Η Ανάσταση δεν είναι απλώς μια συνηθισμένη στιγμή. Είναι το συναίσθημα για την ελπίδα και την αναγέννηση.  Είναι η νύχτα που κρατάμε  την ανάσα μας  μέχρι να ακουστεί το «Χριστός Ανέστη» και να φωτιστούν τα πρόσωπα μας  με το πιο λαμπερό ανθρώπινο χαμόγελο. Το  Πάσχα κουβαλά κάτι ακόμη βαθύτερο.  Μνήμες,υπέροχες αναμνήσεις,από εκείνο το φρεσκοψημένο τσουρέκι της γιαγιάς,τα κόκκινα δάκτυλα από την βαφή των αυγών,και τα λαχταριστά κουλουράκια, αυτά που μοσχοβολούν κι τρέχουν τ

Άραγε η ζωή είναι άπονη ; Οι άνθρωποι; Ναι! Με συνείδηση φτωχή, ορφανή, δεν ρώτησαν, δεν ρωτούν. Ας είναι, δεν στήνουν αγάλματα πια, δεν τα στεφανώνουν, Οι ήρωες με συνείδηση αξιώθηκαν από τον Θεό και πέθαναν ήρωες με ψηλά το κεφάλι, για την Πατρίδα αλλά και για τον λαό της! Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Φίλοι μου, ξεχωριστοί! Άγιες μέρες με κατάνυξη κι ενσυναίσθηση των Αγίων Παθών να διαβείτε και καλή Ανάσταση με ανέσπερο το φως της αγάπης! Κύριε, συγχώρα μας Ω, Κύριε, συγχώρα μας, για κάθε ατόπημά μας... Συγχώρα μας, που την αγάπη που μας χάρισες, δεν νιώσαμε και το Σταυρό στους ώμους σου φορτώσαμε! Συγχώρα μας, για όλες τις ουλές που σου ανοίξαμε και τ' Άγιο Σώμα σου αφορίσαμε.. Και φέτος σε σταυρώσαμε! Εκεί, και σήμερα , στην Άγια Ιερουσαλήμ σου, όπου σταυρώθηκε η πνοή σ

ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ (Χαϊκού 5,7,5) ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ Τ΄ άχραντα πάθη λαμπροφορούν του Χριστού την Ανάσταση. ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ Τα πόδια πλένει ο ταπεινός Δάσκαλος των μαθητών του. Μυστικός Δείπνος. Αγάπη στον Άνθρωπο, θα πει θυσία. Ιούδα φιλί! Τριάντα αργύρια φέρνουνε τύψεις. Ποτέ μη δώσω Χριστέ μου, σε άνθρωπο φιλί προδότη. Καμιά ανάγκη μη γίνει άρνηση σε ό,τι αγαπώ. Άπιστος Πέτρος μη γίνω ποτέ Θεέ, μη Σε αρνηθώ. Θεοφανώ Πασχ. Θεοχάρη 🪽

Οι μέλισσες γλεντάνε πάνω στην ανθισμένη πορτοκαλιά. Ρουφάνε το νέκταρ, γεμίζουν γύρη τα ποδαράκια τους και πετούν σε άλλο και άλλο λουλούδι. Κι εκείνη, ανθοστολισμένη νύφη, τις προκαλεί περισσότερο, κουνώντας ελαφρά τα κλαδιά της, σκορπίζοντας τριγύρω το υπέροχο άρωμά τους, επιδεικνύοντας τα στολίδια της: τα κατάλευκα άνθη της. Καινούριες μέλισσες ορμούν ενθουσιασμένες να απολαύσουν κι αυτές το γλυκό χυμό που τους προσφέρει. Κι εκείνη χαμογελά, καμαρώνοντας, έχοντας καταφέρε

🪽🪽🪽 Η Ανθή έγειρε στο περβάζι, έκλεισε τα μάτια, μύρισε τον δροσερό αγέρα που ερχόταν μέχρι τη Χώρα. Μοσχοβολούσαν οι πασχαλιές και οι πρωινοί ήχοι που σήμαιναν το ξύπνημα της γειτονιάς, άρχιζαν. Μεγάλη Εβδομάδα, η αιώνια άνοιξη της πατρίδας μας. Σταύρωσε τα χέρια και παρακάλεσε. ‘’Κύριε, τώρα που ‘ρχεσαι πιο κοντά μας, τώρα που σιμώνει ο καιρός να σε θρηνήσουμε και να λυτρωθούμε μαζί, πρόστρεξε στο παιδί μου, σε παρακαλώ Κύριε. Κάνε να δει μια στάλα φως σ’ αυτή την κοινων

