κανένα μπαλκόνι δεν είναι μικρό, ένα μπαλκόνι να έχεις είναι αρκετό, τα βλέπεις όλα από ψηλά και τα χαϊδεύεις με το ανίκητο βλέμμα, το έφτιαξες με μεράκι, το έκανες μια μικρή όαση, στους τοίχους κρέμασες γλάστρες με πολύχρωμα λουλούδια της άνοιξης, στις τέσσερεις άκρες της μικρής βεράντας έβαλες ψηλά πήλινα με ανθισμένα κρινάκια, ένας παράδεισος μοναχικός, αγαπημένος, όταν κάποιες φορές όμως η μοναξιά φιλεύει λίγες φίλες πολύ αγαπημένες, η θύμηση γίνεται δροσερό αεράκι, με έ

Τα λόγια που ήταν κάποτε, ερωτική λατέρνα, που έκρουε τα φύλλα μιας εύφλεκτης καρδιάς, διάπλατα ν' ανοίξουν για ν' ακούσουν, του Έρωτα οι νότες να ηχούν, ματσάκια ήταν γιασεμιών, εφήμερα πετάγματα σε πίστες προσμονών... Στο διάβημα του χρόνου ωχριούν. Λευκώματα σε λήθη αφημένα, με όλα τα "γιατί" απορημένα, τη μνήμη με μόχθο λοιδωρούν... Λέξεις, λιακάδα, μιας ημέρας, στο διάβα τους σκεπάστηκαν με σύννεφα σταχτιά. Βροχή σε χείμαρρο ριγμένες ταξίδεψαν, σκορπίστηκαν σε άβυσσο

Υποκλίνομαι στό μεγαλείο της ψυχής της ΜΑΝΑΣ , του αγνοούμενου κ τού πεσόντα ήρωα. Οι μάνες ηρωίδες ,πού ο πόνος τους είναι αβάσταχτος , όμως υπομένουν καρτερικά, γιά να μάθουν τί απέγιναν τα παιδιά τους. Μάνες δεν άντεξαν κ έφυγαν με τη πίκρα στην ψυχή τους. Ένα ποίημα αφιερωμένο στην Κύπρια μάνα τού πεσόντα ,τού αγνοούμενου! Στέφανα δάφνης και μυρτιάς, πρέπουν σου ,να σου μπλέξουν, τόν πόνο της καρδούλας σου, ίσως καί γαληνέψουν! 20 Ιουλίου 1974 . Εισβολή τών Τούρκων. Μαύρη

Μια τζούρα από 'σενα. Μία στιγμή μαζί σου. Να σε κοιτώ και να χάνομαι. Πέλαγος το βλέμμα σου. Ωκεανός η σιωπή σου. Λύπη. Λύπη νιώθω μακριά σου. Τα μάτια μου βούρκωσαν πάλι απόψε. Άραγε που αρμενίζεις; Η σκέψη σου τι να θωρεί; Ανάσα και οξυγόνο η φωνή σου. Δροσιά στο διψασμένο μου κορμί η ηδονή σου. Ω! Εσύ. Πάλι εσύ. Την σκέψη μου μονοπωλείς. Άρχοντα της θάλασσας και του αθέατου υδάτινου κόσμου. Ποσειδώνα. Λίγο ακόμα έμεινε να φιλήσω τα χείλη του. Ηρέμησε τα κύματα κι άφησε το

Φάνηκε να ζωντανεύει κάτι σε κάποιο απόμακρο κομμάτι της μνήμης. Ξυπνάει απότομα Ονειρεύεται το σπίτι των παιδικών του χρόνων Την ομορφιά που το περιτριγυρίζει Αμέσως διαπιστώνει ότι συνεχίζει να κοιμάται Είχε ονειρευτεί ότι ξύπνησε. Βρίσκεται στην γνώριμη γειτονιά της νιότης του μόνο εκεί υπάρχει αληθινή ζωή. Ο θόρυβος του τρένου που περνά τον ξυπνάει για δεύτερη φορά με έναν αναίτιο φόβο Προσπαθεί να διατηρήσει τις αισθήσεις του και διαπιστώνει για ακόμα μία φορά πως είχε α

Σκίζεις ανελέητα σελίδες, σβήνεις αποτυπώματα, αρνείσαι να ξεθωριάσουν, καλύτερα να εξαφανιστούν. Δεν έχεις άδειο χώρο στο γραφείο σου, στοίβα ακατάστατη, σκόνη δημιουργική, σφήνωσε η σκέψη, κιτρίνισε η έμπνευση. Σκίζεις ακατάληπτα, σα να θάβεις αναμνήσεις, νιώθεις εξιλέωση. Σε πνίγει το κόκκινο χρώμα, απηύδησες να διορθώνεις τ' αδιόρθωτα, τώρα ο λεύτερος εαυτός σου θα γράψει τη δική του ιστορία, ας την ξεσκίσουν οι επόμενοι. Κατερίνα Καρασούλα 🪽

