Πάνω στο σταυρό σου κρέμεσαι μισό αιώνα τώρα Και οι ψυχές αέρινες, με τις πληγές, χαράζονται πάνω σε ανηφόρα Σπίτια αδειανά, φωνές βουβές, χωριά χαμένα, αιμοφόρα Τραγούδια πικρά, σκονισμένες ανάσες, μαύρη η σκιά, νεκροφόρα Απλώνει παντού τα φτερά της, κάθε απύθμενη νύχτα σου Νύχτα, που σαν λόγχες κεντούν, τα αστέρια του ουρανού σου Και καθρεφτίζονται κάθε μέρα τα υγρά απ’ τα δάκρυα, ερείπιά σου Που σιωπούν σα φαντάσματα ρουφώντας τη δύναμή σου Μπροστά σου στέκει σπασμένο μάρμ

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΜΕ ΑΕΡΑ ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ ΕΛΛΑΔΑ ΜΟΥ – ΚΥΠΡΟΣ ΜΟΥ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΣ ΜΟΥ – ΚΕΡΥΝΕΙΑ ΜΟΥ – ΣΕ ΚΑΘΕ ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΗ ΓΩΝΙΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΑΣ. Πενήντα δύο χρόνια πέρασαν. Κι όμως, ο χρόνος δεν στάθηκε ποτέ ικανός να σβήσει τον πόνο. Γιατί δεν μιλώ μόνο για την ιστορία της πατρίδας μου. Μιλώ για τη δική μου ζωή, που άλλαξε για πάντα εκείνον τον μαύρο Ιούλιο του 1974. 15η Ιουλίου 1974. Η αποφράδα ημέρα. Η 15η Ιουλίου είναι μια μαύρη ημέρα. Μια ημέρα που πάγωσε τον χρόνο στις ζωές μας. Μια τρ

Ήχησε με την δική της κραυγή, οι σειρήνες ξεδίπλωσαν τα μαύρα μαντάτα με τις μνήμες σαν αέρας καυτός να ξυπνά και να αγγίζει όσων τα μάτια είδαν αδερφό τον αδερφό να σωριάζεται νεκρός από την βολή των όπλων της ντροπής. Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Έπραξα λίγα, ενώ είπα πολλά. Ποινή μου να φοβάμαι τη σκιά μου όπως όταν ήμουνα μικρό παιδί. Τόσο τρομακτική η μοναξιά μου... Και μέσα σ’ αυτήν όλο σκέφτομαι... Σε σκέφτομαι και συλλογίζομαι πως ό,τι μπορώ να αισθάνομαι είναι πιο δικό μου από ποτέ και ανήκει σ’ εμένα πιο πολύ απ’ οποιαδήποτε άλλη ψυχή. Μοιάζει να έχω διάσπαση προσοχής, αφού μου την έκλεψες όλη εσύ. Λάθη, σωστά, όλα ένα κουβάρι... Αχ, πόσο τρομακτική η σιωπή σου... Κολλημένος είμαι στο παρελθόν και φαντασιών

Αγαπητή τεχνητή νοημοσύνη, - Θέλω να μου δημιουργήσεις μια εικόνα: τη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας το 48 πΧ. Βρες όλες τις ιστορικές περιγραφές ώστε να είναι πιο ρεαλιστική η απεικόνισή της. Φτιάξε την δίπλα στο αρχαίο λιμάνι, με Πτολεμαϊκή αρχιτεκτονική, με χιλιάδες πάπυρους και βιβλία στα πανύψηλα ράφια. Να φαίνεται από ψηλά το κτίριο, ο περίβολός του και η περίφραξή του, αλλά να είναι διακριτές λεπτομέρειες και του εσωτερικού κάπως. Μια ανοιχτή μεγάλη πόρτα, για παράδειγμα.

Καλησπέρα φίλες και φίλοι μου αγαπημένοι χαρούμενο κι ευλογημένο Σαββατοκύριακο! 12 Ιουλίου η εκκλησία μας τιμά την μνήμη του Αγίου Παϊσίου . 🙏Την ευλογία του να έχουμε ! 🙏 🌹Χρόνια πολλά κι ευλογημένα! 🌹 Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (κατά κόσμον Αρσένιος Εζνεπίδης) είναι ένας από τους πιο αγαπητούς και σύγχρονους Αγίους της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Γεννήθηκε στις 25 Ιουλίου 1924 στα Φάρασα της Καππαδοκίας, λίγο πριν από τη Μικρασιατική Καταστροφή και ήρθε με την οικογένειά τ

Σήμερα οι πολύχρωμες ιχνογραφίες της ψυχής μου ζωντάνεψαν σε ένα βιβλίο. Ατραποί καρδιάς στο πρώτο μου βιβλίο. Στην πρώτη μου Ποιητική Συλλογή Ο τίτλος της: Ορθές Κορνίζες, Λάθος Χρόνοι Αγαπημένοι φίλοι, η συγκίνησή μου είναι πολύ μεγάλη. Ευχαριστώ πρώτα εμένα γιατί το "τόλμησα". Ευχαριστώ όλους όσους με παρότρυναν να ξεκινήσω αυτό το μονοπάτι παρουσίασης "κομματιών ψυχής" και ιδιαίτερα τα οικεία μου πρόσωπα για την αγάπη και την στήριξή τους. Ευχαριστώ θερμά και όλους εσάς

Ξεφλουδίζοντας την υπομονή φτάνεις σε μιαν αδιαφορία ανάγκης. Κι άλλοτε φυτεύεις στον κήπο της θλίψης παράπλευρες φαντασίες, για να κρατήσεις τη ζωή στον χρόνο, ζώντας μονάχα τη νύχτα που σύνομα μπορείς να ονειρεύεσαι. Έτσι ονειρεύεται το παρελθόν. Γέρασα ξεφλουδίζοντας. Μες στον νου τα χάδια των βλεφάρων, τα γέλια των δοντιών, τα άτσαλα νοσήματα της ηδονής, τα σκήπτρα που δεν παρέδωσες ποτέ, το αλάτι των δαχτύλων, τα παράνομα βλέμματα. Εσένα. Αυτό απέμεινε. Τις νύχτες έρχοντ

Κι αν στο σούρουπο της ζωής σου Μέσα στα συντρίμμια, αναζητάς ηλιοβασίλεματα ή Ανατολές Να ξέρεις πως αστόχησες και έμεινες μονάχος, να ζητιανεύεις την χαρά ,ν' αναζητάς το χάδι ,να εξαγοράζεις προσοχή. Μ 'άδειο το πορτοφόλι σου, άδεια τα όνειρα σου, άδεια τα μάτια ,το φιλί ,άδεια και η ψυχή σου. Μία η βεβαιότητα ,αυτό που σε σκοτώνει, ακόμα είναι ζωντανό και τρώει την καρδιά σου ... Ρούλα Παγιαλάκη 🌹