Ο κόσμος δε σβήνει τα φώτα του απόψε Τα φώτα σβήνουν μόνα τους, ντροπιασμένα Oι διακόπτες κρέμονται—νεκρές καρδιές Ο κόσμος είναι χαλασμένος απόψε Ζωές ατέλειωτες στήλες καπνού—ανεβαίνουν Καταδιωγμένες σε συναξάρι—κανείς δε το διάβασε Κανείς δε μιλάει—μάτια νεκρικά Χαραγμένοι νόμοι—αποσπάσματα απρόσωπης τρομάρας Ο φόβος ονομάζεται—χάρη Το βάρος—αγάπη Η βαθιά ματιά—απλή ψευδαίσθηση Μα τα όρια—ξεχείλισαν απελπισμένα Η θάλασσα δεν είναι νερό—ένα αρχαίο όνειρο είναι, που προσπαθε

Η φύση λύγισε, σκίρτησε, γονάτισε μπροστά στον αιματοβαμμένο σταυρό Σου, ενώ η παπαρούνα κι κοκκινολαίμης βάφτηκαν με κόκκινο της αγάπης. Λίγο πιο κει ο Ιούδας κρεμάστηκε σε τραχιά θηλιά προδοσίας, ενώ το φιλί του σφραγίστηκε κάλπικο. Και στο παλάτι ο Πιλάτος βασανίζεται με θρόμβους τύψεων και συνειδητοποίηση πως: «Αληθώς Υιός Θεού εστί ούτως». Απλώθηκε το μήνυμα παντού… Η θυσία της προσφοράς, της αγάπης, της ταπείνωσης νικάει στο τέλος το σκοτάδι, τον θάνατο, το κακό. Ανατρο

Καλημέρα Κύπρος μου Ελλάδα μου Αμμόχωστος μου-Κερύνεια μου και κατεχόμενη γη μου. Αγαπημένοι μου φίλοι, Η Μεγάλη Τετάρτη δεν είναι μόνο μια μέρα περισυλλογής. Είναι μια υπενθύμιση προδοσίας, σιωπής και ευθύνης. Και για εμάς, δεν είναι μόνο θρησκευτικός συμβολισμός, είναι ζωντανή πραγματικότητα. Γιατί η Κύπρος μας δεν αναστήθηκε ποτέ. Από το 1974, μετά την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο, ένα έγκλημα παραμένει ανοιχτό. Όχι γιατί δεν είναι ξεκάθαρο. Όχι γιατί δεν υπάρχουν αποδείξε

Μέσα απ "τον φόβο ένα καντήλι άναψα απόψε. Πάνω στο σώμα της ψυχής μου ακροβατώ. Δακρύζω στης νύχτας τα κελιά. Γυμνά τα δάκρυα ψάχνουν τα σώματα τους. Η ψυχή μου στα ουράνια πέρα.. χελιδόνι έγινε πέταξε έφυγε από την κόλαση. Καμία άνοιξη δεν θα πεθάνει απόψε. Κανένα όνειρο δεν θα τελειώσει. Καμία σιωπή δεν θα κραυγάζει. Κανένα χαμόγελο δεν θα σβήσει. Οι καρδιές πάντα θα ανθίζουν Η ανατολή πάντα θα είναι εκεί να μας κελαηδάει με τα πουλιά. Η ΑΓΑΠΗ θα ριζώνει.. λουλούδι θα γίνε

Λιβάνι και μύρο αναβλύζει δίπλα μου κι εγώ σκυφτή, κουρασμένη, γεύομαι μαζί με μια λίμνη δακρύων, μέσα σ΄ ένα πέλαγος σύγχυσης, ανάμεσα σε μια γιγάντια πάλη των παθών μου μ΄ ένα κρεβάτι Ουρανό σκίζοντας τις καταραμένες τύψεις, προσεύχομαι κοκαλωμένη, ματώνω πάνω στο στασίδι, αδειάζω το δηλητήριο, καθαρίζω ξαλαφρώνω κοινωνώ νιώθοντας μια θεία αρμονία να με τυλίγει. Κατερίνα Ραμανδάνη 🪽

Στα δύσκολα Χριστέ μου σε ζητώ. Βοήθησε με, δακρύζοντας παρακαλώ! Ελπίδα , φως , αγάπη σημαίνεις Εσύ. Όταν θυμώνω σκέφτομαι Εσένα. Έχεις τη δύναμη να συγχωρείς. Παράδειγμα ειρήνης φωτεινό! Πίστα ακολουθώ να διορθωθώ. Το Σταυρό μου κάνω και λέω Δόξα το Θεό. Που έστειλε τον Μεσσία στο κόσμο αυτό . Παναγία μου όμορφη είδες σταυρωμένο το γιο . Θυσία έγινε στο κόσμο αυτό. Η Ανάσταση έφερε φως στη γη . Η ανθρωπότητα να λυτρωθεί. Καλό Πάσχα με υγεία! Καλή Ανάσταση! Μαρίνα Παπαδοπούλ