Είναι κάποιες μυρωδιές και γεύσεις που όταν τις νιώθω, όπου κι αν βρίσκομαι σαν χρονοκάψουλα με αρπάζουν απαλά μεταφέροντάς με σε μια μακρινή κουζίνα. Η μητέρα, με τα μανίκια σηκωμένα, και τα χέρια γεμάτα αλεύρι, άνοιγε αραχνοΰφαντα φύλλα με τον πλάστη, στριφογυρνώντας τον με χορευτικές κινήσεις, και τα άπλωνε στο λαδωμένο ταψί. Κι εγώ δίπλα στριφογυρνούσα με την ξύλινη κουτάλα το γάλα με τη ζάχαρη και το αλεύρι, ώσπου να ξεχυθεί μια υπέροχη μυρωδιά, να αρχίσει να πήζει, να δ

Δεν ξέρω αν οι σταγόνες, που στο πρόσωπό μου κύλησαν, δάκρυα ήταν ή βροχή, την ώρα που την πλάτη γύρισες και χάθηκες στο πυκνό σκοτάδι. Αναστέναξε η νύχτα και η θλίψη της έσβησε το φεγγάρι, που κρύφτηκε βαθιά στα σωθικά των σύννεφων. Έμεινα μόνος, μπροστά στο κλειστό παράθυρο, το μονοπάτι της φυγής σου να κοιτώ. Φυλακίστηκα στο ποίημα, που έγραψα στο χνωτισμένο τζάμι. Οι στίχοι του βρόγχος στο λαιμό. Το χέρι άπλωσα ως τον αντίπερα λόφο και τράβηξα κοντά μου το μικρό ξωκλήσι τ

Χρόνια πολλά μανούλα σου λέω δυνατά το δώρο μου θα είναι πολλά πολλά φιλιά. Την αγκαλιά θα ανοίξω που είναι δώρο ακριβό όπως εσύ μου χάρισες όταν ήμουνα μωρό. Μανούλα στη γιορτή σου λουλούδια θα μαζέψω σε σένα να χαρίσω που τόσο σ' αγαπώ. Χρόνια πολλά σου λέω μανούλα γλυκιά μου εγώ θα σε έχω πάντα με στη δικιά μου την καρδιά. Στη μανούλα θα τις δώσω ένα δώρο εγώ μικρό που μου λέει πόσο της αρέσει να της το δίνω εγώ. Μια θα είναι η αγκαλιά μα χιλιάδες τα φιλιά θα χτυπάει δυνα

Συναντήθηκαν ένα απόγευμα του φθινοπώρου, σε ένα μικρό καφέ κοντά στον Σηκουάνα. Ο κόσμος περνούσε βιαστικά, τα φύλλα έπεφταν αθόρυβα, και ο αέρας είχε εκείνη τη δροσιά που σε κάνει να μένεις λίγο περισσότερο απ’ όσο είχες σκοπό. Κι’ εκείνο το απόγευμα, σε εκείνο το μικρό καφέ στο Παρίσι, που έμοιαζε να υπάρχει έξω από τον χρόνο· όταν ο ήλιος έπεφτε αργά, βάφοντας τα πέτρινα κτίρια με ζεστό φως · μια χειραψία και ένα βλέμμα που κράτησε λίγο παραπάνω, ήταν αρκετά για το μετά·

Στο πεντάγραμμο των συρμάτων, φαιδρές οι νότες τιτιβίζουν, μύρα της άνοιξης ανθίζουν. Ακροβάτης των αιθέρων, κάτω από το γείσο της καρδιάς μου, με πηλό και άχυρο χτίζεις το αίνιγμα σου: Από σύννεφο αφράτο είναι το στήθος σου πλασμένο. Από πάνω σου η νύχτα μαγειρεύει τα όνειρα μου. Στην ουρά σου δύο βέλη σημαδεύουν το καλοκαίρι. Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹

Σ’ αγαπώ σαν της γης το λουλούδι που τον ήλιο στα μάτια κοιτά, σαν σταγόνα δροσιάς σαν τραγούδι μια ωδή στην καρδιά που μιλά. Σ’ αγαπώ σαν αστέρι το βράδυ σαν κερί που ζητά προσευχή. Σαν παιδί που γυρεύει το χάδι και της μάνας κρυφή μια ευχή. Σ’ αγαπώ ως του κόσμου τα πέρατα τελευταία μου ανάσα δική σου μπρος σε πόλεμους, θύελλες τέρατα μόνο πλάι μου να’ σαι, ορκίσου. Ρούλα Συγγούνα 🪽 🌹 🪽

