top of page
LATEST POSTS


Ανώ /Λιλή Βασιλάκη ❣️
Β' μέρος « Χθες βρέθηκα στο λιμάνι για έναν περίπατο, την ώρα ακρβώς, που το πλοίο ετοιμαζότανε για να σαλπάρει. Η προκυμαία ήτανε γεμάτη με πολύμορφες εικόνες πόνου και αποχωρισμού. Επικρατούσε μεγάλος συνωστισμός από τον πολύ κόσμο που την είχε κατακλύσει. Πολλοί ήτανε έτοιμοι, μόλις η μπουρού του πλοίου θα σφύριζε, να επιβιβαστούνε. Σε λίγο θ’ αναχωρούσε και τα πρόσωπά αυτών που μένανε πίσω, τα χάραζε ο πόνος του αποχωρισμού, αλλά και γι’ αυτά που φεύγανε, ο ίδιος πόνος ήτ

ΛΙΛΗ ΔΑΦΕΡΕΡΑ-ΒΑΣΙΛΑΚΗ
37 minutes ago4 min read


Καθρέφτης το είδωλο της
Ζορίστηκε κι έψαχνε απεγνωσμένα, ν’ απαγκιστρωθεί...δίκτυα την έπνιγαν. Απαγοήτευση και απόρριψη έδεσαν κόμπο στο λαιμό. Έξω σκοτεινιά μα δεν είχε διαφορά, γιατί και την ψυχή της σκοτάδι την έπνιγε. Έτρεξε εκεί που το νερό γαληνεύει, και ο φλοίσβος του ρυθμίζει τις σκέψεις της. Σκοτάδι γύρω κι ένα φανάρι κρατάει το φώς , προστατεύει τα βήματα της,από την απελπισία της. Λυγίζει ο άνθρωπος και ψάχνει κάπου να κρατηθεί. Η αποβάθρα ο προορισμός της,εκεί μιλά με τον ευατό της. Με

ΑΝΔΡΟΥΛΛΑ ΘΕΟΚΛΗ-ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ
44 minutes ago2 min read


Η ΣΥΛΛΟΓΗ ΤΩΝ ΑΝΑΜΝΗΣΕΩΝ
Συλλέγονται με δική τους πρωτοβουλία και αυθαίρετα κυκλοφορούν στο μυαλό Στον ύπνο δημιουργούν ιστορίες με αφετηρία το παρελθόν Στον ξύπνιο εικόνες παλιές σκονισμένες περνούν σαν διάττοντες αστέρες η καλοκάθονται απρόσκλητες και δημιουργούν συναισθήματα Γράφουν το βιβλίο τους χωρίς συγγραφέα και εκδότη. Χωρίς συνοχή σκορπίζονται και πάλι συγκεντρώνονται . Χάνουν σειρές και άλλες εφευρίσκουν. Όσο το μυαλό γερνάει οι αναμνήσεις συρρικνώνονται Φανταστικές παίρνουν την θέση

ΟΥΡΑΝΙΑ ΜΑΡΙΝΟΓΛΟΥ
16 hours ago1 min read


Στο ποτέ και το πάντα...
Ποτέ δεν κρατώ υποσχέσεις, βάρος των δακτύλων που υποχωρούν στο ανεξήγητο. Κι αυτός ο κρότος... ασίγητος θρήνος. Στο «πάντα» που ράγισε, στο βλέμμα που αγάπησε, στο «μαζί» που υποτάχθηκε σε άγραφους κύκλους. Τώρα, ελεύθερα μένουν τα χέρια να αρπάξουν το μέλλον. Αυτό που άφησες πίσω. Στο Ποτέ και το Πάντα. Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🍁

ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ
18 hours ago1 min read


Άσπρος τοίχος
Η θέα από το δωμάτιό μου δεν είναι παρά του απέναντι σπιτιού ο τεράστιος άσπρος τοίχος. Τίποτα άλλο. Μα τις κενές, βαρετές μέρες γίνεται, με τη φαντασία μου, καμβάς και ζωγραφίζω πάνω του θάλασσες, δάση και λουλούδια. Άλλοτε πάλι αυτός ο λευκός τοίχος γεμίζει σαν σε κενές σελίδες με ιστορίες ανθρώπων που δε γνώρισα ποτέ αφηγώντας τις περιπέτειες της ζωής τους. Και συμπάσχω τόσο πολύ μαζί τους που προσπαθώ να τους δώσω ό,τι τους στέρησε η ζωή: Αγάπη, ελπίδα, ευτυχία. Ό

ΝΙΚΗ ΜΑΝΤΖΑΒΙΝΟΥ
1 day ago1 min read


Σ' αγαπώ!
Ήρθες σαν άνοιξη Γιορτάζει η ψυχή στο πέρασμα σου Ο χτύπος της καρδιάς. Ανάσα που τρεμοπαίζει σαν φλόγα ιερή. Θέλω να ζω μέσα στα όνειρα σου. Το φιλί σου να γευτώ. Ήρθες σαν αστραπή. Έκαψες τα σκοτάδια μου. Έγινες φως. Αυτό το τραγούδι. Της σιωπής σου νανούρισμα γλυκιά προσευχή. Σ’αγαπώ..κοίτα το φως. Μεσα στα μάτια μου. Ευχή και υπόσχεση. Ακόμα κι αν χάσεις τον δρόμο σου αγάπη μου. Ακολούθησε το αστέρι μου κοντά μου θα σε φέρει. Κι αν τα δάκρυα κυλήσουν μες απ τα βλέφαρα σο

