σε ζητώ, είσαι για μένα ό,τι έχω ανάγκη Σ’ έβλεπα πάλι στον ύπνο μου, περπατούσες στα κύματα Δεν γύρισες να με δεις στα μάτια, δεν στάθηκες να σου πω δυο λόγια Να ’ξερες πόσο σ’ αγαπώ, αγάπη μου, στολίδι, μαζί σου κάθε όνειρο γίνεται ένα ταξίδι Τα κύματα ψιθυρίζουν τ’ όνομά σ

🥀 Αναρριχήθηκαν οι αγκάθινες σκέψεις κι απλώθηκαν στης Ψυχής τον έναστρο ουρανό πνίγοντας την ανάσα του... ☀️ Στα χέρια μου το κλαδευτήρι του Ήλιου... Ζωή Γύρη κι οξυγόνο... Τα μεγαλύτερα κλαδιά λυγίζουν στις επιταγές του δηλώνοντας υποταγή μπροστά στη δύναμή του... Μα αντιστέκονται τα τρυφερά "Διψούμε για αίμα ακόμη!" 🌙 Σελήνη μου... τη φλέβα σου επιστρατεύω... Εκείνη που κάποτε εμπιστεύτηκε τον χάρτη του Έρωτά μας και τα κορμιά μας αστροσκέπασε με τη μεθ

Σε περίμενα να έρθεις, ακόμα και ως θάνατος• Άξαφνα, απ' το αθώο της γωνιάς εκείνης, που κάποτε ξεπρόβαλες κι όλα υπήρξαν. Άπλωσες τα κρινοδάχτυλα - με κράτησες. Θεσπέσια αιώνια παύση• Η αίσθηση του χρόνου μόνο απ' τ' αντιφέγγισμα του ίσκιου μου στα μάτια σου. Να αρνηθείς ξανά τις πρώτες λέξεις• Κατέγραψα πρώτη φορά τον έρωτα. Εγώ, για να σε πείσω, θ' αφήσω ξανά τις λέξεις μου ορφανές επάνω στην αφή σου. Ίσως αυτό πληρώνω. Την ορφάνια τους. Σε περιμένω, σαρξ εκ της σαρκός σου

Ατέλειωτος μου φαίνεται, ο χρόνος της προσμονής σου, Ωρες μέρες , μήνες , χρόνια να περιμένω και εσύ άφαντος ακόμα. Αλύτρωτες οι σκέψεις μου τρυπάνε το μυαλό, φοβάμαι μη δε "έρθεις και ανοίγει μια πληγή κάθε λεπτό που μου ματώνει τη ψυχή. Στις λίμνες των ματιών, θολή η μορφή σου πνίγεται στη σιωπή μες το θλιμμένο δείλι το ντυμένο πένθιμο μαβί. Ολόπλαβη Πανσέληνος μεσουρανεί με ολούθε της τ ' άστρα στ ' ουρανού την αγκαλιά να τρεμοσβήνουν σαν κεριά μα εσύ δεν είσαι πουθενά

Καλώς ήρθες Βροχάρη "Μαιμάκτη" "Νοέμβρης με βροχή, σκάβει, σπέρνει όλη τη γη." Μα η θερμή καρδιά σου οινόφιλε προσδοκά κάποια άλλη βροχή, εκείνη των διαττόντων Λεοντιδών και αδημονείς να γευτείς το νέο κρασί από το βαρέλι τού Κρασομηνά Νοέμβρη. Άραγε να ζυμώθηκε και η ελπίδα να σταματήσουν τα δεινά στο αιματηρό καρτέρι τού πολέμου ; Αυτή και η πρώτη σου ευχή δεινέ ταξιδευτή στον κόλπο τής ειρήνης όσο το λάκριμα τής αγάπης ξεχειλίζει από τον κατάμεστο κάλυκα τού Νοέμβρ