Δώδεκα πάρα τέταρτο. Περισσεύει ένα τέταρτο ακόμη, πριν η σιωπή γίνει ερωμένη. Πάνω σε λευκές σελίδες άδειασα τις πληγές μου, και έκλαψα... Πως θα ζήσω; Δώδεκα πάρα τέταρτο. Δεν έχω να προσθέσω άλλη σιωπή. Κλείστηκε στις παρενθέσεις. Δώδεκα παρά τέταρτο. Δεν προλαβαίνω. Περισσεύει ένα τέταρτο ακόμη. Ποιός θα με ακούσει; Σωτηρούλα Χατζηκωνσταντή Τζιαμπουρή 🌹

Ξημέρωσε σε αγαπώ και σου γράφω Μούσα τ’ Απρίλη μακραίνεις και σβήνεις στο φως ξύλινα είδωλα μάτια γυμνά παγωμένα πικρή Κυριακή καλοκαίρι σβηστό ουρανός άδειος όλα θυμίζουν εσένα Σε κρατώ στο φως και σε χάνω στον άνεμο κι όλο σε καλώ Σαν κύμα που έρχεται και πάλι χάνεται σε ζώ κίτρινο φως στη θωριά πρωινός λυγμός αρρωσταίνει τις λέξεις του αύριο στάχτη στα αρμυρίκια άνυδρος τόπος μελτέμια και άμμος Το φως των μαλλιών σου στεφανώνει πέτρες σκληρές πόθοι χαμηλοί ξέχασαν το γαλά

Λυπάμαι που φεύγω μα πρέπει μη μιλάς μη με φιλάς μη ρωτάς πια για τίποτα ψάξε στις άδειες ώρες μες στη σιωπή κι αφουγκράσου ψιθύρους και λυγμούς Ο δρόμος ελεύθερος και σκοτεινός μα εκεί στο βάθος ένα φως ανασαίνει σφίξε τα δόντια και προχώρα μιαν άλλη διάσταση σε προσμένει Το ραντεβού μας κάπου κάποτε στο υπερπέραν μην το λησμονήσεις άσε ένα παράθυρο ανοιχτό να μπαινοβγαίνει η μνήμη δεν έκλεισα πόρτα μονάχα πέρασα σε δωμάτιο δίχως φεγγάρι άναψε κερί όταν με ζητάς θα φανώ στη

Ω !!!! Βράχε Ιερέ Αθάνατε. Ναέ του Ποσειδώνα, Ακριβοθώρητε, Απέθαντο Αστέρι το Πέλαγος του Αιγαίου, εσύ διαφεντεύεις. Ω !!!! Θεέ Ποσειδώνα, σπίθες πετάει η ματιά σου, στη λύσσα του ανέμου, στ 'ανταριασμένα κύματα ο θυμός σου με τρίαινα, τη θάλασσα χτυπά. Ολονών τη τύχη ορίζεις, η θάλασσα ηρεμεί, τα κύματα σιωπούν ο άνεμος κοπάζει... η φύσης ησυχάζει... όλα σε προσκυνούν, Καράβια αρμενίζουν στα σμαραγδένια σου νερά, φέρνουν κοσμοπλημμύρες την αρχοντιά σου να θαυμάσουν... Στον

Είναι που λες, κι ετούτο του Federico García Lorca το φεγγάρι, το αιμοδιψές φεγγάρι, που πίστευε πως κανείς δεν του γλιτώνει. Κι όχι μονάχα ετούτο. Μα όλα τα φεγγάρια της ίδιας νύχτας και του ίδιου βάρους, που ενδύθηκαν σάρκα κι έγιναν ρόλοι αντικατοπτρισμών, βρίσκοντας τη χαραμάδα να περάσουν σ’ ετούτον τον κόσμο, χλωμά όπως οι άνθρωποι. Θιασώτες του θανάτου, εμπεδωτές του αφανούς χρόνου. Χρόνια τώρα ψάχνω τον λόγο που έγιναν έτσι. Και είναι σχεδόν πασιφανές: πως κάθε ολόγιο

Μάνα μου! Στου χρόνου το σκληρό ξεθώριασμα σαν προσευχή κρατώ τη φωνή σου. Ένας χρόνος χωρίς εσένα κι όμως παντού σε νοιώθω και σε βρίσκω. Στις ανείπωτες παγωμένες σιωπές μου. Στην ανάσα μου που βαραίνει και λιγοστεύει όταν σ’ αναζητώ. Στην άδεια καρέκλα σου, με το κάλυμμα που έχει το χρώμα των ματιών σου. Με πονά σαν μαχαίρι στο κόκκαλο ο αποχωρισμός σου. Κι όμως μάνα μου! Έγινες βαθιά κρυμμένη μνήμη που δε σβήνει κι ας ξεθωριάζει σκληρά ο χρόνος. Έγινες ρίζα γερή στην ψυχή

