Ωραία που είναι να φοράς το πλατύγυρο τού ήλιου όταν βρέχει ο ουρανός σταλαγματιές ελπίδας! Ωραία που είναι να διαπερνά σαν πυρφόρος κεραυνός τα μαύρα νέφη των Ερινύων ενυδατώνοντας την ψυχή σου με τον φαεινό ορό τής μαρμαρυγής του Ωραία που είναι να αφήνεις πίσω πέντε μαύρα ηλιοβασιλέματα και να ξυπνάς με τα ηλιόφωτα χτυποκάρδια δέκα ανατολών τού επάξιου αγώνα σου να διατηρηθείς άνθρωπος μοσχοβολώντας αξιοπρέπεια! Και αν καταφέρνεις φίλε μου να αντέχεις το βούρδουλα

Δύο μικρά κοριτσάκια, ασφυκτιώντας μέσα στις άσπρες γούνες τους, ακίνητα, ανάμεσα σε δύο γλάστρες. Κρατιούνται από το χέρι, και κοιτάζουν τρομαγμένα τον φωτογράφο, που προσπαθεί, να αποτυπώσει τη στιγμή σε ασπρόμαυρο χαρτί. Πέρασαν τα χρόνια ξεθώριασε η φωτογραφία. Εκείνα έμειναν παιδιά, λαχταρώντας να πεταχτούν έξω από την κορνίζα, να συνεχίσουν όπως παλιά το παιχνίδι τους. Μα τα σώματά τους πληγωμένα από τον χρόνο. Και παραμένουν εγκλωβισμένα εκείνα αγέραστα στο χαρτί και τ

Πάνω στο κύμα γράφω για αυτά που μας ενώνουν. Για όσα πέρασαν μαζί του, μέχρι να έρθει το επόμενο να αφήσω το μελάνι σου. Αυτή η μυρωδιά της ελευθερίας με τράβηξε κοντά σου, η αύρα της ψυχής σου που πάλλεται στο λευκό της σκέψης μου. Μου λείπεις... Στα πελάγη της απομόνωσης, ασύνορη η καρδιά αναζητά τη μορφή σου. Κι αυτή η παλίρροια έρχεται και φεύγει μέσα στα χέρια μου. Χρήστος Παναγιωτόπουλος 💦

Ήλιου βασίλεμμα, μαγεία, χρώμα, τραγούδι, ομορφιά και φως Στο κόκκινο, στο πράσινο, στο χρυσαφί το χρώμα Μια φωτιά καίει, μα κρυώνω Στη λίμνη με τα πράσινα νερά, ρίχνω το βλέμμα Έχω μάτια, μα δεν βλέπω Έχω νου, μα δεν σκέφτομαι Μόνο τους χτύπους της καρδιάς καταλαβαίνω Το πρώτο αστέρι, ο Αποσπερίτης Το δεύτερο, το τρίτο, δεν τα μετρώ Απλώς κοιτώ Τις πέτρες, τον καπνό, το κόκκινο Γελώ χωρίς ψυχή, μιλώ χωρίς φωνή Αδέξια κρατώ τα χέρια Πώς τα ανέχομαι; Αδυνατώ να απαντήσω Αφήνομ

Καλοκαίρι δίχως ήσκιο και νερό, ο χρόνος πέτρα, σαν η νύχτα έπεφτε πριν η μέρα φύγει, ποιητές τρέμουν στον καιρό, νύχτα μάς τυλίγει . . . Συμφορές φέρνει ο ήλιος, τελειωμένες μέρες τα παιδιά πλαγιάζουν, βάρκες, νύμφες και γοργόνες στολισμένες Μου δώρισε η αυγή εσένα μόνο, όνειρό μου να ’ρθεις μες στα πράσινα λιβάδια, χειμώνιασε, μια ψυχή στο βλέμμα, άπλωσα τα χέρια . . . Περασμένα χρόνια, με βροχές με χιόνια, λυγερή σκιά μου, λαμπερή ματιά μου, η ζωή μάς πήρε, μακριά μάς πήγε

Κόμη μακρά, μύρον και δάκρυα πικρά, προσφέρουσιν καρδίαν πληγωμένην Δε συγκράτησαν τις στάλες της βροχής τους Αυτές έπεσαν στο άχραντό Σου, δέρμα Δώρο έγιναν, πάνω στο φως Σου Και κύλησαν χωρίς να κυλήσουν Άγιος ο Θεός Και άγγιξαν χωρίς να αγγίξουν Άγιος Ισχυρός Και έσπασαν χωρίς να σπάσουν Άγιος Αθάνατος Και τίποτα δε συνέβη Και όλα έχουν συμβεί Ελέησον ημάς Άννα Κλαρίτη ❤️.