Το απόγευμα έριξε το βλέμμα του . Ένα μαγαζί γεμάτο κόσμο βάραινε. Οι τζαμαρίες έμοιαζαν μεγάλες σαν γυάλινο τετραγωνισμένο βάζο. Που εισέβαλαν μυρμήγκια. Η κυρία στην είσοδο στημένη σαν άγαλμα είχε παραλάβει τη θέση της. Πότε πότε βημάτιζε και έλεγχε το χώρο. Ένας νεαρός έβαλε στη τσέπη του κάτι. Την κοίταζε με ένοχο ύφος. Πέρασε από μπροστά της ενώ η πονηριά απλωνόταν σε όλο το πρόσωπο του. Η ίδια παραξενεύτηκε με τη συμπεριφορά του. Όμως δεν πρόλαβε. Δεν τον είδε. Πώς μπορ

(Ακροστιχίδα) "Τάδε έφη" άσπιλη αλήθεια   Άοκνος Βιγλάτορας των αρετών  Θεάνθρωπος ανέγγιχτος απ'το κακό  Ενανθρωπίστηκε σεμνά για να προσφέρει Ίαμα αγάπης, αγόγγυστος σαν Μάρτυρας  Ακάνθινο στεφάνι εφόρεσε στο κεφάλι.  Ποια πάλλευκα κρίνα δε μάτωσαν στου ρόδου το κλάμα ;  Αμίαντος στον γκρίζο κλώνο  με το γαμψό αγκάθι  Θρασύ απλώνεται στα πέταλα, του Άδη το σκοτάδι.  Ήλιε ζωής νεωκόρε, πυρπόλησε να σχίσεις τα ουράνια!  ©ΑNASTASIA NEROLI RAMPINO      (OΡΘΟΔΟΞΟ ΠΆΣΧΑ '26)

To ξύλο του Σταυρού Σου σήκωσε όλο το βάρος του ουρανού, όλο το βάρος του ποτηριού Όξος και αίμα Ο χρόνος μια ψυχρή κόκκινη βελόνα Αποκαθήλωση Λευκή σινδόνη σε σώμα κραυγή Το χώμα, σου έγνεψε Επιτάφιος Μαύροι τριγμοί Χαοτικές χαραμάδες Η νύχτα επαίτης ζητά συγχώρεση Ο θρήνος εκκωφαντικά βουβός Η σκόνη αταλάντευτη Τα ίχνη αναφαίρετα Η απουσία σου, αδυναμία τους Εσένα Σταύρωσαν Εσύ τους έκλαψες! Άννα Κλαρίτη 🌹

Μοσχοβολεί η Άνοιξη, μα δεν γελούν τα χείλη, τ’ άγια πάθη του Χριστού, μέσ’ τη καρδιά τ’ Απρίλη. Γραμματείς και Φαρισσαίοι, οδηγούν εις το σταυρό, χωρίς καμμιά αιτία, να σταυρώσουν το Χριστό. Τριάντα τα αργύρια, σε όποιο τους τον δώσει, έχει επίγνωση ο Χριστός, και ποιός θα τον προδώσει. Ένας εκ των μαθητών, Ιούδας Ισκαριώτης, μ’ ένα φιλί στο μάγουλο, θα γίνει ο προδότης. Συλλάβανε τον Ιησού, σέρνουν να τον δικάσουν, μέσα στα δικαστήρια, όλοι να τον χλευάσουν. Ο Πόντιος Πιλάτ

Τα βήματα με φέρανε στο γνώριμο στενάκι  σαν άλλοτε να ίδώ τα μάτια π' αγαπώ. Όταν περνούσα απ ' εκεί ώρες τα καρτερούσα, έρωτα είχα σαν φωτιά για κείνα μόνο ζούσα. Όνειρο μου   ανεκπλήρωτο σαράκι στην καρδιά μου μου 'χαν πάρει το μυαλό κι όλα τα όνειρά μου. Σαν ήρθε τώρα η Άνοιξη.. κι ανθίζουν τα λουλούδια ανάβει κι εμένα ο καημός να  'ιδώ τα μάτια π ' αγαπώ. Αχ, βλέπω το παραθύρι της γέρνει μισανοιγμένο  και  μπαινοβγαίνουνε πουλιά  που τό 'χουν νοικιασμένο. κι απάνω σ

Στέκεσαι στο μπαλκόνι... κι εγώ, σαν ερειπωμένο σπίτι, μαθαίνω να καίγομαι δίχως να πονώ... Μαθαίνω να θυμάμαι... Δύο ονόματα μας δόθηκαν, τόσο βαριά σαν κατάρα: Ρωμαίος, Ιουλιέτα. Τα χείλη μας τα αρνήθηκαν. Μίλησε το μαχαίρι... Και τούτος ο κόσμος, τόσο «μικρός», δυο ανάσες δρόμος, που χώριζαν αιώνες μίσους. Μα η αγάπη, είπαν, ήταν αμαρτία, εμείς τότε πώς γίναμε άγιοι μέσα στην πτώση; Τη μοίρα τη ρημαδιασμένη δεν την πολεμάς... Γράφει με αίμα ό,τι δεν αντέχει στη λάμψη την ε