Άμοιρο σώμα ασθενές, εκμαγείο, ξαπλωμένο στην πονεμένη κλίνη σου, καρτερείς την υπόσχεση μιας διαύγασης Βιώνεις την ευεργετική ανακούφιση σιμά Ατάραχο το φτερούγισμα των χεριών Σχολαστικές, ευγενείς οι κινήσεις Ένας καταρράκτης λυτρωτής Καθοδήγηση προς το κενό Χωρίς μεταλαβιά η θεραπεία Μια ολιγόλεπτη τελετουργία, αφανισμού αχρήστων Ξαπλώνεις Περιμένεις Αναπνέεις Παραδίδεσαι Σύμπτωμα η ελευθερία Θεραπεία η ανάγκη Υποκλυσμός! Ποιος αδειάζει άραγε ποιόν; Το κενό πάντοτε κατακλύ

Με το φως της ημέρας φώναξε δυνατά η ζωή είναι δικιά μου και αν σε γη ξερή καμένη περπατάω έχω ακόμη ανάσα να αντισταθώ να φωνάξω αέρα και ένα ΟΧΙ να πω.. Μια σκέψη περνάει απ το μυαλό μου ποιος άραγε να είναι ο εχθρός;....... Μες στην μαύρη μου σκέψη μια λευκή πεταλούδα γύρω μου πετάει τραγουδάει... ναι..τραγουδάει μια χαρούμενη ελπίδας σκοπό... Και μετά ένα μπάσο μελαγχολικό ..θέλει ανθρώπους με δώρο καρδιά θέλει πείσμα, θυσία θέλει , θέλει νέων κορμιά ... Βλέπεις τώρ

Γράμμα σε μια ψευδαίσθηση ...Θυμάμαι... Με κοιτούσες με βλέμμα στυλωμένο... Κάρφωνες τη ματιά σου στη ματιά μου, μα σαν να σε μαγνήτιζε κάποια οπτασία παρέμενες σιωπηλός... Ετσι, ακριβώς, σαν να 'σουν φωτογραφία σε κορνίζα στολισμένη πάνω σ' ένα κομό... Μα ήταν τόσο, μα τόσο εύγλωττη αυτή η ματιά σου που αποπλάνηζε την καρδιά μου, που σα μέλισσα άπληστα ρουφουσε την προσφερόμενη γύρη της και ριγούσαν τα φύλλα της, έτσι, όπως ριγούν τα φύλλα του ρόδου στο άγγιγμα μιας

Πες μου, τι είχαμε, τι χάσαμε• Γιατί οι γνώριμες των πεθαμένων φωνές περιδιαβαίνουν τη γειτονιά; Γιατί μόνο φθινόπωρο; Πες μου, έκοψες τα ξύλα; Ποιος θα ζεσταθεί; Όλοι λείπουν. Κι εκείνα ακόμη τα θεσπέσια χαμόγελα που μοιραστήκαμε με δόλο.. Τι να είχαμε, τι να χάσαμε; Φοβάμαι τα καλοκαίρια Ιδίως τον χειμώνα,τα τρέμω. Με χρήζουν ζωντανό και πρέπει να υπάρξω; Δεν θέλω. Αν δεν σε ακούω, μην απαντάς. Το παιδί στο βυθό στεριώνει τα ψάρια, τους αχινούς, προσμένοντας τις αναστάσιμ

Για όλον τον έρωτα που δεν πήρε πότε μορφή. Για όλα τα δάκρυα που χάραξαν αυλάκια. Για όλα τα ΠΡΕΠΕΙ, που ύψωσαν τείχη... Για όλα τα ΜΗ, που δεν μπόρεσαν να γκρεμίσουν. Για όλες τις αποστάσεις, που δεν βρέθηκαν γέφυρες να τις ενώσουν. Για όλες τις σιωπες που ούρλιαξαν. Για όλα τα μάτια που μίλησαν με ένα τίναγμα βλεφάρων Για όλα και για τίποτα να μην σκορπιζεσαι. Ρούλα Παγιαλάκη 🌹

29 Οκτωβρίου!Μέρα αφιερωμένη στους αγνοούμενους. Αγνοούμενος!μιά λέξη άγνωστη για μας πριν το 1974. Τώρα η λέξη αυτή έγινε ένα πυρωμένο καρφί, που τρυπάει καθημερινά για 52 χρόνια. Ψυχές που στερήθηκαν αγαπημένα τους πρόσωπα, κι ακόμα αναζητούν την εξακρίβωση της τύχης τους. Ψυχές που αιμορραγούν και το αίμα πνίγει την ψυχή τους, γίνεται κόμπος και περιπλέκεται βαθειά μέσα τους , σαν φίδι φαρμακερό. Το πιο δύσκολο κομμάτι της τουρκικής εισβολής.... Το πιο μεγάλο φορτίο...