Στα καλντερίμια του μυαλού, φωλιάζουν αναμνήσεις, κομπόδεμα έχουν δεθεί, δεν μπορείς να τις λύσεις. Κομπόδεμα μέσ’τη ψυχή, με κόκκινη σφραγίδα, να μην ξεχνάς ποτέ, ν´αναγεννιέται ελπίδα. Με χίλιους τρόπους έδεσα, σφράγισα βουλλοκέρι, να μένει πάντα άθικτο, να μην αγγίξει χέρι. Με χίλιους τρόπους έδεσα, και εις τη άκρη άνθη, κόκκινο τριαντάφυλλο, με σουβλερό αγκάθι. Μέσα στα μύχια της ψυχής, βρίσκονται αραγμένες, και κάπου κάπου σεργιανούν, μα είναι αλαφιασμένες. Πολύ βαθειά κ

Με μέτρο της αλήθειας λατρεύω κάθε φίλο, Αγνό του χαρακτήρα,ατσάλινο ηθικό Να ειν' ο εαυτός του,ζωής του το ειδύλλιο Για μένα τότε μόνο μετράει μοναδικός. Αν δεις ανθρώπους άπραγους ,μόνο με θεωρία Αυτούς που δε μοιράζονται πράγματα πιο απλά Αυτοί που τσιγκουνέουν ρηχή φιλοξενία Να μη τους θεωρήσεις με κότσια σταθερά. Όσους πουλάν για χιούμορ μια καυστική ειρωνεία Αδιάφορα να βλέπεις πουλάν πλαστή μαγκιά Τον κόσμο όλο βλέπουν με κιάλια αλαζονείας Το φως που πέφτει πάνω σου κα

Σε Αδειανή αγκαλιά ήρθε και στάθηκε μαύρο πανί ...ανέμιζε παντιέρα στοργική σε φρούδα ελπίδα και ψεύτικη απαντοχή. Ώρες σιγής βαριές κι ανάλαφρες ...γαλήνιες ώρες στο μονοπάτι της νύχτας ..πυγολαμπίδες στα κλαριά ρίχνουν φως στο μονοπάτι της νύχτας .. Κι ο πόνος ακουμπά στις καρδιές μας ... Δύο γυαλιά πικροστάλαγο θέλουν να λυτρωθούν στης νύχτας το σοκάκι ... Θολή επαιτεία σε σκοτεινή γωνιά ... Να ήταν μπορετό να σταθούν να ξεγυμνωθούν δίχως το σκοτάδι να νιώσει την οδύνη...

Ούτε και σήμερα άνοιξα κάποια πόρτα. Κρέμομαι εδώ και χρόνια σ' ένα σκουριασμένο καρφί, δίπλα στο παράθυρο της αποθήκης. Κανείς δεν θυμάται ποια κλειδαριά μου ανήκε. Ούτε εγώ είμαι βέβαιο πως θυμάμαι. Κάποτε, κάθε πρωί, με έπαιρνε μαζί του ένας άντρας με χέρια τραχιά από τη δουλειά. Με έβαζε στην τσέπη του τζάκετ του και περπατούσαμε δρόμους μακρινούς. Τότε νόμιζα πως οι πόρτες ήταν το σημαντικότερο πράγμα στον κόσμο. Ύστερα κατάλαβα πως η αξία της κάθε πόρτας μετριόταν από τ

Στα χέρια σου παίρνεις τη ζωή, και όπως θές την πλάθεις, ζυμάρι ακατέργαστο , στη πορεία θα την μάθεις. Τα « Πρέπει» αν νικήσεις, τα « Αν» αν σβήσεις, το νόημα θα βρείς, εσύ θα αποφασίσεις. Βάλε χρώματα στη ζωή, απ’ της αυγής το χρώμα, να σου φωτίζει τη ψυχή, και το μυαλό ακόμα. Βάλε χρώματα του δειλινού, τον ήλιο που βασιλεύει, γαλήνη να δίνει στη ψυχή, ότι η ψυχή γυρεύει. Δώσε νόημα στη ζωή, με τα δικά σου πρέπει, ζωγράφισε τα θέλω σου, όσα σου επιτρέπει. Μιά κλωστή είναι η

Όταν ξεθυμάνει ο έρωτας, τι μένει κι απομένει; Ένας θάνατος απλός, άοσμος και διάφανος. Η βεβαιότητα πως η Ανάσταση είναι ένα ακόμη παραμύθι. —Και τα καρφιά; —Κρατούν το παραμύθι εντός του Γολγοθά κι ίσως να γνώρισαν δια ζώσης την ιδέα της Ανάστασης. Δεν υπάρχει μικρός ή μεγάλος έρωτας· μονάχα έρωτας και πλάνες. Γι’ αυτό σου λέγω, σαν ξεθυμάνει, πέραν του θανάτου τη συντροφική σκιά, καλπάζεις και με τον κρίνο του μαρασμού στα δάχτυλα ξεχνώντας τη γεύση ακόμη και του αίματος.