Ματωμένες οι Χριστοαγκαθιές, το αίμα μένει στα χείλη. Βουβές οι λέξεις, άκρατη η σιωπή. Κι όλο το πένθος τ' ουρανού μας σκέπασε από παντού. Κι η Σωτηρία της ψυχής μια λύτρωση ατομική νικώντας το φόβο του θανάτου Νίκος Μητρόπουλος 🪽

Εσύ πληγμένος λύγισες στον πύρινο σταυρό σου κι ασπάζονταν οι Άνοιξες τα πέταλα των ρόδων για τη ζωή τη ροδαλή στο γκρίζο μέτωπό σου σημαδεμένο με ουλές στα χείλη της χαράδρας Ευγνώμων στην ασπίδα Του δεν έπεσες στα γκρέμια Θαρρείς πως τώρα σου μιλά να μην υποχωρήσεις Αυτόν τον πύρινο σταυρό για σένα θ'ανορθώσει στα ουράνια σαν θα φρύγεται του Γολγοθά το δράμα Χρυσός Βαρδιάτορας ζωής γίνηκε της ζωής σου Το θάμβος της λαμπρής θωριάς τύφλωσε τους καημούς σου Στη πλάτη Του ο

Σε πλήρωσαν Σήκωσες με τα χέρια σου τα καρφιά Τα κάρφωσες βαθιά χωρίς σφυρί, χωρίς έλεος Σκουριασμένα σίδερα άφησαν τα ίχνη τους στο ξύλο που τα δέχτηκε με συμπόνοια Η προδοσία διεισδύει κάθε κύτταρο πίστης Την τρυπά πληγώνοντάς την Αγόγγυστα αυτή συγχωράει αθόρυβα την ενοχή Η σκουριά εξαπλώνεται Δεν μπορεί να διαβρώσει τίποτα πιά Δεν υπάρχει κάτι άλλο για να προδώσεις Άννα Κλαρίτη 🪽

Αγαπητοί αναγνώστες, αγαπητές αναγνώστριες, Βρίσκομαι στην πολύ ευχάριστη θέση να σας ανακοινώσω ότι στις 27 Μαρτίου του 2026 κυκλοφόρησε η νέα μου ερωτική ποιητική συλλογή με τίτλο "Ανατέλλων και δύων έρωτας" από τις εκδόσεις Σύγχρονοι Ορίζοντες! Πρόκειται για μια συλλογή στην οποία ο έρωτας περνάει από όλες τις μορφές που μπορεί να πάρει• ενδοσκόπηση, κάλεσμα, φαντασία, όνειρο, ανάγκη, επιθυμία, πάθος, αμοιβαιότητα, βίωμα, εμπόδιο, αδικία, χωρισμός, απώλεια, ελπίδα, αναβίωσ

Τότε είχες πόδια με φτερά Ανεβαίνεις στην πιο ψηλή Κορυφή Κι έλεγες τραγούδι... Τώρα έχεις μόνο αυτιά. Κι εκείνα "Υπερήφανα"! Καθόλου με Φθινόπωρο Και λίγο Καλοκαίρι. Τότε έκανες τη Μέρα -Νύχτα Και τη Νύχτα Ημέρα, Ισοπεδωτικό στο πέρασμα Ήτανε το "Τότε" Το "Τώρα" είναι αφημένο στο έλεος Της Μοίρας! Όσο και αν η Μάνα φώναζε Το " Ντέφι" ξενυχτούσε Ούτε φοβέρα ούτε χαρά, Το "Τότε" Αλιχτούσε. Έτσι περνούσαν στο "Μποέμ" Τα χρόνια τα " Παλικάρισια"! Χωρίς ίχνος Ανασασμού Χω

Τα δάκρυα της Παναγιάς σπαραγμός ω γλυκύ μου έαρ γλυκύτατο το μου τέκνο Χριστέ μου εσύ που είδες την μητέρα σου κάτω από τον σταυρό τα δάκρυα της άγιο μύρο στάλαζσν εσύ που ήρθες να διδάξεις τον λόγο του Θεού εσύ που γνώριζες τον λόγο του ερχομού σου εσύ Χριστέ μου σωτήρας όλων των εθνών σωτήρας της ζωής η θυσία στον σταυρό βάθρο ανύψωσης προς την αιωνιότητα εσύ Χριστέ μου σήκωσες τον σταυρό να ελαφρύνεις τις ψυχές μας εσύ που με το αίμα σου ξέπλυνες τις αμαρτίες μας εσύ πο

Γνώριζα το φόρεμά σου· γεμάτο κεντημένα λουλούδια λογής λογής. Ήταν άνοιξη, θαρρώ, που άνθισε, κάνοντας τον κήπο των ματιών μου να ντραπεί. Ήταν αβάσταχτο εκείνο το μελί χαμόγελό σου - με ζώσαν οι μέλισσες του πόθου, παιδί ανόητο, τεθλασμένο. Κόρη ανθόσπαρτη, δεν μεγάλωσα, σε ντρέπομαι. Ο κήπος των ματιών μου θόλωσε κι ανάσταση προσμένει. Βασίλης Πασιπουλαρίδης 🪽