ΜΑΡΙΑ ΛΙΑΠΗ-ΔΑΣΚΑΛΑΚΗ
1 day ago1 min read


ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ
Η μνήμη έμεινε στο χθες κλειδωμένη, σ’ ένα δωμάτιο που δεν κατοικώ πια Σήμερα τίποτε δεν υπάρχει. Κάνω νέα αρχή, κι αυτό είναι η ευλογία μου Λευκό ταβάνι. Καθαρό πάτωμα. Ένα σπίτι χτίζεται όχι με πέτρες, μα με ανάσες Να είναι γεμάτο φως, να μπαίνει ο ήλιος, καλοδεχούμενος επισκέπτης το πρωί, και να μένει χωρίς να δύει Να φυσάει καθαρός αέρας, ν’ ανοίγουν τα παράθυρα διάπλατα και να φεύγει ό,τι βάρυνε Να μη στάζουν οι τοίχοι θλίψη. Θα τους βάφω με ασβέστη και σιωπή Να σβήσουν

ΛΑΜΠΡΙΝΗ ΖΑΦΕΙΡΗ
2 days ago1 min read


ΣΤΟΥ ΝΟΕΜΒΡΗ ΤΗΝ ΟΜΙΧΛΗ
Βάναυσοι καιροί στα παράθυρα του κόσμου, καπνοί ταξιδιών, κι εμείς, φυλλαράκια χαμένα Από τα φιλιά του ανέμου μέχρι τη σκόνη του καιρού, ό,τι όμορφο σκεφτόμουν ήταν δικό σου Όμως οι βροχές έσβησαν τα βήματά μας, κι οι δρόμοι χορτάριασαν στη σιωπή του φθινοπώρου Στους δρόμους χάθηκες, εσύ και η σκιά σου Μέρες φθινοπώρου, ψάχναμε ο ένας τον άλλον, ενώ κλαίγαν τα πρωτοβρόχια κι οι στάλες έπεφταν σαν δάκρυα Μέρες που μίκραιναν, περίμενα την οπτασία σου, ενώ οι νύχτες έμοιαζαν με

ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΕΡΔΙΚΑΡΗΣ
2 days ago2 min read


Σαν σήμερα...
Καλημέρα σας Αγαπητοί/ες Φίλοι και φίλες! χρόνια πολλά από τη σημερινή ημέρα της 47ης επετείου εξέγερσης του Πολυτεχνείου!! Χρόνια μνήμης της γενιάς μου και περισυλλογής. Σας παραθέτω αυτούσια αποσπάσματα από το βιβλίο μου, " Πίσω από τον πίνακα" που κυκλοφόρησε πριν δύο μήνες από τις εκδόσεις "ΚΑΛΛΙΕΡΓΟΝ" "Άκου Ρουμπίνη μου, δούλευα στις οικοδομές, γινόταν πανικός, ο κόσμος όλος κάτω στην Πατησίων και στα γύρω στενά. Την Πέμπτη το μεσημέρι τα λεωφορεία είχαν σταματήσει στη

ΣΜΑΡΑΓΔΗ ΚΟΥΤΣΟΠΕΤΡΟΥ
2 days ago2 min read


Πρώτος κρότος καρδιάς 💕
Αναμνήσεις στιγμής Παλιές σελίδες Στίχους παράγουν Προσκαλούνε μνήμες παλιές Που κράζουν με πυγμή Σαν οι ελπίδες Που ετοιμάζουν Τις ροζ αγκαλιές. Τριβέλι οι στιγμές Τσιμπούν, πονάω Γοργά θυμάμαι Τις ξαναζώ ,τις λαχταρώ Ερυθρές τις γραμμές Της καρδιάς πατάω Φιλιά διψάμε Φλογερό καιρό. Σ' ακτές στο παρελθόν Ζητούν τον οίνο Που αεί μεθάει Με ζαλίζει, με ξυπνάει αργά Με ονομάζει παρόν Συνθέτω ύμνο Που ρίγος γεννάει Θαλερά χτίζει την ερημιά. Φορές αναζητώ Ποια σχέση άλλη Αγνή γορ

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΣΙΩΜΟΣ
2 days ago1 min read


17 Νοεμβρίου 1973 Δεν Ξεχνώ
Κόκκινο γαρούφαλλο ανοιχτό, ΔΑΚΡΥ επί των τάφων του παρελθόντος Δ ειλά άνθισες γαρούφαλλο σαν κεκτημένο Ε πιλογή στον ανηλεή φόβο και την αδικία Κ αμίαν θυσία άνευ πυρίπνοης μνήμης, κραδαίνω Α νθρώποι φωτεινοί της τεθαμμένης ευθύνης ευσαρκία Ε πανάληψη συγκίνησης με το φευγιό των χρόνων Π εριεχόμενο μνήμης ωσάν καλπάζων ίππος Τ έλειο σύμβολο δροσιά, νεότητας γεμάτο αγώνων Α προσμέτρητο το μεγαλείο των κραδασμών, ανυποταξίας χτύπος Ν εανικά όνειρα, άλικοι σταυροί, σαλπίζουν α

ΑΝΝΑ ΚΛΑΡΙΤΗ
3 days ago1 min read


Νύχτα του καημού 🪽
Έσκασε η νύχτα… Το φεγγάρι κονταρίζει τη θάλασσα με το ασημένιο του φως. Κι αυτή αναστενάρισσα, ολόγυμνη, γυαλιστερή και φιλήδονη, γαλαζοαίματη, γλυκοζώνει το φεγγαροστάλαχτο ακρογιάλι. Πάνωθέ της οι γλάροι, αρμυροφτέρουγοι κρώζουν τους πόθους του έρωτα. Κουβαλούν τις μαινάδισσες πεθυμιές που φλογοπερικυκλώνουν τα στήθη τους και τις πλαγιάζουν στο κορμί της. Θαλασσοσταλίδες τα όνειρα μαγνητοτραβούν με του ίμερου τα μάτια την καρδιά που θαλασσοδέρνεται απ´ αγάπη λαβωμένη. Κα