«Δίκαια δράσας, συμμάχους έξεις θεούς. Αν ενεργείς δίκαια, θα έχεις συμμάχους τους θεούς.» Μένανδρος, Αρχαίος Έλληνας ποιητής (4ος αιών π.Χ.) Δοκεία, 25 Ιανουαρίου 985 μ.Χ. Το γλέντι κρατούσε καλά στην κατάμεστη κεντρική αίθουσα του Βυζαντινού Πύργου της Δοκείας. Ο πρωτεύων άρχοντας Πρωτόπαπας, που κάθονταν στην κεφαλή του τεράστιου δρύινου τραπεζιού περιτριγυρισμένος από τους τοπικούς άρχοντες της Δοκείας, γιόρταζε τα δωδέκατα γενέθλια της μοναχοκόρης του, Ελένης. Τα χαρούμ

ΜΥΘΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ Στις όχθες του χειμάρρου του λόγου η αγάπη εναποθέτει μύθους ιστορίες αφηγήσεις. Μέσα στην ευημερία του μυαλού Η φ ι λ ο μ υ θ ί α αρπάζει την καρδιά την ταχταρίζει την κάνει μια άλλη. Παίρνει το μυαλό και το ταξιδεύει μακριά από τον εαυτό του. Τα ρεύματα της σκέψης το παρασέρνουν και προσφέρουν ευχαρίστηση στην ψυχή και την καρδιά Θεραπεύει ( εάν η θέληση ξυπνήσει) τον αδαή που κοιμάται στην μιζέρια και την δυστυχία του. Αφηγήματα που

Ώρα 6.00 μμ Αυτή η πόρτα κάτι μου θυμίζει. Κάπου εδώ έζησα και ένιωσα τη βαθιά αγάπη και κάπου εδώ αναζητώ τώρα μια τοσοδούλα γωνιά για να ακουμπήσω τα ματόκλαδα της κρύας μοναξιάς. Κρυώνω ναι, κρυώνω πολύ μες στο σκοτάδι τής μαύρης φυλακής μου. Σας παρακαλώ, κάποιος από εσάς εκεί έξω, να τυλίξει σφιχτά με την κουβερτούλα τής παρηγοριάς τα πυκνά μου δάκρυα. Δυο μπουκιές ανθρωπιάς, αυτό μόνο ζητώ από τη θορυβώδη ζωή, που μου στέρησε ολοσχερώς το μπαστούνι τής αξιοπρέπει

Τη μέρα που γεννήθηκες η θάλασσά σου νύχτα Φαιό το χρώμα της, απογυμνωμένο, σκοτεινό, ανέλπιδο Τα κύματά της έρχονταν αφρίζοντας αμίλητα Έσπαζαν αδίκως στα πόδια σου Υποχωρούσαν ντροπιασμένα πάλι πίσω Και εσύ πέτρα αδιάφορη κι ολόμαυρη σαν έρεβος, με μια γκριζοκόκκινη ρίγα στη ραχοκοκαλιά Σε γλείφει η παλίρροια μα δε σε σκεπάζει Σε δέρνει ο άνεμος κι όμως δε σε παίρνει Τα πόδια σου βρεγμένα μα το σώμα σου άνυδρο Γύρω ν΄ανεμίζουν αλάτια, αλλά εσύ άνοστη, ανώνυμη ορθώνεσαι, γεμ

Οι κραδασμοί έγιναν έντονοι Κανείς δεν τους άκουγε Ήταν ο σκουριασμένος καθρέφτης που ράγιζε επιτηδευμένα Ήξερε τα πάντα Το καμπανάκι της συνείδησης χτύπησε αλλά ο ήχος ήταν νεκρός Τα φυλλοκάρδια ξεράθηκαν Απότιστα, στεγνά, μαραμένα λες και δεν είχαν ζήσει ποτέ Η ανυπακοή ήταν ο θάνατος Το τέλος δεδομένο Ψάχνει να δικαιωθεί τώρα Το πάτωμα απολογείται Λάθος βήματα πάνω σε σπασμένα μάρμαρα Μια ζωή σε δύο βαλίτσες Ξέρεις που θα πας.; ΟΧΙ..! Τα πόδια ξέρουν..! Θα βρουν τον δρόμο

Έρχεσαι με πολλή φόρα από πίσω μου και μου κολλάς μου κάνεις σινιάλο με τα φώτα κι ύστερα με προσπερνάς. Τέρμα πατάς ύστερα το γκάζι και χάνεσαι για μια στιγμή μα το φανάρι πιο κάτω σε πιάνει και σταματάς ξαφνικά εδεκεί. Εγώ έχω αλλάξει λωρίδα κι αργότερα δίπλα σου τυχαία σταματώ με κοιτάς τότε με απορία πώς να έχει γίνει σκέφτεσαι αυτό. Τα μάτια σου γουρλώνεις και φαίνεσαι νευριασμένος και πάλι το αμάξι γκαζώνεις ενώ σε λίγο είσαι ξανά εξαφανισμένος. Η κίνηση ξεκινά όμως να