Σε μια άγονη γωνιά της προσμονής, σε ένα δωμάτιο φτιαγμένο απ' τα ονειρά μου, κάθε ανάσα μου κεντά τα θύματά μου, στο αφιλόξενο υφάδι της καρδιάς μου, αναζητώ το επόμενό μου θύμα... Κάθε που ερχόσουνα βαθιά να κοιμηθείς, να δραπετεύσεις απ' την ίδια τη ζωή σου, παγιδευόσουν δίχως να το αρνηθείς, σε μια γνώριμη παγίδα της ψυχής σου. Το μεταξένιο μου κορμί μην φοβηθείς, δεν με πολέμησες τις ώρες που ήσουν ξύπνιος. Μία παράλυση το βλέμμα... αδημονώ, και με τα πόδια μου τον χρόνο

Το τέρας του Halloween 31 Οκτωβρίου, Νύχτα Halloween Ο δεκαπεντάχρονος Lance διέσχισε το μασκαρεμένο πλήθος. Τα τραγούδια ηχούσαν στα αυτιά του σαν ξεθωριασμένες μελωδίες, ενώ οι δυνατές φωνές έμοιαζαν με μακρινούς ψιθύρους. Κανείς δεν έδωσε σημασία στο καχεκτικό αγόρι που ήταν λουσμένο στο αίμα. Ένας μεταμφιεσμένος βασιλιάς σήκωσε το ποτήρι του προς το μέρος του, χασκογελώντας. Λίγο κόκκινο κρασί χύθηκε πάνω του κι ανακατεύτηκε με το πορφυρό χρώμα του θανάτου. «Ωραία στολή

Υπάρχουν μερικοί ουρανοί που βάφουν στο μπλε τον τρούλο της μνήμης μου.. Με υπερηχητικές γραμμές ταχυτήτων μου ταξιδεύουν τα όνειρα.. Με καλούν να μπω στον κόρφο τους,να κάνω μια στάση εκεί πάνω στα πούπουλα των σύννεφων.. Ουρανοί που με τις ακαθόριστες μακρινές γραμμές τις στεριάς χαράζουν ορίζοντες νοσταλγίας.. Πόσες αποχρώσεις του μπλε θα χρειαζόταν ένας έμπειρος ζωγράφος να συμπληρώσει τα χρώματα στο πορτραίτο του ουρανού?! Καλή μου,όσες φορές σε θυμάμαι ο ουρανός

Κεφάλαιο Ι: Το Αλάτι που Έλειπε Ο Στίλλβος έφτασε στη Ρεϊνία της Δραμάρκης τρεις μήνες νωρίτερα απ' όσο όριζε το Ημερολόγιο του Ζάρρας. Και μαζί του έφτασε η πείνα. Στις αγροικίες του νότου οι χωρικοί έσφαξαν πρώτα τα βόδια που τα χρειάζονταν για το όργωμα των αγρών. Έπειτα τα πρόβατα, μετά τα σκυλιά και τέλος τις γάτες. Όταν δεν έμεινε ζωντανό στις παγωμένες αυλές, οι Άνθρωσκοι άρχισαν να κοιτάζουν ο ένας τον άλλον στις φωτιές με μια προσεκτική, νηφάλια ματιά, της οποίας το

Καλημέρα σας Αγαπητοί/ές φίλοι και φίλες! Χρόνια πολλά και ευλογημένα από την επέτειο της σημερινής μέρας. Της ημέρας που οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες! Σαν σήμερα πριν 80 χρόνια οι Έλληνες και πολλοί συμπατριώτες μου Αναληψιώτες πολέμησαν ηρωικά στα χιονισμένα βουνά της Αλβανίας, αντιμετωπίζοντας στην Βόρειο Ήπειρο υπέρτερες δυνάμεις του Άξονα! Έφθασαν μέχρι την Κορυτσά και τη Χιμάρα, το Αργυρόκαστρο και το Καλπάκι. Η σημερινή επέτειος δεν μοιάζει με τις προηγούμενες... Λόγ