ΟΛΓΑ ΤΡΥΦΩΝΙΔΟΥ ΖΩΓΛΗ
3 days ago1 min read


Κόκκινο γαρύφαλλο...
Το κόκκινο γαρύφαλλο δεν μαράθηκε ποτέ Μια προσωπική μαρτυρία για το Πολυτεχνείο Ήμουν δεκαοχτώ χρονών. Ένα κορίτσι από την όμορφη Βέροια, που άνοιξε τα φτερά της , με τα όνειρα και τα σχέδιά μου σε μια σπουδαστική τσάντα, στη μεγάλη πόλη, τη Θεσσαλονίκη. Σπούδαζα στη Μέση Δημόσια Τεχνική Σχολή Θεσσαλονίκης, στην ειδικότητα Εργοδηγών Δομικών Έργων. Το τμήμα μας στεγαζόταν στην οδό Μελενίκου, ακριβώς απέναντι από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και μάλιστα, από

ΕΛΕΝΗ ΛΟΥΚΑΡΗ-ΚΑΛΑΪΤΣΙΔΟΥ
3 days ago3 min read


Το αίμα στην σημαία
Πορεύει τις πληγές της διαδρομή με στόχο και σκοπό από το θέατρο της τραγωδίας στον τόπο της πρόκλησης της Την ίδια μέρα κάθε χρόνο πορεύει τον πόνο της με συμπορευτή την μνήμη την μνήμη του πάθους του αγώνα για την λέξη την πολυπόθητη Ε Λ Ε Υ Θ Ε Ρ Ι Α Ελευθερία στην σκέψη στον λόγο στην ιδεολογία στην επιλογή στην έκφραση της τέχνης στην ζωή. Οι πληγές της παραμένουν ανοιχτές τόσα χρόνια Το αίμα δεν στεγνώνει Η τραγωδία παίζεται Μια παράσταση που επαναλαμβάνεται με λιγό

ΟΥΡΑΝΙΑ ΜΑΡΙΝΟΓΛΟΥ
4 days ago1 min read


Ξυπόλυτα φωνήεντα
Έγραφε στο κενό, πάνω σε άδειες κορνίζες. Τα φωνήεντα ξυπόλητα χάζευαν το πρόσωπο της. Δεν τελείωσε... Οι τρύπες στην κορνίζα, δεν χωρούσαν άλλες. Λέξεις αφής, στην αγχόνη του κενού. Σωτηρούλλα Τζιαμπουρή 🌹

ΣΩΤΗΡΟΥΛΑ ΧΑΤΖΗΚΩΝΣΤΑΝΤΗ-ΤΖΙΑΜΠΟΥΡΗ
4 days ago1 min read


Προδοσία 🪽
Τείνω σε μια αδιαίρετη κι ομοούσια θλίψη. Κι εσύ, που μέσα μου λιμνάζεις, με βυθίζεις, τραβώντας με από τα βλέφαρα. Ο θρήνος που με πρόδωσε και δεν τον γεύτηκα, πέρασε δυο οργιές μακρύτερα. Σαν φως που δειλίασε• σαν σκότος που ερωτεύτηκε. Ό,τι κι αν πεις, όσα κι αν μου φορέσεις, μια ακίδα παραπάνω. Είναι αδιάφορο αν στέκουν στα χέρια ή στα πέλματα. Η διαφορά βρίσκεται στην κρούση. Κι είναι έρωτας βαθύς το βλέμμα απ' τα καρφιά σαν βλέπουν τις ακίδες• Βασίλης Πασιπουλαρίδης 🪽

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΣΙΠΟΥΛΑΡΙΔΗΣ
4 days ago1 min read


Mνήμης ξέφωτο
Κάποτε είχα σώμα κατακλυσμιαίας διάσωσης κιβωτό, ευλογημένο μ' αγάπης καθαγιασμό Σ' ερημωμένων συναισθημάτων γωνιά με βρήκαν αι ειδοί του Μαρτίου άκαρπη ανέστια αλώσιμη Κι εκείνο το καυτό άγγιγμα μιας ανάσας να περιφέρεται άπνοο ανοίκειο αποδημητικό στης μνήμης το ξέφωτο, πυροδοτώντας των αβάσταχτων αβίωτων τη μάστιγα... Αλίκη Πεϊκου 💞

ΑΛΙΚΗ ΠΕΪΚΟΥ
4 days ago1 min read


Αλλόκοτη αρχιτεκτονική
Η τρυφερή αλλόκοτη αρχιτεκτονική σου ζουμάρεται, υπό γωνίες, διαστάσεις, κλίμακες Σιωπηλά κι αθέατα απ΄τον καθρέφτη της ψυχής σου Γερά τα θεμέλια, τα κομμάτια, οι εκδοχές σου Τα τοιχία γυμνά οριοθετούν Σε κλείνουν μέσα, σε οχυρώνουν, σε υπερασπίζουν; Μα οι επιθυμίες σου βουβές, ανολοκλήρωτες, γογγύζουν από τους στήμονες της καρδιάς σου Καθισμένη στα υπόγεια σκαλοπάτια της, με τα μαλλιά ανάκατα και κολλημένα, στους λεπτούς σου ώμους, κοιτάς τα χέρια σου Παντοτινά αδειανά Τα δά

ΑΝΝΑ ΚΛΑΡΙΤΗ
5 days ago1 min read


Της ψυχής τ' ανεκπλήρωτα
Της ψυχής ,τ’ανεκπλήρωτα, και της βροχής οι στάλες, σε πνίγουν ωσάν ωκεανός, ασήμαντες ψιχάλες. Θολώνουνε τα μάτια σου, στο τζάμι δάκρυ στάζει, με της βροχής τα δάκρυα, σύννεφο ανταριάζει. Τικ τακ κατρακυλά, θαρρείς και είναι τρύπια, το βουητό ακούγεται, ωσάν τα καρδιοχτύπια. Διψά το χώμα για νερό, οι σπόροι να βλαστήσουν, διψά η ψυχή τα όνειρα, πριχού κι αυτά να σβήσουν. Όνειρα ανεκπλήρωτα, που χάθηκαν στο χρόνο, τα παίρνει η μπόρα κι η βροχή, κι αφήνουν μόνο πόνο. Στάλες βρ