Αέλια...η ποιητική συλλογή της ποιήτριας και φιλολόγου Όλγας Τρυφωνίδου Ζώγλη. Η τρίτη κατά σειρά συλλογή της θα αφήσει το δικό της αποτύπωμα στην έκθεση βιβλίου στο Πεδίον του Άρεως την Παρασκευή στις 11/09. Αύριο η αγαπημένη μας Όλγα θα χαρεί να σας συστήσει τα πνευματικά της παιδιά μια που η σειρά της γέννησης τους είναι Αλγηδόνα,Σελάνα, Αέλια. Οι εκδόσεις Κούρος θα τιμήσουν την υπέροχη πένα μιας ταλαντούχας γυναίκας. Όλγα Τρυφωνίδου Ζώγλη σου ευχόμαστε από το Λόγω Τιμής κ

Φθινόπωρο στην σκέψη μου κι η μοναξιά θεριεύει Πέφτουν τα φύλλα σαν φωτιά στου κόσμου την αγέλη Συννέφιασε στα στήθια μου κι ο ουρανός δακρύζει που είσαι άνθρωπε να δεις τον πόνο που θερίζει Κλείνουν παντζούρια και καρδιές έρμες οι ακρογιαλιές Τα φύλλα πέφτουν και γελούν χειμωνιάζουν οι καρδιές -R- Φύσυξ' αέρα δυνατά φέρε τα πάνω κάτω κράτα ζεστή την θάλασσα και το μυαλό φευγάτο Αντριάνα Περικλέους Ονουφρίου 🌹

Τρέξε τους Αυγούστους στα μπροστινά πελάγη, στους γιαλούς που χλιμιντρίζουν τα θερινά πέλματα, ως τα πρόσκαιρα καταλύματα, αφυδατώνοντας τη σάρκα σου. ​Τρέξε. ​Στα υποτυπώδη ηλιοβασιλέματα που θρέφει το φθινόπωρο με κόπο, στα σοκάκια όπου οι πολλοί εμπαίζονται, κρατώντας τη σταθερά των δαχτύλων, μέτριων στη μνήμη, αόκνων στην παλάμη. ​Κάθε Αύγουστο, κρύψου. ​Θα γυρίζεις πάντα το φθινόπωρο να βρίσκεις τον θάνατο στα κίτρινα θεμέλια. ​Γιατί στην αγάπη βγαίνεις στον πηγαιμό κι η

Π Ο Μ Φ Ο Λ Υ Γ Ε Σ ( σε παράφραση) Σε μια περιπλάνηση αφηρημάδας με το μυαλό σε απραξία ο δρόμος οδήγησε στις ειδήσεις της οθόνης Πολιτικές πομφόλυγες εκτοξεύονται με μεγεθυντική τάση κούφια λόγια με στόχο τον εντυπωσιασμό χωρίς ουσία παροχές με επικάλυψη γενναιοδωρίας για τους αδύναμους μια ξεκάθαρη κυβερνητική ανεπάρκεια και υποκρισία επιεικώς Μετά όρμησαν τα γεγονότα σαν χείμαρρος και γκρέμισαν ένα ένα τα δωμάτια του μυαλού χωρίς να αφήσουν ούτε ένα για κατα

Μεγάλε μου Καημέ ξυράφι κοφτερό χαράζεις, την καρδιά μου. Σαστισμένη μου η ματιά, στη γλαυκή της συννεφιά, τον ουρανό κοιτά, έτοιμος κι αυτός να κλάψει. Αλόγιστα τρέχει ο λογισμός βουίζουν τ ' αυτιά, αβάσταχτος ο πόνος, η κάθε ανασαιμιά, στην καρδιά σφιχτή θηλειά. Αχ, πόσο λαχταράει την τρυφερή του αγκαλιά, της αγάπης του, το μεθυστικό άρωμα, του έρωτά του τη " φωτιά " . Σαν τρελή παραμιλάει ματώνει της η ψυχή "Φως και δάκρυ", της ζωής της το κερί. Η αιώνια της Αγάπη στα χαμ

Με πόνεσαν περισσότερο οι άνθρωποι που μ' αγάπησαν ή έλεγαν πως μ' αγάπησαν. Με πλήγωσαν με τη ζήλια, τον φθόνο, τις απαιτήσεις, τη λάθος εκτίμηση, την άδικη κριτική τους. Σαν τον Προκρούστη με έκοβαν ή με τανούσαν να χωρέσω στα στενά όρια της δική τους φαντασία. Κανείς δε ρώτησε τι θέλω, τι ονειρεύομαι, τι μου αρέσει. Μα δεν αναρωτήθηκα ούτε καν εγώ για τα όνειρά μου. Τα ξέχασα... Σαν να μην άξιζαν. Σαν να μην υπήρξαν ποτέ. Πόσο λάθος με υπολόγιζαν... Πόσο λάθος με υ

