Σε θυμάμαι να βγαίνεις το απόγευμα στην αυλή. Έψαχνες σκιά. Έψαχνες κάτι να κοροϊδεύεις. Τον ήλιο πρώτα. Ύστερα έδενες του δέντρου το κοτσύφι με σχοινί χοντρό. Για να νιώσεις τον κόμπο. Το περνούσες γύρω από τα φτερά. Μισούσες τα κλουβιά, έλεγες. Μα ο κόμπος σε περίμενε. Τα σύρματα σου θύμιζαν κόκαλα. Το τεφτέρι σου, τα φύλαγε μαζί με τα κάποτε μαύρα σου μαλλιά. Τώρα οι άσπρες ακίδες στο κεφάλι. Μια ρυτίδα στον λαιμό, σταυρός δίχως Χριστό. Στα χείλη, κόκκινο πεισματάρικο. Τα

Στο παγκάκι της πλατείας μια κοπέλα. Τρεις λέξεις χαρακτηρίζουν τη ζωή της, κρυμμένες πίσω από την ήρεμη μορφή της: ελπίδα, απογοήτευση, πόνος. Πάντα αυτές οι τρεις μαζί. Αχώριστες.   Έτσι τίποτα δε μένει ατόφιο. Ούτε ο πόνος ούτε η ελπίδα ούτε η απογοήτευση. Η ελπίδα ρίχνει χρώματα σε κάθε πόνο και τον ημερεύει. Ρίχνει βάλσαμο σε κάθε απογοήτευση και την αποδυναμώνει. Μα δεν μένει αλώβητη ούτε εκείνη καθώς θολώνει λίγο λίγο κάθε φορά.   Μα πάντα αρχίζει καινούρια σχέδια και

Καμία σταγόνα θλίψης δεν στάζει στα χείλη μου. Πίνω για το σήμερα που υπάρχω εκεί έξω... Για τις κερασιές που ανθοφορούν την άνοιξη. Για το φεγγάρι που γεμίζει την καρδιά του Αυγούστου. Για τα παιδιά που μοιράζουν χρώματα, σύνορα δεν γνώρισε ο νους τους. Πίνω για τις πληγές που έκλεισαν, ραμμένες απ' τις κλωστές του Μάη. Μεθάω με τις ρώγες της χαράς, που κρέμονται από τα τσαμπιά που μας ενώνουν. Την ποίηση την γεύομαι στα χείλη μου, σαν θάλασσα που μέθυσε τον νου μου. Χρήστος

Η φωτογραφία της Σωτηρούλλας Τζιαμπουρή Χατζηκωσταντή Στης φουρτούνας την αγριάδα, σε βρίσκω και χάνομαι. Σαν άγριο κύμα έρχεσαι και αφήνεις αλάτι της αλμύρας στα χείλη της σκέψης μου! Κάποτε λάμπεις, σαν φάρος στα σκοτάδια μου· και άλλοτε γίνεσαι άνεμος που με παρασέρνει ν’ αφεθώ ! Είμαι μια θάλασσα σε όλες τις μορφές της. Παλεύω με τα άγρια βάθη μου · Σε ποθώ μέχρι τα έγκατα, διψασμένη να σε συναντήσω. Πλησιάζεις και γίνεσαι η καταιγίδα που περίμενα! Και στο επόμενο λεπτό α

Σεργιάνι βγαίνουν τα χαμόγελα, τάζουν όνειρα, κορνιζάρουν συνειδήσεις, συσπάσεις προσώπου, ύπουλες,αδιάφορες,υποτιμητικές. Καρδιές χάρτινες. Τα φθονώ. Μακριά μου. Γυρίζω σελίδα. Χαμόγελα μάτια γελαστά, συμπαραστάτες,συναθλητές, γλυκαίνουν τον πόνο, γιγαντώνουν τη χαρά. Δύσκολο να τα ξεχωρίσεις, πιο δύσκολο να τα εξοντώσεις. Κατερίνα Καρασούλα 🌹

Σου έχτισα χρυσή φωλιά μες της καρδιάς τα φύλλα  αηδονάκι χαιδεμένο μου σεβντάς μου εσύ κι έγνοια μου. Τα βράδυα με αστροφεγγιά  σου φορώ τ ' ασημοφτέρουγα, πεντάμορφο να υποδεχτείς τ ' ολόγιομο  φεγγάρι.   Στα κλώνια πάνω ακροπατείς γλυκόλαλλα να κελαηδείς με νότες να υφαίνεις την αγάπη που του έχεις... Αχ,  απόψε δεν εφάνηκε... άδικα περιμένεις, μικρούλι μου κουράστηκες και λυπημένο γέρνεις... Αχ τρέμω πολύ κι  ανησυχώ μη λάχει, και δακρύσεις  μες τη βαθειά  τη λύπη σου, μ

Ο τοίχος ζωγραφισμένος από ελεύθερο καλλιτέχνη με  πυκνό  δάσος διέγειρε την φαντασία Ταξίδευε την σκέψη  σε ζούγκλες σε πυκνόφυτα νησιά τροπικά με περιηγήσεις αισθήσεων και πεζοπορίες  ονείρων. Όταν στιγμές η πραγματικότητα ύψωνε τοίχο στην φαντασία η χαρά μετατοπίζονταν για το επόμενο    πρωί να   ανοίξει το παράθυρο να ξεκινήσει το ταξίδι. Ένα πρωί  όραση και σκέψη αγκαλιασμένες εκδήλωσαν αυτοκτονικές τάσεις Ο τοίχος η χαρά και η μαγεία εξαφανίστηκαν Ο άνθρωπος δημιουργεί

Η Στέλλα και ο Λεωνίδας ήταν φίλοι από τότε που είχαν αποφασίσει, στην πρώτη γυμνασίου δηλαδή, ότι κανείς τους δεν άξιζε να διαβάζει μαθηματικά μόνος του. Έκτοτε, συνέχισαν να μην κάνουν τίποτα μόνοι τους· από τα μεγάλα, υπαρξιακά ζητήματα μέχρι το να παραγγείλουν σουβλάκια. Έμοιαζαν να είναι συντονισμένοι με απόλυτη ταύτιση στις ιδέες και με ακρίβεια στις πράξεις τους. Το πρωί εκείνης της Κυριακής, η Στέλλα χτύπησε το κουδούνι του Λεωνίδα για να του φέρει κάτι πολύ σημαντικό

Ένα όνειρο γεννήθηκε, μέσα στα φυλλοκάρδια, δεν έζησε και πέθανε, με μελανά σημάδια. Το τέντωσα,το μπάλωσα, κι έσκυψα το κεφάλι, σκέψη συγκλονιστική, είναι η πιο μεγάλη. Το κέντησα,το πλούμισα, χάντρες τόχω στολίσει, και στο λαιμό το πέρασα, τάχα να μην σβήσει. Και το κεντώ διπλοβελονιά, ίσως και το κρατήσω, μα σχίζεται στο ράψιμο, φωτιά πώς να την σβήσω. Πήρα βελόνι και κλωστή, τάχα για να το ράψω, στα χέρια μου το κράτησα, αδύνατο να θάψω. Το ράβω με χρυσοκλωστή, κουμπιά γι