🇬🇷Κόρη της Ελλάδας 🇬🇷 Έμαθα να διαβάζω την πατρίδα εκεί που οι άλλοι βλέπουν μόνο πέτρες. Στις ρωγμές των παλιών τειχών, στις σιωπές των κοιμητηρίων, στα μάτια των μανάδων που αποχαιρέτησαν παιδιά και κράτησαν την ελπίδα ζωντανή με χέρια ματωμένα απ’ τον αποχωρισμό. Εκεί έμαθα ποια είμαι. Δεν μου την χάρισε κανείς τούτη τη γη. Την παρέλαβα σαν φλόγα από χέρια που έτρεμαν, μα δεν την άφησαν να σβήσει. Και τώρα τη φυλάω όχι σαν κειμήλιο κλειδωμένο, μα σαν χρέος που ανασαίν

Μνήμες κατακλύζουν σήμερα τον νου σε μια επέτειο στην πλατεία στο ηρώον μπροστά τιμή δοξαστική, το ΟΧΙ την 28η Οκτωβρίου 1940 γιορτάζαμε με ένα σκετς μετά την παρέλαση την μαθητική! Εγώ ντυμένη Ελευθερία με ολόλευκο μακρύ φόρεμα αγγελικό το νυφικό της μανούλας μου καμάρωνα την τιμημένη φορεσιά, ξέπλεκα σκέπαζαν τους ώμους και άστραφταν καθώς ανέμιζαν ριγμένα μέχρι την μέση τα ξανθά μου τα μαλλιά! Ένα στεφάνι από φύλλα ελιάς στόλιζε το μέτωπό μου που σαν ήλιος έλαμπε στο φως

Τις μέρες που τα σύνεφφα αντριεύουν, δεν θέλω να υπάρχω μήτε να είμαι. Αρκεί η πηγαία θλίψη μου• η πεντάμορφη του φθινοπώρου κόρη, που με βύζαξε με τόση αφθονία. Αναπολώ ζωές άλλων που μπόρεσα να ζήσω μες στο αχανές της ποίησης. Αγκαλιά - με Λαιστρυγόνες και Κύκλωπες, εμβολίζοντας τα τείχη του έρωτος στις πεδιάδες της θάλασσας, όσο κοινότυπα μπορώ. Γιατί, φορά τη φορά, πέθαινα στη μάχη ένδοξα κι άλλοτε, σαν ακόλουθος, χανόμουν μέσα στη μήτρα. Άτυχος ή ανεπιθύμητος• Σηκώνομαι

Μια σπίθα ανθρωπιάς μέσα στα χρόνια της κατοχής✨✨ Από τις ιστορίες που άκουγα ξανά και ξανά μέσα στην οικογένεια, μία έμελλε να με εντυπωσιάσει σε μεγάλο βαθμό και αυτό ίσως γιατί φανερώνει πόσο απρόβλεπτη μπορεί να είναι η ανθρώπινη συμπεριφορά ακόμη και στις πιο σκοτεινές εποχές. Ήταν αρχές Μαρτίου του 1944 στην οδό Μοργκεντάου στην Κοκκινιά. Η γερμανική κατοχή αποτελούσε για τη χώρα μας μια τραγική πραγματικότητα και η αγωνία καταδυνάστευε καθημερινά τις ανθρώπινες ψυχές.

Στα κύματα του αιγαίου με λόγια του βοριά σε γνώρισα μια μέρα με ολόλευκα φτερά. Του κόσμου ομορφιά μικρή δροσοσταλιά γλυκιά μου ζωγραφιά με,θαλασσινά πουλιά. Αγάπη σε φωνάζω στα βάθη χάνομαι κι αν φύγω από εσένα σε δίχτυ πιάνομαι. Αγάπη σε φωνάζω βράχος ακρογιαλιάς θα γίνω εγώ για σένα να σε έχω αγκαλιά. Το όνομα σου χάραξα στην άμμο μα ,είναι κρίμα γιατί έρχεται ολόλευκο το σβήνει κάθε κύμα . Νίκη Σιγάλα ❣️