Πενταδάκτυλε Καλημέρα, σε ατενίζω τώρα, πίσω από την χούφτα σου βλέπω ένα μακρύ σύννεφο κεντημένο σαν μια κουρτίνα που την τράβηξες εσύ, γιατί σήμερα θέλεις να βλέπεις μόνο το άλλο μισό της Πατρίδας σου, καλά έκανες, αξίζει να νιώσεις λίγο πιο ελαφριά την ψυχή σου! Καλή αντάμωση βουνό μου Πενταδάκτυλε. Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Η ραπτομηχανή κλεισμένη στο ξύλινο έπιπλο, σίγησε, σιωπηλή, στην σκοτεινιά. Αναπολεί αυτές τις στιγμές τις εποχές που δυο πόδια πατούσαν ρυθμικά το πετάλι και δυο χέρια οδηγούσαν με προσοχή το ύφασμα. Κι εκείνη τραγούδαγε ρυθμικά με τη χαρακτηριστική φωνή της, δουλεύοντας ασταμάτητα, άλλοτε ενώνοντας υφάσματα σε όμορφες δημιουργίες, κι άλλοτε κεντώντας με το τελάρο τις προίκες των κοριτσιών. Νιώθοντας ευτυχισμένη, για τη δημιουργικότητά της σαν να ήταν αυτή η νύφη. Τώρα έχει

Χριστέ μου… Σε θωρώ στο ζοφερό, στο απεχθές όνειρο, πάνω στον Σταυρό του Μαρτυρίου. Προδομένο! Εγκαταλελειμμένο! Εσταυρωμένο! Έφριξε ο ήλιος, σείστηκε η γης… Πονάει το ακάνθινο στεφάνι. Χελιδόνια ραίνουν σταγόνες νερού στο πρόσωπο σου… Σε ζητώ Χριστέ μου… Φοβάμαι το σκοτάδι του σκαιού κόσμου… Φοβάμαι τις Συμπληγάδες του πόνου, να μην τσακιστώ στα ακρόβραχα. Τίκτεται η βαρβαρότητα. Οδυνάται η καρδιά. Αίμα κυλάει από τα φτερά των παιδιών. Απόκοσμες ημέρες… Εκτέλεσαν την αθωότητ

( σε μορφή haiku ) Κύριε αίρων τις αμαρτίες ημών εμαρτύρησες ☆ Γολγοθά τραχύ με προδοσίας φιλί αξιώθηκες ☆ Συγχώρησόν μας αδικίες και λάθη χοϊκών όντων ☆ Χάρισον ημάς αγαλλίασην ψυχής μετανοούντες ☆ Ευλόγησόν μας εν τη βασιλεία σου μ'αγάπης χάρη ☆ Υμνούμεν εσού ανάστασην εκ νεκρών Σωτήρα ημών ☆ Κεκαθαρμένοι ταπεινά προσπέφτουμε επί το γόνυ ☆ Κύριε ημών ες αεί άσβεστο φως Θεέ δόξα σοι Αλίκη Πέϊκου 🌿

Ο ουρανός μουντός εκεί πάνω Πανταχού τα νέφη σπέρνουν βροχή Πιάνει άγρια μπόρα, τα χάνω Ρούπι δεν σαλεύω από εκεί. Πυκνώνει η βροχή,με ορμή αγριεύει Μα ριζώνω σαν άγαλμα εδώ Στη γη σαν κουμπιά στάλες στέλνει Το παλικάρι μου εδώ καρτερώ.. Τον αγαπώ με λαχτάρας τρέλα. Καβγαδάκι μας είχε η εποχή, Ζω με την αίσθηση μιας γυναίκας Όρθια μένω, κύκνος χορευτής. Γράφουν ένα όνομα οι στάλες Τ' όνομα σου όλο λαύρα και δροσιά Που ξεπλένουν λάθη και καβγάδες Τύψεις ροβολούν στην ξεχασιά.

Παράθυρο ανοιχτό ίσως κάποια  ξεχασμένη πυγολαμπίδα από το  κρησφύγετο της φτερουγίσει να φαντάξει η νύχτα   Ανύπαρκτη μυρωδιά Το ζουμπούλι    δεν αναστήθηκε ούτε η γαρδένια Μισή  Άνοιξη! Ορφάνεψε ο χρόνος... Ξέμειναν  τα πεφταστέρια σε άγνωστους ουρανούς Λίγη  θάλασσα Περίλυπα λιγοστά χελιδόνια μόνο  στο φως της μέρας Λειψά τα  μαγιάτικα στεφάνια Θα πενθήσει πάλι η  Πρωτομαγιά Κι οι  ποιητές  έγκλειστοι στην απόγνωση  της χαμένης άνοιξης… Εύα Γεωργίου 🌹

Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα παιδικού βιβλίου παρουσιάστηκε το παραμύθι μου #Ο_θησαυρός_της_Λαμπρής στην "Ξενοπούλειος" Παιδική Βιβλιοθήκη . Ευχαριστώ θερμά την Alexandra Catsaitou και τον σύλλογο Φίλοι Ξενοπούλειου Βιβλιοθήκης για την φιλοξενία και την υπέροχη διοργάνωση της μεγάλης μας γιορτής! Ξεχωριστές ευχαριστίες σε όλους εσάς που με τιμήσατε με την παρουσία σας! Εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές Φεστιβάλ Όψεις του Φανταστικού https://filoixenopouliou.blogspot.com/2026/0

Απρίλη τ' ανθολούλουδα, της πασχαλιάς σου, με κάλλος απροσμέτρητον κεντούν την φορεσιά σου. Ο ηλιάτορας από ψηλά με τις αχτίδες τις χρυσές την έχει ερωτευτεί τρελά  πιότερο  απο το χθές... Σήμερα τα μάτια της τα είδε δακρυσμένα, τον ουρανό με σύννεφα  μαύρα και μολυβένια, βουβά πετάνε τα πουλιά κι αυτά είν' φοβισμένα, ολούθε η φύση θλίβεται... στενάζει λυπημένα. Ξημέρωμα Παρασκευής οι άνομοι εβραίοι, οι άνομοι και τα σκυλιά κι οι τρεις καταραμμένοι, πιάσαν τον Ιησού Χριστό τ

Κύριε, συγχώρα μας Ω,  Κύριε, συγχώρα μας,  για κάθε ατόπημά μας... Συγχώρα μας,  που την αγάπη που μας χάρισες, δεν νιώσαμε  και το Σταυρό στους ώμους σου φορτώσαμε!  Συγχώρα μας,  για όλες τις ουλές που σου ανοίξαμε  και τ' Άγιο Σώμα σου αφορίσαμε... Και φέτος σε σταυρώσαμε! Εκεί, και σήμερα , στην Άγια Ιερουσαλήμ σου,  όπου σταυρώθηκε η πνοή σου,  με αίμα αθώων την ποτίζουμε... Στη γη της "επαγγελίας" μ' εκατόμβη μικρούς αγγέλους, αφού, οικτρά  σκοτώνουμε!  Το νέο μας, ανί

Πέρασε το πρωινό που κοινωνούν οι πιστοί και κρατούν αντίδωρο της Μεγάλης Πέμπτης για όλα τα μέλη της οικογένειας, είναι καλό να κοινωνούν τη Μεγάλη Πέμπτη τα παιδιά, παίρνουν δύναμη, έλεγε η γιαγιά, πέρασε... Πέρασε η μέρα που βάφουν τα αυγά και ράβουν ένα σταυρουδάκι σε ένα ρούχο κάθε μέλους της οικογένειας,  πέρασε ... Πέρασε η νύχτα με τα δώδεκα ευαγγέλια, με το έθιμο όπου οι πιστοί στην αρχή του κάθε ενός ευαγγελίου έχοντας μια κλωστή μαζί τους στην εκκλησία, κάνουν κι έ

Βγήκα στο δρόμο, Κύριε, να Σε προ'υ'παντήσω εκεί, στην Ιερουσαλήμ που στρώθηκαν τα βάγια στα ωσαννά του πλήθους Σου γόνυ ψυχής να κλίνω και Βασιλιά του κόσμου αυτού να Σε αναφωνήσω. Πώς να διαβώ τα κύματα της Ερυθράς Θαλάσσης χωρίς ραβδί του Μωυσή το δρόμο μου ν' ανοίξει, να αποτινάξω τα δεσμά της φοβερής δουλείας και με φτερά στους ώμους μου δίπλα σου να πετάξω; Απ' τις πληγές του Φαραώ σφόδρα η ζωή εχτυπήθη και δείλιασε' το βήμα της άλλαξε στην πορεία και τα "σημεία των και

ΠΟΙΗΜΑ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ 1/04 ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ!!! ΚΑΠΟΤΕ Περπατώντας νοερά δίπλα στις θάλασσες σου, θυμήθηκα τον ήλιο που δεν έλεγε να φανεί Έβλεπα την Άνοιξη ν’απομακρύνεται αδιάκοπα από κοντά σου μαζί με τα χελιδόνια της μα δε ψιθύριζες λέξη Τα παράθυρα των γκρεμισμένων σπιτιών σου στόματα σκοτεινά ακίνητα σ’ένα αιώνιο χασμουρητό Ο Θεός έκοβε βόλτες ολομόναχος μέσα σου Έμαθα να τρέχω μακριά απ’ τη νύχτα Με καθαρά μάτια να κοιτάζω τη ψυχή σου Σε κοιτού