Μέχρι να φτάσω στη λίμνη ( Βίγλα Νάξου), ευτυχές το συναπάντημα μαζί τους... Περαστική εγώ, θνητοί γηγενείς αυτά, ταπεινά χαμίνια του δρόμου, που, ωστόσο, μου χάρισαν πλέρια ομορφιά και στιχουργική έμπνευση!.. Σε κάθε προσκύνημα, με ευλάβεια αποτύπωνα την εικόνα τους βαθιά μου...λάτρης και σκλάβα τους η ψυχή μου παντοτινά δική τους...! Χαρείτε κι εσείς μαζί μου, αυτόν τον περίπατο παρέα με αυτά τα λιλιπούτεια όντα με την ανιδιοτελή, την ταπεινή προσφορά τους και την απαράμι

Όνειρα γέρνουν το κεφαλάκι τους σα βρέφη, να κοιμηθούν κάτω απ το φως του φεγγαριού. Τα Βλέφαρα ανοιγοκλείνουν. Βαριανασαίνουν δεν πειθαρχούν, δε θέλουν να κλειδώσουν την ίριδα καρδιάς. Συλλαβίζουν οι συλλογισμοί οι μνήμες διστάζουν, να αναγνώσουν τα ανορθόγραφα. Φθόγγοι μουδιάζουν το κορμί, κάτω απ την βεντάλια του! Ο κορμός τής καρδιάς δεν κοιμάται, κλειδώνει στη θυρίδα βέργες αμύθητου χρυσού. Καμωμένες από το φως του φεγγαριού, κοιμούνται κάτω απ το τικ τακ του μεγάλου δεί

(ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΧΩΡΙΣ ΕΙΡΜΟ) Η ζωή σαν κυματιστή οπτασία χτυπάει βίαια το πρόσωπο Το φως γίνεται σκοτάδι Τα όνειρα παίζουν και ο εφιάλτης γιγαντώνεται μέσα στον πανικό και την ζάλη. Οι στρατιές της νύχτας πληθαίνουν Ένας ποταμός από λέξεις ζώνουν από παντού Το όνειρο ενθαρρύνεται στην αυτοχειρία Θα βυθιστεί στο χάος ένας θάνατος αργός λυτρωτικός Ο τρόμος θεόρατος απειλεί ότι η νύχτα θα πλησιάσει τον στόχο που ξαστόχησε η μέρα. Και ποιος είναι ο στόχος; Κοιμισμένη η σκ

Του Σίμου Ιωσηφίδη Ξεμπλέκοντας τα κέρατα του ταράνδου, τούτη την περίοδο, σκέφτομαι τα ακόλουθα. Ο ήλιος την Άνοιξη σφυροκοπά ανηλεώς. Καθόμαστε στο μπαλκόνι και σχηματίζονται οι ακτίνες του. Κάθετες, απότομες, κάτι σαν σίδερα φυλακής. Κι όμως δεν έχουν μάζα. Είναι τα φωτόνια, αυτά τα μεμονωμένα σωματίδια φωτός που παριστάνουν τα κάγκελα. Μηδενός εξαιρουμένου, είμαστε Σίσυφοι, αναρωτιέμαι, μέσα στα ψειδαισθητικά μας Τάρταρα. Δικασμένοι άνωθεν, ξέρετε, από εκεί ψηλά που ξε

Αυτά που βλέπεις να ορθώνονται μπροστά μου είναι μέτρα άμυνας. Τείχη τα λένε και έχουν το ρόλο της προστασίας, της αγκαλιάς και της ασφάλειας. Εκεί μέσα βρίσκομαι με όλα μου τα υπάρχοντα. Με τις μελαγχολικές συννεφιές μου. Με τους γελαστούς μου ήλιους. Με τους μεγαλεπήβολους στόχους και τις ηττοπάθειές μου Με την ασυγκράτητη ορμή προς τη δημιουργική επανάσταση και με τις ανασφάλειες του πρωτάρη. Τα τείχη τούτα αποτελούν προέκταση του εαυτού μου. Πολλοί οι καιροσκόποι και οι κ

Ξέρω περνάει ο καιρός Κι’ο κόσμος μας αλλάζει Και σαν χαμένος θησαυρός η αγάπη μας βουλιάζει Ξέρω χαλάει ο καιρός Αύριο θάναι βροχερός Και ένας έρωτας γυμνός παγώνει μες’το αγιάζι Ξέρω την ώρα της φυγής Στο σκαλοπάτι μιας κραυγής Πουλάς το σώμα της ψυχής Κ’ ανάσες αγοράζεις Ξέρω πατάς τον ίσκιο σου Με σιδερένια γόβα πονάει…το αίμα που κυλά στο χωματένιο σώμα Ξέρω στης νύχτας την σιωπή Την μοναξιά σκοτώνεις Ακούς τον τοίχο που μιλά και λες δεν είμαι μόνη Ξέρω πως ζεις χωρίς