Του καιρού γυρίσματα διάσπαρτες σταγόνες προσωρινοί θαμώνες που σε κάθε γιορτή υποκλίθηκαν Να φοβάμαι ; γιατί ; Εκείνα που θέλουν κόπο να ανακαλυφθούν εκείνα που δεν ήξερα που δεν φρόντισα να στηρίξω εκείνα που απαίτησα Ήλιος να γίνει η βροχή να μεταμορφωθεί σε φροντίδα και εκείνο το λίγο... εκείνο που έμελε να γίνει πολύ . Πάνος Βαρνάβας 🪽

ΚΛΙΜΑΚΩΣΗ ΣΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ Το πρόβλημα χρειάζεται επίλυση Αξιολογείται ως σοβαρό Η πρώτη προσπάθεια ναυαγεί Ο χρόνος με αργόσυρτη υπομονή δεν διευκολύνει Η επιμονή δύσκολο να το διαχειριστεί . Το πρόβλημα ? απρόσμενος έρωτας έρωτας ανεπίτρεπτος εξελίσσεται ταχύτατα με ένα χρόνο υπερκινητικό Δίνεται πλήρη αναφορά στο μυαλό η ετυμηγορία του ? η καρδιά πρέπει να αγνοηθεί Η καρδιά ατίθαση παρεμβαίνει Η ομορφιά της ζωής ο έρωτας πρέπει να βιωθεί Το μυαλό συσκέπτεται με όλες τις εμφ

Πόσο απρόβλεπτη είναι η ζωή... Εκεί που η αγάπη χωροστατεί και κυλάει ήσυχα, αρμονικά σαν ένα ποτάμι και νιώθεις πόσο τυχερός είσαι που έχεις έναν άνθρωπο, μια ψυχή πλάι σου, που σε σ' αγαπάει όσο κι εσύ, με μιαν ανυπέρβλητη αμοιβαιότητα που σε στηρίζει, και λες, ότι έχουμε χέρια αγάπης να πιαστούμε στα κακοτράχαλα μονοπάτια της ζωής... Να γείρομε με γλυκιά άφεση ο ένας στον ώμο του άλλου να πούμε το παράπονο της καρδιάς... Να βγάλουμε το σαράκι που μας τρώει η καθημερ

Μες τ ' άστρα η θολή της ματιά ξεστράτισε, στου φεγγαριού το φως. Ξέφρενος ο λογισμός της ανιχνεύει τις σκέψεις της, τη νοσταλγία της καρδιάς της γλυκαίνει. Σε μεταξένιο δίχτυ φυλακίζει την ψυχή της, την ξεμοναχιάζει , την πλανεύει ... και όλα της τ ' ανατρέπει. Το πιο μεθυστικό άρωμα της φορά κατάσαρκα, ηδονικά τη μεθά στου έρωτα την γλυκιά αγρύπνια. Στης ζωής της την χειμωνιά , τ ' ανείπωτα ξεκλειδώνει η ματιά κρυμμένα συναισθήματα ονείρατα τρελά .... Μελίχια μιαν αύρα . φτ

Βαστώ ένα μικρό χαρτί στο έρμο μου χέρι Αναμεσίς αντίχειρα και δείκτη Πάνω του λέξη μικρή δισύλλαβη το ΟΧΙ Σαν κάποτε που ένα ΟΧΙ έγινε μοίρα Το χαρτί τρεμουλιάζει επί των επάλξεων Η πόλη μουγκά αναριγώντας ξυπνά Κανείς δε γνωρίζει πόσοι θα πεθάνουν Πόσοι άραγε θα προδώσουν Πόσοι τάχατες θα αγαπήσουν Πόσοι αλήθεια θα επιζήσουν Πόσοι ακόμη εν γνώση τους θα ψεύσουν Πόσοι αρνητές θα επαναστατήσουν Ποιοι θα χάσουν και ποιοι θα κερδίσουν Ποιοι απ’ όλους θα πουν ένα ΟΧΙ σήμερα; Όχι

ΟΧΙ! Μια επανάσταση που συμβαίνει στα βάθη της συνείδησής σου. Μια πράξη αρχιτεκτονικής όπου ορίζεις τα σύνορα του «είναι» σου. Όταν ο κόσμος σε πιέζει για μια εύκολη υποταγή, το «ΟΧΙ» ορθώνεται σαν οχυρό σου. Με το «ΟΧΙ» προστατεύεις την εσωτερική σου αλήθεια. Αρνείσαι να γίνεις το σχήμα που οι άλλοι σχεδίασαν για σένα. Η ηχώ ξένων επιθυμιών. Το αντίγραφο των δικών τους προσδοκιών. Ένα πιόνι στη ροή τους. Αρνείσαι να γίνεις η συγκατάθεση στη δική σου ανυπαρξία. Λέγοντας «ΟΧΙ