ΑΝΔΡΟΥΛΛΑ ΘΕΟΚΛΗ-ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ
5 days ago1 min read


Λίγο αργότερα 🍁
Θα σε καλέσω λίγο αργότερα. Θα σου μιλήσω λίγο αργότερα. Θα πάμε εκδρομή λίγο αργότερα. Θα σε αγαπήσω λίγο αργότερα. Λίγο αργότερα...... Ο χρόνος δεν περιμένει. Η ζωή που τρέχει. Η δουλειά που αφήνεις. Η δουλειά που πιάνεις. Λίγο αργότερα...... Θα σε αγαπήσω με δόσεις. Θα σε αγαπήσω στον δικό μου χρόνο. Λόγια. Σκορπισμένα συναισθήματα. Εσύ εκεί. Κι εγώ εδώ. Κι ανάμεσα μας ένα τεράστιο κενό. Λίγο αργότερα ο χρόνος λήγει. Ο θάνατος που θερίζει. Μην περιμένεις το μετά. Δεν υπάρχ

ΧΡΥΣΑΝΘΗ ΣΕΡΓΙΝΗ
5 days ago1 min read


ΑΝΘΙΣΜΑ ΖΩΗΣ Ευαγγελία Μανωλάτος ✨
Η ποιητική συλλογή «Άνθισμα Ζωής» της εξαίρετης ποιήτριας Ευαγγελίας Μανωλάτος, αποτελεί ένα λογοτεχνικό άνθισμα γεμάτο φως, συναίσθημα και ευαισθησία. Ένα βιβλίο που δεν διαβάζεται απλώς, αλλά βιώνεται. Μέσα από τους στίχους της, η ποιήτρια ανοίγει διάπλατα τα παράθυρα της ψυχής της και μας προσκαλεί σε ένα εσωτερικό ταξίδι γεμάτο αγάπη, έρωτα, ελπίδα, ανθρωπιά και βαθιά στοχαστική ματιά απέναντι στη ζωή. Κάθε ποίημα της συλλογής μοιάζει σαν ένα τρυφερό λουλούδι που ανθίζει

ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΑΛΙΒΙΖΑΤΟΥ
5 days ago2 min read


Μοναξιά ...
Λαγούμι σκάβει στης ψυχής τα βάθη Δεινή σιωπή και το μαρτύριο σέρνει Τους πόνους των ουλών στη ράχη φέρνει στο διάβα τής ζωής με μύρια πάθη Κυβεύει τής σκακιέρας της τα λάθη Πεσσός στη μοίρα τής αντάρας γέρνει σαν μια ρωγμή μες στην καρδιά που χαίνει μα δεν τη σκιάζουν τα πομπώδη άχθη Καλύπτει με θυσάνους τις πληγές της χιτώνες που κοσμούν αρχαίες μνήμες Με χάρη νεύει πάντα στις αυγές της Νομάς στο φάσμα τής λαμπρής αχτίδας σηκώνει τα πανιά για πλεύσεις πρίμες Στερνή ανάσα η

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΝΕΡΟΛΗ
5 days ago1 min read


Το δάκρυ γίνεται χαρά 🌹
Σκαρί με ολόλευκα πανιά της θάλασσας οργώνει τα γαλαζένια της νερά. Χαράζει ολόλευκη γραμμή δρόμο στρατί ανοίγει ν ' ακολουθούν οι γλάροι σε πλώρη και σε πρύμνη. Αστείρευτη η ομορφιά στη πρώρα των κυμάτων, μεθούν τα μάτια δακρυσμένα χαίρονται να ταξιδεύουν τ ' αρμυρένια κύματα να γνέφουν. Ανοίγει κι η ψυχή, διάπλατα τα φτερούγια της, ο έρωτάς της τραγουδά κι οι πόθοι της στη ηχώ της νοσταλγίας λεύτερα πετούν πουλιά. Φτερούγισαν και τα όνειρα .... χορεύουν μεθυσμένα μαζί με τα

ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ
5 days ago1 min read


Ανώ στη ροή του χρόνου
Απόσπασμα από το βιβλιο "Ανώ" 2ος τόμος. 1ο μέρος: "Ώρα Νέων Ελληνικών. Ώρα έκθεσης…, δύσκολη ώρα! Άντε πάλι, κανένα γνωμικό…τα γνωστά. Δεν τα ‘θελε, λες και της καθόντουσαν στο στομάχι… Καλοί και άγιοι οι Αρχαίοι, μα εκείνη τί έφταιγε να την βασανίζουνε με το «Αιέν αριστεύειν», και το «Σπεύδε βραδέως», με το «ουδέν κακόν αμιγές καλού» και με το, «Το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν»; και πάει λέγοντας; Σπουδαίες ρήσεις, βέβαια, διδακτικές και σοφές, αλλά έτσι κοφτές και ξεκάθαρες,

ΛΙΛΗ ΔΑΦΕΡΕΡΑ-ΒΑΣΙΛΑΚΗ
5 days ago3 min read


Ο λευκός καθρέφτης 🪽
Κεφάλαιο ΙΙΙ: Το Κάτοπτρο του Σύμπαντος Έφτασαν νύχτα. Ο Ταντέο είχε φροντίσει γι' αυτό. Η Θάλασσα του Αλατιού δεν δείχνει το πρόσωπό της στο φως της ημέρας. Τα έλκηθρα σταμάτησαν στην άκρη της και οι άντρες κοίταξαν γύρω τους χωρίς να καταλαβαίνουν πού τελειώνει το χιόνι και πού αρχίζει η λίμνη. Η νύχτα ήταν ξάστερη και η πιο παγερή του Στίλλβου. Ο ουρανός ήταν μαύρος και γεμάτος αστέρια, η επιφάνεια κάτω από τις μπότες τους γυάλιζε, και τα ίδια αστέρια κοιτούσαν πίσω απ' το

ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ ΜΑΝΔΕΛΗΣ
5 days ago13 min read


Όταν φυσάει Νοέμβρης 🍁
Κάθε πρωί, ο Άρης έβγαινε με το ποδήλατο του στον δρόμο χωρίς να ξέρει ακριβώς πού θα πάει. Ήταν είκοσι έξι χρονών και δήλωνε ποιητής, αν και ποτέ δεν είχε το θάρρος να το πει έτσι όταν τον ρωτούσαν. «Γράφω λίγο», απαντούσε συνήθως, σαν να απολογείται για κάτι. Έγραφε σε χαρτάκια, στις τελευταίες σελίδες βιβλίων, στις αποδείξεις του καφέ, ακόμη και στο πίσω μέρος από παλιές φωτογραφίες. Έγραφε για ανθρώπους που δεν γνώριζε και για πράγματα που κανείς άλλος δεν θεωρούσε άξια ν

ΜΑΡΙΑ ΜΙΤΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ
6 days ago4 min read


Ψευδαίσθηση
Αν όλα τα κράτη της γης αποτελούσαν μια συμφωνική ορχήστρα, ένα σύνολο μουσικό από έγχορδα, πνευστά και κρουστά όργανα, σίγουρα θα ζούσαμε αλλιώς, θα νιώθαμε αλλιώς , θα πράτταμε αλλιώς θα αγαπούσαμε αλλιώς, Θα αποτελούσαμε, μια μεγαλοπρέπεια, μια περηφάνεια, μία αληθινή οντότητα, ένα κόσμο δίχως σύνορα δίχως πρόσφυγες και μετανάστες αν η κάθε γωνιά της γης έπαιζε ένα βιολί, ένα βιολοντσέλο, ένα κλαρίνο, μια άρπα, η γη δεν θα λαχάνιαζε, δεν θα βογκούσε από πληγές, ούτε από

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΗΡΑΚΛΕΟΥΣ
6 days ago1 min read


Αγκαλιά του Κόσμου & η Γη της Ψυχής
Στην αγκαλιά τη μεγάλη, την αιώνια, πλάθω τη μέρα μου, χτίζω την εποχή. Μες του χρόνου το κύμα, την καθημερινή ζωή, που κυλά, κάθε μέρα απ’ το χθες. Μάνα Μέρα, ζεστή, με το φως σου αχτίδα, ανοίγεις τον κόσμο, με τη δική σου ελπίδα. Κι εσύ Θάλασσα μπλε, που η αλμύρα σου δάκρυ, ματώνει κι αγκαλιάζει κάθε μακρινή άκρη. Στη Γη την πλατιά, που η ρίζα μου κρατάει, και των προγόνων ο σπόρος βαθιά ανασαίνει, μα πιο πολύ σε εσένα, Ανάφη μου, μύθο, που γεννήθηκα εκεί, στου Αιγαίου τον

ΝΙΚΗ ΣΙΓΑΛΑ
6 days ago1 min read


Η παλιοπαρέα των σκέψεων
Στην παιδική ηλικία σε προστάτευαν οι δοτές σκέψεις που κυβερνούσαν τον νου Τώρα σε δυναστεύουν εσωτερικές φωνές σαμποτάρουν κάθε ενέργεια με όλα τα κατακάθια που σε εμφύσησαν οικογένεια και κοινωνία Χάνονται οι ζωές μέσα στα πρέπει και τους φόβους. Σε κάθε προσπάθεια αυτόματες οι αντιδράσεις αποτρέπουν κάθε ενέργεια Θα τα καταφέρεις ? Είσαι ικανός? Τι θα πει ο κόσμος? Φόβος για την εξέλιξη Φόβος για την μη εξέλιξη Φόβος για την πορεία Οι σκέψεις σου σου κλέβουν την ζωή Η

ΟΥΡΑΝΙΑ ΜΑΡΙΝΟΓΛΟΥ
6 days ago1 min read


Έκρηξη χρωμάτων...
Διασχίζω αθόρυβα το λεπτό πέρασμα ανάμεσα σε δυο κόσμους. Είναι η ώρα που ο χρόνος ξεχνά να μετράει. Στα βάθη μου ξυπνά μια παλιά επιθυμία και με καλεί. Ανοίγω τις παλάμες προς το άπειρο. Μια έκρηξη χρωμάτων στον θόλο του ουρανού, μια σκόρπια λάμψη πάνω στα βλέφαρά μου. Κι αναρωτιέμαι αν η ψυχή θυμάται πώς είναι να ανθίζει. Ίσως απόψε να επιστρέψει μέσα μου εκείνη η αίσθηση της πρώτης αρχής. Αν όχι σαν υπόσχεση έστω σαν μια καινούργια ανάσα φωτός. Στέλλα Μιχαήλ Ζωγράφου ✨

ΣΤΕΛΛΑ ΖΩΓΡΑΦΟΥ
7 days ago1 min read


Αποχαιρετισμός
Τα κομπρεσέρ τρυπούν και σπάζουν τις πλάκες με εκκωφαντικό θόρυβο. Οι τοίχοι συγχρονίζονται στο τράνταγμα σαν να διαμαρτύρονται. Το ξύλινο πάτωμα χοροπηδά. Οι μπουλντόζες μαζεύουν τα μπάζα. Τα φορτηγά γεμίζουν και ξαναδειάζουν. Και το χτες σβήνεται... Κι όμως, αυτό το πεζοδρόμιο έχει γευτεί την αλμύρα της θάλασσας, έχει χτυπηθεί από μανιασμένα κύματα και έχει ακούσει τα ουρλιαχτά των ανέμων, ώσπου, ρυτιδιασμένο, να λυγίσει αποκαμωμένο στη γη. Πάνω του διάβηκαν αμέτρητ