Η ζωή μια δοξασία με υπομονή και αισιοδοξία, ανέλπιστες ελπίδες μέσα στου κόσμου τις προσδοκίες, Όνειρα χωρίς ακτή πελαγομένα μικρά θαύματα που σώζουν την ημέρα, Ευχές από καρδιάς που ανασταίνουν πρόσωπα χαρούμενα ανάσα παίρνουν, ο κόσμος έξω, γδέρνει γη και ουρανό ζει χωρίς όρια δεν έχει αναπαμό, η ζωή μια δοξασία έχει ο Θεός υπομονή, χαρίζει ευκαιρία! Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Απρίλο- Μάης Χάρμα οφθαλμών, Ελπίδας δέηση, Ελιάς ανθοφορούσας, Ολημερίς ολονυχτίς κάνουν δέηση.... Στις Ομορφιές της Φύσης. Κι εγώ σαν έτοιμη από καιρό βγήκα στο ξάγναντο να δω... και να θαυμάσω... Συνάντησα την Άνοιξη στα κόκκινα ντυμένη... Οι παπαρούνες χόρευαν με το Ρυθμό... Τ' Απρίλη, τις πόνεσα, γιατί ήταν ο τελευταίος τους χορός... Στέκεται και περιμένει βιαστικός στο έμπα του ο Μάης Ο μήνας μετά λούλουδα, μαράθηκαν τα κρίνα, Του χρόνου ν' είμαστε καλά ξανά θα γεννηθού

Σε ένα χωριό απόντων σε άφησα Κατέβασα κουρτίνες και απομακρύνθηκα Ίσως υπήρχε ο χρόνος της επιστροφής καθώς η μεγάλη πόρτα αργά έκλεινε... Πίσω δεν κοίταξα... Έτρεξα όσο πιο γρήγορα να προλάβω την νύχτα Αντίστροφα άρχισα να μετρώ... Εξιχνίαζα το σκοτάδι μέχρι που χάραξε το φώς Άκουσα του τελευταίου αηδονιού το κελαήδημα Ύστερα σκαρφάλωσα στην πιο φωτεινή ηλιακτίδα Κι ας ήτανε ο πιο βαρύς Χειμώνας... Εύα Γεωργίου 🌹.

Κάποιες αγάπες μένουν σιωπηλές, λες και ξέρουν πως δεν προορίζονται να ζήσουν σ’ αυτή τη ζωή. Ριζώνουν αθόρυβα, σαν αγριολούλουδα σε γη που δεν καλλιεργήθηκε ποτέ, και ανθίζουν και μυρίζουν μακριά, ζουν μόνο μέσα σε βλέμματα που κράτησαν λίγο περισσότερο απ’ όσο έπρεπε. Έρχονται όπως έρχεται η άνοιξη μετά από έναν κουρασμένο χειμώνα, χωρίς να ρωτήσουν, χωρίς να υποσχεθούν. Απλώνουν ένα φως λαμπερό, εκεί που είχες μάθει να ζεις στο μισοσκόταδο! Και ξαφνικά μέσα σου όλα αλλάζου

Θυμάμαι — τότε που τα μάτια μας ήταν ο μόνος καθρέφτης του κόσμου και η αθωότητα ένα ένδυμα που δεν φοβόταν τη φθορά. Η σιωπή δεν ήταν κενό· ήταν μια μουσική από εύθυμους βοριάδες με ανοιξιάτικες αποχρώσεις, σαν ένα σάλπισμα που ερχόταν από το μέλλον για να μας προειδοποιήσει για το φως. Ποιος αλήθεια πρόφερε την πρώτη λέξη; Εσύ έγραψες το «αγάπη μου» στο λευκό κατάστιχο της καρδιάς, κι εγώ άρχισα να χαράζω στο ανύποπτο χώμα λέξεις επικίνδυνες: ποίηση, έρωτας, συντροφικότητα.

Νύχτα αράγιστα σκοτεινή Χείλη τρεμάμενα σαν απροστάτευτα δέντρου κλαδιά στο μένος τ' ανέμου αφημένα Κατακλυσμιαίος της αγάπης ο υετός ανεμπόδιστα επελαύνει γοερός Στα σπλάχνα σταλάζει αίμα πηχτό σα δηλητήριο θανατερό Λέξεις αιμόφυρτες σερνάμενες αυτομολούν σε στίχους να μετουσιωθούν ένα ποίημα να επανδρώσουν Εξαπατηθέντος πάθους αμόλευτο λυγμό Η νύχτα όμως εμμένει ακάματα εκδικητική Σαν κάφτρα τσιγάρου κατακαίει του σάρκινου κόρφου τον κοπετό... Αλίκη Πέϊκου 💔

Μήν τρέχεις...δεν μπορείς να ξεφύγεις... Κτήμα σου είναι ,ότι μέσα σου κρατάς... Ν’αντέχεις το βάρος της συνείδησης, κι αν συνηδητοποιήσεις πώς δεν μπορείς, παραδέξου και γίνε φίλος του εαυτού σου.... Μίλησε του,ξεχώρισε τα σωστά και τα λάθη του, πάρε τον μιά ζεστή αγκαλιά και προχώρα μαζί του... Μαζί θα διαβείτε το ποτάμι,εσύ και ο εαυτός σου... Σωσίβιο μην περιμένεις...αντάμα θα κολυμπήσετε μέχρι να βρείτε το απάνεμο λιμάνι.... Ποτέ δεν μπορείς να του ξεφύγεις , με τα καλά