28 Οκτωβρίου 1942, όταν τα ελληνικά φτερά βομβάρδισαν το ιταλικό στρατηγείο στην Λιβύη «Ετούτος δω ο λαός δε γονατίζει παρά μονάχα μπροστά στους νεκρούς του.» Γιάννης Ρίτσος, Έλληνας ποιητής (1909-1990) Έλ Αλαμέιν, 05:45, Τετάρτη 28 Οκτωβρίου 1942 Δώδεκα μονόπλανα Χαρικέιν, χαμηλής πτέρυγας, πετάνε χαμηλά πάνω από την αχανή Σαχάρα. Η σκόνη και η άμμος σηκώνονται πίσω από τις προπέλες τους. Σχεδόν αγγίζουν την κινούμενη καυτή έρημο, καθώς προσπαθούν να αποφύγουν τα επίγεια ρα

«Ἐδῶ μένουμε τώρα, αἰώνιοι φρουροὶ μὲς στοῦ μέσα πελάου τὴ γαλήνη, κ᾿ ἐδῶ πιά, χαλινοὺς σὰ νὰ βάζουμε στὰ ἴδια τὰ κύματα ποὺ μαίνονται ἀπάνω, θὰ ὡριμάζουμε πάντα μία σκέψη λυτρωμοῦ γιὰ τὴν ἅγια μας θάλασσα ἀπ᾿ τὸ κόκκινο μάταιο πανὶ τῶν Λατίνων» Άγγελος Σικελιανός, Έλληνας ποιητής (1884,1951) Η καταρρακτώδης βροχή δεν είχε σταματήσει εδώ και ώρες στα στενά του Οτράντο. Μέσα από τα θηριώδη κύματα της αφρισμένης θάλασσας της Αδριατικής, ξεπρόβαλε το περισκόπιο του ελληνικού υπ

Μοιάζεις με άγαλμα ανήμπορο να κινηθείς .. Ένα αντικείμενο μόνιμης στάσης Που δεν τολμάς να τείνεις χειραψία ... Εθελοτυφλείς δίχως φως... στο νου σου η μελωδία ψαλμών Εκείνο το πέρασμα στον χρόνο... Μα εσύ βολεύεσαι στο τίποτα... Σε ψάχνει ακόμη ο ουρανός Που αρνείσαι να κοιτάξεις... Αλλάζεις στάση ξαφνικά Με δέος πια κινείσαι... Ω ναι άνθρωπος είσαι... Ταπεινός...ανάσα έχεις ακόμη Ένα ταξίδι είν'αρκετό Μα δεν ήρθε η ώρα... Εύα Αλιβιζάτου 🌹

Μέσα στην δική μας Ιονιότητα ζειδωρείτε και προσεύχεστε, απολαμβάνετε την γαλήνη του σύμπαντος, το μεγαλείο. Ανάβετε κερί στο εικονοστάσι των δικών μας Αγίων. Ανάβετε το σκοτάδι δεν είναι ανίκητο. Ο τόπος μας έγινε τρόπος σκέψης, όραση και θέαση, προορισμός. Σπύρος Ζαχαράτος 🌹

Την μοίρα της πολιορκεί, εκείνο το μαύρο μάτι, όπου γυρνά το βλέμμα της, το συναντά...στο ίδιο μονοπάτι. Απόμεινε στο πάτωμα, και με σκυφτό κεφάλι, τα χέρια κόμπο έδεσε, πόνος και παραζάλη. Αμυδρό στο τοίχο το φώς, το πνίγει το σκοτάδι, ψάχνει τον τρόπο για να βρεί, ένα καλό σημάδι. Με του μυαλού της την θωριά, βλέπει μιά χαραμάδα, ελπίζει και προσεύχεται, μιά στάλα ήλιου λιακάδα. Την χαραμάδα έκλεισε, μια μαύρη σκοτεινιά, κι η θλίψη της καρφώθηκε, μαχαίρι στη καρδιά. Τριζοβ