Θυμάμαι σαν ήμουνα παιδί, ήθελα να μεγαλώσω, τακούνια της μάνας μου φορώ, τάχα για να ψηλώσω. Περνούν τα χρόνια γρήγορα, χωρίς να το καταλάβω, και νάμαι πιά μεγάλωσα, και τρέχω να προλάβω. Ωωωωχ πόσο θα ‘θέλα, τη παιδική ζωή μου, να παίζω γύρω στη αυλή, να χαίρεται η ψυχή μου. Να παίζω με τις κούκλες μου, και να τις νανουρίζω, κι όταν αυτές τις βαρεθώ, άλλο παιχνίδι ν’αρχίζω.... Ο χρόνος ανυπάκουος, και δεν γυρίζει πίσω, χίλια δυό του έταξα, ίσως τον μεταπείσω. Μπροστά μου στ

αααα...η ποίηση! η ποίηση και το χάος... το χάος και η ποίηση! μακάριοι όσοι τους αδράγγιξεν η μαγική θηλή, με την μυστηριακήν της γεύση στα χείλια... εγώ δραπετεύω! ούν... μακάριος ούκ είμι! Σακελλαρης Καμπουρης https://lykavgi.blogspot.com/2014/11/blog-post_69.html http://youtu.be/VgTzUXebxQI

Σκοτεινοί Διάλογοι [Το τέρας που πληγώνει] Ξέχασες να κλείσεις το τετράδιο Η τελευταία σελίδα κενή Περίνενε το τέλος! Κρίμα το μελάνι που ξόδεψες Η ζωγραφιά στο εξώφυλλο, έχασε το χρώμα της Οχι! Δεν ξεθώριασε με τα χρόνια Οχι! Η λάμψη από την αρχή της, σκοτεινή Και καμώνεσαι τώρα πως δεν γνώριζες Μα απ’την αρχή γνώριζες το τέλος Και τώρα λυπάσαι Αχ, αυτά τα ψέματα! Ποτέ δεν είναι αθώα Της άγνοιας έχουν την παιδική αφέλεια Τέλος το κρυφτό Φτού ξελευτερία ΣΩΘΗΚΑ ! Όταν τον τ

Σου μιλούσε από καιρό, δεν άκουγες, θυμάσαι; Είχες εκλάβει ως αδυναμία την αγάπη που σου είχε, τη δοτικότητά της τη θεωρούσες μειωμένη αυτοεκτίμηση. Σε έλλειψη δυναμισμού την απέδιδες, είχες δεδομένη την παρουσία της στην ζωή σου. Μην μαραζώνεις λοιπόν τώρα όπως το σκυλάκι που αποκαλύφθηκαν οι ζαβολιές του. Όταν μια γυναίκα εξαντλήσει την ανοχή της, νιώθει την αξιοπρέπειά της πληγωμένη και είναι αποφασισμένη να φύγει, τίποτα δεν τη σταματά. Κυρίως από τη στιγμή που αφήνει

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ – ΠΡΟΦΗΤΙΚΟΝ Όταν η ποίηση βλέπει πέρα από τον χρόνο Ένα στοχαστικό και φιλοσοφικό δοκίμιο στο φως, το μέτρο, τη μνήμη και τον άνθρωπο Της Μίνας Μπουλέκου Εισαγωγή Το «Προφητικόν» αποτελεί μία από τις κορυφαίες ποιητικές στιγμές του δεύτερου μέρους, των «Παθών», του μνημειώδους έργου του Οδυσσέα Ελύτη «Το Άξιον Εστί», που εκδόθηκε το 1959. Μέσα από έναν λόγο οραματικό, σχεδόν αποκαλυπτικό, ο ποιητής δεν περιορίζεται στην ιστορική εμπειρία του τόπ

Για σένα και για μένα έχω κλάψει πατώντας πάνω σε κλάσματα. Επιτόπια θλίψη. Κι αν για κάτι θρήνησα, είναι το παιδί που μεγαλώνει και δεν χωράει πια σαν μπουκιά στην αγκαλιά. Από εκείνη τη μπουκιά μαζεύω τα ψίχουλα. Δεν φαντάζεσαι πόση ερημιά αντέχει η αναζήτηση. Περίμενα ο μικρός άρτος να αφήσει κάτι. Τίποτε. Δεν χόρτασα. Ύστερα, περιφέρομαι σε μια ζωή εκλεπτυσμένου ταφείου. Φορώ το άσπρο ως μαύρο, μετρώντας αποκόμματα — βίος επί βίου, αποβιώσαντος ονείρου. Η θλίψη η επιτόπια

Σε παράφραση η λέξη και σε αλληγορία η γραφή *** *** *** *** Η αυξημένη μακροζωία ευνοεί την παρατεταμένη νεότητα και την πολυσταδιακή ενήλικη ζωή Ευνοούνται άυλα στοιχεία ( σωματική και ψυχική υγεία , δυνατές σχέσεις, ικανότητα προσαρμογής, επανεκπαίδευση) Δημιουργούνται φιλίες με άτομα διαφορετικών ηλικιών που έχουν παρόμοιες επιδιώξεις Οι άνθρωποι πιο ευέλικτοι αποφεύγουν τις δεσμεύσεις που θα περιόριζαν τις επιλογές τους Διατηρούνται νεανικά στοιχεία στην ενή