Έρημες οι Κυριακές. Τα ποιήματα ξεχείλωσαν. Η σιωπή μετράει τους ίσκιους στο πάτωμα, οι οποίοι τρίζουν απ’ τον πόνο. ​Πόσο μελάνι ξοδέψαμε για μια Κυριακή, μια ερωμένη... Ένα λερωμένο φιλί και δύο λέξεις ξεπουλημένες... Σωτηρούλα Χατζηκωνσταντή Τζιαμπουρή 🌹

Σκοτείνιασε πάλι η θάλασσα, χάθηκαν τα γαλανά νερά της. Οι γλάροι κρύφτηκαν στα κύματα. Ήθελαν να ναι κοντά της. Κι αυτός ένας άνθρωπος μισός, ψάχνει στην άμμο για αφημένα κοχύλια, για μπουκάλια με μηνύματα αγάπης. Έστω για ένα κομμάτι ουρανό ξεχασμένο από το χτες. Αλήθεια πόσο γρήγορα βραδιάζει ακόμα. Αντριάννα Περικλέους 🩵

Ο έρωτας… Είχε κρεμαστεί στον αγέρα, λαγαρισμένος, οι στίχοι να γίνουν σάρκα κι έσμιγε τον ουρανό με τη γης. Ζυγιάστηκε πάνω απ´την καρδιά, με αετίσια φτερά γιομάτος δύναμη, τρουλωτός με τ´άστρα. Πλανέματα οι στίχοι να πλέξουν ερωτικό τραγούδι ναζλίδικα να γουργουρίζουν πόθο κι αγάπη! Ο έρωτας… Εκηβόλος, μακροσαγητάρης, σαν ουρανοδρόμος ήλιος αναντρανίζει στ´ανάτελα του! Να πλήξει σαν πόλεμος με φως αστραπιαίο το αφάλι της καρδιάς. Σκίστηκε η καρδιά στα δυο και γιόμισε φιλιά

Πάμε κι ερχόμαστε, σε πολύβουες πόλεις κοιτάμε ο ένας τον άλλον με βλέμματα από χιόνι, και μέσα μας όλα μια ατελείωτη παγωμένη γη. Κι αν τύχει να σηκώσουμε το βλέμμα ψηλά, τότε, μέσα μας αστράφτει όλο το σύμπαν, οι φλέβες μας ποτάμια που ξεχειλίζουν, κι η σκέψη λούζεται στο φως. Η καρδιά μας ένας γαλαξίας κι αυτή φτιαγμένη μόνο για να βλέπει το θαύμα, όλοι απ' αυτή τη μαγική σκόνη είμαστε φτιαγμένοι, πως το ξεχάσαμε όμως, και πως αφήσαμε χώρο στη σκοτεινή ύλη να ταξιδεύει τη

Μες τη θολούρα του μυαλού οι ερυνύες μου κοχλάζουν, Κρύες, αφέγγαρες οι νυχτιές, μαύρες σκιές, οι σιωπές ουρλιάζουν... χαρακιές τη καρδιά μου, τη ματώνουν πληγές που αφόρητα πονούν. Κι ουλές γεμάτη την θυμώνουν Βασανιστική η νύχτα, μες σ' ανυπόφορη αγρύπνια, στης φαντασίας τα κιτάπια αναζητώ τα λόγια του τα τρυφερά τα γλυκά του φιλιά. Του έρωτά του τα χάδια, μου κόβεται η ανάσα θηλειά ο στεναγμός, μου πνίγει τον λαιμό σιέται το κορμί στης πεθυμιάς τη παραζάλη, στενάζει κι α

Γκρίζα μαλλιά. Μάτια καστανά. Χείλη σαρκώδη. Βλέμμα μυστηριώδες. Σώμα αγάλματος μπροστά μου ξεπροβάλλει. Πώς να αντισταθεί κανείς σε μια τέτοια θεϊκή ομορφιά. Στα μάτια μου φαντάζεις σαν άγρια θάλασσα. Ηρεμη αλλά και απόμακρη. Παθιασμένη αλλά με απόσταση. Χαοτική και απύθμενη. Μια θάλασσα που μέσα της με ελκύει. Τα μάτια σου ερωτεύτηκα. Τα χείλη που δεν γευτηκα. Την ανάσα που δεν ένιωσα. Το σώμα που δεν ιδρωσα. Η ηδονή που αγνόησα. Τα δάκρυα που έριξα. Η απόρριψη που βίωσα. Η

