Δυο πράσινα μάτια ξεπρόβαλλαν μέσα από τα μαύρα σχέδια της μάσκας, σαν πουλιά, έτοιμα να ανοίξουν τις φτερούγες τους και να πετάξουν μακριά.   'Εριξαν μια ματιά γύρω, προσπαθώντας να εντοπίσουν το στόχο τους, το επόμενο εφήμερο θύμα.   Στάθηκαν πάνω σε μια αιθέρια ύπαρξη. Εκείνη μαγεύτηκε από τη γοητεία του. Σε λίγο ήταν μαζί. Η βραδιά ονειρική.   Οι Απόκριες τελείωσαν. Τα φτερά ξεβάφτηκαν. Τα σμαραγδένια μάτια, ψυχρά, πέταξαν μακριά, αδιάφορα για τις ελπίδες που άφηναν πίσω.

Εφάνηκαν ραφτάδες τού μέλλοντος, αγγίζοντάς με, αθέλητά μου, προβάρουν στο κορμί μου το λευκό ένδυμα τής φουρτούνας. Στην είσοδο τού κελιού, επιτοίχια φωτιζόμενη μαρτυρία: "Μην ενοχλείτε" " Επισκεπτήριον " π.μ. - μ.μ." "Αυστηρώς" Κορτάρουν οι βίδες, πότε με τον ήλιο, πότε με τους δημόσιους φανοστάτες, και η δική μου λάσκα. Είναι οι ώρες που οι μπιστικοί, κουνώντας τα ραβδιά τους, επιθυμούν να ελέγξουν την δική μου σκέψη, καθώς, εγώ, με

Ο Έρωτας πρέπει να γιορτάζεται κάθε μέρα, γιατί είναι η ίδια μας η ζωή. ΕΡΩΤΑΣ ΕΙΝΑΙ Έρωτας είναι η στιγμή που σταματά ο χρόνος και νιώθεις όλη την ομορφιά του κόσμου, χωρίς φόβο. Είναι η χρυσή ανατολή που στέλνει την ίριδα των ακτίνων της στο μπαλκόνι μου, λέγοντας ''καλημέρα''. Είναι η αγάπη δύο καρδιών που χτυπούν μαζί στον ίδιο ρυθμό, σε ένα όνειρο, στο πάντα. Είναι η μυρωδιά του καφέ, το τραγούδι των πουλιών, το χαμόγελο ενός ξένου, το γέλιο των μικρών παιδιών. Είναι το

. Θα τραγουδήσω μα δεν ξέρω να σου πω, να σου μιλήσω για το πόσο σ' αγαπώ. Πόσο σε θέλω δεν το φτάνει ο λογισμός, δεν έχει μέτρο κι' είναι αγιάτρευτος καημός. . Γλυκιά πνοή γίνε πουλί, γίνε αεράκι να 'ρθεις ένα βράδυ της αγκαλιάς μου χάδι τρυφερό να φτερουγίσεις, στοργή να μου χαρίσεις. . Για σένα ζω για σένα ανασαίνω, σε κάθε μου λέξη εσένα μαθαίνω κι αν δεν μπορώ όσα νιώθω να πω σε αγαπώ, σε αγαπώ, σε αγαπώ! . Να' ρθει η γλυκιά αγάπη μου κοντά της να με πάρει να ζω μ' αυτή

Πίσω από τους μασκαράδες τις πολύχρωμες βασίλισσες και τους δράκους, τις θαυμάσιες χορεύτριες, τους φανταχτερούς μάγους, τις έξυπνες τσιγγάνες και τους πειρατές, τις αλυσιδωτές σερπαντίνες, τα κομφετί, τα πολύβουα γέλια και τα ξεφαντώματα, τις δυνατές τυμπανοκρουσίες, τα ξεφωνητά, κρύβομαι σαν γαλαζολαίμης σ΄ ένα αμπάρι με παραμυθένιο θησαυρό ενός φανταχτερού άρματος. Παριστάνω έναν μελωδό σε κλειστό φάκελο, δίχως προορισμό, μα μ΄ οδηγό ένα παλικάρι, και βασίλισσα μια ντυμένη

Κοίτα τα φώτα της πόλης, πάνω απ’ τη γέφυρα. Εκεί ανασαίνει η ζωή που ονειρεύτηκες. Κλείσε τα μάτια. Ζήσε. Τα όνειρα στα μαξιλάρια δεν ανθίζουν. Στα φώτα της πόλης θα τα βρεις. Εκεί είναι η γυναίκα που ποθείς: κόκκινα μαλλιά, πράσινα μάτια, στήθη αγαλματένια. Αυτή, η επιθυμία σου. Πόλη λουσμένη στο φως, πόρνη λατρεμένη, γεμάτη υποσχέσεις και ψευδαισθήσεις, γεμάτη θαύματα και πληγές. Εκεί είναι η αγκαλιά που σε περιμένει, να θρέψει της νιότης σου τον πόθο. Μη φοβάσαι. Μην ξεχν

Μάσκα λευκή φοράς την αυγή... Την καρδιά σου να κρύψεις πριν βγεις στην αρένα Εκεί που λέοντες θαρρείς τη θωριά σου αναμένουν... 🪅Λιποψυχείς! Μάσκα σκουρόχρωμη όταν ο ήλιος μεσουρανεί... Πώς να τον δεις κατάματα μες απ' της υποταγής τις άδειες φλέβες; 🪅Λιποτακτείς! Αδιαπέραστη μάσκα φοράς τον φόβο σου μη δουν... που σαν καρφί τρυπά το απεγνωσμένο βλέμμα κι επώδυνα αιμορραγεί... Μ ά σ κ α - παγερό χαμόγελο όλων των "πρέπει" που υψώνουν τη φωνή... Μάσκα - αδιάφο

Αγάπη επί αγάπη διαιρεμένη με το χρόνο Ισούται με την τετραγωνική ρίζα στιγμών στο άπειρό της κάλλος Παρένθεση κυμάτων εσύ, παρένθεση αφρών εγώ μαζί στο άθροισμα της απόλυτης ένωσής τους Και στο τέλος; Όποιοι κι αν είναι οι αριθμοί όποια κι αν είναι τα σύμβολα η απάντηση θα είναι πάντα μία: Αγάπη, αγάπη Αγάπη μου! Χάδι μου που δεν έχεις χέρια, Άφοβη αναμονή μου Δόσιμό μου χωρίς αντάλλαγμα Θολώνεις τη θάλασσά μας Φοράς την κόκκινη χλαμύδα σου Ρουφάς τη δροσιά του ηλιοβασιλέματ

Όλα σιωπηλά, κάθε σπίτι κι ένας καημός, κάθε καημός και δίκτυ είναι η ζωή ανατολή μαζί κι ένα ταξίδι, χωρίς τον άνεμο, χωρίς τον ήλιο, να βλέπει θάλασσα να αναστενάζει, να νοσταλγεί λίγη ειρήνη, να αγκαλιάζει λίγη αγάπη! Κατερίνα Ηρακλέους 🌹