Δεν υπάρχει πρόσωπο να χειροτονηθεί Μονάχα ένα σώμα σε στάση προσοχής, καρτερικό Ώμοι γερμένοι στωικά, μα όχι από ντροπή, εκρηκτικοί από συνήθεια Γόνατα λυγισμένα έτοιμα να γίνουν ηχηρή κραυγή Σώμα καλά διαβασμένο στις σκισμένες τις πλάτες, των πληγιασμένων λεξικών της φθοράς Ένα σώμα δαρμένο σε όλα τα σχήματα πτώσης Σημαδεμένο φθοράς ακριβείας Πάντα παρόν σε φθορά αναμονής Πιεσμένο να καταστρέφεται από το χρόνο, φθορά άνευ γεγονότος Ξεχνά πως να αντέχει, φθορά προσαρμοστικότ

Γλίστρησες αυθόρμητα πάνω στον γυάλινο περίβολο του φωτεινού μονοπατιού. Σαν να ήταν χαρμόσυνη Ανάσταση στον κήπο των αηδονιών τού Παραδείσου! Μες στη βελουτέ πασμίνα σου χουχούλιαζε και η Άνοιξη του ροντέλου της εύθυμης καρδερίνας! Γραφτό ήταν να μείνει στάσιμη στους πυλώνες τού νεφελώδους ουρανού η ρόδινη ψευδαίσθηση της άλλης ζωής σου. Ηταν γραφτό. Μα δεν ήταν γραφτό να ορφανέψουν τα" πιστεύω" σου αντίκρυ στο μνήμα τής ανθρωπότητας με το απότομο ολίσθημά σου πάν

Υπάρχει πάντα ένα απρόβλεπτο στοιχείο ακόμα και στις προβλέψιμες καταστάσεις Όταν ετοιμάζεται η ζωή να γλιστρήσει στο ασυνείδητο μια τελευταία σκέψη αναδύεται. Το ανεπαίσθητα ανοιχτό δεν είναι κλειστό και αυτό που αποκαλείται τέλος είναι μόνο η αρχή. Τα πάντα έχουν πλούτο και πολυπλοκότητα Ένα πολύπλοκο μυαλό είναι ένας σκοτεινός ωκεανός Υπάρχουν περισσότερα πράγματα στο μυαλό από όσα συνειδητοποιούμε. Ο καθένας είναι ένα μυστήριο ακόμα και για τον ίδιο του τον εαυτό Δεν υπ

ΠΟΥΘΕΝΑ Δεν είσαι πουθενά. Ίσως γιατί δε σε ψάχνω πια παντού… ΜΑΖΙ ΜΟΥ Άφησα πίσω μου χιλιάδες όνειρα. Τις επιθυμίες μου όμως τις πήρα μαζί μου. ΕΝΔΙΑΜΕΣΑ Κάθομαι δίπλα σου. Εσύ όμως κάθεσαι μακριά μου, γιατί ενδιάμεσά μας έχεις βάλει όλους τους ωκεανούς που θες εσύ να ταξιδέψεις κι εγώ ν’ αποφύγω. George Kastrounis 🌹 24 Γράμματα

Μέσα στη σιωπή της νύχτας, ανάμεσα στους παφλασμούς των κυμάτων, άκουσα βήματα. Δεν γύρισα αμέσως να κοιτάξω. Ήμουν αλλού, στο δικό μου σύννεφο, εκεί που η σκέψη φεύγει από την πραγματικότητα και φοβόμουν πώς αν γυρνούσα, θα χαλούσε το όνειρο. Η όραση μειωμένη λόγο της σκοτεινής βραδιάς· η όσφρηση μου όμως δεν μπορούσε να αφήσει απροσπέραστη τη μυρωδιά του αρώματος σου. Ήρθες χωρίς εξηγήσεις, χωρίς «γιατί» και «πώς». Μόνο κάθισες δίπλα μου, τόσο κοντά, που για μια στιγμή όλα

Μέσα στο σπίτι έρημος κάθεται ένας γέρος αργά κυλούν οι ώρες του χωρίς αρχή και τέλος. Μες τον καθρέφτη του κοιτά βλέπει τον εαυτό του χιόνια σκεπάσαν τα μαλλιά γραμμές το πρόσωπό του. Με πίκρα συλλογίζεται όλα τα περασμένα γλέντια , αγάπες , έρωτες στη μνήμη χαραγμένα. Βασιλικά τα πλούτη του , νιάτα, λεφτά παλάτια το λυγερό του το κορμί, τ ' αητίσια τα μάτια, μαλλιά είχε ολομέταξα μάγουλα σαν το μήλο. Τα φρύδια του ζωγραφιστά σαν της ελιάς το φύλλο. Ακούραστα τα πόδια του,