Δεν με φοβίζει ο θάνατος, ο μόνος προβλέψιμος στο απρόβλεπτο που βαδίζω. Από εχθρός με τα χρόνια έγινε φίλος, μαύρο πτηνό που μου κρατάει συντροφιά. Δόλο δεν κρύβουν οι ματιές του. Μου έχει μάθει να εκτιμάω τις στιγμές μου κι ας είναι λίγες οι ακτίνες του φωτός. Πες μου Ζωή... Με τόσα φώτα την διχόνοια πως σπέρνεις; Πώς αναλώνεσαι στου κόσμου το χυδαίο; Πες μου γιατί να σε ονομάσω λυτρωτή; Μόνο ο θάνατος αξίζει τη ζωή. Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹

Ένας δρόμος χωματένιος χαμένος Ο καλπασμός σου βρήκε έδαφος να σμιλεύσει Σφυριές στις αυταπάτες των βημάτων μου Ημέρωσε την ψυχή σου που αγρίεψε Έδεσε τους όρκους που μου έδωσες Σβήσε τους λησμονημένους σου, ιλίγγους, τώρα Γράψε με ξύλινο σπαθί στον μαυροπίνακα της απουσίας σου Ριγούσες στα τελματωμένα χωνιά των δακρύων σου Και το άλογό σου θρηνούσε σελωμένο τον αφανισμό σου Θλιμμένη ευωδία Ανατρίχιαζες εμπρός στο κουράγιο που δεν είχες Κι αυτό έσπασε Σείστηκε σαν προσευχή μπ

Θα σταματήσω να γράφω ποιήματα για χρυσοκέντητους ήλιους, για ήλιους ολύμπιους, μαγικούς, παραμυθένιους, καλόψυχους. Δεν υπάρχουν τέτοιοι ήλιοι. Αν δεις καλά ο ήλιος είναι μια μεγάλη πυρκαγιά, μια φωτιά που αν πέσει θα μας κάψει. Και αν τον κοιτάξεις κατάματα σου κλέβει το φως. Τον θαυμάζουμε από μακριά, τον θαυμάζουμε από τον θρόνο του ψηλά για τη ζέστα και το φως του. Αν όμως κατεβεί και σεργιανίσει ανάμεσά μας, ο ήλιος θα γίνει κόλαση, εμείς στάχτη, τα ποιήματά μου πλάν

Έφυγα βιαστικά από τον τόπο του εγκλήματος Κοίταξα αριστερά, δεξιά Έχωσα τον λαιμό βαθύτερα στο γιακά Έκρυψα τον σουγιά στην τσέπη της καπαρντίνας και χάθηκα στην αχλύ της χειμωνιάτικης νύχτας Το θύμα ζητούσε βοήθεια Σπαρταρούσε Κι όμως ούτε ματιά πίσω Έπρεπε να το κάνω Φταίει ο χαμένος χρόνος του Προυστ Το πράσινο φεγγάρι του Λαπαθιώτη Ο καθρέφτης δίχως είδωλο στο μεγάλο δωμάτιο της Βιρτζίνια, η άδεια καρέκλα του Χόπερ Απόψε μαχαίρωσα το Όνειρο Έπρεπε επιτέλους να ωριμ

Βόρειοι άνεμοι σαρώνουν το πιο απάγκιο μέρος της ψυχής. Αστραπές σχίζουν το διάφανο νεφέλωμά της. Κεραυνοί, ξίφη χαράζουν το στήθος. Σπαράζουν τα όνειρα στο κορμί τις νύχτες. Κάθε σταγόνα σπέρματος δηλητήριο πάνω στο άσπρο σεντόνι. Και το μαξιλάρι σημαδεμένο από τον ιδρώτα διαγράφει την απουσία. Μαρία Καραθανάση ❤️

Πότε δε δάμασες των διλημμάτων κύματα, Βουτούσα και πνιγόμουν στα μάτια σου τα θαλασσιά Στα μάτια μου εσύ έβλεπες πυροτέχνηματα, Για μένα ήσουν αγιασμένη ζωγραφιά. Στα μάτια σου τα παιδικά,τα άστατα κι' αλήθωρα Καρφώναν τα δικά μου να μείναν εκεί και μόνο Το φώς στις κόρες των ματιών σου της θέας μου σύνορα Μάτωνα να σε έβλεπα στης αντηλιάς το θρόνο. Παροδικά σήματα τα δικά σου συναισθήματα, Στην αφέλεια της τρελής χαράς μου δεν πρόβλεψα Όλο στα μάτια σου διάβαζα ποιήματα

Στις λέξεις μου ανθείς μεγαλοπρεπώς. Μέσα στα όνειρα σε πλάθω. Στης ποίησης το φως ταξιδεύεις με ορίζοντες ανοιχτούς. Ποιώ μαζί σου σπάνιες λέξεις ορίζοντας τα συναισθήματα. Και τα ταξίδια κοινά. Ο έρωτας, σαν τρικάταρτο σκαρί ανοίγεται εκφραστικός στης θάλασσας το απέραντο γαλάζιο. Οι δημιουργίες μου μηδαμινές με σένα γιγαντώνουν. Σε φέρνω στα μάτια μου Αφροδίτη αναδυομένη στο φως. Ανθρώπινα σε παρουσιάζω στις καθημερνές διαδρομές σαν την γυναίκα που πλάι μου καμαρώνεις απολ