Σήμερα ο ήλιος λάμπει πολύ, ίσως γιατί γιορτάζεις εσύ. Φωτεινό, λαμπερό, ταπεινό, Λάζαρέ μου, όνομα ιερό, σαν την Άνοιξη που φέρνει το φως. Βρίσκεις τον δρόμο σου, κι όταν χαθείς. Έχεις χαράξει μόνος ζωή, σε μονοπάτι που κάποιες φορές πληγώνει, μα οι χαρές σε περιμένουν, σαν φρέσκια ανεμώνη. Στο όνομά σου ζωή να σκορπάς, ελπίδα γύρω σου παντού να κρατάς. Κι ό,τι κι αν έρθει, να θυμάσαι καλά: είσαι για μένα παιδί της καρδιάς. Χρόνια πολλά, με αγάπη πολλή, να μην αγνοείς την πί

Το πάθος ανθίζει για μια μέρα Υπόσχεση μυστική αίματος σφιχταγκαλιάζει φλεγόμενα αγκάθια στο λιβάδι πένθιμων βοών Αιμάσσουσα ανθεμώνη, τρελαμένη στο σάλεμα του αγέρα υπόκωφα και αθόρυβα τα κόκκινα φιλιά σου στο γαριασμένο χώμα των πληγών Δηλητηριασμένες οι πέτρες τριγύρω σου απ΄ τον οπιούχο εναγκαλισμό σου Βαμμένα κόκκινα τα μεσοφόρια των ψυχών Αιμάσσουσα ανθεμώνη, θνησιγενής ο στέφανός σου Τον φόρεσες Ευλογημένη η Άνοιξή σου Την έντυσες. Άννα Κλαρίτη 🌹

Επάγγελμα Ρεπόρτερ του Μικελάντζελο Αντονιόνι (1975) Η Εποποιία της Εκμηδένισης Ιταλία. Μια κατεστραμμένη χώρα. Οι κάτοικοι ζητούν επίμονα να ορθοποδήσουν κατόπιν δύο Παγκοσμίων Πολέμων που προηγήθηκαν. Σαν να μην έφτανε αυτό, η μάχη που δίνεται για τον απεγκλωβισμό από το απολυταρχικό καθεστώς είναι τιτάνια και εξουθενωτική. Η οικονομική ανέχεια απλώνεται σε όλη την χώρα και η ανάγκη για επιβίωση αποτελεί την μία και μόνη παράμετρο για τους κατοίκους. Ιδού ο σεναριακός καμβ

Ποιητές εσείς που κοιτάζετε απόψε την πανσέληνο, μην την κατασπαράξετε. Δε φοράει απόψε νυχτικό η σελήνη. Γυμνή κρέμεται και κοιτάζει στον σκοτεινό ουρανό. Σαν μεθυσμένη βροχή κρέμεται. Ερωμένη του σκοταδιού έγινε. Ζητιάνα του γιαλού. Πόσο με φοβίζει αυτή η σιωπή της... Απόψε, φεγγάρι μου, θα φιλήσω τα χείλη σου και θα στολίσω με έρωτα τις αχτίδες σου. Θα αναστενάξουν οι όρκοι στον έρωτα! Αύγουστέ μου, δεν κοιμούνται απόψε οι εραστές! Σωτηρούλα Χατζηκωνσταντή Τζιαμπουρή 🌹

Μαrc Chagall Σε μια απόλυτα ευτυχισμένη στιγμή η ζωή τελειώνει αισθάνεσαι τόσο πλήρης! Δεν πεθαίνεις αλλά δεν επιστρέφεις ποτέ από εκεί. Μεγαλώνεις ζεις αλλά είσαι πάντα εκεί. Είναι ένα μέρος,  μια εποχή, ένας ερωτικός ενθουσιασμός, ένα  τραγούδι που αγαπάς με πάθος και  κάθε φορά που το ακούς θα ήθελες να πεθάνεις. Σκοτώνουν τα τραγούδια; Εσύ το ξέρεις. Έζησες την ομορφιά και αρκεί. Το πάθος είναι αυτό που οδηγεί την ζωή κάπου. Όλες τις στιγμές που νιώθουμε απόλυτη ευτυχία ε

Η ζωή τρυγάει καρπούς δεν έχει εραστές μοναχά κάποιους που την διαβαίνουν πότε στα άκρα πότε προχωρώντας για κάθε αφορμή ένα τίμημα για κάθε φυγή στο ένστικτο όσο το "πάντα " διαρκεί λάθη δεν συγχωρεί μα τους καρπούς φροντίζει δανείζει ουσιαστικά... που πολλά από αυτά ανθρώπινος νούς δύσκολα καθορίζει. Πάνος Βαρνάβας 🌹

Βουρκωμένη η άνοιξη στο βοριά μιλάει πάρε το λευκό το μαντήλι μου στρώσε το σε θαλασσινό ακρογιάλι. Να το δουν γλαροπούλια του αιγαίου λευκά πουλιά. Να φωνάξουν να παίξουν με χαρά τα παιδιά. Άκου πως η θάλασσα τους μιλάει... και ζητάει τα μαλλιά τους να χαϊδέψει τρυφερά ... Να τα κρατήσει στοργικά στην αγκαλιά... Βουρκωμένη η άνοιξη, θα κρυφτεί πριν η μέρα χαράξει και τον πόνο θα κρύψει στα μοβ,ροζ,κόκκινα, μενεξέδι,λευκά, λουλούδια χωρίς να αναστενάξει.