Θάλασσα εγώ, κι' εσύ ωκεανός που μ' αγκαλιάζει Εραστής παλιός,των αφρών σου ο γλάρος, Κύματα απλώνεις φιλιά να με χορτάσεις, Αργά με εθίζεις στο δέος και θάρρος. Θάλασσα σαν αράζεις,της ακτής σου είμαι λιμάνι Λαμπρός φάρος στης νυχτιάς καταιγίδα Προκυμαία θα γίνω οργή να ξεθυμάνεις Στις μακρινές σου διαδρομές θα' μαι η πυξίδα. Θάλασσα σαν είσαι ξέσπασμα, σαν είσαι θύελλα, Ή πελώριο κύμα σ' αγέρα που σφαδάζει Θα γινόμουν τρικυμία που θα ήθελα Μια φουρτούνα ταραχής που με σένα

Αν μπορούσα να γυρίσω πίσω, ίσως σε επέλεγα ξανά. Βρεθήκαμε τυχαία σε ένα παράλληλο σύμπαν. Δεν ψάχναμε κάτι και όμως μέσα σε αυτό το χάος των διαφορετικών ζωών μας, βρήκαμε εμάς, και ήταν ότι πιο αληθινό είχαμε στην δεδομένη στιγμή. Έχουμε κάνει λάθη περισσότερες φορές από όσες θα θέλαμε. Πονέσαμε, χαθήκαμε, απομακρυνθήκαμε. Κι όμως, υπάρχουν κάποιες ατελείς αγάπες που, παρά τις ρωγμές τους, ξέρουν ακόμα πώς να μένουν μέσα μας. Κουβαλάω τις ουλές μου· αν και προσπάθησα να τι

Διψώ για το ύδωρ αυτό το ζωηφόρο, το αιώνιο, το λαχταριστό, το δροσερό, το ελπιδοφόρο, το αειφόρο, το θείο, το χορταστικό. Δώσε μου την κούπα για το νερό της ψυχής μου. Μια στάλα αρκεί για να νιώσω ευτυχία για να χαμογελάσει η ψυχή μου. Δάκρυσα γι’ αυτό παιδεύτηκα, περιπλανήθηκα, άσκοπα ξόδεψα τα χρόνια μου μέχρι να βρω την πηγή. Δροσίζω την ψυχή μου, ευφραίνεται η κηρήθρα μου, γελάει η καρδιά μου, ξεδίψασα. Από το καινούργιο μου βιβλίο: Σώμα και αίμα Φεστιβάλ έκθεσης βιβλίο

Σαν γέρνεις το κεφάλι σου, γλυκά στο μαξιλάρι, ο ύπνος σαν αργεί, για νάρθει να σε πάρει, συλλογισμοί στοιβάζονται, της μέρας και του χρόνου, άλλοι δηλώνουνε χαρά, κι άλλοι δάκρυα πόνου. Τις νύχτες η κατάθεση, αγγίζει την ψυχή, απρόσκοπτα μετροφυλλά, σελίδες της ζωής. Τις γυροφέρνει ,τις κοιτά, σ’ όλες τις διαστάσεις, τις ψαχουλεύει,τις ρωτά, κάνει συνέχεια στάσεις. Στο μέτρημα τους χάνεται, δεν μπαίνουν σε μιά τάξη, ποιές πρέπει να κρατηθούν, και ποιές για να πετάξει. Σκέψει

Δυό λίμνες ακύμαντες τα μάτια σου αναβλύζουν ... αμίλητο νερό. Την ψυχή μου δροσίζουν τη μερεύουν, τις αισθήσεις της ξυπνούν , τους καημούς της ξεδιψούν τις αλήθειες της. Γυμνές ... θωρούν Μοσχοβολά αρισμαρί και γιασεμί Ο Έ ρ ω τ α ς , οι πεθυμιές του λάβα και φωτιά .... την σεργιανίζει μες τα φλογερά του φιλιά παραδομένη αμαχητί λυκνίζεται.... στα ντέρτια του τα λυτρωτικά. Γλυκό μελτέμι , βάλσαμο η αγάπη του γιατρεύει ... τα χάδια του ένταση έχουν σαγηνευτική. Χάνεται στης

Χάθηκαν οι μέρες, χάθηκαν οι στιγμές, χάθηκαν οι μνήμες, χάθηκε η αγάπη Υπήρξε άραγε ποτέ, ή ήταν μια ψευδαίσθηση, μια ουτοπία Όλα όσα χάθηκαν, τα μάζεψε η παλίρροια και τα έριξε στα στρείδια Στα βυθισμένα, στα σιωπηλά, εκεί που ο χρόνος δεν ρωτάει Άραγε βρέθηκαν ποτέ; Κι όμως, κάποια βράδια η παλίρροια τα επιστρέφει Όχι όπως ήταν, μα σαν ψίθυροι στο αυτί, σαν άρωμα που το ανέπνευσες και δεν μπορείς να ξεχάσεις Κι αν δεν βρέθηκαν όλα, βρήκα εμένα με την Ιώβεια υπομονή, να τα