ΝΙΚΗ ΜΑΝΤΖΑΒΙΝΟΥ
7 days ago1 min read


Ελπίδα και υπομονή...
Κράτησε την ελπίδα στην ψυχή, δώσε της λίγα ,από τα ψίχουλα της αγάπης, να θερμάνει τις κρύες νύκτες του χειμώνα. Χάϊδεψε τα όνειρα,που σαλεύουν στο φθινοπωρινό αέρα, δώσε τους μιά υπόσχεση,να συνεχίσουν να υπάρχουν στα σχέδια σου... Χάραξε την ελπίδα στο μονοπάτι της χαράς, ακολούθα τα βήματα της,αργά και σταθερά. Βύθισε την σκέψη σε ροδόσταμο,να ανθίσουνε ρόδα, να μοσχοβολήσει γύρω σου και στη ψυχή σου. Άγγιξε τα φτερά της ελπίδας,για να μπορέσουν να αγγίξουν τα όνειρα σου,

ΑΝΔΡΟΥΛΛΑ ΘΕΟΚΛΗ-ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ
7 days ago2 min read


Η παρέα των διαφορετικών....
Η ΠΑΡΕΑ ΤΩΝ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΩΝ Με την αντάμωση αγκαλιές και φιλιά η χαρά και η τρυφεράδα αδιαπραγμάτευτη η έλλειψη τους αδιανόητη το ενδιαφέρον έντονο και πραγματικό μπορεί να χαρακτηριστεί από ανίδεους περιέργεια. Στην παρέα δεν υπάρχει ούτε σαν λέξη Aυτός που έχει χρηστεί DJ ετοιμάζει το μενού των τραγουδιών Οι χορευτές έτοιμοι και το πάρτι αρχίζει. Κάθε ένας στον κόσμο του χορεύει σε δικιά του χορογραφία, Οι φωνές χαρούμενες παράφωνες οι στίχοι δικοί τους σύμφωνα με τα

ΟΥΡΑΝΙΑ ΜΑΡΙΝΟΓΛΟΥ
Nov 111 min read


Καρτ ποστάλ
Μια καρτ-ποστάλ ανασυρμένη από το χρυσοφόρο άλμπουμ του καιρού, στο καλαντάρι της ψυχής με επιμέλεια κι ευλάβεια καταχωρημένο , όπου δυο καρδιές κωπηλάτες, με πλοηγό τη λαχτάρα, και χορηγό το πέλαγος της νιότης, ξανοίχτηκαν κάποιο δείλι στη γαλάζια στράτα, την ώρα που ο φωσφόρος και ουράνιος ζωοδότης ήλιος, τροφοδοτούσε με πόθους τις καρδιές τους και υπέγραφε με μεγαλοπρέπεια στον καμβά τ' ουρανού τα διαπιστευτήρια της αποχώρησής του.. . Πώς να μείνει άπραγος ο Έρωτας

ΛΙΛΗ ΔΑΦΕΡΕΡΑ-ΒΑΣΙΛΑΚΗ
Nov 112 min read


Μόνοι παλεύουν τη ζωή
Ποια γιορτή το φθινόπωρο ετοιμάζει; Κι έχει ντύσει με όλα τα χρώματα την γη; Γύρω απλώνεται σιωπή... Κι ο αέρας σε χορό καλεί τη βροχή. Δύο κοτσίφια σαν αρτίστες τρανοί ξεκινούν το τραγούδι. Ξεχασμένος ένας τζίτζικας από ανθισμένο λουλούδι δυνατά φωνάζει Μα δεν βγαίνει η λαλιά. Και γελάνε όλοι γύρω και γελούν τα πουλιά πάει πέρασε του φωνάζουν η δικιά σου μπογιά ..το κεφάλι του σκύβει και δεν βγάζει μιλιά έτσι γίνεται πάντα σαν αλλάζει εποχή σαν περάσουν τα χ

ΝΙΚΗ ΣΙΓΑΛΑ
Nov 111 min read


Να ξανά κολλήσει το όνειρο
Αργά,στο παράμερο της γειτονιάς κηπάρι Στο παγκάκι,στη ζέστη και τ' αγιάζι του χειμώνα Κοιμάται συχνά το λιγνό παλικάρι Τον περιμένει παντα σαν οικείο θαμώνα. Εκεί μέσα περνούνε άνθρωποι και ζώα Ποτέ δεν τους δίνει καμιά σημασία Στα ουράνια στρέφει τα μάτια του τ'αθωα Δεν βλέπει γύρω του αγγέλους και μεγαλεία. Στριφογυρίζει και τον δέρνει μια αύρα, Το ένα του χέρι τ' ακουμπάει στο στήθος Κουρασμένα του πόδια παραδίδει στην ξάπλα , Ουρανούς σαν κοιτάει, αψηφάει το πλήθος Χαμ

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΣΙΩΜΟΣ
Nov 111 min read


Πάλι γελάς...
Ήρθε η ώρα καρδιά μου, να μάθεις να γελάς (κι ας σε σνομπάρουν οι πολλοί). Χαμογελάς και οι γύρω σου αρχίζουν να σε προσέχουν. Στην πλάτη σου στέκονται λέξεις, αδυνατούν να φτάσουν στα αυτιά σου. Μαχαιριές οι ψίθυροι να κόψουν τη χαρά σου. Πάλι γελάς... Γιατί και εσύ δεν πονάς όπως εμείς; Προβλήματα δεν έχεις να μοιραστείς; Κι όμως, κάθε τους λέξη χτυπάει στον τοίχο. Παράξενη η ζωή μοιάζει με στίχο, μόνο εσύ τον ακούς... Στον κόσμο που τρέχει εσύ περπατάς, στα φανάρια που στέ

ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ
Nov 111 min read


✨ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ✨
🌿Κάτω από τα φυλλώματα της ιερής ελιάς... Εκεί που κρέμασες την αιώνια της Αγάπης στιγμή... Εκεί πάλι επιστρέφεις... 💕Πάνω στα γυαλόξυλα που σμίλεψε στο διηνεκές η αλμύρα του θαλασσινού σου κορμιού... Και ίππους έπλασε αγέρωχους και γελαστά δελφίνια... Εκεί ξανά την πυράντοχη ψυχή σου σκαλώνεις... ✨️Κι ύστερα... μ' έναν λυγμό της Σιωπής που σαν λεπίδα αστραπής το Σκοτάδι νικά... στρέφεις το βλέμμα σου ψηλά για να προβάρεις Ουρανό... στη θεία νομοτέλεια των ελεύθερων ψυχών

ΓΕΩΡΓΙΑ ΣΚΟΡΔΑΚΗ
Nov 111 min read


🌹Καλός άνθρωπος γεννιέσαι, δεν γίνεσαι...
Καλός άνθρωπος είναι εκείνος που ξέρει να δίνει… ακόμη κι όταν ο ίδιος έχει ανάγκη να πάρει. Εκείνος που χαρίζει αγάπη χωρίς να υπολογίζει, που προσφέρει χωρίς ανταλλάγματα, που μοιράζει χαμόγελα ακόμη κι όταν μέσα του υπάρχουν σύννεφα. Εκείνος που έχει μάθει να γεμίζει την καρδιά του μέσα από τη χαρά των άλλων. Πόσες φορές άραγε συναντήσαμε τέτοιους ανθρώπους στη ζωή μας; Ανθρώπους με καθαρό βλέμμα, ζεστή ψυχή και μια σπάνια καλοσύνη που δεν διαφημίζεται. Ανθρώπους που δεν ξ

ΕΛΕΝΗ ΛΟΥΚΑΡΗ-ΚΑΛΑΪΤΣΙΔΟΥ
Nov 103 min read


Μοναξιά μου,έρωτα μου 🌹
Έχω κλειστεί στα σύννεφα του πιο γκρίζου ουρανού μου βάζω οδόφραγμα ψυχής μα χω λεύτερο το νου μου Μοναξιά μου έρωτά μου παραθύρι κι άνοιγμα μου κρατάς ψηλά τ ανάστημά μου είσαι ζωή και πέταγμά μου. Μόνος μου μέσα σε πολλούς γράφω στίχους μελωδία τραγούδι και ιστορία σ ένα κόσμο παρωδία Δεν είναι τ' όνειρο που σβήνει είναι που κρύφτηκε στην δύνη Κι όλο η μοναξιά βαραίνει σαν το βαρίδι που μακραίνει Αντριάνα Περικλέους Ονουφρίου 🌹

ΑΝΤΡΗ ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ-ΟΝΟΥΦΡΙΟΥ
Nov 101 min read


Το κουβάρι
Ακόμα κι εάν γίνεις της πρόδηλης καρδιάς σου το κουβάρι που κύλησε μια μέρα απ' το κλωνάρι για να βρεθεί στης γης την αγκαλιά, Ζήσε την εμπειρία κι απλώσου, ξετύλιξε το μπερδεμένο νήμα με το λεπτό φως απ' τον μήνα που σαν βελόνα εισχωρεί στα σωθικά. Με την τεχνική που σου μαθαίνει, το τοπίο γρήγορα ξεκαθαρίζει και νέα οπτική γωνία ατενίζει ανάλαφρη κι ήρεμη η καρδιά. Όλα τ' ανώφελα και τα μπερδεμένα, με τη βελόνα να οδηγεί σωστά το νήμα πήρανε τελείως άλλο σχήμα κι απολαμβά

ΡΟΔΟΘΕΑ ΘΕΟΤΟΚΑΤΟΥ
Nov 101 min read


Η νύφη
Θα παντρευτείς στην ώρα σου της έλεγαν Μα η ώρα δεν ήρθε ποτέ Πέρασε σιμά της Στρογγυλοκάθισε στα κρεβάτι της τις άναστρες νύχτες Άγγιξε τον αλαβάστρινο λαιμό της στα σκοτεινά Της ψιθύρισε ερωτόλογα Κι εκείνη την πίστεψε ανοίγοντάς της, την πόρτα Και ύστερα την περίμενε να μπει Ώρες Νύχτες Χρόνια Τώρα ντυμένη νύφη μουλιάζει, επιμελώς τοποθετημένη στο κοιμισμένο της νερό Ποιος άραγε την έφερε εκεί; Την περιμένει ακόμα; Δε φορά κανένα δακτυλίδι Παράτησε το πέπλο Σταλαγμένη βγήκ

ΑΝΝΑ ΚΛΑΡΙΤΗ
Nov 101 min read


Στο φωτεινό περβόλι της κοσμοσύνης μας...
Θλιμμένο, κακοτράχαλο μεϊντάνι εκεί που οργώνει το άροτρο με οδύνη δεσπόζουν θρονιασμένοι γκρίζοι φρύνοι. Πού χάθηκε τής τύχης το γιορντάνι; Σωρειτομελανίας αφηνιάζει σαν άτι με τριποδισμούς στο χώμα κι εσύ να σέρνεις το κορμί σου λιώμα σε ολισθηρό φαράγγι που ξαφνιάζει. Μα πού και πού συνάνθρωπε για ρίξε το βλέμμα στο περβόλι τού ηλίου του παραλοϊσμένου Ιουλίου τον άθλιο πόνο με το φως του, νίψε. Στη ρούγα τής φλοιώδους πικροσύνης σαν φλέβα φλογερού χειμάρρου γκέϊζερ η

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΝΕΡΟΛΗ
Nov 101 min read


Πατέρα 🪽
Θα σε έσβηνα, ζωή. Κάθε λέξη μου, κάθε σκέψη μου, ό,τι κέρδισα, ό,τι έχασα κι όλα εκείνα που πόθησα με λύσσα θα τα έσβηνα, ζωή. Όσα κατάφερα κι όσα με ρημάξαν, κάθε χαρά ειπωμένη κι ανύποπτη, όσα γιόρτασα κρυφά κι εκείνα που με στέψαν βαθιά μου, θα τα έσβηνα, ζωή. Ακόμη κι εσένα... Που σε αγάπησα με θύελλες στο νου, τα βράδια μας που έγιναν αιώνια αφήνοντας αιώνιο τον πόνο στα δοχεία. Θα ξέχναγα τη σάρκα σου και τα σεντόνια, τα γεμάτα αφθονία ηδονής. Εσένα που σε κράτησα στ