Φύσαγε ο αέρας δυνατά και τεχνουργούσε κύματα που έφταναν χαρούμενα στη στεριά και μετατρεπόταν σε φιλήματα. Ένωση που έφερνε ζωή με ήχους αρεστούς χαρίζοντας σε κάθε στιγμή τόνους εκλεκτούς. Φύσαγε ο αέρας χωρίς διακοπή και σκορπούσε αλύπητα οξυγόνο με συγκεκριμένη τακτική για να γίνεται το κλίμα ζωογόνο. Κι ήτανε Απρίλης δροσερός με Άνοιξη να κυματίζει κι ένας αέρας καθαρός ρυθμικά να σε λικνίζει. Ροδοθέα Θεοτοκάτου 💦

Να χαθούμε, εσύ κι εγώ, στους ανθώνες της Άνοιξης στην εαρινή, ασύλληπτη αιωνιότητα. Στο λιόγελο της φύσης, στο ανθηρό της ξέσπασμα. Να μας δέσει ο Γαρμπής σαν περικοκλάδι, με τα γαϊτανάκια των μίσχων να ευωδιάζει αγάπη ο λουλουδάτος έρωτας!  Ο εαρινός ήλιος διαστέλλει  τα ματόκλαδα της ζωής. Θεριεύει τα ανίκατα όνειρα φιλιά σφηνωμένα στα χείλη σου και τα κρουστά του έρωτα  τρυπούν σαν τόξα την καρδιά!!!❤️ Όλγα Τρυφωνίδου Ζώγλη 💞

Ψυχή μου, Το "σ'αγαπώ σου" πως να μετρήσω Όσο κι  αν ψάχνω μέτρο για να βρω, δεν βρίσκω. Κοιτάζω... το απέραντο γαλάζιο τ ' ουρανού στο πλάτος του, χάνομαι, Κοιτάζω... Τον ηλιάτορα ψηλά το φως του με στραβώνει Κοιτάζω της θάλασσας τ ' ασύνορα νερά, τ ' απέραντα δάση, τα λουλούδια, τα πουλιά Όλα τους ημίμετρα λειψά ... Το "Α  γ α π ώ σου" Ψυχή μου, να μετρήσω σωστά μόνο ένα μέτρο θαρρώ βρίσκω της καρδιάς, τον κάθε χτύπο  να μετρήσω! Τριανταφυλλιά Παπανδρέου 🌹

Η καταιγίδα πέρασε, μα ο ουρανός παραμένει γκρίζος, γεμάτος σύννεφα. Ένας περίεργος καπνός παρασύρεται από τον κρύο αέρα, σαν πόνος που σέρνεται μέσα στις άγουρες νύχτες, χωρίς ελπίδα για ζωή. Η μυρωδιά της βροχής και του χώματος σκεπάζουν το άρωμα της αγάπης που κάποτε έμενε για ώρες στη μνήμη μου. Έμαθα να αναπνέω αλλιώς. Να αφουγκράζομαι άλλες μυρωδιές, άλλους ήχους. Ψάχνω να βρω την ηρεμία μου στη θολούρα των γκρίζων ημερών του χειμώνα. Μα δεν είναι χειμώνας… Έχει έρθει η

Σε ταινία χάους πιάστηκα όμηρος Το κίτρινο διάβρωσε της ζωής την ελπίδα Μακριά η ζωή με διώχνει απ' τ' όνειρο Τις ίριδας χρώματα βάφει μαύρα και γκρίζα. Ποθώ να αγκαλιάσω του ήλιου λιακάδα Εκεί που ο ήλιος χαϊδεύει μια ανεμώνη Με ανταύγειες τα χόρτα τα κάνει σμαράγδια Χαράς δεντρί στις πλαγιές της καρδιάς ριζώνει . Φυτέψτε στα μάτια μου όνειρο ρόδινο Το βλέμμα να γλιστράει σαν γλάρος στην καταιγίδα Να ζω φαντάσιες στου ονείρου το στρόβιλο Το σκότος να χάνεται μπρος αχνής ηλ

Βάγια, δάφνες σιωπηλός ο πόνος χωρίς στέμμα Χριστέ μου Σαν άνεμος μπήκες στο πλήθος μου, βάγια στεφανωμένος Θα σε περίμενε κανείς σαν βασιλιά ντυμένος Το βλέμμα σου στον ίσκιο μου, θρίαμβος υψωμένος Ψυχές προδότρες, ζωή αβαθής, μα ο πόνος σου αγιασμένος Χριστέ μου Κοκκίνησε ο ουρανός της μέρας μου, με δάφνες τυλιγμένος Σαν τα καρφιά μες στο κορμί θαρρείς, βούλιαξαν εσκεμμένως Την άγια αγάπη σου στον δρόμο μου, βράχος ανδρειωμένος Συγχώρεση δος μου, πίστη ακραιφνής, ο λόγος σο