Ευδόκιμη, εποικοδομητική, σχολική χρονιά στους εκπαιδευτικούς και στους μαθητές! Να είναι συναρπαστικό το ταξίδι στον κόσμο της γνώσης! Το ποίημά μου αφιερωμένο στους μικρούς μπόμπιρες! Το σχολειό! Για που τράβηξες βρε σπόρε τον Σεπτέμβρη? Για το σχολειό τραβώ, η σπουδή να μ´εύρει. Κουβαλώ το καλοκαίρι στην καρδιά, την αγάπη της μάνας μου στην αγκαλιά! Στις χούφτες μου πεφτάστερα κρατώ, φωτεινές ευχές του πατέρα, οδηγό! Στις τσέπες μου κρύβω κο

Ανατέλλει μια ψυχή στον αχανή ορίζοντα Ξυπνώντας τα ηλιογέννητα κύτταρα της ζωής σου. Ίσιωσε τα στραβά φτερά του ελεύθερου σταυραετού. Ουρανίζει κάτω απ' τη χρυσή εμβέλεια της αυγής σου! Πάταξε τους αθέμιτους βλαστούς της πονηρής ιδιοτέλειας Ρίπτοντας τις νοσηρές τους ρίζες πέρ' από τ'απόκοσμα σοκάκια. Ένα μιράκολο γεννιέται στον ακλόνητο βράχο της σωφροσύνης. Παλίρροια αν σηκωθεί, μη λιποψυχήσεις, βάστα γερά στα πόδια σου. Ένα μιράκολο ο παλμός της ζωής στην παλάμη της

Ο θερινός κινηματογράφος μούτρωσε.. Του κρέμασαν παπιγιόν "κλειστός ". Ταινίες προβλήθηκαν , καρέκλες ξεσκονίστηκαν , συνειδήσεις άραγε αφυπνίστηκαν; Το καλοκαίρι φόρεσε φτερά, η ανεμελιά ντύθηκε φθινοπωρινά. Φύλα μουσκεύουν έγνοιες , τα κλαδιά των δέντρων χορεύουν σε αργό ρυθμό... Τα δακτυλικά αποτυπώματα του καλλιτέχνη χάθηκαν... Σκόρπισαν όσα ήταν απατηλά, κατέστησαν απολωλά. Η σοφία του νου διαμαρτύρεται , εγκωμιάζει με τρόπο που προσομοιάζει πιότερο σε μοιρολόγι τα ατυχή

Ήλθε και το φθινόπωρο... Το καλοκαίρι απόμεινε σ' ένα τετράδιο καταγεγραμμένο, με σβησίματα ρημάτων κι απορρίψεις επιθέτων Λίγες σημειώσεις με μολύβι στο περιθώριο ανακαλούν της μνήμης την αποδρομή Τα χρυσσοκόκκινα φύλλα νοτισμένα από τη βροχή, στρώμα υποδοχής μιας επέλασης αναθεωρητικής μελαγχολίας Ενώ στων χρυσανθέμων τα σέπαλα ένα ποίημα προσπαθεί να γραφεί, μ' απομεινάρια λέξεων δανεικών απ' του καλοκαιριού τη λιγωμένη σμίξη... Αλίκη Πέϊκου 🍂🍁🍂

Τα σύννεφα συνεχώς βυθίζονταν, μέσα στο γλυκό ύπνο του ουρανού, τι να κάνει κι ο ουρανός, έπρεπε να δείξει ευγνωμοσύνη Ορισμός εκλεκτικός, μια βροχή, διατάραξη της ησυχίας των βουνών, του παιδικού ύπνου των βουνών Παιδικά όνειρα τα σύννεφα, έχουν πλευρίσει στην αιώρα του βρέφους’ Σαν ίσκιοι που δεν μιλούν, στη θωριά του ουρανού Κι ενώ ο ήλιος έκαιγε, βασανιστικά τη διψασμένη γη, έρχεται μια βροχή, λυτρωτική, μελαγχολική, χαϊδεύοντας τη φύση Ορισμός εκλεκτικός Δακρυσμένα κεραμ

Πυγολαμπίδες - Ψυχές... Νεραϊδολαμπυρίδες...✨️ Ψυχές αυτόφωτες... που αναδύθηκαν απόψε από της Ύπαρξης τα πυρακτωμένα βάθη...🦋 Στο Φ ω ς παλλόμενες ψυχές... που σκόρπισαν χαμόγελου σπινθήρες στις σκιές...✨️ Ψυχές... λεπτοφυείς αστρόσποροι του Απείρου... δονούμενες και συντονισμένες με χορογραφίες αστραφτερές στον ιερό βωμό της Έμπνευσης...🌟 Ψυχές... που ετοίμασαν λαμπερό Α φ ύ π ν ι σ η ς φωτόλουσμα... Άναψαν τα μυστηριώδη λυχναράκια τους κι άσβεστο Φως στάλαξαν στον Νο