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΣΙΠΟΥΛΑΡΙΔΗΣ
Nov 101 min read


Οι δύο αδελφές...
Σε ξένα χέρια τώρα χρόνια σκεπάσαν τα μαλλιά τους χιόνια οι δυό αδερφές βασανισμένες τις μέρες βλέπουν μετρημένες. Αχ, Πως λαχταράει η καρδιά τους, ν ' ανταμωθούνε στα στερνά τους, να σφιχτ-- αγκαλιαστούνε τα παλιά να θυμηθούνε. Μες τη γλυκιά τους αγκαλιά να κλάψουνε από χαρά να πιούν κείνο το καφεδάκι με παχύ-- παχύ καϊμάκι.. Να φάν ' ψωμί κι ελιά ανάμεσα στα γιασεμιά και στ ' άλλα τα λουλούδια να πουν παλιά τραγούδια. Χρόνια ευτυχισμένα στα λιόδεντρά τους μέσα γεμάτα αδελ

ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ
Nov 91 min read


Πόσες καρδιές;
Να κρατάς ανοικτές, να τους δίνεις τροφή και νερό, να τις λούζεις με αρώματα ίσως βγεις κερδισμένος, οι δυνάμεις τελειώνουν και εσύ ακόμα τις ντύνεις , τους λες όμορφα λόγια, κάποια λόγια που δεν ταιριάζουν με τις καρδιές αυτές και εσύ συνεχίζεις... Κάποιες καρδιές να πάρουν μόνεςτους τον δρόμο και να φύγουν να εξαφανιστούν, να πάνε όσο μακριά γίνεται, ας αλλάξουν χώρα και ταυτότητα, κράτα εσύ άνθρωπε την καρδιά σου για σένα, να την φυλάεις, να τη σώσεις, κράτα για σένα 2,

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΗΡΑΚΛΕΟΥΣ
Nov 91 min read


Γυναικεία αλληλοϋποστήριξη 🌹
Γυναικεία αλληλοϋποστήριξη «Ό,τι χρειάζεται βία για να διατηρηθεί, είναι καταδικασμένο.» Χένρυ Μίλλερ, Αμερικάνος συγγραφέας ( 1891-1980) Αθήνα Εξάρχεια, 25 Νοεμβρίου 2025, 17:30 Τα γκρίζα σύννεφα συγκεντρώνονταν πάνω από το κέντρο της Αθήνας, με μεμονωμένες αστραπές να κάνουν την εμφάνιση τους στο βάθος του ορίζοντα. Η εικοσάχρονη κοκκινομάλλα Δέσποινα περπατούσε πάνω στο γλιστερό πεζοδρόμιο οδεύοντας προς την γκαρσονιέρα

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΛΑΙΣΤΗΣ
Nov 96 min read


Έξοδος με περιέργεια για το νέο
Έξοδος για φαγητό και η περιέργεια ανθίζει χωρίς ιδιαίτερο πότισμα. Σε ένα αδιάφορο χώρο με πολύ ενδιαφέροντες ανθρώπους η περιέργεια οργιάζει στην αγκαλιά της όρασης Στα δεξιά το ζευγάρι της πολύχρονης αγάπης και συμπόρευσης λάμπει ο χώρος τους φωτεινός από το αμφίδρομο βλέμμα Αριστερά η οικογένεια με το ανάπηρο άτομο με την πολλή φροντίδα και αγάπη που αντανακλά στο χώρο Μπροστά στο οπτικό πεδίο το ζευγάρι της σύμβασης με μια αδιαφορία μεταξύ τους εμφανή ,με την πρώτη

ΟΥΡΑΝΙΑ ΜΑΡΙΝΟΓΛΟΥ
Nov 91 min read


Σκιές ...
Δεν θέλω να υπάρχω χωρίς τον ίσκιο σου, εγώ αλάζω το όνειρο για να ζήσω στον ουρανό σου Εκεί όπου τα άστρα γέρνουν τρυφερά πάνω στις νύχτες μας, κι η αγάπη αφήνει το φιλί της στα χείλη της Οπτασίες που απωθούν τους μοναχικούς, μαγεμένα όνειρα κόκκινων φιλιών, κινήσεις ακαθόριστες που χάνονται στην αγκαλιά του χρόνου Μια γειτονιά στενόμακρη που δεν τη διαβαίνουν περαστικοί, μονάχα οι αναμνήσεις περπατούν αθόρυβα κάτω από τα παράθυρα Έχει αγγίξει η μοναξιά τα μαλλιά σου, κι ε

ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΕΡΔΙΚΑΡΗΣ
Nov 92 min read


Το μαχαίρι της αλήθειας
''Η συνειδητοποίηση ενός ψεύτικου έρωτα μετατρέπεται σε δύναμη αυτογνωσίας'' Έταξες ουρανό κι αστέρια, μου έδωσες ομίχλη Έλεγες ''για πάντα'', μου έδωσες το τίποτα Άκουγα το σύρσιμο της απουσίας σου και το βάφτιζα αγάπη που κουράστηκε Έβλεπα τη σκιά στο δειλινό και μου φάνταζε άνθρωπος που επιστρέφει Μα εσύ δεν έλειπες, κρυβόσουν πίσω από μισές κουβέντες κι αργοπορημένα ''μου λείπεις'' Πίσω από μια πόρτα που εγώ κρατούσα ανοιχτή, κι εσύ την είχες κλειδωμένη, μέχρι που σκούρια

ΛΑΜΠΡΙΝΗ ΖΑΦΕΙΡΗ
Nov 92 min read
bottom of page