Καλημέρα Κύπρος μου Ελλάδα μου Αμμόχωστος μου-Κερύνεια μου και κατεχόμενη γη μου. Καλό μήνα φωτεινό,καλλίστρατο και αγωνιστικό. Αγαπημένοι μου φίλοι: Η Πρωτομαγιά δεν είναι απλώς μια μέρα στο ημερολόγιο. Είναι μνήμη, αγώνας και υπόσχεση. Είναι η φωνή των εργατών που δεν λύγισαν, των ανθρώπων που πάλεψαν για αξιοπρέπεια, δικαιοσύνη και ελευθερία. Είναι η υπενθύμιση ότι τίποτα δεν χαρίζεται όλα κατακτώνται με θυσίες. Σήμερα, κρατάμε αυτή τη φλόγα ζωντανή. Σε έναν κόσμο που αλλά

Μάης της άνοιξης ο γιός Εγώ είμαι χαμολούλουδο, με πόνο και με δάκρυ Εκεί όπου γεννήθηκα, στου Αιγαίου ειν’ η άκρη. Νεραΐδα η ποίηση όλο ομορφιά γεμάτη Το όνειρο καλοδέχτηκε σε μαγικό αργυρό παλάτι! Σέρνει η άνοιξη χορό με όλα τα λουλούδια και ακολουθεί ο βιολιτζή με όμορφα τραγούδια. Σήμερα του μαγιού στη εξοχή να πάμε όλοι Σε κάμπου σε λαγκάδια ρεματιές, και ολάνθιστο η καρδίες μας περιβόλι. Από το χέρι πιάνουνε τον ανθοστολισμένο γιο να το ναι βάλουνε, κι αυτό μες στο χ

Χριστός Ανέστη και χρόνια πολλά φίλες και φίλοι μου αγαπημένοι! Καλό κι ευλογημένο μήνα με υγεία αγάπη και ευτυχία! Πριν χαράξει η μέρα της Πρωτομαγιάς, η γη θυμάται τα βήματα εκείνων που περπάτησαν πριν από μας, των εργατών με τα ροζιασμένα χέρια, των ανθρώπων που κράτησαν όρθιο τον κόσμο με ιδρώτα, ψωμί και αξιοπρέπεια. Ανάμεσα σε κόκκινα γαρύφαλλα, γιασεμιά και φωνές δρόμου, γεννιέται ξανά η ελπίδα. Η άνοιξη δεν ανθίζει μόνο στα κλαδιά, μα και στις καρδιές όσων δεν έμαθα

Κοίτα τα χρώματα των λουλουδιών Μια αγκαλιά,μια ευωδιά, Η γη γιορτάζει και το φωνάζει φέγγει η μέρα γλυκοχαράζει. Ο ήλιος στάζει, μέλι σου τάζει σαν να σου γνέφει στη σιγαλιά. Στεφάνια πλέκουν, χέρια που γνέθουν με όνειρα, χρώματα και μυστικά. Τραγούδια άκου... είναι εκείνα από μια Άνοιξη τότε παλιά. Μα δεν είναι μόνο ανθοί, γιορτή, είναι κι ο μόχθος, κάθε ψυχής, που στέκει όρθια, ζητά το δίκιο, Γράφει ιστορία σε κάθε κτύπο. Πρωτομαγιά,ανάσα η αρχή, μια υπόσχεση συλλογική: π

Ήμουν σε άλλη γη λαμπάδα να μεταφέρω φώς σε σημεία κενά, προσωπεία ν' αποφεύγω και μια συγνώμη ολοκλήρωση να μην δέχεται ποτέ, και όλα τα πρέπει κάποιος άγνωστος παρονομαστής ... Αν μπορούσα ένα οφείλω ένα το χαμόγελο. Ψυχή; Τα σέβη μου. Πάνος Βαρνάβας 🌹

Του μήνα Μάη παράθυρα ανοίγεις με σύννεφα, βροχές οι πόρτες κλείνουν, ο ήλιος σκύβει κάθε εποχή γεννά δικές της σκιές, Μάη, δώσε στην Άνοιξη, κατάνυξη, ορμή μην την αφήνεις να σκορπιστεί, χάρισε φως και ευωδιές δώσε σκοπό με ένα ηλιόφωτο ουρανό! Ξάπλωσε στου κάμπου τις ομορφιές ντύσε ελπίδας χελιδονιών φωλιές. ας αρμενίσουν βαρκούλες όμορφες χρωματιστές, στο ταξίδι σου Μάη τα λούλουδα ηλιοανθίζουν, παντού ομορφιές, τα μάτια άνοιξε και με όρθια την πλάτη τραγούδησε νότες ν'